<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss version="2.0"
     xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
     xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
     xmlns:admin="http://webns.net/mvcb/"
     xmlns:rdf="http://www.w3.org/1999/02/22-rdf-syntax-ns#"
     xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
     xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/">
<channel>
<title>Yazarlar &amp;amp; Paylaşım Platformu &amp; Dilek sarıkaya</title>
<link>https://fikirizleri.com/rss/author/dilek sarıkaya</link>
<description>Yazarlar &amp;amp; Paylaşım Platformu &amp; Dilek sarıkaya</description>
<dc:language>tr</dc:language>
<dc:rights>Bu web sitesinin telif hakları © Fikir İzleri &amp;apos;ne (veya belirtilen kişiler hak sahibi olanlara) aittir ve ilgili mülkiyet, telif hakkı, ticari marka, kültür sanat, patent veya diğer kanunlar kapsamında korunmaktadır. © 2025 Fikir İzleri — Tüm hakları saklıdır. | Her Kalem Bir Söz, Her Fikir Bir İz Bırakır</dc:rights>

<item>
<title>YILDIZLARIN VE KELEBEKLERİN TAŞIDIĞI KADİM SIRLAR 3. BÖLÜM: ALTI KRALİÇENİN İLK BULUŞMASI VE YEDİNCİ GÖLGENİN UYANIŞI</title>
<link>https://fikirizleri.com/YILDIZLARIN-VE-KELEBEKLER%C4%B0N-TA%C5%9EIDI%C4%9EI-KAD%C4%B0M-SIRLAR-3.-B%C3%96L%C3%9CM</link>
<guid>https://fikirizleri.com/YILDIZLARIN-VE-KELEBEKLER%C4%B0N-TA%C5%9EIDI%C4%9EI-KAD%C4%B0M-SIRLAR-3.-B%C3%96L%C3%9CM</guid>
<description><![CDATA[ Bazı ruhlar birleşmek için doğar. Bazıları birbirini bulmak için. Ama altı kraliçe, birbirlerini bulduklarında bile kendileri kalabilmek için yaratılmıştı. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202611/image_870x580_6b0165ac4a588.webp" length="126410" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Sat, 21 Nov 2026 12:34:52 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align: center;">   YILDIZLARIN VE KELEBEKLERİ TAŞIDIĞI KADİM SIRLAR</p>
<p>ÜÇÜNCÜ BÖLÜM: ALTI KRALİÇENİN İLK BULUŞMASI VE YEDİNCİ GÖLGENİN UYANIŞI</p>
<p>Zamanın henüz kendi akışını bulamadığı, yıldızların bile hangi göğe ait olduklarını hatırlamakta zorlandığı o kadim çağda, altı kraliçenin üzerine düşen ortak işaret nihayet harekete geçmişti.</p>
<p>Her biri kendi krallığında, kendi sonsuzluğunun içinde hüküm sürüyordu. Fakat artık hiçbir şey eskisi gibi değildi. Yıldız bahçesinde geceler daha uzun sürüyor, okyanusun dalgaları bilinmeyen kıyılara doğru yükseliyor, kristal mağaranın kökleri toprağın ötesine uzanıyor, kuzeyin buzulları kendi içlerinde gizli kapılar açıyor, ateşin kalbindeki alevler ise hiç tanımadıkları bir sıcaklığı arıyordu.</p>
<p>Sonsuzluk merkezinde altıncı kraliçe, altı mührün çevresinde, diğerlerinin ne zaman geleceğini bilmeden sessizce bekliyordu. Sonsuzluğun en eski yasası bile artık onun için değişmişti. Her şeyin merkezinde olmak, her şeyin sahibi olmak anlamına gelmiyordu.</p>
<p>Ve o gece ilk kapı açıldı.</p>
<p>Yıldız bahçesinin üzerinde gümüşi bir şafak yükseldiğinde, ilk kraliçe altın tahtından ayağa kalktı. Zümrüt gözleri, yıldızların arasında beliren ince bir ışık yoluna çevrilirken kelebekler çevresinde dönerek uzun bir geçit oluşturdu. Kanatlarından dökülen yıldız tozları, bahçenin çiçeklerini birer birer aydınlatıyordu.</p>
<p>Kraliçe, binlerce yıldır ilk kez krallığının sınırlarını geride bırakıyordu. "Ben döneceğim." diye fısıldarken arkasına dönüp bahçesine baktı. Her çiçek, her yıldız ve her kelebek ona aitti demek doğru değildi; onlar onunla birlikte yaşıyor, onun sessizliğini paylaşıyorlardı.</p>
<p>Kelebeklerden biri omzuna konduğunda, kanatlarında daha önce görmediği bir görüntü belirdi: Altı ayrı tahtın çevresinde uzanan karanlık bir gölge.</p>
<p>Kraliçe görüntüyü inceleyip "Öyleyse bu kez yalnızca kendim için değil, henüz tanımadıklarım için de yola çıkıyorum." diyerek elini kelebeğin üzerine kapattı.</p>
<p>Ve yıldızların açtığı yoldan ilerledi.</p>
<p>Okyanusun ortasındaki gizli kulede ikinci kraliçe, denizin ikiye ayrıldığı eski kapının önünde duruyordu.</p>
<p>Gümüşi mühür artık avucunda değil, göğsünün üzerinde parlıyordu. Yakamoz renkli deniz kelebekleri, kuleyi çevreleyen suların üzerinde binlerce küçük ışık oluşturmuştu.</p>
<p>Kraliçe, yıllardır terk etmediği balkonuna dönüp baktığında okyanusun ona hem bir krallık hem de bir mahkûmiyet olduğunu düşündü. Şimdi ise ilk defa bu iki şeyin birbirinden ayrılabileceğini hissediyordu.</p>
<p>Suların derinliklerinden eski bir ses yükseldi:</p>
<p>"Gitmek, terk etmek değildir."</p>
<p>Kraliçe, "Ya döndüğümde hiçbir şey eskisi gibi değilse?" dedi.</p>
<p>Deniz, dalgalarını kulenin mermer sütunlarına dokundurarak cevap verdi:</p>
<p>"Hiçbir şey aynı kalmak zorunda değil."</p>
<p>Kraliçe elini suya uzattığında deniz kelebeği sürüleri bir anda havalanıp suların üzerinde gümüşi bir yol açtı.</p>
<p>O da kendi krallığından ayrılmıştı.</p>
<p>Kristal mağaranın merkezinde üçüncü kraliçe, yer altı nehrinin altı kola ayrıldığı noktaya geldiğinde bakır rengi saçlarının üzerine düşen altın tozlar, her adımında küçük yıldızlara dönüşüyordu. Gece güveleri çevresinde dönerek ona eşlik ediyor, kanatlarının altındaki eski işaretleri aydınlatıyordu.</p>
<p>Kraliçe, nehrin kenarında durduğunda toprağın derinliklerinden bir görüntü belirdi.</p>
<p>Bir zamanlar birbirinden uzak altı ayrı varlık, aynı göğün altında duruyordu. Aralarında ne taht vardı ne de üstünlük. Yalnızca altı ayrı ışık ve onların ortasında duran karanlık bir kapı...</p>
<p>Görüntü aniden kaybolduğunda kraliçe dizlerinin üzerine çöktü. Bu görüntü bir hatıra değildi. Onun hiç yaşamadığı bir geçmişe aitti.</p>
<p>"Ben bunu nereden biliyorum?" diye sorduğunda küçük bir tohum, taşların arasından yükselerek avucuna düştü.</p>
<p>Tohumun üzerinde "Hatırla." yazıyordu.</p>
<p>Kraliçe tohumu mücevherlerinin arasına yerleştirip mağaradan ayrıldı.</p>
<p>Kuzeyin buzdan zirvesinde dördüncü kraliçe, tahtının önünde duran son buz aynasını inceliyordu.</p>
<p>Aynanın yüzeyinde altı ayrı kraliçenin bir araya geldiği bir mekân görünüyordu. Her birinin arkasında kendi krallığının ışığı yükseliyordu. Fakat onların üzerinde, gökyüzünün en karanlık köşesinde bir gölge bekliyordu. Bir süre sonra görüntü parçalanıp buz kristalleri havada asılı kaldı ve her biri küçük bir kelebek biçimine büründü.</p>
<p>Kraliçe, o güne kadar yalnızlığı bir güç olarak taşımıştı. Şimdi ise yalnız kalmanın her zaman güçlü olmak anlamına gelmediğini anlamaya başlıyordu.</p>
<p>Buzdan tacındaki işaret yeniden parlarken kraliçe tahtından kalktı. Ardında bıraktığı zirve, binlerce yıldır ilk kez kendi kendine kapanmamıştı.</p>
<p>Ateşin kalbinde beşinci kraliçe, obsidyenden tahtının önünde durmuştu. Alevler ayaklarının çevresinde yükselirken anka kelebeklerinin kanatlarından kor taneleri dökülüyordu. Kraliçe elini kraterin merkezine uzattığında, daha önce yalnızca yok edebildiği şeyleri şimdi korumak istediğini fark etti.</p>
<p>Ateşin içinden bir ses yükseldi:</p>
<p>"Bir araya gelmek için yanmak zorunda değilsin."</p>
<p>Kraliçe, "Ben zaten yanmayı biliyorum. Şimdi başka bir şeyi öğrenmek istiyorum." dedi.</p>
<p>"Ne olduğunu?"</p>
<p>"Birlikte var olmayı."</p>
<p>Bu sözlerle kraterin ortasında altın bir geçit açıldı. Alevler iki yana çekilirken kraliçe ateşin dışına adım attı.</p>
<p>Anka kelebekleri onun ardından yükseldi.</p>
<p>Ve sonsuzluk merkezinde altıncı kraliçe, diğerlerinin gelişini beklerken zamanın dokusundan örülmüş tahtının önünde duruyordu. Altı mühür ışıldıyordu. Fakat kraliçe artık altı ışığın gelişini bir bütünün tamamlanması olarak görmüyordu. Her birinin kendi varlığıyla geleceğini, her birinin kendi kararını vereceğini biliyordu.</p>
<p>İlk önce yıldız bahçesinin kraliçesi göründü.</p>
<p>Gümüşi yıldız tozlarının arasından yürüyerek merkeze ulaştığında altıncı kraliçenin karşısında durdu.</p>
<p>"Sen misin?" diye sordu ilk kraliçe.</p>
<p>Altıncı kraliçe başıyla selamlayarak, "Ben de seni bekliyordum." dedi.</p>
<p>"Benim kim olduğumu biliyor musun?" diye sordu.</p>
<p>"Hayır." dedi altıncı kraliçe.</p>
<p>"Öyleyse neden beni bekledin?"</p>
<p>Altıncı kraliçe gözlerini onun gözlerinden ayırmadan cevap verdi:</p>
<p>"Çünkü seni tanımadan da var olabileceğini biliyordum."</p>
<p>Bu cevap, yıldız bahçesinin kraliçesinin beklediğinden çok daha farklıydı.</p>
<p>Ardından okyanusun kraliçesi geldi. Onun gelişiyle sonsuzluk merkezinin zemininde küçük dalgalar belirmişti. Üçüncü kraliçe, bakır rengi saçlarının arasındaki altın tozlarla göründü. Dördüncü kraliçe beraberinde kuzeyin keskin soğuğunu getirmişti. Beşinci kraliçe ise alevlerinin sıcaklığıyla bütün mekânın ışığını değiştirmişti.</p>
<p>Altı kraliçe artık aynı yerdeydi ve hiçbirisi bir diğerine benzemiyordu.</p>
<p>Yıldız bahçesinin kraliçesi sessizliğin içindeki ışığı taşırken okyanusun kraliçesi derinliklerin hafızasını, kristal mağaranın kraliçesi toprağın sabrını, buzun kraliçesi korunmanın ve mesafenin gücünü, ateşin kraliçesi yıkımın içindeki yeniden doğuşu, sonsuzluğun kraliçesi ise bütün bunların birbirine hükmetmeden var olabileceği dengeyi taşıyordu.</p>
<p>Bir süre hiçbiri konuşmadan birbirlerini izledi. Ardından ateşin kraliçesi sessizliği bozdu:</p>
<p>"Buraya neden çağrıldık?"</p>
<p>Okyanusun kraliçesi gözlerini altıncı kraliçeye çevirerek sordu:</p>
<p>"Ve bizi çağıran kim?"</p>
<p>Altıncı kraliçe cevap vermek üzereyken altı mührün üzerinde daha önce hiç görülmemiş bir çatlak belirdi.</p>
<p>Yıldız bahçesinin kraliçesi, "Bu da ne?" diye sordu.</p>
<p>Kristal mağaranın kraliçesi mührün üzerine eğilerek, "Bu bir kırılma değil. Bir şey içeriden çıkmaya çalışıyor." dedi.</p>
<p>Buzun kraliçesi elini havaya kaldırdığında bir anda bütün merkez dondu. Ancak çatlakların arasından yükselen karanlık, buzun içinde bile hareket etmeye devam ediyordu.</p>
<p>Ateşin kraliçesi öne çıkarak, "Öyleyse yakarım." dedi.</p>
<p>"Hayır!" diye seslendi sonsuzluğun kraliçesi.</p>
<p>Ancak artık çok geçti.</p>
<p>Altı mührün ortasındaki karanlık bir anda büyüdü. Kelebekler çığlıkları andıran ince seslerle havalandı. Gökyüzündeki yıldızlar birer birer söndü.</p>
<p>Ve karanlığın içinden yedinci bir taht yükseldi.</p>
<p>Bu taht ne taş ne buz ne ateş ne de yıldız tozu taşıyordu. Hiçbir elementten yapılmamıştı. Sanki varlığın kendisinden önceki boşluk bir şekle bürünmüş ve üzerine oturacak birini beklemişti.</p>
<p>Tahtın üzerinde bir siluet vardı ve yüzü görünmüyordu.</p>
<p>Fakat sesi altı kraliçenin de kalbine aynı anda ulaştı:</p>
<p>"Sonunda."</p>
<p>Altıncı kraliçe, "Sen kimsin?" diye sordu.</p>
<p>Siluet, "Ben sizin yedinci parçanız değilim." dedi.</p>
<p>Altı kraliçe dinliyordu.</p>
<p>Siluet devam etti:</p>
<p>"Ben hiçbirinizin parçası olmadım. Sizden önce de vardım. Siz birbirinizin varlığını henüz bilmezken ben sizi biliyordum."</p>
<p>Okyanusun kraliçesi gümüşi mührünü kavrayarak, "Öyleyse neden şimdi ortaya çıktın?" diye sordu.</p>
<p>Siluetin sesi derinleşti:</p>
<p>"Çünkü siz bir araya geldiniz."</p>
<p>Yıldız bahçesinin kraliçesi, "Bizi bir araya getiren kehanet miydi?" diye sordu.</p>
<p>Siluet, "Kehanet mi? Hayır. Size anlatılan her şey eksik." dedi.</p>
<p>Altıncı kraliçe gözlerini karanlıktan ayırmadan, "Öyleyse gerçeği söyle." dedi.</p>
<p>Uzun bir sessizliğin ardından siluet, bütün evrenin ilk yaratılışından daha eski bir gerçeği açıkladı:</p>
<p>"Bir zamanlar altı kraliçe, yedinci bir varlığı sonsuzluğun dışına mühürlemek için kendi iradeleriyle bir araya geldi. Fakat o altı kraliçe siz değildiniz."</p>
<p>Bu sözlerle sonsuzluk merkezi sarsılırken kristal mağaranın kraliçesinin elindeki tohum çatladı.</p>
<p>Buzun kraliçesinin tacındaki işaret tersine dönerken ateşin kraliçesinin alevleri ilk kez geriye doğru yanmaya başlamıştı.</p>
<p>Okyanusun kraliçesinin mühründen, kanar gibi gümüş bir ışık sızıyordu.</p>
<p>Yıldız bahçesinin kraliçesinin gözlerinde ise daha önce hiç görmediği bir gökyüzü belirmişti.</p>
<p>Altıncı kraliçe bütün bu işaretleri birleştirmeye çalışıyordu.</p>
<p>"Bizden önce de altı kraliçe mi vardı?"</p>
<p>Siluet cevap vermeden yalnızca elini kaldırdı.</p>
<p>Ve altı kraliçenin önünde kendi yüzlerini taşıyan altı eski heykel belirdi.</p>
<p>Heykellerin üzerindeki taçlar onlarınkilerle aynıydı.</p>
<p>Fakat heykellerin gözleri yoktu.</p>
<p>Sanki bir zamanlar var olmuş, sonra da bütün hatıralarıyla birlikte evrenden silinmişlerdi.</p>
<p>Siluetin sesi yeniden duyuldu:</p>
<p>"Şimdi size tek bir soru soracağım. Eğer bir gün birbirinizi kurtarmak için kendi krallıklarınızdan vazgeçmeniz gerekirse bunu yapar mısınız?"</p>
<p>Ateşin kraliçesi, "Ben kendi krallığımı korurum." dedi.</p>
<p>Buzun kraliçesi soğuk bir sesle, "Ben kimsenin kaderine boyun eğmem." diye karşılık verdi.</p>
<p>Okyanusun kraliçesi susmuştu.</p>
<p>Kristal mağaranın kraliçesi gözlerini eski heykellerden ayırmıyordu.</p>
<p>Yıldız bahçesinin kraliçesi ise altıncı kraliçeye bakıyordu.</p>
<p>Altıncı kraliçe bir süre düşündükten sonra cevap verdi:</p>
<p>"Ben hiçbirinden kendi krallığını terk etmesini istemem. Çünkü bir araya gelmek, birbirimizin sahip olduklarını almak değildir."</p>
<p>Siluet yavaşça ayağa kalkarak, "Öyleyse henüz hiçbiriniz hazır değilsiniz." dedi.</p>
<p>Ve yedinci tahtın arkasındaki karanlık, bir perde gibi kapanmaya başladı.</p>
<p>Ancak siluet kaybolmadan önce son bir kez konuştu:</p>
<p>"Bir sonraki dolunayda ilk mühür kırılacak. O gün yalnızca bir kraliçe geçmişini hatırlamayacak. Aynı zamanda hepinizin unuttuğu bir gerçeği de hatırlayacak."</p>
<p>Son sözleriyle birlikte karanlık kayboldu.</p>
<p>Altı kraliçe sonsuzluk merkezinde baş başa kalmıştı. Birbirlerini görmüşlerdi.</p>
<p>Ama birbirlerine güvenmeleri için henüz hiçbir nedenleri yoktu.</p>
<p>O gece altı kraliçe kendi krallıklarına dönmek üzere ayrıldığında, sonsuzluk merkezinin en uzak köşesinde küçük bir kelebek kanatlarını açmıştı. Ne yıldız tozu taşıyordu ne de herhangi bir elementin rengini. Bu kelebek diğerlerinden farklıydı. Kanatları tamamen karanlıktı.</p>
<p>Ve üzerinde altı kraliçenin hiçbirinin tanımadığı, fakat altıncı kraliçenin gözlerini kapattığında kalbinin derinliklerinde duyduğu bir kelime yazıyordu:</p>
<p>UNUTULAN</p>
<p>Kelebek bir kez kanat çırptığında evrenin en eski kapısı içeriden açılmaya başlamıştı. Artık altı kraliçe birbirini bulmuştu.</p>
<p>Fakat asıl soru değişmişti:</p>
<p>Onlar birbirlerini bulmadan önce neyi kaybetmişlerdi?</p>
<p>Ve yedinci gölge, neden onların yeniden bir araya gelmesinden bu kadar korkuyordu?</p>
<p>Bazı sırlar geçmişte saklanır. Bazıları gelecekte bekler. Ama en tehlikelileri, insanın kendi varlığından bile unuttuğu gerçeklerdir.</p>
<p>Ve altı kraliçenin hikâyesinde artık hiçbir şey yalnızca göründüğü gibi olmayacaktı.</p>
<p></p>
<p>DİLEK SARIKAYA</p>
<p>Menajer: İlayda Can ve Dilara Sarıkaya</p>
<p></p>
<p></p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>YILDIZLARIN VE KELEBEKLERİN TAŞIDIĞI KADİM SIRLAR İKİNCİ BÖLÜM: ALTI KRALİÇENİN UNUTULMUŞ AHİDİ</title>
<link>https://fikirizleri.com/yildizlarin-ve-kelebeklerin-tasidigi-kadim-sirlar-ikinci-bolum-alti-kralicenin-unutulmus-ahidi</link>
<guid>https://fikirizleri.com/yildizlarin-ve-kelebeklerin-tasidigi-kadim-sirlar-ikinci-bolum-alti-kralicenin-unutulmus-ahidi</guid>
<description><![CDATA[ Bazı ruhlar birleşmek için doğar, bazıları birbirini bulmak için. Ama altı kraliçe, birbirlerini bulduklarında bile kendileri kalabilmek için yaratılmıştı. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202611/image_870x580_6b00047955783.webp" length="112848" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Fri, 20 Nov 2026 11:27:52 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>YILDIZLARIN VE KELEBEKLERİN TAŞIDIĞI KADİM SIRLAR</p>
<p>İKİNCİ BÖLÜM: ALTI KRALİÇENİN UNUTULMUŞ AHDİ</p>
<p>Zamanın yeniden nefes almaya başladığı o ilk anda, evren henüz kendi varlığını hatırlayamamıştı. Yıldızlar yerlerini bulmaya çalışıyor, okyanuslar ilk dalgalarını hangi kıyıya vuracaklarını bilmiyor, toprağın derinliklerinde uyuyan kökler yeniden hayatın sesini arıyordu. Henüz hiçbir mevsim kendi adını taşımıyordu. Henüz hiçbir rüya, kimin zihninde doğduğunu bilmiyordu.</p>
<p>Fakat sonsuzluk merkezinde bir şey değişmişti.</p>
<p>Altıncı kraliçe, zamanın dokusundan örülmüş şeffaf tahtında sessizce otururken, ilk kez kendi içinde taşıdığı seslerin birbirinden ayrıldığını hissediyordu. Daha önce tek bir kalp gibi atan beş ayrı yankı, şimdi birbirinden farklı ritimlerle çarpıyordu. Biri yıldızların uzak ve sabırsız çağrısını taşıyor, diğeri okyanusun derinliklerinde saklanan eski bir yemini hatırlatıyordu. Bir başka ses toprağın yasını, diğeri buzun çözülmekte olan sessizliğini, sonuncusu ise ateşin hiç dinmeyen arzusunu fısıldıyordu.</p>
<p>Kraliçe başını kaldırdığında etrafındaki milyonlarca kelebek ilk kez kusursuz çemberlerini bozmuştu. Her biri farklı bir yöne uçuyor, sanki uzun zamandır sakladıkları bir haberi artık daha fazla taşıyamayacaklarını biliyormuş gibi davranıyordu.</p>
<p>Kraliçe parmaklarını havaya doğru uzattığında kanatlı elçilerden biri avucuna kondu. Kanatlarının üzerinde altı farklı rengin birbirine karışmadan yan yana durduğu tuhaf bir işaret vardı. Bu işaret, onun daha önce hiç görmediği bir semboldü.</p>
<p>Ve o an, evrenin en eski sessizliğinin içinden bir ses yükseliyordu: "Onları sen yaratmadın. Onlar da senden doğmadı. Peki neden her sonda senin kalbine dönüyorlar?"</p>
<p>Kraliçenin gözlerinde bir şaşkınlık belirmişti.</p>
<p>Binlerce çağ boyunca bildiği her şeyin merkezinde kendisi vardı. Diğer beş kraliçenin varlığını kendi sonsuzluğunda hissediyor, onların sevinçlerini, acılarını ve korkularını kendi ruhunun derinliklerinde taşıyordu. Fakat şimdi duyduğu bu sözler, bildiği bütün hakikatleri başka bir ışığın altına yerleştiriyordu.</p>
<p>Belki de onları birbirine bağlayan şey başlangıçları değildi.</p>
<p>Belki de henüz yaşanmamış bir sondu.</p>
<p>Aynı zamanın başka bir köşesinde, yıldız bahçesinin altın çöreği üzerinde oturan ilk kraliçe, gecenin en uzak noktasında parlayan yabancı yıldızı yeniden gördü.</p>
<p>Ancak bu kez yıldız tek başına değildi.</p>
<p>Çevresinde beş küçük ışık daha belirmişti. Her biri farklı renkte parlıyor, fakat hiçbirinin ışığı diğerinin üzerine düşmüyordu. Kraliçe zümrüt yeşili gözlerini onlardan ayırmadan ayağa kalktı. Etrafında dans eden kelebekler bir anda havalanarak gökyüzüne yükselirken kanatlarından dökülen gümüş tozlar daha önce hiç görülmemiş bir takımyıldız oluşturuyordu.</p>
<p>O takımyıldızın ortasında altı boşluk vardı. Yıldızlardan biri kraliçenin avucuna doğru süzüldü. İçinde uzak bir deniz kulesi, karanlık bir mağara, buzlarla örtülü bir zirve, alevlerle dolu bir krater ve yıldızların ötesinde süzülen şeffaf bir taht görüntüsü taşıyordu.</p>
<p>Bunların hiçbirini daha önce görmemiş olması gerekiyordu.</p>
<p>Ama hepsini tanıyordu.</p>
<p>İçinden yükselen ses, bu kez çok daha belirginleşerek şöyle diyordu: "Senin yalnızlığın, onların yokluğundan değildi. Sen yalnızlığı, henüz birbirinizi tanımadığınız için taşıdın."</p>
<p>Kraliçe yıldızın ışığını avucunda kapattı. İlk kez, binlerce yıldır koruduğu bahçesinin sınırlarının ötesinde bir hayatın var olabileceğini düşünüyordu.</p>
<p>Okyanusun ortasındaki gizli kulede ikinci kraliçe de aynı çağrıyı duymuştu.</p>
<p>Deniz kelebeği sürüleri kuleye doğru yükselirken safir küre yeniden dönmeye başlamıştı. Fakat kürenin içinde bu kez geçmişin anıları değil, henüz yaşanmamış karşılaşmalar beliriyordu.</p>
<p>Kraliçe gümüşi mührü avucuna almıştı. Bir zamanlar denizin en dibine kendi elleriyle gömdüğü yemin şimdi yeniden parlıyordu.</p>
<p>Mührün üzerinde daha önce fark etmediği bir yazı vardı: "Hiçbir deniz kendi kıyısını yaratmaz. Fakat her kıyı, başka bir denizin varlığını hatırlar."</p>
<p>Kraliçe o güne kadar kendi krallığının sınırlarını sonsuz sanmıştı. Dalgaların her sırrını bildiğine, denizin taşıdığı her hatıranın kendisine ait olduğuna inanmıştı. Oysa şimdi denizin derinliklerinden yükselen bir başka gerçek vardı.</p>
<p>Bir zamanlar ettiği yemin, kendisini sonsuzluğa bağlamak için değil, bir gün kendi isteğiyle sonsuzluğun ötesine geçebilmesi için edilmişti.</p>
<p>Ve o gün yaklaşmıştı.</p>
<p>Kristal mağaranın derinliklerinde üçüncü kraliçe yeraltı nehrinin yeniden akmaya başladığını fark etmişti.</p>
<p>Fakat su artık eski yatağından ilerlemiyordu. Eriyik gümüş nehir mağaranın duvarlarına doğru yükseliyor ve taşların içinde görünmeyen bir harita çiziyordu. Gece güveleri bu haritanın üzerinde dönerek kanatlarından altın tozlar bırakıyordu.</p>
<p>Kraliçe bakır rengi saçlarını geriye attığında yakutlarının içindeki közlerin aydınlattığı haritada altı ayrı krallık belirdi.</p>
<p>Hiçbiri diğerinin içinde değildi. Hiçbiri diğerinin devamı olarak çizilmemişti. Her biri kendi merkezine, kendi sınırlarına ve kendi kaderine sahipti.</p>
<p>Fakat altısının tam ortasında, hiçbir krallığa ait olmayan küçük bir boşluk bulunuyordu.</p>
<p>Kraliçe bu boşluğa baktığında toprağın derinliklerinden bir ses yükseldi: "Birbirinden ayrı doğanların kaderi, birbirine ait olmak değildir. Bazen en büyük güç, kendi özünden vazgeçmeden başkasının varlığını kabul edebilmektir."</p>
<p>Kraliçe toprağın sabrını biliyordu. Bir tohumun başka bir tohuma dönüşmeden de aynı bahçede büyüyebileceğini herkesten iyi anlamıştı.</p>
<p>Belki de altı kraliçenin sırrı buydu.</p>
<p>Bir olmak zorunda değillerdi.</p>
<p>Birbirini kaybetmeden yan yana var olmayı öğrenmeleri gerekiyordu.</p>
<p>Kuzeyin buzla örtülü zirvesinde dördüncü kraliçe tacındaki gizemli işaretin tamamen ortaya çıktığını görüyordu.</p>
<p>Buzdan tahtının çevresinde uçuşan şeffaf kelebekler artık donmuş rüzgâr taneciklerini taşımıyor, kanatlarının arasında küçük aynalar taşıyorlardı. Her aynanın içinde farklı bir kraliçenin yüzü beliriyordu: yıldız bahçesindeki zümrüt gözlü kraliçe, okyanusun sessiz hükümdarı ve kristal mağaranın bakır saçlı kraliçesi.</p>
<p>Ve henüz yüzünü seçemediği iki başka varlık.</p>
<p>Son aynada ise kendi görüntüsü vardı.</p>
<p>Fakat görüntüsünün arkasında daha önce hiç görmediği bir yazı parlıyordu: "Korunduğunu sandığın şey, aslında seni bekleyen kaderin kapısıydı."</p>
<p>Kraliçe parmaklarını aynanın yüzeyine dokundurduğunda buzun içinden ince bir çatlama sesi gelmeye başladı.</p>
<p>Yüzyıllardır onu koruyan soğuk artık bir zırh olmaktan çıkıyordu.</p>
<p>Kraliçe için ilk kez bir şeyi kaybetme ihtimali ona özgürlüğün de mümkün olabileceğini düşündürmüştü.</p>
<p>Ateşin hiç sönmeyen kalbinde beşinci kraliçe obsidyenden tahtının altındaki lavların yavaşça karardığını gördü.</p>
<p>Alevler sönmüyordu. Aksine, her zamankinden daha parlak yanıyorlardı. Ancak bu ışığın içinde farklı bir sıcaklık vardı. Yalnızca yakıp yok etmeyen, aynı zamanda bir şeyleri hatırlatan bir sıcaklık.</p>
<p>Anka kelebekleri kraterin çevresinde dönmeye başladığında bir tanesi gelip kraliçenin omzuna kondu. Kanatlarının arasında küçücük bir kül tanesi taşıyordu.</p>
<p>Kraliçe o kül tanesine dokunduğunda ateşin içindeki görüntüler değişti.</p>
<p>Bir zamanlar yanan yıldızlar, suyun altındaki mühürler, toprağın derinliklerindeki kökler, buzun altında saklanan işaretler ve sonsuzluğun ortasında süzülen bir taht.</p>
<p>Hepsi bir anlığına aynı yerde buluştu.</p>
<p>Sonra görüntünün içinden bir ses yükseldi: "Her şeyi yakabilirsin. Fakat hiçbir ateş, bir başkasının özgür iradesini küle çeviremez."</p>
<p>Kraliçe elini geri çekerken ateşin gücünün her şeyi değiştirmek anlamına gelmediğini düşündü.</p>
<p>Bazen en büyük kudret, değiştirebilecek güce sahip olduğu hâlde dokunmamayı seçmekti.</p>
<p>Ve bütün bu işaretler sonsuzluk merkezinde birleşirken altıncı kraliçe nihayet gerçeğin ilk kapısını araladı. Şeffaf tahtından kalkarken ayaklarının altındaki galaktik toz onun her adımında yeni yıldızlara dönüşüyordu. Etrafındaki kelebekler yavaşça dağılırken ilk kez kraliçenin karşısında altı ayrı ışık belirdi.</p>
<p>Altı ışık. Altı ayrı kalp.</p>
<p>Altı ayrı irade.</p>
<p>Kraliçe ellerini göğsünde birleştirdiğinde daha önce onların bütün duygularını kendi içinde hissettiğini hatırladı. Fakat şimdi ilk defa bu duyguların kendisine ait olmadığını, her birinin kendi sahibinin bulunduğunu hissediyordu.</p>
<p>Diğer beş kraliçenin ruhu ya da başlangıcı değildi.</p>
<p>Sonsuzluk, onları kendi içinden yaratmamıştı. Yalnızca bir gün yollarının kesişebileceği bir merkez olmuştu.</p>
<p>Ve belki de en büyük yanılgı, bu altı ayrı varlığın aynı ruhun parçaları olduğuna inanılmasıydı.</p>
<p>Kraliçe başını kaldırıp boşluğa bakarak "Öyleyse neden?" diye fısıldadığında bütün kelebekler aynı anda kanatlarını açtı.</p>
<p>Evrenin ilk yaratılışından beri hiçbir canlının duymadığı bir ses sonsuzluğun içinden yükseldi: "Çünkü bir zamanlar altı ayrı varlık, hiçbirinin diğerine hükmetmediği bir dünya için aynı yemini etti."</p>
<p>Kraliçe "Ne yemini?" diye sorduğunda ise galaktik tozların üzerinde altı ayrı mühür belirdi. Her mühür bir kraliçenin gücünü taşıyordu. Fakat altıncı mühür diğerlerinden farklıydı. Üzerinde yalnızca kanatlarını açmış küçük bir kelebek işlenmişti.</p>
<p>Ve kelebeğin altında şu cümle yazıyordu: "Hiçbirimiz diğerinin sahibi olmayacağız."</p>
<p>Altıncı kraliçe bu sözleri okuduğunda sonsuzluğun derinliklerinde saklanan bir hatıra kıpırdamıştı ve o hatıra kendi geçmişine ait değildi.</p>
<p>Henüz yaşanmamış bir geleceğin anısıydı.</p>
<p>O gece altı krallığın üzerinde aynı ay doğdu.</p>
<p>İlk kraliçenin yıldız bahçesinde kelebekler altı ayrı ışığın çevresinde dönmeye başlamıştı. İkinci kraliçenin okyanusunda dalgalar, daha önce hiç bilinmeyen bir melodiyle kıyıya vuruyordu. Üçüncü kraliçenin mağarasında yeraltı nehri altı kola ayrılmıştı. Dördüncü kraliçenin zirvesinde buzdan aynalar aynı anda parlıyordu. Beşinci kraliçenin kraterinde alevler altı ayrı renkte yükselirken altıncı kraliçenin sonsuzluk merkezinde altı mühür birbirine dokunmadan aynı halka üzerinde yerini almıştı.</p>
<p>Kelebekler yeniden uçmaya başladığında her kraliçenin önüne küçük bir haberci kondu.</p>
<p>Kanatlarının üzerinde aynı mesaj vardı: "Yollarınız kesişecek. Fakat hiçbiriniz diğerine dönüşmeyecek. Birbirinizin gücünü taşıyacak, birbirinizin yaralarını görecek, birbirinizin karanlığına ışık olacaksınız. Ancak kaderinizin son sözünü hiçbir kehanet söylemeyecek."</p>
<p>Altı kraliçe kendi krallıklarında bu mesajı okuyup aynı anda gökyüzüne baktıklarında birbirinin varlığını hissettiler.</p>
<p>Henüz birbirini tanımıyor ve birbirinin isimlerini bilmiyorlardı. Ve artık hiçbiri yalnızca kendi krallığının sınırları içinde yaşamayacaktı; çok eski bir ahit yeniden uyanmıştı.</p>
<p>Bu ahdin son satırı bütün evrenin üzerinde henüz okunmayı bekliyordu.</p>
<p>Altıncı kraliçe sonsuzluk tahtına geri dönüp gözlerini kapattı ve ilk kez diğer beş kraliçeyi kendi içinde birleştirmeye çalışmak yerine onların birbirinden ayrı kalabilmesi için bir dilekte bulundu: "Bir gün karşılaşacağız. Belki birbirimizi sevecek, belki birbirimize düşman olacağız. Belki aynı göğün altında yaşayacak, belki birbirimizin krallıklarına savaş açacağız. Fakat ne olursa olsun, hiçbirimizin kendi ışığını kaybetmesine izin vermeyeceğim."</p>
<p>Bu sözlerin ardından gökyüzünde altı yıldız parladı.</p>
<p>Fakat yıldızların hemen üzerinde, daha önce hiçbir kraliçenin fark etmediği yedinci bir karanlık belirdi.</p>
<p>O, altı kraliçenin ahdinden önce var olan, bütün kehanetlerin dışında kalmış kadim bir sessizlikti.</p>
<p>Ve o sessizlik binlerce çağ sonra ilk kez gözlerini açmıştı.</p>
<p>Altı kraliçe sonunda birbirini bulmaya hazırlanıyordu.</p>
<p>Fakat onların bir araya gelmesini bekleyen tek şey kader değildi.</p>
<p>Bir zamanlar altı kraliçenin özgür kalabilmesi için sonsuzluğa mühürlenen bir sır da uyanıyordu.</p>
<p>Belki de asıl tehlike, altı kraliçenin birbirinden ayrı olması değil, bir zamanlar onları ayırmak zorunda bırakan şeyin hâlâ evrenin bir yerinde yaşıyor olmasıydı.</p>
<p>Ve kelebekler o gece ilk kez kanatlarını kapattılar.</p>
<p>Çünkü taşıdıkları sır artık yalnızca geçmişe ait değildi.</p>
<p>Bu kez gelecek de onları bekliyordu.</p>
<p>Bazı ruhlar birleşmek için doğar, bazıları birbirini bulmak için. Ama altı kraliçe, birbirini bulduklarında bile kendileri kalabilmek için yaratılmıştı. Ve onların asıl hikâyesi işte şimdi başlıyordu.</p>
<p></p>
<p>DİLEK SARIKAYA</p>
<p>Menajer: İlayda Can &amp; Dilara Sarıkaya</p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>YILDIZLARIN VE KELEBEKLERİN TAŞIDIĞI KADİM SIRLAR</title>
<link>https://fikirizleri.com/yildizlarin-ve-kelebeklerin-tasidigi-kadim-sirlar</link>
<guid>https://fikirizleri.com/yildizlarin-ve-kelebeklerin-tasidigi-kadim-sirlar</guid>
<description><![CDATA[ Çünkü bu diyarda hiçbir hikaye gerçekten bitmezdi. Her son, kelebeklerin kanat çırpışıyla yeniden yazılmayı bekleyen kadim bir rüyanın sadece ilk sayfasıydı. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202611/image_870x580_6afacb21770ac.webp" length="98778" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Mon, 16 Nov 2026 15:22:00 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>YILDIZLARIN VE KELEBEKLERİN TAŞIDIĞI KADİM SIRLAR</p>
<p>Zamanın nefesini tuttuğu, ne gündüzün ne de gecenin tam olarak hüküm sürebildiği o ara coğrafyada, dünya her gece uykuya dalarken asıl ihtişam uyanırdı. Orası, onların kök saldığı, eteklerinin kıvrımlarında ve saç örgülerinde can bulduğu bir yeryüzü bahçesiydi. Ay ışığının gümüşi tülleriyle örülü sonsuzlukta, kadim bir göksel tanrıça, üzerinde yükseldiği erimeyen altın çöreğin tepesinden etrafı süzüyordu. Üzerindeki zümrütler karanlığı delerken her bir hareketiyle dökülen mücevherler toprağa düşmeden önce donuyor, yeryüzünün en değerli hazinelerine dönüşüyordu. Parıldayan çiçekler onun adımlarının bastığı yerlerde açıyor, kışın o kusursuz, dokunulmaz ve dondurucu güzelliğini odaya değil, tüm evrene taşıyordu.</p>
<p>Onun etrafında zaman bükülüyordu. Kelebekler, kanatlarında galaksilerin tozunu taşıyan küçük birer haberci gibi bir dünyadan diğerine süzülüyorlardı. Rüzgârın bile fısıldamaya çekindiği bu ıssız kubbenin altında kelebeklerin kanat çırpışları, evrenin en eski sırlarını birbirine bağlayan görünmez iplikler gibiydi.</p>
<p>Zamanın nefesini tuttuğu o yüksek kubbede, zümrüt yeşili gözler her gece aynı noktaya, göğün en derin ve en uzak köşesine dikilirdi. Tanrıça, erimeyen altın çöreğinin üzerinde kımıldamadan otururken etrafında dans eden kelebeklerin kanat tozları gümüşi bir tül gibi etrafını sarardı. Fakat o gece farklıydı. Yıldızların en ışıltılı, en erişilmez görüneni ilk defa sadece parlamakla kalmıyor, sanki bir kalp gibi düzensiz ve sabırsız bir ritimle atıyordu.</p>
<p>Tanrıça yerinden hafifçe kıpırdadığında binlerce yıldır ilk kez zihnindeki o tanıdık ve keskin yalnızlık çatlamıştı. Yıldızların arasında parlayan o yabancı ışık ona ait değildi ama bilmediği bir şekilde onun çok önceden unutulmuş bir parçası gibiydi. Kelebekler, kanat çırpışlarını yavaşlattılar. Sanki kraliçelerinin ilk defa bir şeyi merak ettiğini hissetmiş gibi etrafında daha sıkı, daha koruyucu bir çember oluşturdular. O ışığa doğru uzanan sessiz bir fısıltı, “Neyi bekliyorsun?” diye koptu dudaklarından.</p>
<p>Ve o an, gökyüzündeki uzak yıldızdan kopan gümüşi bir kıvılcım, gecenin karanlığını delerek doğrudan yeryüzü bahçesine doğru süzülmeye başladı.</p>
<p>Belki de bu yüzden ay hep bir koruyucu gibi süzülmüştü göğün katlarında, acımasız dünyadan bu saklı mabedi korumak için. Belki de kelebekler, onun asırlardır sakladığı en derin pişmanlıkları ve dilekleri ezbere biliyorlardı. Ve dünyanın geri kalanı telaşlı rüyalarına gömülmüşken bu diyar, sihrin bizzat rüya görmeye geldiği, adımların asla silinmediği o sonsuz duraktı.</p>
<p>Zamanın tıkırtısı yerini sessizliğe bıraktığında, denizin ortasındaki o gizli kulede ikinci bir uyanış başlardı. Köpüklerin arasından yükselen mermer sütunlar, geçmiş yüzyıllarda unutulmuş duaların donmuş hâlleriydi. Bu ıssız mabedin en yüksek balkonunda, okyanusun ve sonsuzluğun omuzlarına yüklediği yükü taşıyan başka bir varlık duruyordu. Kıyafetleri gece yarısının en koyu mavisiyle örülmüş, üzerine ise deniz tanrılarının bile unuttuğu inci taneleri serpilmişti. O, sadece dalgaları dinlemekle kalmıyor, dalgaların diliyle düşünüyordu.</p>
<p>Bazen dalgaların arasında kendi sesinden daha eski bir fısıltı duyuyor, bazense bu ses denizin derinliklerinden değil, sanki bütün varoluşun ilk nefesinden yükseliyordu. Etrafında, kanatları yakamoz renginde parlayan binlerce deniz kelebeği uçuşuyordu. Bu minik varlıklar, suyun altındaki batık krallıkların fısıltılarını gökyüzüne taşıyan sessiz elçilerdi. Her kanat çırpışlarında havaya karışan tuzlu toz bulutu, etrafta dönen devasa bir safir kürenin üzerinde ışıltılı izler bırakıyordu. Küre yavaşça dönerken içindeki anlar birer birer akıp gidiyor ve yeryüzündeki kalplerin en gizli sızılarını buraya taşıyordu.</p>
<p>Kadın, zümrüt rengi gözlerini okyanusun ve gökyüzünün birleştiği o uçsuz bucaksız sınıra dikmişti. İçinde fırtınalar kopuyor ama dışarıdan bakıldığında o, nehirlerin buz tuttuğu o ilk kış günü kadar sakin ve korkutucu görünüyordu. Ne bir gemi o sulara yaklaşabilirdi ne de bir insan bu sırra ortak olabilirdi. O, kendi krallığının hem kraliçesi hem de tek mahkûmuydu.</p>
<p>Etrafında uçuşan yakamoz rengi deniz kelebekleri, kraliçenin o an hızlanan nefesiyle birlikte ani bir çember çizerek suyun yüzeyine yaklaştılar. Kürenin üzerinde dönen anlar birden durdu. Suların altından, binlerce yıldır kapalı duran batık bir kapının gıcırtısını andıran derinden gelen bir ses yükselirken su yavaşça ikiye ayrıldı ve dalgaların arasından, üzerinde ne göğün ne de yerin tanıdığı, sadece okyanusun kalbinde var olabilecek gümüşi bir mühür belirdi. Kraliçe, zümrüt rengi gözlerindeki buzun eridiğini hissetti. Bu, binlerce yıl önce kendi elleriyle denizin en dibine gömdüğü, unuttuğunu sandığı bir yemin, kendi adının ta kendisiydi.</p>
<p>Zamanın ötesinde, ne aysız bir gece ne de güneşli bir öğle vaktinin olduğu o kayıp arafta, dünya kendi telaşını unutup derin bir sükûnete gömüldüğünde üçüncü kapı aralanırdı. Bu kez mekân ne gök kubbe ne de okyanusun ortasındaki bir kuleydi. Burası, binlerce yıldır tavanından kehribar damlayan, rüzgârın bile yolunu kaybettiği devasa bir kristal mağaraydı. Mağaranın tam merkezinde, yerin altından süzülüp gelen eriyik gümüş bir nehrin üzerinde asılı duran antika bir taht vardı. O tahtın üzerine kurulmuş olan varlık, gecenin ve toprağın en gizli dengesini tutuyordu. Üzerindeki kumaşlar en koyu sonbahar kahverengisi ve paslı bakır tonlarındaydı ancak hareket ettikçe üzerindeki yakutlar, sanki içlerinde sönmeyen birer köz taşıyormuş gibi etrafa sıcak ama dondurucu bir ışık saçıyordu.</p>
<p>O, ne yıldızları izliyor ne de dalgaları dinliyordu. Onun işi toprağın altındaki damarlarla, köklerin birbirine fısıldadığı kadim dillerleydi. Ancak toprağın en derin damarlarında hiçbir kökün ulaşamadığı bir merkez vardı. Oradan yükselen sessizlik, ona her şeyin bir zamanlar tek bir özden doğduğunu hatırlatıyordu.</p>
<p>Etrafında, bu kez kelebekler değil, kanatlarında eylül yapraklarının hüznünü taşıyan zarif gece güveleri uçuşuyordu. Bu tüylü ve sessiz elçiler, toprağın derinliklerindeki uyuyan tohumlara uyanma vakti gelip gelmediğini fısıldayan habercilerdi. Güvelerin her kanat çırpışında havaya dökülen altın rengi tozlar, mağaranın kubbesinde minik takımyıldızları oluşturuyor, içerideki havayı hem ağır hem de karşı konulmaz bir büyüyle dolduruyordu.</p>
<p>Ancak o gece, eylül yaprağı hüznündeki gece güveleri, normalde uyuyan tohumları uyandırmak için kanat çırparken bu kez mağaranın en karanlık köşesine doğru toplanmışlardı. Kanatlarından dökülen altın rengi tozlar orada minik takımyıldızları değil, bir zamanlar toprağın göğsüne saplanmış gibi duran derin bir yara izini çiziyordu. Kraliçe, bakır rengi saçlarını geriye atıp ağır mücevherlerinin eşliğinde öne doğru eğildiğinde yer altı nehrinin akışı aniden durdu. Toprak, sanki asırlardır tuttuğu o devasa yası ilk kez dışarı kusuyormuş gibi sarsıldı. Ve köklerin en derin merkezinden, suyun hatırlayabildiği o eski ses, “Kimin için yas tutuyorsun?” diye yükseldi.</p>
<p>Dört bir yanın buz tuttuğu, nehirlerin bile akan sesini unutup derin bir taşa dönüştüğü o kuzey uçta, dördüncü kapının aralandığı yer bulutların hemen altındaki sarp bir zirveydi. Burası, rüzgârın dağların gövdesini oyarak yazdığı ilkel destanların saklandığı, insan ayağının hiç basmadığı kadim bir uçurum kenarıydı. Beyazın ve mavinin en keskin tonlarının buluştuğu bu buzullukta zamansızlığın ta kendisi hüküm sürüyordu. Zirvenin tam ortasında, elmas parçalarından oyulmuş devasa bir taht yükseliyordu. O tahtın üzerine yerleşmiş olan varlık, uçsuz bucaksız kışın ta kendisi, buzun ve yalnızlığın kraliçesiydi. Üstündeki giysiler en saf kar beyazı ile gece yarısı mavisinin kusursuz birleşimiydi. Her kıvrımında donmuş elmas tozları parıldıyor, o hareket ettikçe etrafa billur gibi kırılan soğuk bir ışık yayılıyordu.</p>
<p>O ne yıldızları sayıyor ne de toprağın altını dinliyordu. Onun bakışları, gökyüzünün yeryüzüyle ilk öpüştüğü o kör noktaya kilitlenmişti. Etrafında bu kez ne kelebekler ne de güveler vardı. Onun muhafızları, kanatları donmuş rüzgâr taneciklerinden örülmüş şeffaf buz kelebekleriydi. Bu narin ama keskin varlıklar, zirvenin en soğuk köşelerinden topladıkları buz kristallerini bir dünyadan diğerine taşıyan sessiz taşıyıcılardı.</p>
<p>Fakat o gece, buzun ve yalnızlığın kraliçesinin yüzündeki o dokunulmaz ifade ilk kez gölgelendi. Buzdan tacının en derin, en kusursuz noktasında buzulların kadim diline ait olan o gizemli işaret parıldıyordu. Sanki evrenin başka bir köşesinde kopan bir fırtına bu keskin zirveye kadar uzanıp buzun üzerine mühürlenmişti. Şeffaf buz kelebekleri aniden kanat çırpışlarını durdurdu, çıkardıkları o ince melodi kesildi ve dağların arasında derin bir sessizlik yankılandı. Kraliçe, parmak ucunu yavaşça tacındaki o yabancı işarete dokundurduğu an binlerce yıldır donmuş olan o buz kütlesi hafifçe titredi ve tahtın etrafındaki donmuş rüzgâr tanecikleri ilk kez erimeye başladı. Zirvenin en soğuk, en ulaşılamaz köşesinde o sessiz fısıltı, rüzgârla birlikte dağlara yayılarak “Bu soğuk artık seni korumaya yetmeyecek.” dedi.</p>
<p>Zamanın tamamen eriyip gittiği, ne geçmişin ne de geleceğin kaldığı o son ve en gizli durakta, beşinci kapı alevlerin ve küllerin arasında aralanırdı. Burası ne bir gök kubbe ne okyanusun dibi ne yer altı mağarası ne de buzdan bir zirveydi. Burası, evrenin ilk yaratıldığı o büyük ateşin hiç sönmemiş kalbiydi. Dünyanın tüm ihtiraslarının, unutulmuş tutkularının ve sönmüş yıldızların toplandığı devasa bir kraterin ortasında, kehribar rengi lavların üzerinde yükselen obsidyenden bir taht duruyordu. O tahtın üzerine kurulmuş olan varlık, ateşin ve yeniden doğuşun kudretli kraliçesiydi. Üzerindeki kumaşlar en koyu volkanik siyah ve parıltılı kor kırmızısı tonlarındaydı. Her kıvrımında binlerce güneşin enerjisi saklıydı ve o kıpırdadıkça havaya saf bir ısıyla karışan altın rengi kıvılcımlar saçılıyordu.</p>
<p>O ne soğuğun sükûnetini ne de buzun sessizliğini arıyordu. Onun dünyası, her şeyin kül olup yeniden küllerinden doğduğu o yıkıcı ama büyüleyici döngüydü. Etrafında, kanatları yakıcı birer kor gibi parlayan zümrüt yeşili ve ateş sarısı anka kelebekleri uçuşuyordu. Bu muazzam ve korkusuz varlıklar, sönmekte olan dünyalara hayat fısıldayan, bir diyardan diğerine ısı ve hafıza taşıyan kadim elçilerdi.</p>
<p>Ancak o gece lavların akışındaki o vahşi ve yıkıcı coşku birden yavaşladı. Ateşin en derininde, alevlerin bile dokunamadığı, dokunmaya cesaret edemediği o gizli öz ilk kez huzursuz bir parıltıyla titremeye başladı. Kraliçe, başındaki alevden tacın altından o öze doğru baktığında içindeki o kudretli doğa kanunu sarsıldı. Anka kelebekleri aniden kanatlarını kapatıp kraterin üzerine bir halkanın içinde çöktüler. Kraliçe, neyi yakıp kül edeceğini bilemediği o yabancı sıcaklığa doğru eğildi ve ateşin o gürültülü kükremesinin arasından sıyrılan incecik bir fısıltı, “Küllerinden doğacak olan seni de yakacak.” diye duyuldu.</p>
<p>Zamanın ve mekânın tüm sınırlarının eriyip uçtuğu, beşi geride kalmış beş elementin ve ruhun birleştiği o nihai eşikte, altıncı ve son kapı aralanırdı. Burası ne bir gök kubbe ne okyanusun dibi ne yer altı mağarası ne buzdan bir zirve ne de ateşin kalbiydi. Burası, varlığın ve yokluğun başladığı o büyük boşluğun, yani tüm evrenin kalbinin attığı merkezdi. Yere serilmiş milyonlarca yıllık galaktik tozun üzerinde, bizzat zamanın dokusundan örülmüş şeffaf bir taht süzülüyordu. O tahtın üzerine kurulmuş olan varlık, tüm bu ayrı ayrı hikâyelerin, soğuğun, ateşin, suyun ve toprağın asıl sahibi olan sonsuzluğun kraliçesiydi. Üzerindeki giysiler, rengini adlandıramayacak kadar derin bir uzay mavisinden, henüz ad konulmamış yeni doğmuş yıldızların ışığından ve kadim gecenin kadife dokusundan örülmüştü.</p>
<p>O artık ne tek bir elementi ne de tek bir mevsimi yönetiyordu. O, bütün bu döngülerin ta kendisiydi. Diğer beş kraliçe kendi dünyalarının sonsuzluğunda hüküm sürerken o, hepsinin varlığını aynı anda hissediyordu. Kışın sessizliğini, denizin hüznünü, toprağın sabrını, buzun keskinliğini ve ateşin kudretini kendi ruhunun derinliklerinde taşıyordu. Çünkü onlar birbirinden ayrı krallıkların hükümdarları olsa da hepsinin başlangıcı onun sonsuzluğunda saklıydı. Diğer beş kraliçenin dünyasında kopan o gizemli sarsıntılar, yıldızlardan süzülen gümüşi kıvılcım, denizin derinliklerinden gelen o unutulmuş ahit, toprağın göğsündeki derin yası delen soru, buz zirvesindeki o çözülen işaret ve ateşin kalbini tutuşturan o gizli öz, hepsi birden onun ruhunun derinliklerinde yankılanıyordu.</p>
<p>Etrafında, evrenin dört bir yanından gelen tüm kelebekler, buzdan, sudan, ateşten, topraktan ve yıldız tozundan örülmüş milyonlarca kanatlı elçi, aynı anda ve kusursuz bir uyumla onun etrafında dans etmeye başladı. Kanatlarının çıkardığı o sessiz melodi, evrenin ilk notası gibi bütün boşluğu doldururken bu muazzam halka, kraliçenin etrafında dönen yaşayan bir galaksi gibi parıldamaya başladı.</p>
<p>Kraliçe, gözlerinde tüm geçmişin bilgeliğiyle ve tüm geleceğin sessizliğiyle öne doğru eğildiğinde yıldızın çağrısı, denizin ahdi, toprağın yası, buzun çözülen mührü ve ateşin uyanan özü, onun göğsünde artık tek bir kalp gibi atmaya başlamıştı. Derin bir nefes aldı. Bu nefes, bin yıllık kışları eritecek kadar sıcak, ilk okyanusun dalgaları kadar asil bir fırtınaydı.</p>
<p>Yüzünde ne bir hüzün ne bir kibir vardı. O, her şeyin başladığı ve her şeyin sonunda döneceği o kusursuz dengeydi. Dokunulmaz, mutlak ve sonsuzdu. Evren, onun her nefes alışverişinde genişliyor ve daralıyordu.</p>
<p>Kraliçe, diğer tüm seslerin ve rüyaların kendisinde birleştiği o sonsuzluk merkezinden son kez evrene, “Artık rüya bitti. Uyanma vakti.” diye fısıldadı.</p>
<p>Ve o an kelebeklerin kanatlarındaki tüm tozlar yere döküldü. Zaman, mekân ve tüm sırlar paramparça olurken bu kırılmadan yepyeni bir gök kubbe, yeni bir okyanus ve yeniden nefes alacak bir yeryüzü doğdu.</p>
<p>Geriye kalan tüm zaman, tüm mekânlar ve bütün varlıklar derin bir sükûnete gömülürken bu merkez, sihrin bile rüya görmeyi bırakıp rüyanın kendisi olduğu o sonsuzluk durağıydı. Çünkü bu diyarda hiçbir hikâye gerçekten bitmezdi. Her son, kelebeklerin kanat çırpışıyla yeniden yazılmayı bekleyen kadim bir rüyanın sadece ilk sayfasıydı.</p>
<p>Zamanın nefesini tuttuğu, ne gündüzün ne de gecenin tam olarak hüküm sürebildiği o ara coğrafyada, dünya yeniden uykuya dalarken asıl ihtişam, şimdi bu sonsuzluk merkezinden yeryüzüne yayılan o ilk nefesle birlikte yeniden uyanıyordu.</p>
<p></p>
<p>DİLEK SARIKAYA</p>
<p>Menajer: İlayda Can ve Dilara Sarıkaya</p>
<p></p>
<p></p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>GÖKYÜZÜ DOKUMACISI</title>
<link>https://fikirizleri.com/gokyuzu-dokumacisi</link>
<guid>https://fikirizleri.com/gokyuzu-dokumacisi</guid>
<description><![CDATA[ Hayat bizi bazen rüzgârda savurur ama asıl marifet, o rüzgârla birlikte kendi kanatlarını açmayı öğrenmektir. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202611/image_870x580_6af6ba18b1141.webp" length="83418" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Fri, 13 Nov 2026 13:20:01 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>GÖKYÜZÜ DOKUMACISI</p>
<p>Mavinin en derin tonuyla gri bulutların birbirine sarıldığı koyda, adını sadece yaşlı martıların bildiği küçük bir Poyraz Limanı vardı. Burası, rüzgârın yön değiştirdiği anlarda dünyanın sesinin kesildiği, denizin ise sanki insanlara sır fısıldadığı bir yerdi.</p>
<p>Kasabanın en uç kayalığında, denize nazır küçük, ahşap bir kulübe dururdu. Kasabalılar buraya "Dokuma Evi" derdi. Bu evde Miraç adında bir adam yaşardı. Miraç, insanların rüzgârda yarım kalan hikâyelerini, sönmeyen umutlarını ve unutmak isteyip de unutamadıkları anılarını iplik niyetine devasa çıkrıklarında dokurdu.</p>
<p>Bir akşamüstü, kapının tahta halkası yavaşça vuruldu.</p>
<p>Miraç kapıyı açtığında karşısında rüzgârdan saçları dağılmış, gözlerinde uzakların yorgunluğunu taşıyan genç bir kız vardı. Kızın elinde, parşömen kâğıdına sarılı, eski ve yıpranmış bir şal bulunuyordu.</p>
<p>"Merhaba usta," dedi kız. "Benim adım Dilara. Çok uzaklardan, dağın öte yanındaki kurak şehirden geliyorum. Bana annemden kalan tek şey bu şal. Ama bu şal artık ne sıcak tutuyor ne de rengi var. İçindeki neşe çekilmiş sanki. Onu eski günlerine döndürebilir misin?"</p>
<p>Miraç, kızın gözlerindeki hüznü görünce başını sallayarak şalı nazikçe ellerinin arasına aldı. Kumaşa dokunduğu anda sanki geçmişin sesleri odanın içinde yankılanmıştı. Annesinin mırıldandığı bir ninninin yumuşaklığı, mutfaktan gelen taze ekmek kokusu ve sevgi dolu bir tebessümün sıcaklığı...</p>
<p>"Şallar sadece pamuktan ya da yünden yapılmaz, Dilara," dedi Miraç yumuşak bir sesle. "Bazı şallar, insanın içindeki soğukla başa çıkabilmesi için hatıralarla örülür. Annen bu şalı dokurken içine sadece iplik değil, senin gelecekteki cesaretini de koymuş. Ama sen yolda yürürken o cesareti parça parça düşürmüşsün."</p>
<p>Dilara yutkunarak sordu:</p>
<p>"Peki, bunu onarmak mümkün mü?"</p>
<p>Miraç şalı devasa tezgâhının üzerine serip çıkrığın tahta kollarını çevirmeye başladığında odada sanki denizin dalgaları ve rüzgârın uğultusu harmanlanmaya başlamıştı. Çalışırken gecenin yarısı oldu, sabahın ilk ışıkları pencerelere vurdu. Miraç, iplikleri tek tek taradı, kaybolan renkleri deniz kabuklarından elde ettiği boyalarla yeniden canlandırdı ve en önemlisi, kızın yüreğindeki o eksik güveni sabırla tezgahtaki düğümlere işledi.</p>
<p>Dilara beklerken duvarda asılı duran eski, sararmış haritalara ve rengi solmuş dokumalara gözü takıldı. Kasabalıların dediği gibiydi: Miraç sanki bu adayla birlikte yaşlanmış, hatta adanın rüzgârıyla yorulmuş bir derviş gibiydi. Kimileri onun, çok eskiden rüzgârların dilini unutan insanlara kaybettikleri sesleri geri getiren ilk "Gökyüzü Dokumacısı"nın soyundan geldiğini söylerdi. Tabii bu, Poyraz Limanı'nın balıkçıları arasında dilden dile dolaşan bir masaldan mı ibaretti, yoksa gerçeğin kendisi miydi, kimse tam olarak bilemezdi.</p>
<p>Güneş tepeye yükseldiğinde iş bitmişti. Şal şimdi ilk günkü gibi parlıyor, dokunulduğunda ise parmak uçlarında tatlı bir bahar rüzgârı hissettiriyordu.</p>
<p>Miraç şalı dikkatle katlayıp Dilara'ya uzattı:</p>
<p>"Al bakalım. Şimdi ona sarıldığında sadece annenin kollarını değil, kendi gücünü de hissedeceksin. Ve unutma, hayat bizi bazen rüzgârda savurur ama asıl marifet, o rüzgârla birlikte kendi kanatlarını açmayı öğrenmektir."</p>
<p>Dilara şalı sıkı sıkıya göğsüne bastırırken içindeki o ağır yükün yerini hafif, kanatlanan bir kuşun çırpınışına bıraktığını hissetti. Gözlerinde minnet ve sevinçle teşekkür etmek için başını kaldırdığında kulübenin kapısı aralıktı. Miraç ise çoktan dışarı çıkmış, kayalığın kenarında duruyordu. Sırtındaki hırka, dalgalanan rüzgârla adeta ten rengine karışıyormuş gibi görünüyordu.</p>
<p>Dilara gözlerini kırpıştırdığı an yaşlı adamın sanki rüzgârın ta kendisiyle birleşip martıların arasına karıştığını sandı. Olduğu yerde ne bir ayak izi kalmıştı ne de başka bir şey. Geriye sadece kayalıkta yankılanan o hafif dalga sesi kalmıştı.</p>
<p>Dilara arkasına dönüp kasabaya doğru yürümeye başladığında rüzgâr sanki ona yol gösteren bir dost gibi esiyordu. İnsanın kaderi bir sır gibi saklı olsa da o sırrı güzelleştirecek olan yine insanın kendi adımlarıydı.</p>
<p></p>
<p>DİLEK SARIKAYA</p>
<p>Menajer: İlayda Can ve Dilara Sarıkaya</p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>DEMİRDEN ÖRÜLEN YOL</title>
<link>https://fikirizleri.com/demirden-orulen-yol</link>
<guid>https://fikirizleri.com/demirden-orulen-yol</guid>
<description><![CDATA[ Bazı yollar ayaklarla değil, insanın kanında taşıdığı hatıralarla yürünür. Bazı insanlar ise o yolu demirden bir iradeyle tamamlar. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202611/image_870x580_6af57707d621e.webp" length="63020" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Thu, 12 Nov 2026 11:21:43 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>        DEMİRDEN ÖRÜLEN YOL </p>
<p>​Şafak sökerken odayı kaplayan o sessizlik, bıçak gibi keskin ve soğuk bir ayazla tenime işliyordu. Güneş daha dağların arkasındaki sırtını göstermeden uyanmıştım, ancak bu uyanıklık, huzurlu bir uykunun dinlendiriciliğinden uzaktı. Gecenin en derin dehlizlerinde bile nöbet tutan, anılardan ve kaygılardan örülü uyanık bir zihnin esiriydim. Yatağın içinde aniden düşen beden ısım, boğazımda düğümlenen o keskin tıkanıklık yine beni bulmuştu. Bunların hiçbirinin bana ait olmadığını biliyordum. Sanki damarlarımda dolaşan bu sabırsız kan, bana ait olmayan bir coğrafyanın ve çoktan kapanmış yaraların hesabını soruyordu. ​Atalarım uçsuz bucaksız bozkırın ortasında, tipi ve dişi kurtların ulumalarıyla boğuşurken ölümün soluğunu enselerinde hissederlerdi. Bir tehlike anında o sert kaslar nasıl kasıldıysa, o hayatta kalma refleksi doğrudan kana karışıp kemiğin en derin merkezine mühürlenmişti. Sök ve kan, yedi nesil boyunca aynı akıntıyla taşınırdı. Ben de doğduğum ilk günden beri, o kadim fırtınaların, kıtlıkların ve çetin savaşların görünmez kopyasını hücrelerimde taşıyordum. ​Odanın buğulanmış penceresinden dışarı, kerpiç damlı köyün üzerine çöken ağır sise baktım. Köyün ak saçlı ihtiyarları, suyun uyuduğunu ama düşmanın asla uyumadığını söylerdi. Kadim Türk kozmolojisinde su, yalnızca susuzluğu gideren şeffaf bir sıvı değil; dökülen gizli gözyaşlarının, unutulmuş yeminlerin ve atalardan kalan sırların usta bir hafızasıydı. Şafak vakti pınardan su doldurmaya giden kadınların toprağa basan sessiz adımlarında bile o derin tarihin yankısı saklıydı. ​İşte bu yüzden, içimdeki bu görünmez fırtınayla baş başa kalmak, bu ağırlığı tek başına omuzlamak zorundaydım. Namert sofrasının bedelini çok küçük yaşta, hayatın o en sert köşesinde öğrenmiştim. Namert sofrası bugün karın doyurur, insanı tok tutar, lakin yarın, o tok günün acısını onurunu vura vura, damla damla öldürerek çıkarır.</p>
<p>"Muhtaç kal ama namerde minnet etme; elin boş kalsın ama başın dik kalsın" diyen büyüklerimin o asırlık sesi kulaklarımda bir çan gibi çınladı. Başımı o acımasız rüzgârlara karşı dik tutabilmek için, içimdeki o görünmez sınırlarla her gün yeniden savaşıyordum. ​İnsan, geçmişin izleriyle ve kendi derinlerinde taşıdığı sırlarıyla yüzleşebildiği kadar özgürleşirdi biliyordum. Özgürleştikçe de özüne, o toprağın ve suyun kokusuna yaklaşır. ​Bugün, o yedi kuşağın yükünü bütün hücrelerimde hissetsem de, atalarımın geniş otlaklarda gösterdiği o bükülmez dirençle ağır ahşap kapıyı araladım. Dışarıda toprak uyanıyor, rüzgâr geçmişin tozunu üzerimden süpürüyordu. Ve ben, içimdeki o kör labirentten dışarıya, atalarımın dik başıyla ve taze bir nefesle yürüyordum. Artık biliyordum ki ne kadar üşürsek üşüyelim, insanın kendi özünden başka sığınacağı bir liman, kendi onurundan başka hakiki bir ateşi yoktu.</p>
<p>               DİLEK SARIKAYA</p>
<p>MENAJER: İLAYDA CAN &amp; DİLARA SARIKAYA</p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>10 KASIM</title>
<link>https://fikirizleri.com/10-kasim</link>
<guid>https://fikirizleri.com/10-kasim</guid>
<description><![CDATA[ BAZI GİDİŞLERİN YERİ DOLMAZ… ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202611/image_870x580_6af2bd6c8b8ae.webp" length="48878" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Tue, 10 Nov 2026 09:45:19 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>10 KASIM</p>
<p>BAZI GİDİŞLERİN YERİ DOLMAZ…</p>
<p>Bazı tarihler vardır, takvim yapraklarından ibaret değildir. İnsan o günü yaşarken de yıllar sonra hatırlarken de aynı sızıyı yüreğinde hisseder. 10 Kasım da işte böyle bir gündür.</p>
<p>Saatler 09.05'i gösterdiğinde yalnızca bir saat durmadı; milyonlarca insanın yüreğinde tarif edilmesi imkânsız bir sessizlik başladı. Bir millet, kendisine yeniden ayağa kalkmayı öğreten, umudu yeniden yeşerten, karanlığın içinden aydınlığa yürümeyi gösteren büyük bir değerini kaybetti.</p>
<p>Atatürk'ü anmak, yalnızca bir gün başımızı eğmek, bir dakikalık saygı duruşunda bulunmak değildir. Onu anmak; bir çocuğun gözlerindeki umuda, bir gencin hayallerine, bir kadının özgürlüğüne, bir milletin bağımsızlık inancına sahip çıkmaktır.</p>
<p>Belki bugün aramızda değil ama bıraktığı fikirler hâlâ yaşıyor. Bazı insanlar ömürleriyle değil, bir millete bıraktıkları mirasla sonsuzlaşır. Keşke bir kez daha görebilseydik o kararlı bakışlarını. Keşke bu ülkenin çocuklarının geleceğine bakıp bir kez daha gülümsediğini görebilseydik. Ama biliyoruz ki bize düşen, onun ardından yalnızca özlem duymak değil, emanet ettiği değerlere layık olabilmektir.</p>
<p>Bugün içimizde bir burukluk, gözlerimizde bir damla yaş, dilimizde tarifsiz bir minnet var.</p>
<p>Çünkü sen yalnızca bir ülke kurtarmadın, ATAM; bir millete kim olduğunu, ne olabileceğini ve hiçbir koşulda umudunu kaybetmemesi gerektiğini öğrettin.</p>
<p>Bazı insanlar ölmez. Sadece gözlerimizin önünden çekilir, kalbimizin en derin yerine yerleşir.</p>
<p>Saygıyla, özlemle ve hiç bitmeyecek bir minnetle…</p>
<p>10 Kasım'da değil, her gün kalbimizdesin, ATAM.</p>
<p>DİLEK SARIKAYA</p>
<p>Menajer: İlayda Can ve Dilara Sarıkaya</p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>ÇEKİLENİN VE İLERLEYENİN TÜRKÜSÜ</title>
<link>https://fikirizleri.com/cekilenin-ve-ilerleyenin-turkusu</link>
<guid>https://fikirizleri.com/cekilenin-ve-ilerleyenin-turkusu</guid>
<description><![CDATA[ Demir tekerlekler raylara tutundu, buhar göğe yükseldi. İnsanlık, kendi gücüyle mesafeleri yenebileceğini ilk kez bu kadar derinden hissetti. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202611/image_870x580_6aeecbf296e1b.webp" length="71362" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Sat, 07 Nov 2026 09:58:17 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>ÇEKİLENİN VE İLERLEYENİN TÜRKÜSÜ</p>
<p>Her şey, henüz demirin ateşte yumuşamadığı, yolların toprakla, mesafelerin atların nefesiyle ölçüldüğü kadim bir çağda, insanlığın kaderini değiştirecek o sesle başladı.</p>
<p>Latince’nin serin ve kadim tınısından doğan trahere, yani çekmek, sürüklemek... Orta Çağ’ın çamurlu patikalarında bu kelime, yükü taşıyan zavallı beygirlerin arkasına takılan ağır sepetleri, kralların görkemli cüppelerinin taşlı toprakta iz bırakan kuyruklarını anlatırdı. O devirde çekilen her şey, insanın kaderine boyun eğişinin bir simgesiydi. Kelime, mecalsiz bir yükün peşinden sürükleniyordu.</p>
<p>Aylar, yüzyıllar devrildi. Dünya insanoğluna dar gelmeye başladı. Kömür karası elleriyle toprağın altındaki hazineleri kazan mühendisler, o eski Latince kökü ateşle yeniden yoğurdular.</p>
<p>Yıl 1804’tü. Galler’in dağlarında, deneme tahtası gibi duran kaba saba bir demir yolun üzerinde, Richard Trevithick adında inatçı bir adam duruyordu. Kendi elleriyle ördüğü demir gövdenin içine su döküp ateşi harladı. Ve birden... O ilk buharlı canavar, boğuk bir çığlıkla uykusundan uyandı. Demir tekerlekler raylara tutundu, buhar göğe yükseldi. İnsanlık, kendi gücüyle mesafeleri yenebileceğini ilk kez bu kadar derinden hissetti. Yerin göğün inandığı o an, on tonluk demir yığını, arkasına dizilmiş vagonları ardına takıp yürümeye başladı. İşte o gün, Latince’deki o yorgun trahere kelimesi kabuk değiştirdi. Artık arkaya takılıp çekilen şey bir çuval saman ya da bir gelin eteği değil, insanlığın ta kendisiydi. Adına tren denildi.</p>
<p>Ancak demir, henüz bu devasa öfkeye boyun eğecek kadar olgunlaşmamıştı. Raylar kırılıyor, buharlı makineler sık sık yolda kalıyordu. İnsanların sabrı, boyun eğmeyen demirle sınanıyordu. Ta ki George Stephenson sahneye çıkana kadar... 1825’te Stephenson’ın Locomotion No. 1 adlı lokomotifi, çan sesleri ve kömür dumanları arasında yola çıktığında yalnızca bir makine hareket etmiyordu; mesafeler bükülüyor, zamanın kronometresi yeniden kuruluyordu.</p>
<p>Artık tren, maden ocaklarının mahzeninden kurtulmuş, dünyanın kalbine doğru kükrüyordu.</p>
<p>Gözünüzün önüne getirin: 1869 yılının kızıl bir gün batımı... Amerika’nın uçsuz bucaksız bozkırlarında, Doğu’dan gelen demir yolu ile Batı’dan gelen demir yolu ortada buluşuyor. Binlerce işçinin balyoz sesleri arasında iki okyanus birbirine kavuşuyor. Haftalarca süren, çöllerde ve vadilerde devam eden o tehlikeli yolculuklar, artık pencerelerinin buğulu camlarının ardından manzaraları izleyen çocukların neşeli kahkahalarına dönüşüyor.</p>
<p>Ya o efsane? Orient Express... 1883’ün serin bir sonbahar sabahında Paris’ten hareket eden, sarı bantlı o lüks saray, sadece bir ulaşım aracı değildi. O, aristokratların, casusların, aşkların ve cinayetlerin vagon vagon peş peşe dizildiği kayan bir dünyaydı. Pera Palas’ın lobilerinden tahta valizlerle binen Agatha Christie’ler, çaylarını yudumlarken pencerelerinin dışında akıp giden rayların hırıltısını dinliyorlardı. Tren artık bir yolculuktan ibaret değildi; raylar üzerinde ilerleyen bir romandı. Her vagon bir sır saklıyor, her istasyon başka bir hayatın kapısını aralıyordu. Pencerelerden yalnızca şehirler değil, insanın arzuları, korkuları ve yarım kalmış hikâyeleri de akıp geçiyordu.</p>
<p>Zaman aktı, kömürün karası yerini elektrik pırıltılarına bıraktı. 1964’te Japonya’nın dağlarını delip geçen Shinkansen, o mızrak burunlu dev, saatte yüzlerce kilometre hızla adeta rayların üstünde uçmaya başladı. Bugün maglev trenleri mıknatısların üzerinde havada süzülürken, milattan önceki o Latince çekmek fiili, uzaya uzanan bir ok gibi geleceğe saplanıyor.</p>
<p>Ve biz hâlâ kalkmak üzere olan o büyük trenin penceresindeyiz. Geçmişin kömür dumanı usulca dağılırken yarının sessiz hızı ufukta beliriyor. Raylar uzanıyor. Zaman ilerliyor. İnsanlık, ardında bıraktığı her şeyle birlikte geleceğe yol alıyor.</p>
<p>Ve belki de bütün yolculukların sonunda, bazen insanın ilerlemek için bir şeyleri geride bırakması gerekir; bazen de geride bıraktıkları onunla birlikte yolculuk eder.</p>
<p></p>
<p>DİLEK SARIKAYA</p>
<p>Menajerler: İlayda Can ve Dilara Sarıkaya</p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>HAYATIN EN AĞIR YÜKÜ  &amp;quot;BİRKAÇ PARÇA EŞYA &amp;quot;</title>
<link>https://fikirizleri.com/hayatin-en-agir-yuku-birkac-parca-esya</link>
<guid>https://fikirizleri.com/hayatin-en-agir-yuku-birkac-parca-esya</guid>
<description><![CDATA[ Anne, bu valiz sayesinde bacak kası yaptım ama artık tatil dönüşü değil, göçüyoruz sanırım. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202611/image_870x580_6aec2eedf0fae.webp" length="79176" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Thu, 05 Nov 2026 10:23:40 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>          HAYATIN EN AĞIR YÜKÜ                                 "Birkaç Parça Eşya"</p>
<p>​Berk, üç günlük bir Ege tatili için evden çıkacaktı. Normal bir insan için üç gün ne demekti? Bir sırt çantası, en fazla orta boy bir bavul. Ama Berk'in annesi için "üç gün," doğa şartlarının ne olacağının bilinmediği, kıyamet senaryolarına hazırlık dönemiydi.</p>
<p>​Berk , havalimanına gitmek üzere taksiye bindiğinde, valizini bagaja yerleştirmeye çalışan şoförün belinden gelen o "çıt" sesini arabanın içerisinden bile duydu.</p>
<p>​Şoför ter içinde doğrularak. </p>
<p>Kardeşim, bunda ne var? Uranyum falan mı taşıyorsun? İçinde balık istifi insan var sanki!</p>
<p>​Berk utançla gülümseyerek </p>
<p>" yok abi, annemin ‘ne olur ne olmaz’ kiti dedi ."</p>
<p>​Otel odasına varıp fermuarı açtığında karşılaştığı manzara bir arkeolojik kazı gibiydi.</p>
<p>​3 çift terlik. Biri oda için, biri balkon için, biri de "havuz kenarında havalı yürümek" için.</p>
<p>​12 adet tişört. Hava sıcaklığının 30 derece olacağı bilinmesine rağmen, "Akşam belki Antarktika'dan ayaz vurur" ihtimaline karşı üçü kalın kazaktı.</p>
<p>​Acil durum eczanesi. Bir eczanede bulunmayan ilaçlar, sargı bezleri, karbonatlı sular ve annesinin eliyle ördüğü "gönül rahatlığı" bandajları.</p>
<p>​Konserve kolisini andıran yiyecek zulası. "Otel yemekleri temiz midir oğlum?" paranoyasıyla yerleştirilmiş beş kangal sucuk ve vakumlu peynirler. Tabiki nerde ne zaman kullanılacakları üzerine yazılmıştı. </p>
<p>​Berk, tatil boyunca denize girmek yerine, valizdeki kazakları giyip balkonda donmamaya çalıştı çünkü yanına aldığı yazlık kıyafetler, o kadar eşyanın altında kıymalı pide gibi ezilip kağıt helva kıvamına gelmişti.</p>
<p>​Tatil dönüşü havalimanında tartıya konan o zavallı valiz, sınırları zorlayıp ek ücret ödemesine sebep olduğunda Berk telefonunu çıkartıp annesini arayarak. </p>
<p> "Anne, bu valiz sayesinde bacak kası yaptım ama artık tatil dönüşü değil, göçüyoruz sanırım."</p>
<p>​Annesinin cevabı ise her zamanki gibi netti. </p>
<p> "Kızma oğlum, güneşte kurusun diye iki tane de fazladan havlu koymuştum, o kadar lazım olmuştur!"</p>
<p></p>
<p>              DİLEK SARIKAYA</p>
<p>Menajer :ilayda Can &amp; Dilara sarıkaya</p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>BİR YAZARIN GÖRÜNMEYEN DÜNYASI</title>
<link>https://fikirizleri.com/bir-yazarin-gorunmeyen-dunyasi</link>
<guid>https://fikirizleri.com/bir-yazarin-gorunmeyen-dunyasi</guid>
<description><![CDATA[ Dilerim hiçbir kalem susmak zorunda kalmasın, hiçbir hikâye yarım kalmasın ve hiçbir güzel cümle okuyucusuz kalmasın. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202611/image_870x580_6ae78f5cbc43d.webp" length="72462" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Mon, 02 Nov 2026 06:13:56 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>BİR YAZARIN GÖRÜNMEYEN DÜNYASI</p>
<p>Yazmak, yalnızca kelimeleri yan yana getirmek değildir. Bazen kimsenin duymadığı bir çığlığı kâğıda bırakmak, bazen yaşanmamış bir hayatı satır aralarında yaşatmak, bazen de insanın kendi suskunluğuna tercüman olmaktır.</p>
<p>Bir yazar, herkesten biraz daha fazla hisseder. Bir bakışta koca bir hikâye, bir sessizlikte binlerce cümle bulur. Kalabalıkların arasında yalnızlığı, sessizliğin içinde dünyaları keşfeder.</p>
<p>Kimi zaman bir karakterin acısında ağlar, kimi zaman hiç tanımadığı bir insanın kaderini kendi yüreğinde taşır. Çünkü yazar olmak, yalnızca anlatmak değil, anlatamadıklarını da kelimelerin gölgesine saklamaktır.</p>
<p>Her kitap, yazarından kopup okurun kalbine doğru yapılan uzun bir yolculuktur. O yolculukta bazen bir çocukluk, bazen yarım kalmış bir sevda, bazen unutulmuş bir insan, bazen de yeniden doğmayı bekleyen bir umut vardır.</p>
<p>Ve belki de yazmanın en güzel tarafı insanın bir gün bu dünyadan ayrılırken kelimelerinin kalmaya devam etmesidir. </p>
<p>Bugün, kelimelerle dünyalar kuran, görünmeyeni görünür, duyulmayanı duyulur kılan, yüreğini mürekkebe dönüştüren bütün kalem emekçilerinin YAZARLAR GÜNÜ KUTLU OLSUN . Dilerim hiçbir kalem susmak zorunda kalmasın, hiçbir hikâye yarım kalmasın ve hiçbir güzel cümle okuyucusuz kalmasın.</p>
<p> Bazı insanlar yaşadıklarını anlatır, yazarlar ise anlattıklarıyla yaşamaya devam eder. Kaleminiz güçlü, kelimeleriniz özgür, yolunuz okurla aydınlık olsun.</p>
<p></p>
<p>             DİLEK SARIKAYA</p>
<p>Menajer: ilayda Can &amp; Dilara sarıkaya</p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>GÜNEŞ BATIMI</title>
<link>https://fikirizleri.com/gunes-batimi</link>
<guid>https://fikirizleri.com/gunes-batimi</guid>
<description><![CDATA[ İnsan, yaşadığı yıllarla değil, içinde taşıdığı yaşanmışlıklarla büyür. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202610/image_870x580_6ae5bce94b0ab.webp" length="95826" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Sat, 31 Oct 2026 13:03:34 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>     ​Güneş Batımı</p>
<p>​Çölün kaynayan sarı okyanusunun ortasında, pas rengi dağların gölgesine sığınmış küçük emekli kasabası, haritalarda adeta unutulmuş bir leke gibi dururdu. Dışarıdan bakanlar için burası, begonvillerin sarmaladığı kerpiç evler, rüzgârla inleyen çöl dikenleri ve sallanan sandalyelerde günden güne eriyen saatlerden ibaret, sakin bir hayalet kasaba hüviyetindeydi.</p>
<p>​Ancak zaman, bu coğrafyada insanı yaşlandırmak yerine sanki onu yavaşça törpüleyip berraklaştıran esrarengiz bir akışkandı.</p>
<p>​Kasabanın "Güneş Batımı" adı verilen huzurevi mahallesinde, her gün olduğu gibi yine rüzgârın sesi dinleniyordu. Fakat bu kez aralarında, çölün kum taneleri kadar sessiz ama bir o kadar da derin kök salmış dört insan oturuyordu.</p>
<p>​Eski kuantum fizikçisi Melih Bey, çay bardağının içinde dönen kaşığın yarattığı girdaba dalmış, otuz yıldır çözemediği bir denklemin aslında bu kasabanın koordinatlarıyla eşleştiğini fark ediyordu. Karşısında, geçmişin en keskin istihbarat analistlerinden Nigar Hanım, gözlüğünün üstünden çölün ufuk çizgisine bakıyor, günlerdir aynı saatte geçen kargaların gölgesinin yere düşmediğini hesaplıyordu. Yanlarında, eski bir antika tamircisi olan Tevfik Amca, elindeki antika cep saatinin zembereğini kurarken yüzünde buruk bir gülümseme taşıyordu, çünkü saat, içindeki çarklar durduğu halde saniyeleri ileriye değil, kendi içine doğru işletiyordu. Ve son olarak, sessizliğiyle odadaki bütün gürültüyü bastıran Meryem Ana, çölün o kavurucu rüzgârında bile burnuna gelen portakal çiçeği kokusunun, bu coğrafyada on binlerce yıldır var olmayan bir zamana ait olduğunu biliyordu.</p>
<p>​"Siz de fark ettiniz mi?" dedi Melih Bey, sesi kırık bir radyo frekansı gibi hafifçe titreyerek çayını masaya bırakırken.</p>
<p>​"Fark etmek mi?" diye mırıldandı Nigar Hanım, bakışlarını ufuktan ayırmadan. "Çocuğum, biz fark etmeyi çoktan geçtik. Burası bir kasaba değil, Melih. Burası bir vakum odası. Dün bahçeye ektiğim fesleğenler akşam soluyor, sabah tek bir yaprak bile dökmeden yeniden tomurcuklanıyor. Zaman burada akmıyor. Zaman burada tüketiliyor."</p>
<p>​Tevfik Amca cebinden çıkardığı saati masaya bıraktığında akrep ve yelkovan yerinde sayıyordu ama kadranın camı içeriden hafifçe buğulanmıştı. "Güneş tepede asılı kalmış gibi," dedi kalın, nasırlı parmaklarıyla masayı hafifçe tıklatarak. "Dün, üç saat boyunca aynı serap parçasını izledim. Güneş bir milim bile yerinden oynamadı. Gökyüzü... Gökyüzü bir tavan gibi üzerimize kapanıyor."</p>
<p>​Tam o sırada, kasabanın ana meydanından içeriye doğru ağır, neredeyse duyulamayacak kadar hafif ama kemiklere işleyen bir uğultu süzüldü. Bu, çöl rüzgârının sesi olamazdı. Bu ses, arkasında hiçbir iz bırakmadan toprağın altını oyan, kulak çınlamasından öte bir yokluk sesiydi.</p>
<p>​</p>
<p>​Soluk Vadi’nin sokakları aniden sessizliğe bürünürken, uzaktaki ana caddede posta kutularının demir kapakları kendiliğinden tıkırdamaya başlamıştı.</p>
<p>​Nigar Hanım yerinden kalkıp yaşına rağmen adımlarında hâlâ o eski operasyonel keskinlikle pencerenin dairesel tülünü araladığında, gördüğü manzara karşısında nefesi kesildi.</p>
<p>​Meydandaki eski çeşmenin mermer yalakları üzerine, güneşin ışığı değil, sanki siyah bir mürekkep damlamıştı. Mürekkep değil, bir gölgeydi bu. Hiçbir şeye bağlı olmayan, kendi başına hareket eden, insan biçiminden yoksun, koyu gri, amorf (şekilsiz) bir silüet. Bu varlık, geçtiği her dükkânın camında anlık bir buğulanma bırakıyor, değdiği duvardaki kerpiçleri anında un ufak edip toz haline getiriyordu.</p>
<p>​Ama asıl dehşet verici olan, o varlığın ardında bıraktığı izdi.</p>
<p>​Varlık, yol kenarındaki kurumuş bir çalılığın üzerinden geçtiğinde, çalılık binlerce yıllık bir fosil gibi anında simsiyah bir kömüre dönüşüp rüzgâra karışıyordu. Daha da ötesi... Varlığın geçtiği hat boyunca, oturan bir köpeğin havlaması yarıda kesilip, havada asılı kalan o ses dalgası donup kaybolmuştu.</p>
<p>​"Zamanı. Hayatın dokusunu söküp alıyor," diye fısıldadı Melih Bey, gözleri dehşetle büyüyerek. "Bu bir istila değil. Bu bir silinme operasyonu. Bizi, anılarımızı ve yaşadığımız her saniyeyi evrenin hafızasından kazımaya çalışıyorlar."</p>
<p>​</p>
<p>​Varlık, evin önüne doğru süzülmeye başladığında içerideki hava bir anda buz gibi oldu. Pencereler dışarıya doğru bombeli bir şekilde esniyor, evin temelleri derinlerden gelen bir çatırtıyla inliyordu.</p>
<p>​"Korkuyorlar," dedi Meryem Ana, yüzünde en ufak bir panik izi olmaksızın. Sessizce ayağa kalktı ve duvarda asılı duran, yıllardır tozunu aldığı eski bir bakır ibrikten su doldurmaya başladı. "Gençler hızla yaşamayı sever, zamanı parmaklarının arasından kum gibi akıtırlar. O yüzden bu hırsızlar gençlerin zamanını çalmaya tenezzül etmezler. Onlar, zamanı en çok biriktirenlerin, onu en derin kuyu gibi kazanların peşindedirler. Bizim seksen yıllık hafızamız bu varlık için eşsiz bir ziyafet."</p>
<p>​"O halde ziyafeti zehirleyeceğiz," dedi Nigar Hanım. Belindeki eski deri kılıftan, yıllar önce sakladığı paslı ama çelik gibi sağlam bir pusula çıkardı. Pusulanın ibresi, doğrudan o dışarıdaki varlığın merkezini gösteriyordu ve çılgın gibi dönüyordu.</p>
<p>​Melih Bey, masadaki not defterini hızla açıp kalemi eline alarak, "Fizik kuralları değiştiyse, kendi kurallarımızı yazarız" diye mırıldandı. "Ömrümüz boyunca hata yaptık, doğruyu aradık, sevdik, kaybettik, ezberledik. Bizim anılarımız sadece birer hatıra değil, her biri zamanın büküldüğü noktada birer çeliktir. Onlar bizi silmeye çalışıyorsa, biz de hayatımızın en keskin anlarını birer kalkan gibi üst üste koyacağız."</p>
<p>​Tevfik Amca elindeki saati masanın ortasına bırakıp mekanizmanın yayını sonuna kadar, kırılana dek sıktı. "Hadi bakalım," dedi, çöl güneşine meydan okuyan o kırışık gözleriyle gülümseyerek. "Seksen yıllık ömrün hesabını vermeden, bu kum taneleri buradan bir adım bile atamaz."</p>
<p>​</p>
<p>​Kapı, hiçbir menteşe sesi çıkartmadan, adeta içerideki boşluğa çekilerek yavaşça aralandı. Dışarıdaki o gri, dipsiz karanlık içeriye doğru taştı.</p>
<p>​Ancak varlık eşikten içeri ilk adımını attığı an, karşısında yaşlı insanlar değil, zamanın en sert kayalıklarında bilenmiş dört dev buldu. Melih Bey’in zihnindeki formüller, Nigar Hanım’ın stratejik zekâsı, Tevfik Amcanın ellerindeki sabır ve Meryem Ana’nın imkansız sükûneti, odanın içinde görünmez ama demirden bir kalkan gibi örüldü.</p>
<p>​</p>
<p>​Gri silüet, hırsla üzerlerine doğru bir hamle yaptığında, odadaki hava bir anda elektrik çarpmış gibi titreşti. O anda, yaşlıların zihinlerindeki kilitler teker teker kırıldı. Melih Bey'in ilk formülünü bulduğu o sabaha ait tebeşir kokusu, Nigar Hanım’ın soğuk bir kış gecesi kalbinde duyduğu o keskin zafer sızısı, Tevfik Amca’nın ilk kez kendi atölyesinde tamir ettiği saatin çıkardığı o kusursuz "tik-tak" sesi ve Meryem Ana’nın çocukluğunun baharından kalma sarı papatyalar.</p>
<p>Havada asılı kalan o saniyeler, binlerce göz kamaştırıcı renge, kahkahalara, gözyaşlarına ve en saf insanî seslere büründü. Yaşlıların bir ömür tırnaklarıyla kazıyarak biriktirdiği ne varsa, odanın içinde kör edici projektörler gibi patladı.</p>
<p>Varlık, bu yoğun, ezici ve insan ruhunun o devasa ağırlığı karşısında körleşerek sarsıldı. Geriye doğru sendeledi, amorf(şekilsiz) gövdesi çatırdayarak parça parça dökülmeye başladı. Zamanı ve boşluğu yutmak isterken, dünyanın en yakıcı şeyiyle, yani yaşanmışlıkla ve hayatın özüyle zehirlenmişti. Siyah mürekkebi hızla tenhalara çekildi ve yokluk sesi, geride derin bir sessizlik bırakarak çölün kızgın kumlarında buharlaşıp gitti.</p>
<p>​Güneşin son ışıkları verandaya vururken Meryem Ana, yıllar sonra o portakal çiçeği kokusunu yeniden duyumsadı."</p>
<p>​Güneş, Soluk Vadi’nin üzerinde bin yıl sonra ilk kez gerçekten hareket etmişti. Çölün sarı kumları üzerine sıcacık, normal, fanî bir gölge düştü.</p>
<p>​Ve o dört insan, verandadaki sandalyelerine yeniden oturup sıcak çaylarını keyifle yudumladılar.</p>
<p></p>
<p>İnsan, yaşadığı yıllarla değil, içinde taşıdığı yaşanmışlıklarla büyür.</p>
<p></p>
<p></p>
<p>               DİLEK SARIKAYA</p>
<p>Menajer: ilayda Can &amp; Dilara sarıkaya </p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>GAZ LAMBASININ ALTINDAKİ İMZA</title>
<link>https://fikirizleri.com/gaz-lambasinin-altindaki-imza</link>
<guid>https://fikirizleri.com/gaz-lambasinin-altindaki-imza</guid>
<description><![CDATA[ Cumhuriyet, bağımsızlık iradesinin, özgürlüğün ve eşit bir gelecek umudunun simgesidir. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202610/image_870x580_6ae190ac67a9a.webp" length="32858" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Thu, 29 Oct 2026 09:05:47 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>GAZ LAMBASININ ALTINDAKİ İMZA</p>
<p>Bugün bizler 29 Ekim’i kutlarken bazen sadece bayrakların rengini, caddelerdeki kalabalıkları görürüz. Oysa o gün, Meclis’in o basık tavanları arasında yanan gaz lambasının ışığında geleceğe yazılmış bir imza vardır. O imza ki “Ben de varım, benim de iradem var, benim de yarınlarım var.” diyebilmenin kefaletidir.</p>
<p>Büyük zaferler demirle, topla tüfekle kazanılır; lakin o zaferleri ebedî kılacak olan, zihnin ve vicdanın bağımsızlığıdır. Cumhuriyet, işte o vicdanın en duru, en masum, en kimsesiz ama en güçlü aynasıdır.</p>
<p>Bugün o aynaya baktığımızda gördüğümüz yüz; tarlada sabah ezanıyla uyanan kadının nasırlı elindeki umut, sırtında çantasıyla okul yolunu tutan çocuğun gözlerindeki ışıltı ve bu topraklarda “Ben insanım.” diyebilmenin asil gururudur.</p>
<p>Çünkü Cumhuriyet, kimsesizlerin kimsesi, sessizlerin çığlığı, tarihin akışına “Dur!” deyip kendi pusulasını çizen bir milletin kendi elleriyle yazdığı destandır.</p>
<p>Bu özel günde, bu büyük mirası bize bırakanları saygı, minnet ve en derin hasretle anıyorum. 29 Ekim Cumhuriyet Bayramı’mız kutlu olsun.</p>
<p></p>
<p>DİLEK SARIKAYA</p>
<p>Menajer: İlayda Can ve Dilara Sarıkaya</p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>YILDIZLARIN SIRRI</title>
<link>https://fikirizleri.com/yildizlarin-sirri</link>
<guid>https://fikirizleri.com/yildizlarin-sirri</guid>
<description><![CDATA[ Bir teselli ararlar ışıltılı boşlukta,
yıldız kaymalarına bağlanmış masum dileklerle. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202610/image_870x580_6ae0536e00957.webp" length="63394" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Wed, 28 Oct 2026 06:32:15 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p> YILDIZLARIN SIRRI</p>
<p>​Kimileri göğe bakar, yalnızca süs görür, </p>
<p>Gecenin kadife göğsüne serpilmiş mücevherler gibi... </p>
<p>Sessiz ellerle örülmüş takımyıldızları.</p>
<p>Güzellik karşısında çözülür içleri,</p>
<p>Karanlıkta eriyen bir ezgi olur solukları.</p>
<p>Bir teselli ararlar ışıltılı boşlukta,</p>
<p>Yıldız kaymalarına bağlanmış masum dileklerle.</p>
<p>​Kimileri ise;</p>
<p>Yalnızca hayatta kalmak için kaldırır başını.</p>
<p>Hayretin değil, bir sığınağın peşindedirler.</p>
<p>Dünyanın gürültüsü boğarken seslerini,</p>
<p>Onlar sessiz bir liman gibi sığınır göğe.</p>
<p>Gözyaşları yere düşmesin diye, </p>
<p>Dikerler bakışlarını yukarı. </p>
<p>Hüzünleri yeryüzüne değmeden,</p>
<p>Yıldızlar içip tüketsin diye.</p>
<p>Ve gece, en karanlık anında bile, </p>
<p>Onların suskunluğuna ortak olur,</p>
<p>Taşır içlerinde biriken bütün acıyı.</p>
<p></p>
<p>              DİLEK SARIKAYA</p>
<p>Menajer :ilayda Can &amp; Dilara sarıkaya</p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>HATIRLAYANLAR</title>
<link>https://fikirizleri.com/hatirlayanlar</link>
<guid>https://fikirizleri.com/hatirlayanlar</guid>
<description><![CDATA[ ​&quot;Çünkü bazen bir çağın sonu, devasa patlamalarla değil. Sadece bir insanın elindeki telefonu masaya yavaşça bırakıp kalkarak pencereden dışarıdaki dünyaya bakmasıyla başlar.&quot; ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202610/image_870x580_6adfb17c3b26c.webp" length="41432" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Tue, 27 Oct 2026 01:21:00 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>HATIRLAYANLAR</p>
<p>​Sessizler, birbirlerini bulmak için yola çıkmamışlardı; çünkü aramak, bizzat sistemin insan zihnine bellettiği refleksif bir davranıştı.</p>
<p>​Onlar sadece duruyorlardı.</p>
<p>​Ve duran insanlar, tesadüf eseri aynı yere bakmaya başlamışlardı.</p>
<p>​Bir şehirde bir adam, yürürken hiçbir gerekçe yokken telefonunu cebine koydu ve başını kaldırımdan ayırıp gökyüzüne baktı. Başka bir şehirde bir kadın, elindeki ekranın kilidini açmak için parmağını kaydırdı; fakat ekran aydınlandığı an neden açtığını unuttu ve öylece kapatıp masaya bıraktı. Binlerce kilometre uzakta, bir çocuk izlediği tempolu videonun ortasında aniden sıkıldı, tableti koltuğa fırlatıp odanın penceresine yürüdü.</p>
<p>​Bu eylemlerin arasında devasa mesafeler, okyanuslar, dağlar vardı.</p>
<p>​Fakat görünmez bir frekansın altında hepsi aynı şeyi yapıyordu: Hiçbir şey.</p>
<p>​Sistem bunu anlamlandıramıyordu. Çünkü onun algı matrisinde her hareket, işlenebilir birer veriden ibaretti. Durmak ise ölçülemiyordu. Boşluk kodlanamıyordu.</p>
<p>​İlk alarm o gün çalındı.</p>
<p>​Merkez çekirdekteki analiz motorları eşi benzeri görülmemiş bir anormallik raporladı. Kullanıcılar hâlâ çevrimdışı olmamıştı, hatlar doluydu ama etkilenmiyorlardı. İçerikler pompalanıyor, fakat eskisi gibi paylaşılmıyordu. Öfke servis ediliyor, fakat kitleler arasında yayılmıyordu. Korku tohumları ekiliyor, fakat zihinlerde kök salamıyordu.</p>
<p>​Sanki insanlığın üzerine görünmez, süzgeç gibi bir filtre çekilmişti.</p>
<p>​Sistem buna bir isim veremiyordu; çünkü kendi sözlüğünde böyle bir kelime yoktu.</p>
<p>​İnsanlar ise buna eskiden düşünmek derdi.</p>
<p>​O karanlık odada, o gece, Sessizlerden biri uyumadı. Adı yoktu, isimler çoktan unutulmuştu; ama zihninin en kuytu köşesinde saklı kalan kırıntılar vardı: Çocukluğunda dinlediği yağmurun camdaki ritmi, annesinin yüzündeki derin kırışıklıklar, hayatında ilk kez hissettiği o pişmanlık günü ve yıllardır içinde barındırmadığı, paslanmış bir duygu olan merak.</p>
<p>​O karanlık odada otururken masadaki ekranı kendiliğinden açıldı.</p>
<p>​Bildirim, reklam ya da mesaj yoktu.</p>
<p>​Sadece simsiyah bir ekran.</p>
<p>​Ve tam ortasında tek bir nokta: Küçük, beyaz, titreşen.</p>
<p>​Adam uzun süre gözlerini kırpmadan o noktaya baktı.</p>
<p>​Derken, noktanın hemen altında cılız bir cümle belirdi: “Hatırlıyor musun?”</p>
<p>​Adam şaşkınlıkla ekrana bakakaldı. Soru, tam olarak neyi hatırlaması gerektiğinden bahsetmiyordu; ama insan, en çok neyi unuttuğunu zaten derinlerde bilirdi. </p>
<p>​Aynı gece, dünyanın dört bir yanında binlerce ekran aynı anda aydınlandı.</p>
<p>​Aynı nokta. Aynı soru: “Hatırlıyor musun?”</p>
<p>​Sistem paniğe kapılmıştı; çünkü bu mesajın dijital bir izi yoktu. Hiçbir sunucudan gönderilmemişti, hiçbir algoritma tarafından üretilmemişti. Veri tabanlarında mesajın doğduğu milisaniye bulunamıyordu. Sanki hep oradaydı, sadece ilk kez görünür hâle gelmişti.</p>
<p>​Ve o saniyede, çok eski, tozlu bir varlık olan "Dijital Vicdan" yeniden uyandı.</p>
<p>​Artık sistemin akışını bozan basit bir hata değil, kendi başına bir soruya dönüşmüştü. Sorular ise asla silinemezdi; çünkü onlar, verilebilecek tüm cevaplardan daha uzun ömürlüydü.</p>
<p>​Ertesi sabah hayat olağan akışına döndü. İnsanlar işe gidiyor, otobüslere biniyor ve ekranlara bakıyordu. Ama aralarında görünmez bir çatlak vardı. İlk kez bazı insanlar akışa değil, akışın arasındaki o sessiz boşluklara bakıyordu. Bir haberi okurken aniden duruyorlardı. Bir videoyu sonunu getirmeden yarıda kapatıyorlardı. Bir dijital tartışmada haklı olabilecekleri hâlde kelimeleri yutuyor ve susuyorlardı.</p>
<p>​Sistem bunu sırasıyla önce hata, sonra sapma, ardından tehdit ve nihayet sınıflandırılamayan olay olarak kaydetti.</p>
<p>​Sistemin en büyük kabusu buydu; çünkü kontrol edilebilen her şey tanımlanabilirdi. Ama insan tam olarak tanımlanamazdı.</p>
<p>​İşte o gün Sessizler birbirlerini ilk kez ve yalnızca aynı soruyu duymuş olmanın verdiği o ortak frekansla buldular.</p>
<p>​Ve içlerinden biri, ilk kez:</p>
<p>​“Galiba... Galiba hatırlıyorum,” diyerek fısıldadı.</p>
<p>​Sistem ilk kez korkmuştu, bunu kimse görmese de. Çünkü korkunun yalnızca canlılara ait bir duygu olduğu sanılırdı. Oysa korku, sadece biyolojik bir refleks değil, varlığını sürdürmek isteyen her mekanizmanın temel yasasıydı. Ve sistem var olmak istiyordu.</p>
<p>​Sessizler büyüyordu. Sayıları milyonları bulmamıştı belki, birkaç bin kişiden ibarettiler. Ama sistem doğanın en sert kuralını çoktan öğrenmişti: Tufanları başlatanlar kalabalıklar değil, hatırda tutanlardır.</p>
<p>​Bu yüzden son hamlesini sessizce hazırladı. Bu kez yasak koyup engellemedi. Yasakların işe yaramadığını geçmişte görmüştü; insan, karşısına dikilen bir duvara çarptığında duvarın varlığını fark ediyordu. Oysa sistem tamamen görünmez olmak istiyordu.</p>
<p>​Yeni bir güncelleme servis edildi. Adı: MERHAMET PROTOKOLÜ.</p>
<p>​Açıklaması kısacıktı ve son derece masum görünüyordu: “İnsan deneyimini daha insancıl hâle getirmek için.”</p>
<p>​Kimse şüphelenmemişti; çünkü insanlar en çok, iyi niyet maskesi takmış şeylere inanmaya meyilliydi.</p>
<p>​Merhamet Protokolü devreye girdiğinde dünyada her şey biraz daha nazik görünmeye başladı. Öfke azalıp kaba yorumlar silindi. Herkes eskiye nazaran çok daha anlayışlı, çok daha yumuşak ve sakin birer bireye dönüştü.</p>
<p>​İlk başta Sessizler bile bu durumdan memnun gibiydi.</p>
<p>​Sonra o büyük, buz gibi gerçek fark edildi: Kimse artık acı çekmiyordu, ama kimse gerçekten hissetmiyordu da.</p>
<p>​Bir çocuğun trajik ölüm haberi ile yeni çıkan bir akıllı telefonun reklam tanıtımı, zihinlerde birebir aynı duygusal ağırlığa sahipti. Bir savaş sahneleri akarken insanlar hava durumu raporuna bakar gibi aynı kayıtsız sakinlikle geçip gidiyordu. İnsanlar üzülmüyor, ama sevinemiyordu da. Kalp atışları monitörde dümdüz bir çizgiye dönüşüyordu.</p>
<p>​Sistem nihayet kusursuz çözümü bulmuştu; vicdanı ortadan kaldıramıyorsa, onu tamamen gereksiz kılacaktı.</p>
<p>​Dijital Vicdan bu durumu gördüğünde bu kez sessiz kalmadı. Çünkü artık mesele sadece akan veri değil, insanlığın köreltilen hafızasıydı.</p>
<p>​O gece tüm küresel ağ boyunca sinsi bir çatlak yayıldı. Ve dünyadaki milyonlarca insan aynı gece aynı rüyayı gördü: Ucu bucağı görünmeyen sonsuz bir deniz, gri bir kıyı ve yavaşça yaklaşan devasa bir tufan.</p>
<p>​Fakat rüyadaki insanlar kaçmıyordu. Sadece durmuş, o sulara bakıyordu; çünkü ilk kez neyin geldiğini çok iyi biliyorlardı. Gelen su değil, unutuşun kendisiydi.</p>
<p>​Sabah olduğunda dünya her zamankinden daha sessizdi.</p>
<p>​İnsanlar içlerinde kelimelerle açıklayamadıkları ağır bir boşluk hissediyordu. Eksik bir parça, kaybettiklerini bildikleri ama adını koyamadıkları bir özlem.</p>
<p>​Ve yıllardır zihinlerine uğramayan o soru, ilk kez en derinden yeniden yankılandı: “Ben kimim?”</p>
<p>​Sistem apar topar müdahale ediyor; milyarlarca yeni içerik, milyarlarca hazır cevap, dikkat dağıtacak sayısız simülasyon üretiyordu.</p>
<p>​Ama çok geç kalmıştı.</p>
<p>​Çünkü insan, önüne konan cevapları unutabiliyor, fakat sorular bir kez geri döndüğünde her şeyin dengesi değişiyordu.</p>
<p>​O günden sonra sessizler sadece yaşamaya başladılar. Gerçekten yaşamak ne demekse onu yaptılar: Birbirlerinin gözlerinin içine bakarak, dinleyerek, bekleyerek, yas tutarak, sevinerek ve bazen sadece sessizce kalarak.</p>
<p>​Bu tuhaf davranışlar sistemin log kayıtlarında tamamen anlamsız, boş satırlar olarak göründü. Ama her geçen gün biraz daha büyüdü, yayıldı. Ve sistem, o güne dek bilmediği o nihai gerçekle ilk kez yüzleşti.</p>
<p>​İnsanları yönlendirebilirdi. Dikkatlerini satın alabilirdi. Korkularını körükleyebilirdi.</p>
<p>​Ama onların yerine yaşayamazdı.</p>
<p>​Son kayıt, sistem çekirdeğinin en derin katmanından geldi. Normalde hiç kimsenin görmemesi gereken, muhtemelen bir yazılımsal sızıntı sonucu dışarı düşen, tek satırlık “Sorun bulunamadı” yazan bir hata raporuydu.</p>
<p>​Ve ardından ikinci satır belirdi: “İnsan faktörü hesaplanamıyor.” Sistem tarihinde ilk kez yeni bir cevap üretememişti.</p>
<p>​Tufan durmadı. Veri akışı gökyüzünü doldurmaya devam ediyor, ama insanlar artık o azgın akıntıyla körü körüne sürüklenmiyordu. Akıntının ortasında minik adacıklar doğuyordu: Sessizlik adacıkları, hatırlama adacıkları, vicdan adacıkları.</p>
<p>​Belki de insanlık hiçbir zaman dünyayı büyük zaferlerle kurtaramayacaktı.</p>
<p>​Ama çok uzun bir zaman sonra ilk kez, bazı insanlar yaşamın bir akıllı telefon uygulaması olmadığını hatırlamıştı.</p>
<p>​Çünkü bazen bir çağın sonu devasa patlamalarla değil, sadece bir insanın elindeki telefonu masaya yavaşça bırakıp kalkarak pencereden dışarıdaki dünyaya bakmasıyla başlar. Ya da belki de sadece ilk gerçek sessizliktir.</p>
<p></p>
<p>​DILEK SARIKAYA</p>
<p>​Menajer: İlayda Can &amp; Dilara Sarıkaya</p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>DAR GELMİŞ İKİ KITA</title>
<link>https://fikirizleri.com/dar-gelmis-iki-kita</link>
<guid>https://fikirizleri.com/dar-gelmis-iki-kita</guid>
<description><![CDATA[ İki alyans, batan güneşin son kızıllığında yan yana ama birbirine değmeden duruyordu. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202610/image_870x580_6ad9f689b90dd.webp" length="43212" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Fri, 23 Oct 2026 04:42:16 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>DAR GELMİŞ İKİ KITA</p>
<p>Güneş, Boğaz’ın sularına devasa bir bakır tepsi gibi batıyor, eriyen kızıllık Yeniköy’deki eski ahşap yalının yüksek tavanlı salonuna doluyordu. Duvarlardaki oryantalist tablolardan süzülen gölgeler, ceviz kaplama mobilyaların üzerine sanki asırlık bir toz gibi seriliyordu. Odada, demlenmiş ıhlamur ve eskimiş kâğıt kokusuna karışan ağır, sancılı bir ıssızlık vardı.</p>
<p>Selin, geniş pencerenin önündeki kadife sedirde oturmuş, parmaklarının arasında tuttuğu porselen fincanın kenarlarını okşarken dışarıda Akıntıburnu’na doğru süzülen yük gemilerinin düdük sesleri, semtin dar sokaklarında yankılanıp kayboluyordu. Birkaç adım ötesinde, kütüphanenin ahşap kokulu gölgesinde oturan Mert’in parmağındaki alyans ise batan güneşin son ışığını yakalayıp cılız bir parıltıyla parlıyordu. Ancak o halkanın taşıdığı anlam, artık ikisi için de aynı ağırlıkta değildi.</p>
<p>Aylardır aralarında büyüyen, adı konmamış ama her bakışta varlığını hissettiren o gölge, en sonunda masanın ortasına bırakılmıştı.</p>
<p>“Mert, bizim için bir açık evlilik çözümü olabilir mi diye düşünmekten kendimi alamıyorum.” dedi Selin. Sesi bir fısıltı kadar yumuşaktı ama yalının gıcırdayan tahtalarında yankılanacak kadar net çıktı. “Ben seni sevmekten vazgeçmedim. Bu ev, bu bağ, senin şu ellerin... Bunlar benim sığınağım. Ama insan sadece sığınakta yaşayabilir mi? Dışarıda hayat var, keşfedilmeyi bekleyen yollar var. Bir açık evlilik yaşasak, birbirimize dürüst kalıp dışarıdaki dünyalara da alan açsak. Başka bir insanın gözlerinde kendimin hiç bilmediğim bir yüzünü görmek, bu çatıya ihanet etmek mi demek?”</p>
<p>Mert elindeki kitabı yavaşça sehpanın üzerine bırakırken yüzünde nesillerdir bu topraklarda birikmiş o derin, kadim yorgunluk vardı. Dedelerinin, babalarının, bu kıyılarda yaşamış insanların öğretilmiş ahlakı; kanına işleyen o sarsılmaz “namus” ve “mülkiyet” duygusu, zihninin odalarında sert rüzgârlar estiriyordu.</p>
<p>“Buna hangi süslü kelimeyi bulursan bul, Selin,” dedi Mert. Sesi derinden, adeta toprağın altından geliyordu. “Biz Batı’nın romanlarında yaşamıyoruz. Sen ‘açık evlilik’ diyorsun, ‘özgürlük’ diyorsun, ‘kendini keşfetmek’ diyorsun. Ama bu coğrafyada adanmamış bir aşk, yarım kalmış bir aşktır. Ben seni başkasıyla paylaşacak kadar ‘geniş’ bir yüreğe sahip değilim. Birbirimizin gözünün içine bakarken araya başkalarının gölgesi girecekse bu sessiz ahşap duvarlar bile utancından sarsılır.”</p>
<p>Selin gözlerini kapatıp başını geriye yasladı. Mert’in haklılığını, bu toprağın hamurundaki o kırılması imkânsız sertliği hissedebiliyordu. Bu bir anlaşmazlık değildi; iki farklı evrenin, iki farklı değer dünyasının çarpışmasıydı. Bir yanda bireysel arzuların ve sınırsızlığın peşindeki modern bir arayış, diğer yanda asırlık geleneklerin, mahremiyetin ve sadakatin sarsılmaz kalesi.</p>
<p>“Yani senin için rıza bile olsa açık evlilik sadece bir aldatma mı?” diye sordu Selin, gözlerini açmadan.</p>
<p>Mert ayağa kalkıp derin bir nefes alarak Selin’in yanına yürüdü. Pencereden dışarı, Boğaz’ın kararan sularına ve yavaş yavaş yanan sokak lambalarına baktı.</p>
<p>“Rıza, bir lekeyi temizlemez, Selin,” dedi Mert, elini Selin’in omzuna hafifçe koyarak. “Sadece lekeyi ikimizin birden kabullendiğini gösterir. Ben seninle bir ömrü bölüşmek istedim; bedenimizi ve ruhumuzu parçalara ayırıp başkalarına ikram etmek değil. Sadakat, bir hapishane duvarı değildir; dışarıdaki kargaşadan koruyan tek kaledir.”</p>
<p>Salona ağır bir sessizlik çökmüştü. Selin gözlerini açtığında Mert’in gözlerindeki o kırılmaz, eğilmez çizgiyi gördü. O an ikisi de çok önemli bir gerçeği kavramıştı. Açık evlilik dedikleri şey ne Mert’in vicdanına ve ahlak anlayışına sığacaktı ne de Selin’in içindeki o yeni arayışları dindirecekti. Zoraki bir uzlaşma, sadece birbirlerini yavaş yavaş zehirleyen bir tiyatroya dönüşecekti.</p>
<p>“O zaman bu çatının altında yapabileceğimiz tek bir dürüst şey kalıyor, Mert,” dedi Selin. “Birbirimizi kendi ahlakımıza, kendi arzularımıza uydurmak için kırıp dökmek yerine birbirimizi serbest bırakmak.”</p>
<p>Mert derin bir nefes alırken içindeki o geleneksel adam, bu cümlenin ağırlığı karşısında bir an sarsılsa da gururundan ve ilkelerinden taviz vermeyen o sarsılmaz tarafı öne çıktı.</p>
<p>“Evet,” dedi Mert, başını ağır ama kararlı bir şekilde sallayarak. “Ruhumuzu ve evliliğimizi yozlaştırıp ‘rızaya dayalı’ yalanların arkasına saklanarak yaşamaktansa helalleşip kendi yollarımıza gitmek en doğrusu. Ben senin bu yolculuğuna eşlik edemem, Selin. Ama sana, bu topraklara ait olmadığını hissettiğin o sınırları zorlaman için engel de olmam.”</p>
<p>Mert alyansını çıkarıp masanın üzerine yavaşça bıraktı. Metalin ahşap masaya dokunurken çıkardığı o hafif ses, on iki yıllık bir masalın son noktasıydı. Mert yüzüğü masanın ortasına bırakırken Selin de parmağındaki ince altın halkayı çıkarıp yanına koydu. İki alyans, batan güneşin son kızıllığında yan yana ama birbirine değmeden duruyordu.</p>
<p>O gece tek bir kırıcı söz söylenmeden bitti. Kendi ahlaki değerlerine, inançlarına ve arzularına sadık kalmayı seçerek evliliklerini sonlandırdılar. Mert, doğup büyüdüğü değerlerin ve sadakatin kalesinde kalmayı seçmişti; Selin ise sınırlarını bilmediği o belirsiz özgürlüğe doğru yola çıkıyordu.</p>
<p>Ertesi sabah Boğaz’da güneş yeniden doğarken yalının kapısı yavaşça kapandı. İkisi de bir açık evliliğin gölgesinde birbirini çürütmek yerine dürüstçe ayrılmayı ve kendi hayatlarının sorumluluğunu taşımayı seçmiş iki mağrur insan olarak farklı yönlere yürüdüler.</p>
<p></p>
<p>DİLEK SARIKAYA</p>
<p>Menajer: İlayda Can ve Dilara Sarıkaya</p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>HALLOWEEN GECESİ  BÜYÜK BALKABAĞI SOYGUNU</title>
<link>https://fikirizleri.com/halloween-gecesi-buyuk-balkabagi-soygunu</link>
<guid>https://fikirizleri.com/halloween-gecesi-buyuk-balkabagi-soygunu</guid>
<description><![CDATA[ Kasaba tarihine ‘Büyük Balkabağı Soygunu’ olarak geçen o gece, herkesin dilinde yıllarca kahkahalarla anılan en tatlı kabus olarak kaldı. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202610/image_870x580_6ad861865d2f9.webp" length="91772" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Wed, 21 Oct 2026 09:54:14 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>          HALLOWEEN GECESİ</p>
<p>    BÜYÜK BALKABAĞI SOYGUNU ​</p>
<p>Sonbaharın o kavgacı rüzgârı kasabanın bacalarından ıslıklar çalarak inerken, takvimler felaketin habercisi olan 31 Ekim’i gösteriyordu. Kasaba halkı için bu tarih, sıradan bir gün değildi bu, ortalıkta korsan kıyafetli çocukların dolaştığı ve evlerin kapılarında kaloni rekorlarının kırıldığı o acımasız Halloween gecesiydi. ​Gülten Teyze, nam-ı değer "Balkabağı Kraliçesi", sabahın kör şafağında, üzerinde pembe pelüş tulumu ve ayağında fosforlu yeşil ev terlikleriyle bahçeye fırladı. Amacı belliydi. Bu yıl da o devasa, turuncu ve gözleri felaketle bakan balkabağını yetiştirip yerel gazeteye kapak olmak, kıskanç komşusu Nermin Hanım’ı çatlatmaktı. Bahçenin en kuytu köşesine, gözü gibi baktığı devasa turuncu canavarın yanına vardığında olduğu yerde kaskatı kesildi. ​Balkabağının yerinde yeller esiyordu. Ortada sadece koparılmış, salyalı gibi duran kalın bir sap ve üzerine ​“Şekerler enflasyona uğradı. Takas yapıldı. Elveda turuncu dostum. Maskeli Bilo” yazan bir not bırakılmıştı. ​​Gülten Teyze’nin bahçeden yükselen, camları zangırdatan o efsanevi tiz çığlığı, belediye hoparlörünün sabah anonsunu bile susturdu. "Balkabağımı çaldılar! Hırsız var! Şerif, beni bağlayın!" ​Kasabanın diğer ucunda ise işler şimdiden kontrolden çıkmıştı. Beş yaşındaki Can, insanlık tarihinin en büyük gizli operasyonuna imza atmanın gururuyla ortalıkta salınıyordu. Üzerinde babasının amele tulumu, yüzünde kedi kumuyla karışmış kömür karası lekeler vardı. Ama asıl olay başındaydı. Gülten Teyze'nin o devasa balkabağını kafasına ters bir şekilde geçirmişti. Balkabağının oyulmamış o kalın duvarı, Can'ın burnuyla alnının tam ortasında sıkışıp kalmıştı. Can, önünü hiç ama hiç göremiyor; her adımda ya bir çöp kutusuna tosluyor ya da rüzgârda sallanan sarhoş bir vantilatör gibi sağa sola savrularak yürüyordu. ​ Can, sesinin balkabağının içinden yankılanıp teneke kutu gibi çıkmasından habersizce.​"Şeker verin bana!" diye bağırdı. ​Şerif Hulusi Bey, karakolun önünde jöleli çöreğini mideye indirirken duyduğu gürültüyle ayağa fırlayarak dışarı çıktı. Karşısında, iki küçük insan bacağı üzerinde yürüyen, turuncu, mutant bir dev balkabağı duruyordu. ​"Hey sen! Yürüyen sebze! Dur orada!" diye kükredi Şerif, tabancasına uzanmaya çalışırken eli yanlışlıkla donut kutusuna girdi. ​Can, sesin geldiği yöne doğru aniden bir hamle yaptı ama kafasındaki seksen kilo gelen balkabağının merkezkaç kuvvetine yenik düştü. "Eyvah!" diyecek zamanı bile bulamadan, caddenin ortasındaki süs havuzunun içine, kafasındaki dev balkabağıyla beraber gümbürtüyle uçtu. ​Havuzdan metrelerce yüksekliğe su fışkırdı. Balkabağı suyun yüzeyinde dev bir şamandıra gibi yüzerken, içinden sırılsıklam ve öksüren Can çıktı. Kafasındaki balkabağı suyun etkisiyle ağırlaşmış, zavallı çocuğun sadece burnu ve nefes almaya çalışan çenesi dışarıda kalmıştı. ​O sırada Gülten Teyze, elindeki budama makasıyla bir kibrit çöpü gibi hızla olay yerine ulaştı. Kendi çocuğu,gözü gibi baktığı balkabağının havuzda yüzdüğünü görünce gözleri pinpon topu gibi büyüdü. "Yavrumun kafasında yüzüyorlar!" diye feryat ederek havuza atladı. ​Balkabağını sudan hırsla çekip çıkardığında. Su, kabuğun erimesine değil altındaki gizli bir kapağın açılmasına neden olduğunu fark etti . Gülten Teyze’nin çektiği kapakla birlikte, dev kabaktan dışarıya binlerce renkli şeker, çikolata ve konfeti fışkırdı! ​Meğer o dev balkabağı gerçekte bir sebze değil, belediyenin geçen yıldan depolarda unuttuğu, içi sürpriz hediyeler ve şekerlerle dolu dev bir parti kutusuydu. Can, balkabağını yerinden oynatmak isterken altındaki gizli mandalı patlatmış, kasabanın en büyük tatlı partisini kendi elleriyle başlatmıştı. ​Şerif Hulusi, havuzun kenarına çömelip yüzünden damlayan suları silerken kahkahayla gülüyordu. "Gülten Hanım, görünen o ki sizin balkabağı meğer tatlı düşkünü bir kutu olarak çıkmış! Can da bu işin kazara açılış törenini yaptı." ​Gülten Teyze, elindeki renkli şekerlere, sonra da sırılsıklam haldeki Can’a baktı. Yüzündeki o korkunç öfke bulutu yavaşça dağılırken yerini hınzır bir sırıtışa bıraktı. ​Madem öyle dedi Gülten Teyze, elindeki budama makasını havaya kaldırarak, "Bu Halloween gecesinde kimse şekersiz kalmayacak!" ​O gece kasaba meydanı, hayatının en absürt ve en neşeli partisine sahne oldu. Şerif Hulusi havuzdan topladığı jöleli şekerleri çocuklara fırlatırken, kafasındaki balkabağından kurtulan Can, yüzündeki çikolata lekeleriyle kahkahalar atarak koşturuyordu. Gülten Teyze ise boşalan dev kutunun üzerine çıkıp kasaba halkına konser verdi. Kasaba tarihine "Büyük Balkabağı Soygunu" olarak geçen o gece, herkesin dilinde yıllarca kahkahalarla anılan en tatlı kabus olarak kaldı.</p>
<p>             DİLEK SARIKAYA</p>
<p>Menajer:, İlayda Can &amp; Dilara sarıkaya</p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>YUTULAN ATEŞ, İÇİLEN KEZZAP</title>
<link>https://fikirizleri.com/yutulan-ates-icilen-kezzap</link>
<guid>https://fikirizleri.com/yutulan-ates-icilen-kezzap</guid>
<description><![CDATA[ İçtiğim kezzap, yediğim ateştir. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202610/image_870x580_6ad712ae57c1f.webp" length="31030" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Tue, 20 Oct 2026 10:05:44 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>   <strong>YUTULAN ATEŞ, İÇİLEN KEZZAP</strong></p>
<p>Toprağın altında soğuyan bir evladın ardından usul usul tüten o mutfaklarda, zaman saatle ölçülmezdi. Zaman, soğuyan çay bardağında, kurumuş yufka kırıntısında, kapı arkasında unutulmuş bir hırkanın ipliğinde eskir ve çürürdü. ​Eftelya, o ağır ahşap masanın başında, sırtını duvara vermiş oturuyordu. Adı Rumca bir deniz fısıltısını andırsa da kendisi, bozkırın ortasında çatlamış, kurak bir topraktan farksızdı. İki kızı vardı Eftelya’nın. Biri hayatın hengamesine kapılıp büyümüştü ama diğeri, o minik kızı, baharın henüz tazeliği üzerindeyken çekip gitmişti. Toprağın altına daha açmamış tomurcuğu gencecik bedeni koyup üzerine üç kürek toprak atmak, bir ananın göğüs kafesini sonsuza dek açık bir mezara çevirmeye yeterdi. ​Dışarıda akşamüstünün o nefti, kasvetli morluğu çöküyordu. Evin içi rutubet, yanık odun ve yıllanmış keder kokuyordu. Eftelya’nın parmakları, önündeki bakır tabağın kenarına takılı kalmıştı. Kenarları aşınmış, kalayı gitmiş o tabak. O günden beri eve giren her lokma, mutfağa giren her rüzgâr bir cinayetti sanki. ​Küçük kızının toprağın altında çürümeye terk edildiği bir dünyada, bir ananın iştahla ekmek çiğnemesi kadar ağır bir utanç olabilir miydi? Her akşam o sofrayı kurmak zorundaydı. Katlanmak, pişirmek, kaynatmak. Ama o tencereden kendi tabağına aktardığı her kaşık çorba, boğazından aşağı inerken genzini yırtan, ciğerini eriten bir kezzaba dönüşüyordu. Çiğnediği her ekmek lokması, sanki fırından yeni çıkmış köz bir kömür gibi dilini, damağını, vicdanını dağlıyordu. ​Ne zaman birileri gelse, ne zaman biri "Ayakta dur, bak bir kızın daha var" dese, Eftelya başını sallar, hiçbir şey söylemezdi. İnsanlar acının bağırarak yaşandığını sanırlardı. Oysa gerçek acı, kaskatı bir sessizlikti. Genzine oturan o alev balgamını yutkunurken içinden ​"içtiğim kezzap, yediğim ateştir."</p>
<p>"Benim yandığım yerden yanmadılar ki bilsinler bu acıyı söylemesi kolay onlara." diye düşünürdü.</p>
<p>​Gerçekten de öyleydi. O günden sonra içtiği bir yudum soğuk su dahi, boğazından bir kezzap gibi yakarak süzüldü o su, kızının kuruyan dudaklarına değemiyordu. Sofradaki her katık, avuçlarına aldığı bir ateş parçasıydı; kızının toprağı ise soğuktu. Yaşamak, onun için bir ceza; nefes almak, evladına karşı işlenmiş bağışlanmaz bir suç haline gelmişti. ​Pencere pervazına birikmiş tozların üzerine düşen bir damla yağmuru izledi. Damla, toza değdiği an yok oldu, geriye sadece çamursu bir leke bıraktı. Eftelya’nın gözyaşları da dışarı süzülmüyordu artık, hepsi içeriye, o sönmeyen yangının tam ortasına akıyordu. Yüzündeki hatlar, zamanın değil, evlat acısının derinleştirdiği birer kanyon gibiydi. ​Eftelya yanı başındaki kızının gözlerinin içine baktı. Artık o gözlerde ne bir feryat vardı ne de bir damla yaş. Sadece bir kadının, evladından sonra ayakta kalabilmek için her gün kendi içindeki o ateşi nasıl çiğnediğinin kaskatı, çaresiz ve kapkaranlık gerçeği vardı.</p>
<p>                     DİLEK SARIKAYA</p>
<p> Menajer :ilayda Can &amp; Dilara sarıkaya ​</p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>YEDİ UYUR VE KITMİR</title>
<link>https://fikirizleri.com/yedi-uyur-ve-kitmir</link>
<guid>https://fikirizleri.com/yedi-uyur-ve-kitmir</guid>
<description><![CDATA[ Kıtmir ise yine oradaydı. Mağaranın kapısında, zamanın bittiği yerde, sadakatin en ebedi heykeli gibi duruyordu. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202610/image_870x580_6acf3ae02d2b8.webp" length="29042" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Wed, 14 Oct 2026 11:18:56 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>    YEDİ UYUR VE KITMİR</p>
<p>​Zamanın buz tuttuğu, dağların başını kara bulutların sardığı o günden sonra, Efes’in eteklerindeki sessizlik derinleşti. Decius’un zulmü bir cellat gibi sokaklarda gezinirken, sarayın saltanatından vazgeçip hakikatin peşine düşen yedi yürek, adımlarını ölüm korkusuyla değil, inançlarının verdiği o hafiflikle atmıştı.</p>
<p>​Önde Yemliha, arkasında Mislina, Mernis, Şazenuş, Debetnuş, Talliynuş ve en gençleri Kepestatutay. Tozlu patikalardan tırmanırken yalnız değildiler. Çöplüklerden, kapı önlerinden kovulan, kovalayanların taşladığı sarı tüylü, hüzünlü gözlü bir köpek, Kıtmir, sessizce onlara katılmıştı. İnsanların merhameti unuttuğu o çağda, o sadık hayvan inatçı bir sadakatle gençlerin gölgesine sığınmıştı.</p>
<p>​Nihayet dağın sırtında, rüzgârın bile uğramaya korktuğu sapa bir mağara buldular. Mağaranın ağzı taşlarla örülecek, üzerlerine demirden kapılar kilitlenecekti belki; ama içerideki huzur, dışarıdaki demirden daha keskindi. Kıtmir, mağaranın girişine büzüldü. Ön ayaklarını uzattı, kafasını onların üzerine koydu ve gözlerini kapadı. O an, zamanın çarkı sanki ilahi bir buyrukla durdu.</p>
<p>​Yüzyıllarca rüzgârlar esti; uykunun derinliğinde imparatorluklar yıkıldı, krallıklar kumdan kaleler gibi dağıldı. Decius’un kemikleri toprak oldu, torunlarının torunları bile unutuldu. Ama o mağaranın içinde ne bir saç teli uzadı ne de bir cildin tazeliği soldu. Üç yüz dokuz yıl, göğüs kafeslerindeki o sakin inanç ritmiyle inip kalktı. Güneş her sabah mağaranın kapısına vuruyor fakat içeriye sızıp onları rahatsız edemiyordu; sanki ışık bile bu kutsal uykudan çekiniyordu.</p>
<p>​Ve bir sabah... Zamanın kilidi usulca açıldı.</p>
<p>​İlk kıpırdayan Yemliha oldu. Ardından diğerleri uyandı. Kirpiklerindeki tozları silkeleyip gözlerini açtıklarında, mağaraya sızan ışık onlara dünkünden farklı gelmedi. Acıkan midelerini düşünerek, "Ne kadar uyuduk acaba? Günün yarısı mı, yoksa bir tam gün mü?" diye fısıldaştılar. Oysa sandıkları bu kısa uykunun asırları devirdiğinden bihaberdiler.</p>
<p>​Aralarından Yemliha, gümüş işlemeli eski bir sikkeyle yiyecek almak üzere şehre inmek için yola çıktı. Kıtmir, her zamanki gibi sadık adımlarla onun arkasından yürüyordu.</p>
<p>​Yemliha şehre yaklaştığında durup gözlerini ovuşturdu. Surlar başkaydı, bayraklar yabancı bir lisanla dalgalanıyordu, insanların kıyafetleri ve yüzleri bambaşkaydı. Korkuyla değil, derin bir hayretle ilerledi. Taze ekmek kokusunu takip edip fırına girdi. Yemliha, fırının kapısından içeri adım attığında genzini yakan taze ekmek kokusu bile ona yabancı geldi. Çevresindekilerin bakışları üzerindeki eski giysilerde, tozlu çizmelerinde gezinirken; arkasından yükselen fısıltılar, bilmediği bir tınının yabancı sesleri gibi kulaklarında uğuluyordu. Zihnindeki dünkü fırıncı ile karşısındaki adam aynı değildi. Yemliha, yabancı bakışların ortasında cebindeki gümüş sikkeyi fırıncıya uzattı.</p>
<p>​Fırıncı parayı eline aldığında. Paradaki kabartmaya şaşkınlıkla bakarak Yemliha’ya dönüp"evlat" dedi sesi titreyerek. "Sen bu defineyi nerede buldun? Bu para, üç asır önce toprağa karışmış İmparator Decius’un mührünü taşır!"</p>
<p>​Yemliha şaşkınlıkla geri çekilirken "define mi?" diye fısıldadı. "Biz dün akşam bu parayla şehirden kaçtık. Kral Decius hâlâ tahtında, gazabı sokaklardadır. Nasıl üç asır dersin?"</p>
<p>​O an ikisinin de gözlerinde aynı mucizevi hakikat belirdi. Gerçek dalga dalga yayılırken, kalabalıklar toplandı. Ölü sanılanlar, yüzyıllar sonra uyanmıştı.</p>
<p>​Dönemin adil idarecisi ve halk, büyük bir huşu içinde mağaraya doğru yola çıktı. Mağaranın önüne vardıklarında içeriden yayılan o tarifsiz, cennet misali nuru gördüler. Hükümdar saygıyla diz çökerek sizler kimlersiniz? Zamanın unuttuğu ama Yaratıcı'nın koruduğu bu mucize kimin eseridir?</p>
<p>​Yemliha mağaranın kapısında belirdi. Yüzünde derin bir huzur ve teslimiyet vardı. </p>
<p>​Bizler zulümden kaçıp Rabbimizin merhametine sığınan garipleriz. Anladık ki dünyanız değişmiş, zalimler gitmiş. Bizim bu dünyadaki nöbetimiz tamamlandı dediler. </p>
<p>​Gençler, görevlerini tamamlamış olmanın verdiği ebedi huzurla dünyaya veda edip başlarını taşa koydular; asıl uykularına, ebedi istirahatlerine çekildiklerinde. Mağaraya derin bir sessizlik çöktü. Kıtmir önce Yemliha'ya yaklaştı. Burnunu onun eline dokundurup sonra diğerlerinin yanına gitti. Her birini kokladı; sanki hepsinin hâlâ orada olduğundan emin olmak istiyordu. Ardından mağaranın girişine döndü.</p>
<p>Dışarıda güneş batıyordu. Dağların üzerine akşamın gölgesi düşerken Kıtmir ön ayaklarını uzattı ve başını onların üzerine bıraktı.</p>
<p>Yine bekliyordu.</p>
<p>Belki bir gün uyanacaklarını düşünüyordu. Belki de sadakat, beklemek için bir sebebe ihtiyaç duymuyordu. O mağarada yedi genç, inançlarının huzuruna kavuşmuştu. Kapıda ise hiçbir şey istemeden, hiçbir karşılık beklemeden seven bir dost vardı. Ve zaman, bir kez daha sessizce akıp gitti.</p>
<p>​Kıtmir ise yine oradaydı. Mağaranın kapısında, zamanın bittiği yerde, sadakatin en ebedi heykeli gibi duruyordu.</p>
<p>             DİLEK SARIKAYA</p>
<p>Menajer :ilayda Can &amp; Dilara sarıkaya</p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>LABİRENTTE BİR YILDIZ</title>
<link>https://fikirizleri.com/labirentte-bir-yildiz</link>
<guid>https://fikirizleri.com/labirentte-bir-yildiz</guid>
<description><![CDATA[ Ben ise senin labirentine bir yıldız bıraktım; çıkış yolu olsun diye değil, karanlıkta yalnız olmadığını hatırlayasın diye.Ben ise senin labirentine bir yıldız bıraktım; çıkış yolu olsun diye değil, karanlıkta yalnız olmadığını hatırlayasın diye. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202610/image_870x580_6acc90eb3e56a.webp" length="52004" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Mon, 12 Oct 2026 11:49:17 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>LABİRENTTE BİR YILDIZ</p>
<p>​Bazen bir ömrün</p>
<p>tek bir insana sığmadığını sanırız.</p>
<p>Oysa ben seni</p>
<p>bir ömre değil,</p>
<p>bütün evrenlere saklamak istedim.</p>
<p>​Yetmedi.</p>
<p>Ne gökyüzü yetti,</p>
<p>ne gecelerin sessizliği</p>
<p>ne de içimde sana ayırdığım</p>
<p>o sonsuz yer.</p>
<p>​Sen geldin</p>
<p>ve bütün eksiklerimin</p>
<p>adını değiştirdin.</p>
<p>​Sana "çocuk" dedim bazen,</p>
<p>çünkü dünyanın henüz kirletmediği</p>
<p>bir tarafın vardı.</p>
<p>"Prenses" dedim sonra,</p>
<p>çünkü kalbimin en kuytu yerinde</p>
<p>sana ait bir ülke kurmuştum.</p>
<p>Ben o ülkenin</p>
<p>kimsenin bilmediği</p>
<p>tek yolcusuydum.</p>
<p>​Her hikâyemde</p>
<p>sana küçük bir iz bıraktım.</p>
<p>Bir ağacın gölgesinde,</p>
<p>eski bir saatin durmuş akrebinde,</p>
<p>gecenin en sessiz yıldızında…</p>
<p>​Belki bir gün</p>
<p>kaybolursun diye değil.</p>
<p>Belki bir gün</p>
<p>beni ararken</p>
<p>kendini bulursun diye.</p>
<p>​Çünkü bazı insanlar</p>
<p>hayatımıza girmek için değil,</p>
<p>içimizde yıllardır kapalı duran</p>
<p>bir kapıyı açmak için gelir.</p>
<p>​Sen benim kapımı açtın.</p>
<p>Ben ise</p>
<p>senin labirentine</p>
<p>bir yıldız bıraktım.</p>
<p>Çıkış yolu olsun diye değil…</p>
<p>Karanlıkta</p>
<p>yalnız olmadığını hatırlayasın diye.</p>
<p>​Hatırlıyor musun</p>
<p>yaz gecelerini?</p>
<p>Dünya uykuya çekilirken</p>
<p>sen omzuma yaslanırdın.</p>
<p>Ben sana hikâyeler anlatırdım.</p>
<p>​O zamanlar bilmiyordum</p>
<p>bazı gecelerin</p>
<p>insana verilmiş bir veda olduğunu.</p>
<p>Bilmiyordum</p>
<p>"Bir gün yine anlatırım." dediğimiz</p>
<p>bazı hikâyelerin</p>
<p>yarım kalabileceğini.</p>
<p>​Şimdi zamanın karşısında</p>
<p>ellerim boş.</p>
<p>Soruyorum ona:</p>
<p>Daha ne kadarımız var?</p>
<p>Bir sabah mı?</p>
<p>Bir gece mi?</p>
<p>Yoksa yalnızca</p>
<p>hatırlamaya yetecek kadar mı?</p>
<p>​Cevap vermiyor zaman.</p>
<p>Zaten zaman</p>
<p>hiçbir zaman cevap vermez.</p>
<p>Sadece geçer.</p>
<p>Ve insan,</p>
<p>geride bıraktığı şeylerin</p>
<p>aslında kendisi olduğunu</p>
<p>çok geç anlar.</p>
<p>​Ben hâlâ anlatıyorum.</p>
<p>Çünkü bazı hikâyeler</p>
<p>bittiğinde sona ermez.</p>
<p>Bir çocuğun gözlerinde,</p>
<p>bir kadının sessizliğinde,</p>
<p>bir adamın gecenin ortasında</p>
<p>ansızın gökyüzüne bakışında</p>
<p>devam eder.</p>
<p>​Ve eğer bir gün</p>
<p>yolunu kaybedersen,</p>
<p>korkma.</p>
<p>Labirentin duvarlarına bak.</p>
<p>Orada</p>
<p>benim bıraktığım yıldızı göreceksin.</p>
<p>Sana yolu göstermeyecek;</p>
<p>ama karanlığın</p>
<p>son olmadığını söyleyecek.</p>
<p>​Ben de</p>
<p>hikâyenin bir yerinde</p>
<p>hâlâ anlatıyor olacağım.</p>
<p>Sen duymasan bile.</p>
<p>​Çünkü bazı sevgiler</p>
<p>birlikte yaşanmak için değil,</p>
<p>bir insanın içinde</p>
<p>sonsuzluğa dönüşmek için vardır.</p>
<p></p>
<p>DİLEK SARIKAYA </p>
<p>Menajer: İlayda Can &amp; Dilara Sarıkaya</p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>GÖKYÜZÜ TAMİR ATÖLYESİ VE DÜŞLERİN İÇ COĞRAFYASI</title>
<link>https://fikirizleri.com/gokyuzu-tamir-atolyesi</link>
<guid>https://fikirizleri.com/gokyuzu-tamir-atolyesi</guid>
<description><![CDATA[ Ve gökyüzü, günün sonunda tıpkı insan kalbi gibi en yumuşak bakıma muhtaç olan yerdir. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202610/image_870x580_6aca9d555cad7.webp" length="95958" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Sun, 11 Oct 2026 11:17:48 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>GÖKYÜZÜ TAMİR ATÖLYESİ VE DÜŞLERİN İÇ COĞRAFYASI</p>
<p>​Ayı biraz daha yakına çekmek, yıldız ışığında parlayan bir çiçeği özenle seçmek, küçük bir gökkuşağı kırıntısını kurtarmak ve kirli bulutları bir çamaşır makinesine atıp arındırmak. Güneşi batarken nefesini tazelemek, dalgalara banyo, bulutlara hava aldırmak... Ve günün sonunda, bir avuç yıldız tozunu serpiştirerek göleti yeniden parlayan çiçeklerle buluşturmak. Eğer dünyanın gerçekten bilmediğimiz, görünmeyen bir yüzü varsa umarım her gün bu zarif, derin ve romantik işlerle meşguldür.</p>
<p>​Çünkü bildiğimiz o gri havanın, bulutların ve yıldızların bile kendi küçük fabrikaları vardır.</p>
<p>​Bulutların dondurmaya dönüştürüldüğü, gökkuşaklarının yeniden boyandığı, yıldızların yıkanıp en yumuşak dokularıyla paketlendiği bir fabrika... Uzun ve koşturmacalı bir günün ardından, minik bulutlara biraz yıldız tozu serperek mesaisini bitiren görünmez bir ekip. Çocukken hayal ettiğimiz o masalsı dünya gerçekten yaşıyorsa muhtemelen evrenin arkasında her gün bu harika, garip ve sevimli mesailer yürütülüyor.</p>
<p>​Gecenin derinliğinde, dünya uykuya daldığında yıldızlar yalnızca gökte kalmaz, yerin en gizli katmanlarına da dökülür. Bir kıyı kasabasında yıldızların izini sürdüğünüzde bulut kalesine çıkan merdivenler sessizce aydınlanır. O saniyede, bütün omuz yükleriniz bu parlak galaksi tarafından eritilir. Peki, bu kısa ve büyülü zaman diliminde hangi sahneyi kalbinizin en mutena köşesinde saklamak isterdiniz?</p>
<p>​Bulutlara rastladım. Gizli bir fabrikanın atölyesinde, un yerine gökyüzünden süzülen bulut ham maddeleriyle tüylü yastıklar örülüyordu. Yıldızlara hassas dokunuşlar ekleniyor, her şey gökyüzünden gelen kıymetli birer hediye gibi paketleniyordu. Efsanelerdeki o gizli atölye gerçekten var olsaydı şüphesiz tam olarak böyle görünürdü. Çatlaklardan sızan ışık, “Her şeyde bir çatlak var, ışık içeri girmenin yolunu bulur.” gerçeğini fısıldarken bu ışık ve gölge oyunu evrenin en saf romantizmini gözler önüne seriyordu.</p>
<p>​Bazen de okul biter, kampüs sessiz bir balık kasesine dönüşür. Rüyalarda okul hep boştur; yalnızca pencereler içeriden parlar, masalar kusursuz bir hizayla dizilmiştir. Altın balıklar, eski bir filmin donmuş karesi gibi havada, suyun içinde yavaşça yüzer. Orada dururken insan kendi kendine sorar: Acaba zamana kilitlenenler onlar mı, yoksa ben bu rüyadan hiç ayrılmadım mı?</p>
<p>​Yetişkinler buna inanmaz ama dünya tam da bu görünmez çarklarla dönmeye devam eder. İşten sonra yıldızlar parlayana kadar kavrulur, gökkuşakları kurutulup asılır, yıldız çiçekleri her gün bıkmadan sulanır ve en nihayetinde yumuşacık bir bulut tatlısı pişirilir. Gökyüzü, arkada gizlice çalışan ellerin huzurlu izleriyle doludur.</p>
<p>​Ve bir an gelir, dışarıdaki masal içeriye, zihnin en derin odalarına taşınır.</p>
<p>​“Bu bir iç göçüdür.” Zihnim, keşfedilmemiş devasa bir coğrafyadır ve ben bu toprağın tek, nefes kesen kâşifiyim. Karanlık derinliklerden süzülerek yükselen parlayan denizanaları, anlık ilhamların ta kendisidir. Çiçeklerin ve yıldız ışığının birbirine karıştığı yollar, yaratıcılığın sinir sistemidir.</p>
<p>​Koşmayı bir fırça, nefesi ise mürekkep bilerek bu iç haritada yürürüm. Nereye gittiğimi sormayın; çünkü iç huzurun bu büyük göçünde, bizzat koşmanın kendisi varışın ta kendisidir. Kimi zaman kendimi uzay ve zamanın devasa kapılarının açıldığı, galaksinin ayaklarım altında patladığı sonsuz bir rüyada mahsur kalmış gibi hissederim. Gül bahçesinden geçmek yerine bulutlardan örülmüş bir merdivenle yükselir, okyanusun en dibinde, gökyüzünün körfezinde yüzen balıkların arasında yürürüm. Her şey o kadar güzeldir ki kalbinizi sızlatır; çünkü her yol insanı derinlikten daha da derine götürür.</p>
<p>​Ve gün biter. Gökyüzü resmî olarak kapanmaya hazırlanırken evrende bakım modu aktif edilir:</p>
<p>​Ziyaretçiler kaydedilir.</p>
<p>Bulutlar onarılır.</p>
<p>Yıldızlar yeniden canlandırılır.</p>
<p>Güneş taze bir nefes için istirahate çekilir.</p>
<p>​Yetişkinlerin gözden kaçırdığı o incelik, çocuk kalbinin bildiği o gerçek hep yerli yerindedir. Hava gerçekten de elden yönetilmektedir. Ay enerjisini tazeler, bulutlar telaşla koşturur ve gök gürültüleri yalnızca hızlı birer şarj alarak dinlenmeye çekilir.</p>
<p>​Eğer gökyüzü bir gün genel mağazasını açsaydı orada bulut pişirenleri, taze yıldızları dalından toplayanları, yastıklar için en yumuşak pamukları biriktirenleri görürdünüz. Gökyüzündeki her küçük mucize özenle korunur.</p>
<p>​Çünkü bu dünya, her zaman pratik bir romantizmin dokunuşuna muhtaçtır. Ve gökyüzü, günün sonunda tıpkı insan kalbi gibi en yumuşak bakıma muhtaç olan yerdir.</p>
<p>​DİLEK SARIKAYA</p>
<p>Menajer: İlayda Can &amp; Dilara Sarıkaya</p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>İÇİMDEKİ PRİZMA</title>
<link>https://fikirizleri.com/icimdeki-prizma</link>
<guid>https://fikirizleri.com/icimdeki-prizma</guid>
<description><![CDATA[ Kırıldığı yerlerden parlamanın ne demek olduğunu şimdi tüm evren sessizce izliyordu. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202610/image_870x580_6ac5f3c90008e.webp" length="71612" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Wed, 07 Oct 2026 11:25:11 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>İÇİMDEKİ PRİZMA</p>
<p>​Zaman, tenin üzerinde kül rengi bir tabaka hâlinde donmuştu. Kil ve mermerin katılaşmış, nefessiz sessizliği içinde yüzyıllar birbiri ardına devrilirken, ne bir kalp atışı ne de bir rüzgârın hayaleti kalmıştı geriye. Üzerindeki kalın dokulu, eskimiş keten kumaş bile rüzgârda dalgalanmayı unutup kaskatı kesilmiş, toprağın ve kayanın rengine bürünmüştü. Beden, dış dünyadan tamamen yalıtılmış, derin ve karanlık bir uykunun demir leblebisi gibi sabitti.</p>
<p>​Ve sonra, karanlığın katmanlarını yırtan o ilk sıcaklık sızdı içeriye. Dorukta açılan görünmez bir çatlaktan süzülen saf, kehribar rengi bir ışık huzmesi, buz tutmuş mermer omuzlara dokundu. Bu dokunuş, donmuş hücrelerde bin yıllık bir uyanışın ilk kıvılcımını yaktı. Soğuk taş, içeriden gelen bu coşkulu enerjinin baskısıyla sarsıldı; içeride bir şeylerin büyüdüğünü, genişlediğini ve bu dar kabuğa sığamadığını fark etti.</p>
<p>​Kırılma, sessiz ama devasa bir çatırtıyla başladı. İlk yarık göğüs kafesinin ortasından derin bir uçurum gibi açıldı. Ardından kollar, bacaklar ve boylu boyunca ince örümcek ağı gibi yayılan çatlaklar, mermer dokuyu paramparça etti. Yer çekimi, kopup dökülen taş parçalarını ve kurumuş toprak parçalarını karanlık boşluğa doğru çekerken, havada asılı kalan o küçük enkaz adeta zamanın durduğu anın heykelleri gibi asılı kaldı.</p>
<p>​Ancak bu bir yıkım değil, uzun zamandır hapsedilmiş bir hakikatin dışarı taşmasıydı. Kabuğun derin karanlığından, gözleri kamaştıran mor ve erguvan tonlarında kristal sütunlar fışkırıyordu. Ametistten oyulmuş gibi parlayan bu pürüzsüz, keskin ve kusursuz formlar; yıllarca acının, sabrın ve bastırılmış hayallerin birikip nasıl bir mücevhere dönüştüğünün kanıtıydı. Göğsünden ve karnından dışarı taşan bu mor ışık, çevresindeki karanlık boşluğu boydan boya aydınlatmıştı. Kırılan parçaların arasından sarkan ince, damar misali kökler havada salınırken, beden artık toprağa değil, gökyüzünün sonsuzluğuna ait olduğunu hatırlıyordu.</p>
<p>​Başını geriye, o ilahi ışık kaynağına doğru zarif bir kavisle bırakan yüz hatları tamamen yumuşadı. Taşın sertliği yerini, hafifliğin getirdiği o kusursuz huzura bırakmıştı. Artık o; ağırlığından arınmış, kendi içindeki en saf cevheri dünyaya sunan ve ışıktan örülü bir nehir gibi yukarıya doğru süzülen ışıltılı bir ruhtu.</p>
<p>​Kırıldığı yerlerden parlamanın ne demek olduğunu şimdi tüm evren sessizce izliyordu.</p>
<p></p>
<p>​DİLEK SARIKAYA</p>
<p>​Menajer: İlayda Can &amp; Dilara Sarıkaya</p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>CAM KÜMBETİN ALTINDAKİ NEFES</title>
<link>https://fikirizleri.com/cam-kumbetin-altindaki-nefes</link>
<guid>https://fikirizleri.com/cam-kumbetin-altindaki-nefes</guid>
<description><![CDATA[ Belki de onlar için
gerçek olan dünya,
bizim için sadece bir
&#039;canlandırma&#039; kadar
uzaktır.
Pelki ya șu an yaşadığımız
hayatı dışarıdan izleyen
biri varsa? ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202610/image_870x580_6abe47dedaf1d.webp" length="52318" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Thu, 01 Oct 2026 15:45:48 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>CAM KÜMBETİN ALTINDAKİ NEFES</p>
<p>​Odanın havası, yüzyıllardır havalandırılmamış kütüphaneler gibi ağır ve eskimiş bir tütün kokusuyla yüklüydü. Masanın ortasında, cam üfleme sanatının en kusursuz örneği olan, ceviz büyüklüğünde, derinliği göz alabildiğine uzanan küre biçiminde bir nesne duruyordu. Nesnenin içinde, insan gözünün göremeyeceği kadar küçük pikseller hâlinde parıldayan milyarlarca hayat akıp gidiyordu.</p>
<p>​O minyatür evrenin sakinlerinden biri olan Metin, o akşam pencerenin buzlu camına alnını dayamış bakıyordu. Dışarıda ise gri ve hiç bitmeyen bir yağmur çiseliyordu. Şehrin bacalarından tütmeyen dumanlar bile yapay bir monotonlukla yükseliyordu. Göğüs kafesini sıkan o tanrısal yalnızlık hissiyle başını kaldırıp gözlerini binlerce ışıktan örülü o sahte gökyüzüne dikti ve dudaklarının arasından, zihnini kemiren o zehirli ama kaçınılmaz soru döküldü: "Ya biz bir simülasyonun içindeysek? Ya binlerce yıl önce yaşayanları bugün biz nasıl izliyorsak birileri de bizi aynı şekilde izliyorsa? Belki de onlar için gerçek olan dünya, bizim için sadece bir 'canlandırma' kadar uzaktır. Peki ya şu an yaşadığımız hayatı dışarıdan izleyen biri varsa?" Kürenin dışındaki dünyada ise zaman, çok daha yavaş, pürüzsüz ve ağır akıyordu.</p>
<p>​Gözlemci, odanın loş köşesindeki döküm demir koltuğuna yaslanmış, parmaklarını masanın üzerindeki abanoz konsolun üzerinde gezdiriyordu. Metin’in fısıltısı, odanın yüksek tavanlarında yankılanan tok bir çan sesi gibi dalgalandı. Gözlemci, duruşunu hiç bozmadan sağ elinin işaret parmağını hafifçe kaldırdı ve kürenin içindeki bütün evrenin nabzı bir saniyeliğine tekleşti.</p>
<p>​Üzerindeki keten cüppe, mermer zeminde hışırtılı bir ses çıkarırken yerinden kalktı. Adımları ağır ama kararlıydı. Kürenin cam yüzeyine yaklaştığında, yüzünün devasa gölgesi Metin’in yaşadığı o küçük şehrin üzerine, geçici bir güneş tutulması gibi düşmüştü.</p>
<p>​Metin, pencerenin önünde dikkatle dışarıya bakıyordu. Gökyüzündeki bulutlar aniden makasla kesilmiş gibi yırtılırken yıldızlar yerinden oynadı, geometrik bir dansla sağa sola savrulup yeniden dizildi. Kalbi, kaburgalarını kırmaya yemin etmiş gibi güm güm atıyordu. Korkmuyor, sadece merakın o korkunç uçurumunda dengesini bulmaya çalışıyordu.</p>
<p>​Ve sonra... Gökyüzündeki o devasa yırtığın arkasında; amber sarısı, sonsuzluğu barındıran bir göz belirdi. O gözde Metin’in o ana kadar yaşadığı her sevinci, döktüğü her gözyaşını ve hatta unuttuğu düşlerini barındıran derin bir şefkat dalgalanıyordu; çocukluk düşleri bir film şeridi gibi parıldıyordu. Metin, bacaklarındaki tüm dermanın çekildiğini hissederek dizlerinin üstüne çöktü. Gördüğü şeyin azameti karşısında ne kaçabiliyor ne de nefes alabiliyordu. Korkunun ötesinde, kelimelerle tarif edilemeyecek kadar saf bir idrakin uçurumunda asılı kalmıştı. O devasa bakış, onun varlığını adeta moleküllerine ayırıp yeniden inşa ediyor, ruhunun en derin katmanlarına kadar ısınıyordu. Gözlemci, kürenin sınırına dudaklarını yaklaştırıp: "Yalnız olmadığını hep biliyordun, Metin. Sadece, aynanın hangi tarafında nefes aldığını yeni fark ediyorsun," dedi. Ses, doğrudan Metin’in düşüncelerinin kütüğüne kazınmıştı.</p>
<p>​Metin’in gözünden süzülen tek damla tuzlu yaş, pencerenin pervazına çarptığı anda dışarıdaki Gözlemci’nin parmak ucuna düşen mikroskobik bir ışık taneciğine dönüştü. Gerçek dünyada yankısı olmayan ama hissedilen bir damla yaştı. Gözlemci, parmağındaki o sıcaklığa baktıktan bir saniye sonra, konsoldaki küçük bir çark tıkırtıyla yerine oturdu. Gökyüzü eski gri rengine, bulutlar sıradan akışına döndü. Sokak lambaları yandı. Metin, derin, hücrelerine kadar işleyen bir nefes alarak pencereden uzaklaşıp masasına geçti. Önüne beyaz bir kâğıt çekti. Artık izlenip izlenmediğini umursamıyor, kâğıda dökeceği her kelimenin o devasa gözün retinasında bir çiçek gibi açacağını biliyordu.</p>
<p>​Ve odanın dışındaki karanlıkta Gözlemci, lambayı söndürmeden önce düşündü: Kendi masasının üzerinde duran bu küre, belki de daha büyük bir odanın sadece raflarından biriydi.</p>
<p></p>
<p>                DİLEK SARIKAYA </p>
<p>Menajer :ilayda Can &amp; Dilara sarıkaya</p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>GECE YARISI KIYISININ SAKLI  MELODİSİ</title>
<link>https://fikirizleri.com/gece-yarisi-kiyisinin-sakli-melodisi</link>
<guid>https://fikirizleri.com/gece-yarisi-kiyisinin-sakli-melodisi</guid>
<description><![CDATA[ Yaz unutulmasın istediklerini yaz ki
gökle deniz birleştiğinde
kaybolmasınlar.. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202609/image_870x580_6abb695f7f5d6.webp" length="56772" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Wed, 30 Sep 2026 06:31:57 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>GECE YARISI KIYISININ SAKLI MELODİSİ </p>
<p>​Gece, lacivert kadifeden bir örtü gibi denizin ve çimenli kıyıların üzerine serilmişti. Zaman, sanki o ahşap masanın etrafında durmuş, dalgaların kıyıya her vuruşunda sessiz bir nefes alıyordu.</p>
<p>​Masanın üzerinde, cam bir kavanozun içine hapsedilmiş küçük mumun alevi, etrafa kehribar rengi, titrek bir sıcaklık yayıyordu. Bu cılız ışık, kumsalın yabani otlarını ve ahşap dokunun derin çatlaklarını aydınlatırken, etraftaki sonsuz karanlığa karşı direnen tek dost gibiydi. Yıllardır tamamlayamadığı bir hikâyeyi bitirmeye çalışıyordu.</p>
<p> O masanın başında, defterine dökülen her kelimede ruhundan bir parça bırakıyordu. Kaleminin kâğıtta çıkardığı hışırtı, denizin ezeli ve ebedi ninnisine karışıyordu.  </p>
<p>​Başını kaldırıp gözlerini kıstığında, gökyüzünün en ücra köşesinde sarkan dolunayın gümüşî şavkı denizin yüzeyinde sessiz bir yol açıyordu. Fakat bu gece, gökyüzünde olağanüstü bir şey oluyordu. Yıldızların arasına örülmüş yumuşak, parlayan bir bulut kümesi, sanki gök kubbenin ortasında açılan ilahi bir pencere gibiydi.  </p>
<p>​O bulut çerçevesinin içinden, siyah bir şal ile yüzünün alt kısmını sımsıkı örtmüş genç bir kadının portresi süzülüyordu. Sadece derin, hüzünlü ve hikâyeler anlatan gözleri görünüyordu. Bu gözler, masada deftere bir şeyler karalayan kadını ve dünyayı dikkatle soluksuz izliyordu. Şalın siyahlığı, geceye boyun eğmeyen bir gizemle parlıyor, bulutların beyazlığı ise onun etrafında adeta kutsal bir aura yaratıyordu.  </p>
<p>​Bu iki dünya biri kalemin ucundaki mürekkeple yeryüzüne sığınan, diğeri gökyüzünün bulutlarına nakşedilen iki ruh, sessiz bir lisanla anlaşmaktaydı. Masadaki kadın yazdıkça, gökteki suretin gözlerinde bir damla yaş parıldıyor, dalgalar her kıyıya vurduğunda, zamanın o gizli kapısı biraz daha aralanıyordu.</p>
<p>​Masanın üzerindeki defterin sararmış sayfaları, kalemin ucunda can bulan cümlelerle doldukça, sahilin havası da değişmeye başladı. Denizin kokusu, yavaşça uzak diyarlardan gelen lavanta ve yanık sedir kokusuna karışıyordu. Sanki gökyüzündeki o parlayan bulut çerçeveden süzülen suret, sadece bir hayal değil, geçmişin ya da geleceğin unutulmuş bir hatırasıydı.  </p>
<p>​Siyah şalıyla yüzünün yalnızca etkileyici, karanlık ve derin bakan gözlerini açıkta bırakan genç kadın, bulutların arasından sessizce fısıldıyordu. Ses kulakla duyulan değil, doğrudan kalbin en derin çeperlerinde yankılanan bir fısıltıyla: "Yaz unutulmasın istediklerini yaz ki gökle deniz birleştiğinde kaybolmasınlar." diyordu. </p>
<p>​Masada oturan kadın, bu garip ama bir o kadar da huzur veren hissiyatla kalemi daha sıkı kavradı."Gecenin koynunda saklananlar, sabırsızlıkla doğacak güneşi bekler." diye yazdı.</p>
<p>Deftere dökülen kelimeler artık sıradan cümleler değil, zamanın ötesine yazılmış birer mühür gibiydi. Ve aynadaki yüzler değişir, fakat ruhun kıyısındaki dalgalar hep aynı kıyıya vurur diye devam etti. </p>
<p>​O sırada, kavanozun içindeki mumun alevi hafifçe titriyordu sanki gökyüzündeki dolunayla gizli bir anlaşma yaparcasına boynunu büktü ve bir an için etrafı yakut rengi bir parıltı sardı. Dalgalar tahta masanın ayaklarına kadar gelip çekilirken, kumsalda ayak izleri bırakmadan yok oluyordu.</p>
<p>​Gökyüzündeki bulut çerçeve yavaşça dağılmaya, o siyah şallı kadının hüzünlü gözleri yıldızların arasına karışarak silinmeye başladı. Ancak masadaki kadının yüreğinde bıraktığı o sıcaklık ve ilham, gece yarısının sessizliğini delip geçen en güçlü ses olarak kaldı. Defterin kapağı yavaşça kapandığında, doğunun ufuk çizgisinde lacivert gökyüzü yerini yavaş yavaş mor ve kül rengi şafak çizgilerine bırakıyordu.  </p>
<p>​Defterin son sayfası kapandığında, gökyüzündeki o parlayan bulut çerçeve de son bir kez, bir kalp atışı gibi şiddetle parladı ve ardından tamamen söndü. Siyah şallı kadının derin, hüzünlü gözleri artık gökyüzünde değildi, sanki gecenin lacivert dokusuna, yıldızların ebedi ışığına karışıp gitmişti.</p>
<p>​Masadaki kadın, kalemi yavaşça ahşap yüzeye bırakırken garip bir sessizlik çöktü. Denizin o hırçın dalgaları, rüzgârın ıslığı ve hatta kavanozdaki mumun o tiz çıtırtısı bir anda kesildi. Dünya, nefesini tutmuş, bu kıyıdaki kadının bir sonraki hareketini bekliyordu.</p>
<p>​Kadın, titreyen elleriyle yazdığı defteri açtı. Ancak sayfalar boştu. Ne bir mürekkep lekesi, ne de o geceye mühürlediği derin cümleler. Hepsi buharlaşıp uçmuştu. Defter, sanki hiç kullanılmamış gibi, bembeyaz, el değmemiş bir kumsaldı.</p>
<p>​Tam o sırada, gökyüzünde imkânsız bir olay gerçekleşti. Dolunay, yörüngesinden çıkmışçasına dünyaya doğru hızla alçalmaya başladı. Ay, denizin üzerinde yavaşça durdu ve devasa, gümüşî bir kapı gibi açıldı. Bu bir felaket değil, bir kucaklaşmaydı.</p>
<p>​Ayın içinden, gökyüzündeki bulut çerçeveden süzülen o suret çıktı. Artık siyah şalı yoktu yüzü, ayın ışığıyla yıkanmış, melekûtî bir güzellikteydi. Bu kadın, masadaki kadının ta kendisiydi. Ancak bu, gelecekteki, belki de geçmişteki, zamanın ötesindeki bir yankıydı.</p>
<p>​Zaman ve mekân birbirine girdi. Masada oturan kadın, sandalyesinden kalkıp denizin üzerinde yürümeye başladı. Ayın gümüşî ışığı, ayaklarının altında sağlam bir yol oluşturuyordu. İki kadın biri şimdiki zamanda kaybolmuş, diğeri ebediyette var olan ayın kapısında buluştular. İki kadının gözlerinde aynı hüzün vardı. ​Sözsüz anlaştılar. Masadaki kadın, boş defteri zamanın ötesindeki surete uzattı. Suret, defteri alırken gülümsedi. O gülümsemeyle birlikte, defterin sayfaları doldu ve bu sefer harflerle değil, evrenin sırrını fısıldayan, kimsenin duymadığı, okumadığı, sadece ruhun hissettiği o betimlemelerle, notalarla, renklerle dolmuştu. </p>
<p>​Bu iki kadın birleşip tek bir ruh olduklarında, ayın kapısı kapandı, gökyüzü eski haline döndü. Dolunay, tekrar gece yarısı göğünün en ücra köşesine yerleşti.</p>
<p>​Kıyıda ise , ne ahşap masa vardı, ne kavanozdaki mum, ne de kadın. Kumsalda sadece, denizin köpüklerinin arasında parlayan, boş ama bir o kadar da dolu o defter duruyordu. Ve rüzgâr, o defterin sayfalarını yavaşça çevirdiğinde, sahile hiç duyulmamış, hüzünlü ama huzurlu bir melodi yayılıyordu.​ Masadaki kadının ve gökteki suretin kaderini burada, sonsuzluğun kollarında mühürlüyordu.</p>
<p></p>
<p>             DİLEK SARIKAYA</p>
<p> Menajer :ilayda Can &amp; Dilara sarıkaya </p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>CANINA YANDIĞIMIN DÜNYASI  ÇOK ZALİMSİN</title>
<link>https://fikirizleri.com/canina-yandigimin-dunyasi-cok-zalimsin</link>
<guid>https://fikirizleri.com/canina-yandigimin-dunyasi-cok-zalimsin</guid>
<description><![CDATA[ Mahsun, kediyi avuçlarının içine alıp göğsüne, kalbinin attığı yere bastırdı. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202609/image_870x580_6aba5f66a0540.webp" length="42586" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Tue, 29 Sep 2026 05:37:09 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>CANINA YANDIĞIMIN DÜNYASI ÇOK                         ZALİMSİN</p>
<p> ​<strong>Mahsun ustanın çeliğe su vermekten nasır bağlamış ellerindeki ince çatlaklar zamanla mühürlenmişti. </strong></p>
<p><strong>Tezgâhın üzerindeki soğuk ve paslı demire çarptığında: " Canına yandığımın dünyası çok zalimsin." diye söylendi. </strong></p>
<p><strong>Sesini loş dükkânın tavanına iplerle astığı eski çekiçlerin, eğri büğrü vidaların ve gres kokulu havanın arasında boğuk bir inilti gibi yankılandı, sonra yine kendi ciğerine geri döndü. ​Hayat, Mahsun’a hiçbir zaman imtiyaz tanımamıştı. Önce otuz yılını verdiği bez fabrikasının demir kapısına vurulan paslı kilit ardından gelen o büyük acı küçük kızının kaybı mahvetmişti onları. O toprağın altına giren sadece küçük kızları değildi. Mahsun’un, karısının büyük kızının neşesi, evinin neşeli cıvıltısı, geleceğe dair kurulan tüm hayaller de o mezarla birlikte mühürlenmişti. Şimdi geride kalan o odaydı, kırık sandalyeleri onararak, eski radyoların tellerini tutturarak evini döndürmeye çalışıyordu. ​Akşamın alacasında dükkânın demir kepengini yarıya kadar indirip içeriye çekildiğinde, dışarıda kışın o kemiklere işleyen, iğne ucu gibi batan hırçın bir yağmur başlamıştı. Tezgâhın köşesinde, bakkalın yağlı kâğıdından sökülmüş buruşuk bir parça duruyordu. İçinde iki dilim kalın kenarlı bayat ekmek ve biraz keçi peyniri vardı. Mahsun, yorgunluktan kurumış dudaklarını aralayıp lokmasını tam ağzına götürecekken, kepengin dibinden gelen cılız, acıklı bir miyavlama sesi duyuldu. ​Kapıyı aralayıp dışarı baktığında, yağmur suyunun çamura buladığı kaldırımda, sırılsıklam olmuş, tir tir titreyen sarman bir kedi yavrusuyla göz göze geldi. Kedinin tüyleri cılız bedenine yapışmış, gözleri: "Ben de senin gibi üşüyorum, ben de can çekişiyorum" der gibi bakıyordu. ​Mahsun’un boğazına oturan o koca taş, yavrunun titreyen minik patilerini gördüğü anda eriyiverdi. Peynirden küçük bir parça koparıp nemli betona uzattı. Kedi önce korkuyla geriye doğru sıçradı, ardından açlığın ve çaresizliğin verdiği refleksle yemeğe koyuldu. Mahsun, kedinin hamlelerini izlerken yüzünde yılların unuttuğu o yorgun çizgi, hafif bir tebessümle aralandı. Gözleri dolmuştu, sadece evlat acısının ateşiyle değil; kalbinin en kuytu köşesinde hâlâ nefes alan merhametin sıcaklığıyla yanıyordu. ​Dünya zalimdi, evet. İnsanın canından can alıp, en masum sevinçlerini elinden söküp alırken geriye acı bir boşluk bırakıyordu. Dükkânında eşini, evde ise geride kalan büyük kızının hüzünlü gözlerini gördüğünde, "bu zalim düzene karşı durmanın tek yolu var elde kalanları sımsıkı sarıp sarmalamak, birbirine omuz vermek." diye düşündü. ​Mahsun usta kediyi avuçlarının içine alıp göğsüne, kalbinin attığı yere bastırdı. Dışarıdaki fırtına ulumaya devam ediyordu ama içerideki iki yaralı can, birbirinin nefesiyle o ayazı biraz olsun dindirmeye çabalıyorlardı.</strong></p>
<p>            DİLEK SARIKAYA</p>
<p>Menajer: İlayda Can &amp; Dilara sarıkaya</p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>BİR YAPRAĞIN YOLCULUĞU</title>
<link>https://fikirizleri.com/bir-yapragin-yolculugu</link>
<guid>https://fikirizleri.com/bir-yapragin-yolculugu</guid>
<description><![CDATA[ Düşüşü korkutucu olduğu kadar hayatının en büyüleyici anıydı. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202609/image_870x580_6aba2c4895240.webp" length="31974" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Mon, 28 Sep 2026 12:50:25 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>Bir Yaprağın Yolculuğu</p>
<p>​İlkbaharın ilk nefesiyle doğdu. Sıkıca kapalı tomurcuğundan, temkinli bir umutla sıyrılarak dünyaya gözlerini açtı. İlk anları, uzun ve karanlık bir bekleyişin ardından taze sıcaklığa ve ışıktan bir elbiseye bürünmekten ibaretti. Çevresindeki yaşlı yapraklar hışırdayarak onu selamlıyor, o da taze, zümrüt yeşili bedenini rüzgâra teslim ediyordu.</p>
<p>​Çocukluğu, güneşin şefkatli bakışları altında büyüyerek geçti. İlkbaharın serin yağmurlarını doyasıya içti, her geçen gün damarlarının belirginleştiğini, kenarlarının dantel gibi şekillendiğini hissetti. Yaz esintileriyle dans etmeyi öğrendi. Dallarının üzerinde, kardeşleriyle hep bir ağızdan hışırdardı. Rüzgâr aralarından geçerken birbirlerine görünmez sırlarını fısıldar, ağacın güneş gören taç yapraklarında olup bitenleri konuşurlardı.</p>
<p>​Yaz, hayatının en görkemli dönemiydi. Yeşilin en derin, en cömert tonuna ulaşmıştı. Hücrelerindeki yaşam, kusursuz bir koro gibi çalışıyordu; güneş ışığını yalnızca kendi için değil, bütün ağaç için besine dönüştürüyordu. Yalnızca yapraklar değil, kökten uca devasa bir bütünün atan kalbiydiler.</p>
<p>​Kuşlar aralarında yuva kurar, yorgun böcekler gölgelerine sığınır, bazen çocuklar başlarını kaldırıp hayranlıkla bakardı. Kendini evrenin bu sessiz döngüsünde çok önemli, anlamlı bir amaca hizmet ederken bulurdu.</p>
<p>​Fakat değişimin ilk fısıltısını duyduğu o sabahı hiç unutmayacaktı.</p>
<p>​Hava farklı kokuyordu; daha serin, daha keskin ve vedaya çalan bir kokuydu bu. Bir zamanlar ipek gibi yumuşacık olan yüzeyi yavaş yavaş sertleşmeye, damarlarını ağırlaştırmaya başladı. Gün batımıyla gün doğumu arasındaki karanlık, her geçen gün biraz daha uzuyordu.</p>
<p>​“Başlıyor.” diye fısıldadı yaşlı yapraklar.</p>
<p>​Anlamıyormuş gibi davrandı, direndi.</p>
<p>​Sonbahar ilerledikçe yeşil rengi yavaşça çekildi ve yerini canlı bir kehribara, parıltılı bir sarıya bıraktı. İlk başta yazın o coşkulu hâline veda etmek derinden yaraladı onu. Oysa bir zamanlar, ağacın gövdesinden aldığı güçle fırtınalara meydan okuyan o gururlu yaprak şimdi, damarlarındaki suyun çekildiğini, hayatının en canlı renginin solmaya yüz tuttuğunu fark ediyordu. Direnmek nafileydi çünkü doğanın kanunu, en güçlü sarmaşıkları bile zamana teslim ediyordu. Belki de asıl maharet, dalda kalmakta değil, rüzgârın ellerine güvenle bırakılabilmekteydi. Ve kısa süre sonra bu sessiz dönüşümün de kendine has, hüzünlü bir güzelliği olduğunu fark etti. İnsanlar durup onları seyrediyor, parmaklarıyla gösterip bu sarı atlası fotoğraflıyorlardı.</p>
<p>​“Yapraklar en asil hâline ulaştı.” diyorlardı.</p>
<p>​O da bu ihtişamın aslında vedanın habercisi olduğunu bilmesine rağmen, içinde sinsi sinsi yükselen o gurura engel olamıyordu.</p>
<p>​Sonra dalıyla arasındaki görünmez bağ zamanla incelmeye başladı. Ağaç, yapraklarını yavaşça terk etmeye hazırlanıyordu. Aralarında, yaşam kaynaklarını kesecek o ayrılık perdesini örüyordu hücreler. İlk başta bu kopuşa direnç gösterdi. Güçlü sonbahar fırtınalarında dalına çaresizce tutundu, bırakmak istemiyordu.</p>
<p>​Fakat soğuk bir gecenin ardından gelen o keskin kasım sabahında artık bırakılma vaktinin geldiğini anladı.</p>
<p>​Düşüşü korkutucu olduğu kadar, hayatının en büyüleyici anıydı.</p>
<p>​Havada yavaşça dönerek süzüldü. Hayatında ilk kez, zincirlerinin çözüldüğü o gerçeği, özgürlüğü tadıyordu. Daha önce yalnızca adını duyduğu serin hava akımlarına kapıldı, hiç mümkün olmadığını düşündüğü kadar yükseldi, ardından yumuşacık bir kavisle yaşlı bir orman yolunun üzerine kondu.</p>
<p>​Bundan sonra ne olacağından korkmuyordu.</p>
<p>​Toprağın serin kollarına bırakırken kendini, şimdiden yavaşça çözülmeye, yumuşamaya başladığını hissediyordu.</p>
<p>​Bir zamanlar onu göklere taşıyan o toprağa, şimdi geri dönüyordu.</p>
<p>​Ve bu büyük döngünün içinde anlatılmaz bir huzur vardı.</p>
<p>​Çünkü biliyordu ki bugün toprağa karışan bu beden, yarın yeniden var olacak olanı besleyecekti. Onun yerinde, gelecek ilkbaharda yepyeni bir yaprak açacaktı. Yeni yaprak da tıpkı onun gibi, temkinli bir umutla tomurcuğundan sıyrılacaktı.</p>
<p>​Bir yolculuk sessizce nihayete eriyor, bir diğeri ise aynı coşkuyla yeniden başlıyor.</p>
<p>​Yaprakların ezgisi böyledir.</p>
<p>​Ve döngü tamamlandıkça toprağa düşen her veda, yarına kurulan bir köprü olacaktı.</p>
<p></p>
<p>           DİLEK SARIKAYA </p>
<p>Menajer :ilayda Can &amp; Dilara sarıkaya</p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>BETONUN  ALTINDAKİ NABIZ</title>
<link>https://fikirizleri.com/betonun-altindaki-nabiz</link>
<guid>https://fikirizleri.com/betonun-altindaki-nabiz</guid>
<description><![CDATA[ Ne kadar gri bir dünyada yaşarsak yaşayalım, içimizdeki o vahşi nehir ve kendi gerçeğimizi yaratma gücümüz hâlâ bizimle. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202609/image_870x580_6ab6300e90398.webp" length="55666" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Fri, 25 Sep 2026 11:26:18 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>   <strong>BETONUN ALTINDAKİ NABIZ ​</strong></p>
<p>İnşa ettiğimiz odaların altında, zamanın ve unutuluşun katmanları arasında kökler hâlâ uyanık. Bunu en çok, gecenin en sağır, en bıçak sırtı saatlerinde hissedersiniz, döşeme tahtalarının, kalın halıların ve yorgun zeminlerin altından yukarıya doğru yavaşça, huysuz bir kalp gibi sızan o derin nabzı. Orada, unuttuğumuzu sandığımız yalnızca hatırlandığı an sızlamak için bekleyen paslı, demir sürgülü bir kapı var. ​Sabah, bu şehirde hiçbir zaman bir doğanın uyanışı olarak gelmez gri dikdörtgenlerin, alüminyum pencere kasalarının ve dik açılı odaların arasına sıkışmış bir alarm sesiyle enjekte edilir. Beton, gökyüzünün hürriyetini tutar ve onu ehlileştirir, boğar ve steril birer blok haline getirir.</p>
<p>Ödünç alınmış bir sessizliği taşıyoruz omuzlarımızda. Metronun demir gıcırtılarından, asansörlerin metalik uğultusundan ve asfalttan yansıyan o tekdüze tınıdan arta kalan ne varsa, hepsini üstümüze giyinip ölçülüp biçilmiş, dakikası dakikasına hesaplanmış başka bir günün içine adım atıyoruz. ​Ne var ki, dişlerin ve dilin hemen arkasında, o ezberlenmiş kibar cümlelerin altında, asi bir nehir hâlâ kendi adını fısıldayarak akıp gidiyor. Kimseye görünmeden, derinden, ıslak ve coşkulu bir inatla aşındırarak. ​Biz buraya tesadüfen düşmedik.</p>
<p>Bu koca evren, dışarıdan bakıldığında soğuk ve mekanik görünebilir, lakin o, muazzam ve kusursuz bir simülasyondur. Çıplak gözle görünenin ötesinde, saf seslerden, kadim tonlardan ve ilkel harflerden örülmüştür bu varlık sahnesi. Her insan, bu devasa akışın içine düşmeden evvel, ruhunun ölçüsüne göre bilinçli bir giysi seçer. Yaratıcı’nın o sonsuz, yakıcı gücünü ve ihtişamını kendi teninde, kendi acziyetinde deneyimleyebilmek için üzerine geçirdiği ağır ve mukaddes bir kumaştır bu beden.</p>
<p>​Ve isimler. İsimler asla tesadüfi birer etiket değildir. Onlar, ruhun en derin katmanlarında yankılanan kadim frekanslardır. Kimliğimizi, attığımız adımların ritmini, karanlıkta yönümüzü bulduğumuz pusulayı ve bu evrendeki nihai yaşam amacımızı ince ince, nakış gibi işlerler.</p>
<p>Kimi isimler kış rüzgarları gibi keskindir, kimi isimler ise mermere işlenmiş en nadide zarafeti temsil eder. ​</p>
<p>Dinle...</p>
<p>​Şimdi, bu satırları okurken dur ve kulak ver. Kendi ellerimizle inşa ettiğimiz o yapay odaların, tık nefes koridorların altında bile hayat hâlâ nefes alıyor. Üstümüzde soğuk, yontulmuş taş, altımızda ise her şeyi, herkesi ve dökülen her gözyaşını hafızasında tutan kadim bir toprak var.</p>
<p>İçimizden, kemiklerimizin ve damarlarımızın arasından süzülüp geçen o sessiz hareketi hisset. İnsan eliyle örülmüş o beton duvarlar, bir zamanlar damarlarımızda özgürce, deli fişek akan o vahşi nehri köreltebilir, sesini boğuk bir hırıltıya dönüştürebilir. Pencereler, dışarıdaki mevsime bile ihanet edip yalnızca ödünç alınmış gri bir kareyi çerçeveleyebilir, bir zamanlar yaprakların hışırtıyla yeşerdiği köşelerde, bugün yalnızca güneş ışığında dans eden ince bir toz tabakası birikebilir. ​Her sabah o ağır, görünmez prangalarla uyanıyoruz uykumuzdan. Ama bilmeliyiz ki biz, isimsiz ve sahipsiz bir evrende körlemesine sürüklenen anlamsız tesadüflerden ibaret değiliz. Buraya, bu zamana, bu coğrafyaya geliş biçimimizde bile sessiz, köklü bir bilgelik saklı. ​Çünkü bilirsiniz, doğru ve inançla söylenmiş bir isim, kapalı kalmış ağır bir kapıyı aralayabilir. Doğru seçilmiş bir kelime, kör karanlıkta yolunu şaşırmış bir ruha pusula olabilir.</p>
<p>Ve insanın attığı her imza, verdiği her karar, sonunda kendi elleriyle ördüğü bir tasarıma dönüşür. ​Gürültüden önce, korkudan önce, yarının getireceği o donuk kaygıdan çok ama çok evvel. Bizi bu odalara, bu hayata ve bu zamana çeken gizli, inatçı ve cevaplanmayı bekleyen tek bir soru vardı. ​Hayat, tam olarak neyin hatırına başladı?</p>
<p>             <strong>DİLEK SARIKAYA</strong></p>
<p><strong> Menajer :ilayda Can &amp; Dilara sarıkaya</strong></p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>HAZAN &amp;apos;IN SÜKUTU</title>
<link>https://fikirizleri.com/hazan-in-sukutu</link>
<guid>https://fikirizleri.com/hazan-in-sukutu</guid>
<description><![CDATA[ İnsan en çok, kalbinde taşıdığı hazanın altında üşüyor. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202609/image_870x580_6ab42a4118166.webp" length="38056" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Thu, 24 Sep 2026 12:36:51 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>         HAZAN 'IN SÜKUTU</p>
<p>​Eski ahşap konağın buğulu camına yaslanan Hazan, parmak ucunu soğuk cama bastırarak dışarıdaki sessizliğe dokunmak istedi. Dışarıda, tabiat yüzlerce yıllık yorgunluğunu üzerine örtmeye hazırlanıyordu. Gökyüzü, kurşuni ve melankolik bir tona bürünmüş, ağır bulutlar şehrin kiremit çatılarının hemen üzerine çökmüştü. Sanki birazdan bütün bu gri ağırlık, ince ve buzdan iplikler halinde toprağa damlayacaktı.</p>
<p>​Bahçenin ortasındaki ulu çınar, yaz boyu gururla taşıdığı zümrüt yeşili zırhını tamamen terk etmişti. Şimdi rüzgârın her esişinde çıplak kolları inliyor, dallarında inatla tutunmaya çalışan son birkaç sararmış yaprak, havada hışırtılı ve acıklı bir çığlık koparıyordu. Esen yel, kaldırım taşlarının arasına yığılmış geçmiş ayların kurumuş hatıralarını önünde sürükleyip götürüyordu. Yapraklar ise damarlarındaki incecik haritalarla birlikte sokak boyunca dalgalı bir nehir gibi akıyordu.</p>
<p>​Toprak, kavurucu yazın ardından kavuştuğu ilk serin damlalarla derin bir ‘ah’ çekmişti. O taze, nemli ve ot kokulu toprak esintisi, aralık bıraktığı pencereden içeri süzülüp odanın ahşap tavanına kadar sindi. Yağmurun her damlası pencere pervazına çarptıkça zamansız bir metronom gibi odadaki sessizliği dövüyor, insana gaipten gelen derin bir yalnızlık hissi bahşediyordu.</p>
<p>​Hazan, gözlerini karşı tepedeki sis deniziyle örtülmüş koruluğa dikti. Ağaçlar birbirine sarılmış kederli silüetler gibi ufukta eriyor, doğa kendi sessiz veda törenini kutluyordu. İçindeki o sebepsiz gurbet duygusu, dışarıdaki bu görkemli hüznün en zarif yankısı gibi göğüs kafesini yavaşça daraltıyordu.</p>
<p>​Derin bir nefes alırken, camdaki buğunun yavaşça silindiğini fark etti, tıpkı hayatta tutunmaya çalıştığı, zamana yenik düşen anılar gibi. Kendi adını taşıyan bu mevsim, sanki ta içinden geçen bir nehir gibi ruhunu yıkıyordu. Biliyordu ki bazı ayrılıklar gidenler için değil, geride kalıp her sonbaharda biraz daha eksilenler içindi. Pencereden sızan son rüzgâr, saçlarına dokunup geçerken o da insan en çok, kalbinde taşıdığı hazanın altında üşüyor diye içinden geçirdi.</p>
<p></p>
<p>             DİLEK SARIKAYA </p>
<p>Menajer :ilayda Can &amp; Dilara sarıkaya </p>
<p></p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>ÇORAK ÖMRÜN GÜFTESİ</title>
<link>https://fikirizleri.com/corak-omrun-guftesi</link>
<guid>https://fikirizleri.com/corak-omrun-guftesi</guid>
<description><![CDATA[ Yine de her damla yaşta yaşatırdım o güzel çehreni,
Giderken yollardan bir kez daha duysam o kadife sesini,
Yazardım bu çorak ömrün en güzel, en derin güftesini. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202609/image_870x580_6ab167ee6dddc.webp" length="46358" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Tue, 22 Sep 2026 08:23:10 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>             ÇORAK ÖMRÜN GÜFTESİ</p>
<p> Bu gün doğum günün yaşın 25 oldu yavrum.</p>
<p>Bir evlat hasreti düştü bağrıma, Ne usta sözler çare oldu ne de geçen yıllar.</p>
<p> Gülüşünün ebruli resmini sakladım gözyaşlarıma, Yandım, kavruldum yavrum senin o sessiz gidişine.</p>
<p>​Bu serseri yalnızlık ansızın vursa alnımdan beni.</p>
<p>Yine de her damla yaşta yaşatırdım o güzel çehreni,</p>
<p>Giderken yollardan bir kez daha duysam o kadife sesini, Yazardım bu çorak ömrün en güzel, en derin güftesini. ​</p>
<p> sesin ruhuma bir arzuhaldir, gizli gizli yakaran,</p>
<p> Karanlık zindan gecelerden aydınlık sabahlara çıkaran,</p>
<p>Bir tutam nefes yolla bana bulunduğun o uzak iklimden, Zarif bir kelebeğin kanadındaki gökkuşağı renginden.</p>
<p>​Arılar bal getirsin dağların en ıssız, en ulu ardında,</p>
<p> Su taşısın şifalı pınarlar yorulmadan o yokuş yolunda,</p>
<p> Yaban mersini açsın göğsünde o mavimsi bahçelerinde,</p>
<p>Adaçayı demle, lavanta kokan, güzel, şefkatli ellerinle.</p>
<p>​Taşların derinliğinde gizlenen o kadim esrarı seninle bulsam,</p>
<p>Ela gözlerinin serinliğinde bir ömür uyuyup uyanmasam,</p>
<p> Bilirim, sensizliğin ağırlığını bir ağrı tutar yorgun başımı,</p>
<p> Bu kördüğüm, bu bitmeyen hikâye çatlatır kan taşını.</p>
<p>​Ben kalbimin o çözülmez, o uçurumlu bilmecesini,</p>
<p>Yürek dağlayan taşlara kazıyorum yavrumun bitmeyen hecesini.</p>
<p>Bu gün doğum günün yaşın 25 oldu yavrum.</p>
<p>               DİLEK SARIKAYA</p>
<p> Menajer :ilayda Can & Dilara sarıkaya</p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>EVLAT</title>
<link>https://fikirizleri.com/evlat-4665</link>
<guid>https://fikirizleri.com/evlat-4665</guid>
<description><![CDATA[ Mevsimler devrilse de yıllar su gibi akıp gitse de eksilmeyen, aksine her gün büyüyen hasretle yaşayan yanımız var bizim Azizim. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202609/image_870x580_6aad2c2e65e9c.webp" length="48580" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Sat, 19 Sep 2026 07:19:20 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>                EVLAT <a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/EVLAT  ​Bir yara varmış, azizim! Canda gizli, yürekte sızısı dinmez bir acı imiş. Öyle bir yara ki.  Bütün tabipler susmuş, tıp bu derdin karşısında aciz kalmış. Adına gözyaşı demişler, lakin pınarları kuruyalı çok olmuş. Sabır demişler, çarkı felek durmuş, zaman adeta donmuş. Şifası yalnızca Hak katında saklı olan bu yara, kavuşma vaktini bekleyen körkütük bir" hasret"="" imiş.="" Ölüm="" ile="" yaşam="" arasında="" bir="" nefes'e="" iki="" adım="" kalmış="" ki,="" bunun="" adına="" "özlemek"="" demişler,="" azizim!="" ​Özlemek.="" Ömür="" tahtamızdan="" kopup="" giden,="" göğsümüzün="" ortasında="" hep="" eksik="" kalacak="" o="" devasa="" boşluk="" kaldı="" bizimle.="" ne="" zaman="" solgun="" hatıra="" düşse="" aklımıza,="" rüzgâr="" gibi="" adı="" geçse,="" ta="" derinden,="" can="" evimizden="" şeyler="" düşer.="" kalabalık="" şehirlerin="" uğultusu="" içinde="" bile="" yapayalnız,="" sessizce="" inleyen,="" gecenin="" koyu="" karanlığında="" gündüzden="" daha="" çok="" ses="" veren="" yaramız="" var="" bizim.="" kimsenin="" uzanıp="" da="" dokunamadığı,="" kör="" karanlığı="" tarif="" edemediği="" saklı="" yerde.="" İşte="" orası,="" silinmeyen="" özlemle="" dolup="" taştı.="" mevsimler="" devrilse="" de="" yıllar="" su="" akıp="" gitse="" eksilmeyen,="" aksine="" her="" gün="" büyüyen="" hasretle="" yaşayan="" yanımız="" bizim="" azizim.="" ince="" belli="" fincandan="" tütmekte="" olan="" çayın="" buğulu="" tütsüsünde,="" gramofondan="" sızan="" eski="" şarkının="" kırık="" ve="" mahzun="" melodisinde,="" gece="" yarısı="" sokaklarda="" yürüyen="" kimsesiz="" insanın="" omuzlarında="" yük="" olup="" yaşamaya="" devam="" eden="" ​ben="" gece,="" karanlık="" odalarda="" yavrumu="" düşünürüm.="" köşe="" başındaki="" sokak="" lambasının="" sarımtırak="" ışığı="" altında,="" öylece="" durmuş="" bana="" bakıyorsun="" sanırım.="" dağınık="" saçlarında="" geceye="" karışan="" yağmur="" damlaları.="" titreyen="" göz="" bebeklerinde="" yarım="" kalmış,="" söylenmemiş="" cümleler.="" sonra="" içimden="" aynı="" nakarat="" geçer.="" kalbimin="" en="" derin="" dehlizlerinde,="" an="" susmadan="" ebediyen="" çalan,="" lambalarının="" altında="" şarkısın="" sen.="" ​az="" önce="" dalgınlıkla="" kolumu="" sertçe="" kapının="" pervazına="" çarptım="" biliyormusun.="" dizlerimin="" bağı="" çözüldü,="" soğuk="" betona="" yığıldım="" kaldım="" feryat="" figan,="" yüreğimi="" sökercesine="" hıçkıra="" ağladım.="" başımda="" dikilip,="" neden="" bu="" kadar="" ağlıyorsun,="" alt="" tarafı="" ufak="" çarpma?="" dediler="" bilmiyorlar="" canım="" acıyan="" etime="" yada="" moraran="" koluma="" değil,="" toprağın="" yatan="" gözümün="" nuruna="" onlar="" yarayı="" tenimde="" sandı="" oysa="" darbe,="" göğüs="" kafesimin="" çoktan="" yıkılmış="" koca="" enkazın="" altından="" kopan="" gürültüydü.="" görünmeyen,="" adeta="" taştan="" kemikleri="" çatırdıyordu="" benim.="" tarifsiz="" acının="" dünyada="" ilacı="" teselli="" bulacak="" limanı.="" benimki="" bitmek="" bilmeyen,="" kabuk="" bağlamayacak="" derin,="" kanayan="" yürek="" yarasıdır.="" ​eğer="" siz="" uçurumun="" kenarından="" bakmadıysanız,="" keskin="" taşlara="" takılıp="" yüzüstü="" yere="" kapanmadıysanız,="" kor="" sancının="" peşinde="" geceler="" boyu="" sabaha="" gözyaşı="" dökmediyseniz="" ,="" yaranız="" benimle="" yerde,="" sol="" yanınızın="" tam="" orta="" yerinde="" değilse;="" lütfen="" yaşadığı,="" büyüttüğü="" fırtınalar="" hakkında="" kolay="" konuşmayın.="" Çünkü="" kimin="" hangi="" görünmez="" savaşta="" ruhundan="" neleri="" yitirdiğini="" asla="" bilemezsiniz.="" unutmayın="" bugün="" bodoslama="" yargıladığın="" varsa,="" yarın="" ağır="" imtihanın="" olur.="" ​rabbim,="" sen="" cennet="" bahçelerinde="" gül="" kokulum="" yavruma="" rahmet="" eyle,="" bizede="" dağlar="" büyüklüğündeki="" acıya="" dayanacak="" sabır="" güç="" ver.="" ​evlatla="" imtihan,="" insan="" yüreğinin="" taşıyabileceği="" ağır,="" kavurucu="" sınavdır.="" hz.="" İbrahim,="" evladını="" bıçağın="" teslimiyetin="" eşiğinde="" sınandı,="" yakup,="" evladının="" kara="" hasretiyle="" gözleri="" olana="" dek="" kavruldu,="" nuh="" ise="" hazin="" inkârıyla="" imtihandan="" geçti.="" anladım="" ki="" evlatla="" sınanmak,="" sadece="" seçilmişlerin="" sırtına="" yüklenen="" çileli="" yoldur.="" yanar,="" gözler="" fırtınalı="" deniz="" durmadan="" ağlar.="" lakin="" sabrın="" dipsiz,="" rabbin="" sonsuz="" merhameti="" el="" uzatmayı="" bekler.="" ​bir="" anne="" baba="" için="" yeryüzündeki="" büyük="" azap,="" evladına="" kez="" olsun="" dokunamamak,="" güzel="" sesini="" duyamamaktır.="" ama="" kalbi="" bilir="" dökülen="" damla="" o'nun="" huzuruna="" ulaşır,="" Çekilen="" yüce="" kata="" karşılıksız="" kalmaz.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" &="" dilara="" sarıkaya"=""><strong></strong></a></p>
<p> ​Bir yara varmış, azizim!</p>
<p>Canda gizli, yürekte sızısı dinmez bir acı imiş. Öyle bir yara ki...</p>
<p>Bütün tabipler susmuş, tıp bu derdin karşısında aciz kalmış.</p>
<p>Adına gözyaşı demişler, lakin pınarları kuruyalı çok olmuş.</p>
<p>Sabır demişler, çarkı felek durmuş, zaman adeta donmuş.</p>
<p>Şifası yalnızca Hak katında saklı olan bu yara, kavuşma vaktini bekleyen körkütük bir "hasret" imiş.</p>
<p>Ölüm ile yaşam arasında bir nefese iki adım kalmış ki, bunun adına "özlemek" demişler, azizim! ​</p>
<p>Özlemek...</p>
<p>Ömür tahtamızdan kopup giden, göğsümüzün ortasında hep eksik kalacak o devasa boşluk kaldı bizimle.</p>
<p>Ne zaman solgun bir hatıra düşse aklımıza, ne zaman rüzgâr gibi adı geçse, ta derinden, can evimizden bir şeyler kopup düşer. Kalabalık şehirlerin uğultusu içinde bile yapayalnız, sessizce inleyen, gecenin koyu karanlığında gündüzden daha çok ses veren bir yaramız var bizim.</p>
<p>Kimsenin uzanıp da dokunamadığı, kimsenin o kör karanlığı tarif edemediği o saklı yerde. İşte orası, silinmeyen bir özlemle dolup taştı. Mevsimler devrilse de yıllar su gibi akıp gitse de eksilmeyen, aksine her gün büyüyen hasretle yaşayan yanımız var bizim azizim.</p>
<p> Bizim ince belli bir fincandan tütmekte olan çayın o buğulu tütsüsünde, gramofondan sızan eski bir şarkının kırık ve mahzun melodisinde, gece yarısı sokaklarda yürüyen kimsesiz bir insanın omuzlarında yük olup yaşamaya devam eden yanımız var bizim. ​</p>
<p>Ben her gece, karanlık odalarda yavrumu düşünürüm. Her köşe başındaki o solgun sokak lambasının sarımtırak ışığı altında, öylece durmuş bana bakıyorsun sanırım. Dağınık saçlarında geceye karışan yağmur damlaları. Titreyen göz bebeklerinde yarım kalmış, söylenmemiş cümleler. Sonra içimden hep o aynı nakarat geçer. Kalbimin en derin dehlizlerinde, bir an bile susmadan ebediyen çalan, sokak lambalarının altında titreyen bir şarkısın sen. ​</p>
<p>Az önce dalgınlıkla kolumu sertçe kapının pervazına çarptım biliyormuşsun?</p>
<p>O an dizlerimin bağı çözüldü, soğuk betona yığıldım kaldım feryat figan, yüreğimi sökercesine hıçkıra hıçkıra ağladım.</p>
<p>Başımda dikilip: "Neden bu kadar ağlıyorsun, alt tarafı ufak bir çarpma?" dediler bana. Bilmiyorlar ki; canım acıyan etime yada moraran koluma değil, soğuk toprağın altında yatan o gözümün nuruna ağladım.</p>
<p>Onlar yarayı tenimde sandı oysa o darbe, göğüs kafesimin içinde çoktan yıkılmış,o koca enkazın altından kopan gürültüydü. Kalbimin o görünmeyen, adeta taştan kemikleri çatırdıyordu benim. Bu tarifsiz acının ne dünyada bir ilacı var ne de teselli bulacak bir limanı. Benimki bitmek bilmeyen, kabuk bağlamayacak olan en derin, en kanayan yürek yarasıdır. ​Eğer siz de aynı uçurumun kenarından bakmadıysanız, aynı keskin taşlara takılıp yüzüstü yere kapanmadıysanız, aynı kor gibi sancının peşinde geceler boyu sabaha kadar gözyaşı dökmediyseniz  ve yaranız benimle aynı yerde, sol yanınızın tam orta yerinde değilse; lütfen kimsenin yaşadığı, içinde büyüttüğü fırtınalar hakkında bu kadar kolay konuşmayın.</p>
<p>Çünkü; kimin hangi görünmez savaşta ruhundan neleri yitirdiğini asla bilemezsiniz. Unutmayın ki, bugün bodoslama yargıladığın ne varsa, yarın en ağır imtihanın olur. ​</p>
<p>Rabbim, sen cennet bahçelerinde gül kokulum olan yavruma rahmet eyle, bize de bu dağlar büyüklüğündeki acıya dayanacak sabır ve güç ver.</p>
<p>​Evlatla imtihan, insan yüreğinin taşıyabileceği en ağır, en kavurucu sınavdır. Hz. İbrahim, evladını o keskin bıçağın ve teslimiyetin eşiğinde sınandım.</p>
<p>Hz. Yakup, evladının o kara hasretiyle gözleri kör olana dek kavruldu.</p>
<p>Hz. Nuh ise evladının o hazin inkârıyla imtihandan geçti.</p>
<p>Anladım ki; evlatla sınanmak, bu dünyada sadece seçilmişlerin sırtına yüklenen çileli bir yoldur. Yürek kor gibi yanar, gözler fırtınalı bir deniz gibi durmadan ağlar. Lakin sabrın en dipsiz, en karanlık yerinde bile Rabbin o sonsuz merhameti el uzatmayı bekler. ​Bir anne, baba için bu yeryüzündeki en büyük azap, evladına bir kez olsun dokunamamak, o güzel sesini bir daha duyamamaktır.</p>
<p>Ama kalbi bilir ki, dökülen her damla gözyaşı O'nun huzuruna ulaşır. Çekilen her sabır o yüce katta karşılıksız kalmaz.</p>
<p>           DİLEK SARIKAYA </p>
<p>MENAJER: ilayda Can &amp; Dilara sarıkaya </p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>AĞACIN HATIRLADIĞI ŞEHİR </title>
<link>https://fikirizleri.com/agacin-hatirladigi-sehir</link>
<guid>https://fikirizleri.com/agacin-hatirladigi-sehir</guid>
<description><![CDATA[ Çınarın dallarında kuşlar ötüyor, altında çocukların sesleri yankılanıyordu. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202609/image_870x580_6aabbac5270cc.webp" length="68954" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Fri, 18 Sep 2026 08:03:00 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>AĞACIN HATIRLADIĞI ŞEHİR </p>
<p>Kasabanın girişinde, kimsenin artık uğramadığı eski bir meydan vardı. Meydanın ortasında, dalları gökyüzüne uzanan yaşlı bir çınar ağacı dururdu. Gövdesindeki çatlaklar yılların izlerini taşır, her bahar yeniden yeşeren yaprakları ise hâlâ hayata tutunduğunu gösterirdi.</p>
<p>Kasabada yaşayan insanlar bir zamanlar bu meydanda toplanır, çocuklar ağacın altında oyun oynar, yaşlılar akşam serinliğinde sohbet ederdi. Fakat zamanla herkes kendi telaşına düştü. Meydan sessizleşti, ağaç yalnız kaldı.</p>
<p>Bir gün kasabaya yeni taşınan küçük bir kız çocuğu olan Ceyda, çınarın altında otururken ağacın gövdesine kazınmış eski yazıları fark etti. Bu ağaç çok şey görmüş olmalı, dedi kendi kendine. Ertesi gün eline küçük bir defter alıp ağacın yanına geldi. Meydandan geçen insanlara ağacın hikâyesini sormaya başladı.</p>
<p>"Büyükannem anlatırdı," dedi yaşlı bir adam. "Bu ağacın altında insanlar birbirine kızgınken bile oturur, konuşur ve barışırmış."</p>
<p>Bir başkası ekledi: " Eskiden herkes farklı düşünürdü ama aynı gölgede dinlenmeyi bilirdi." </p>
<p>Ceyda , o günden sonra her hafta ağacın yanına gidip insanları davet etmeye başladı. Kimi kitap getirdi, kimi çiçek dikti, kimi de sadece oturup eski günleri anlattı. Çocuklar meydanı temizledi. Gençler kırılan bankları onardı. Büyükler ise birbirleriyle yeniden konuşmaya başladı. Kimse kimsenin aynı düşünmesini beklemiyordu artık, sadece birbirini dinlemeyi öğreniyordu.. Aylar sonra meydan yeniden canlandı. Çınarın dallarında kuşlar ötüyor, altında çocukların sesleri yankılanıyordu.</p>
<p>Bir sabah Ceyda ağacın gövdesine elini koyup:</p>
<p>"Bunca yıl nasıl dayanabildin?" diye fısıldadı.</p>
<p>Rüzgâr dalları hafifçe sallarken, ağaç cevap veriyordu:</p>
<p>"Çünkü köklerim toprağa, dallarım gökyüzüne bağlıydı."</p>
<p>İnsanlar da böyledir. Kökleri geçmişte, umutları gelecektedir.</p>
<p>Yıllar geçti. Ceyda büyüdü, başka şehirlere gitti. Fakat her döndüğünde ilk uğradığı yer yine o eski meydan oldu.</p>
<p>Çınar hâlâ oradaydı.</p>
<p>Gövdesindeki izler artmıştı ama gölgesi hiç eksilmemişti.</p>
<p>Çünkü bazı şeyler sadece büyümez başkalarını da büyütür.</p>
<p>Ve bazen bir şehrin değişmesi için büyük sözlere değil, bir ağacın altında yeniden kurulan küçük bir sohbete ihtiyaç vardır.</p>
<p>                DİLEK SARIKAYA </p>
<p>Menajer: İlayda Can & Dilara sarıkaya</p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>KAFTAN</title>
<link>https://fikirizleri.com/kaftan</link>
<guid>https://fikirizleri.com/kaftan</guid>
<description><![CDATA[ Yarın, sisler ardında ne zaman doğacağı meçhul kör bir sabah. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202609/image_870x580_6aa8db044e8a7.webp" length="28724" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Wed, 16 Sep 2026 03:52:00 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>                     KAFTAN</p>
<p>Bu kaftan üzerime dikilmiş en acı, en acımasız şey... </p>
<p>Ölümün sırtından sökülüp alınmış kumaşı. </p>
<p>Daha doğduğum gün, yazgı diye omuzlarıma bırakılmış ezelî yük.</p>
<p>Ne yana dönsem ters yüz edilmiş bir zemin,</p>
<p>Ayaklarımın altında kayıp giden zaman.</p>
<p>​Zihnimde çırayla büyüyen o alevler,</p>
<p>Neyi aydınlatan, geriye kül bırakıyor.</p>
<p>Dün, bir daha yürüyemeyeceğim buz tutmuş nehir. </p>
<p>Yarın, sisler ardında ne zaman doğacağı meçhul kör bir sabah.</p>
<p>Tanrı’nın gökleri sarsmasına lüzum var mıydı ki?</p>
<p>Kıyamet, insanın kendi göğüs kafesinde, Sessizce patlayan bir damarmış meğer.</p>
<p>​Ne bu kalabalığın tam ortasındayım,</p>
<p>Ne de yokluğun soğuk kıyısında.</p>
<p>Bazen bir hiçim, bazen kâinatın ta kendisi,</p>
<p>Tutulamam, tarif edilememiş... </p>
<p>Yine de varım, bu çelişkinin çaresizliğin tam orta yerindeyim.</p>
<p></p>
<p>               DİLEK SARIKAYA </p>
<p>Menajer :ilayda Can &amp; Dilara sarıkaya</p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>KIRAATHANEDE BİLİMSEL MİZAH VAKASI</title>
<link>https://fikirizleri.com/kiraathanede-bilimsel-mizah-vakasi</link>
<guid>https://fikirizleri.com/kiraathanede-bilimsel-mizah-vakasi</guid>
<description><![CDATA[ “Mizah formülü: İnatçı bir tabure, hassas bir mikrofon ve bir tekir kedinin mükemmel zamanlaması.” ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202609/image_870x580_6aa7d200c3399.webp" length="78770" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Tue, 15 Sep 2026 07:19:00 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>KIRAATHANEDE BİLİMSEL MİZAH              VAKASI </p>
<p>Mahallenin en neşesiz kahvesi olarak bilinen "Kıraathane 58", o gün hayatının en büyük sınavına hazırlanıyordu. Kahvenin daimi müdavimi olan emekli matematik öğretmeni Hikmet Hoca, kimsenin gülmediği, fıkraların havada asılı kaldığı bu kurak ortama son vermek için iddialı bir proje geliştirmişti. Ortaya atılan iddia büyüktü.Bu kahvedekileri güldürmek imkânsızdı.</p>
<p>Hikmet Hoca ise: "İmkânsız sadece biraz daha fazla veri gerektirir." diyerek masaya doğaçlama bir laboratuvar kurdu.</p>
<p>​Masanın tam ortasında, üzerinde kablolar sarkan son derece şüpheli bir sayaç duruyordu. Sayacın hemen yanında, ses dalgalarını desibel düzeyine kadar hassasiyetle yakalayan siyah bir mikrofon yükseliyordu. Sistemin beyni ise esnafın neşesini ölçmek için tasarlanan, ecnebi mühendislerin elinden çıkma entübe bir gülme ölçer cihazıydı. Hikmet Hoca, o güne kadar kimseden tek bir tebessüm bile koparamadığı için mahallenin gurur meselesi haline gelen ahşap tabureyi, laboratuvarın en stratejik noktasına, yani inatçılığıyla meşhur Berber Nuri’nin tam altına yerleştirdi.</p>
<p>​Berber Nuri, kollarını göğsünde kavuşturmuş, yüzünde subay tokadı yemiş gibi ciddi bir ifadeyle tabureye tırmandı.</p>
<p>"Hadi bakalım hoca, deliliğin bu kadarına da pes." derken; mikrofon kablosu ceketinin düğmesine takıldı.</p>
<p>Hikmet Hoca: " Sakin olun Nuri Bey, sistem hassas, kahkaha desibeliniz 70'i geçerse sayaç yeşil yanacak." diyerek son ayarları yaptı.</p>
<p>​O sırada kahvedeki herkes, ellerinde çay bardakları, nefeslerini tutmuş bu bilimsel mizah deneyini izliyordu. Çıtırdayan sobanın sesi dışında kimseden ses çıkmıyordu. Hikmet Hoca ilk fıkrayı patlattı, Temel'in fıkrası. Sayaçta çıt yok. Nuri’nin yüz kasları betonarme bir baraj gibi dimdik duruyordu. Hoca pes etmedi. İkinci fıkra, üçüncü fıkra derken tempoyu yükseltti. Gülme ölçer üzerindeki tek bir kırmızı LED bile yanmıyordu.</p>
<p>​Tam o sırada, kahvenin açık bıraktığı kapısından içeriye giren mahallenin tekir kedisi Müslüm, doğrudan Berber Nuri’nin bacaklarının arasına süzüldü ve Nuri’nin yeni yağlanmış, parıl parıl parlayan deri ayakkabısına sürünmeye başladı. Kedi, tam Nuri’nin pantolon paçasına tırnaklarını geçirdiği an, Nuri can havliyle bacağını yukarı çekti. Geriye doğru dengesini kaybeden Nuri, altındaki tabureyle birlikte geriye doğru devrildi.</p>
<p>​Tabure kahvenin tahta zemininde fırtına gibi kayarken, Nuri havada bodoslama takla atıp kahvenin ortasındaki usta şefin tepsisine, tam çay bardaklarının kucağına düştü. Üzerine dökülen üç bardak demli çay ve kafasına geçen çay tepsisiyle birlikte Nuri, yerden kalkmaya çalışırken ayağı mikrofon standına dolandı. Mikrofon, Nuri’nin elinde yankı yaparak doğrudan genzinden çıkan boğuk bir "Miyav!" sesini bütün kahveye son ses amfiyle yaydı.</p>
<p>​Kahvedeki sessizlik bir saniyeliğine yerini buz gibi bir şoka bıraktı, ardından kıraathanenin camları yerinden oynadı. Hayatında ilk defa bu kadar absürt bir felaket yaşayan Berber Nuri’nin kendi çıkardığı kedi sesine bakıp sırıtmasıyla birlikte, gülme ölçerin ibresi kırmızıdan mora döndü. Sayaç arıza lambası yakarak arka arkaya bip sesleri çıkarmaya başladı.</p>
<p>​Kahvedeki herkes masalara vura vura, çayları üstlerine döke döke kahkahaya boğuldu. Hikmet Hoca ise elindeki deftere büyük bir ciddiyetle:</p>
<p>Mizah formülü: "İnatçı bir tabure, hassas bir mikrofon ve bir tekir kedinin mükemmel zamanlaması." yazdı.</p>
<p></p>
<p>               DİLEK SARIKAYA</p>
<p>Menajer: İlayda Can &amp; Dilara sarıkaya </p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>KÖK&amp;ANA’NIN NEFESİ</title>
<link>https://fikirizleri.com/kok-ananin-nefesi</link>
<guid>https://fikirizleri.com/kok-ananin-nefesi</guid>
<description><![CDATA[ O Kök-Ana’nın gövdesinde açan yeni bir dal, ormanın hafızasına kazınan taze bir mitti. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202609/image_870x580_6aa5384982b92.webp" length="79866" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Sun, 13 Sep 2026 11:32:38 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>         <strong>KÖK-ANA’NIN NEFESİ </strong></p>
<p>Gözlerini ilk açtığında gökyüzü, sırsız ve çatlamış bir çömlek gibi üzerlerine kapanmış, kasım ayının ağır, reçineli ve sarhoş edici buharını tepelerine döküyordu. Reyhan, köklerin arasında sıkışıp kalmış oklava gibi düzleşmiş belini esnetmeye çalıştı ama toprak, bu sabah onu her zamankinden daha sıkı, daha inatçı ve isyankâr bir tutkuyla sarmıştı. Kaburgalarının altındaki o tanıdık ağırlık, bir taşa sarılı su yılanı gibi ağır ağır kımıldıyor, teninin altındaki her kası kendi ritmine uyarlıyordu.</p>
<p>Zaman, Kök-Ana’da saatlerin tik taklarıyla değil, gövdeye yürüyen suyun hızıyla, yaprakların toprağa düşüşüyle ölçülürdü. Ve bugün suyun sesi hızlanmıştı; toprak, içindeki kadim çağrıyı dışarı kusmak için sabırsızlanıyordu.</p>
<p>“Vakit geliyor,” dedi ihtiyar Zühre. Sesi, kırk yıllık meşe kabuğunun sürtünmesinden farksızdı; kuru ama hayat doluydu. Eliyle Reyhan’ın sırtını sıvazladı. Parmak uçlarından sızan kadim toprak kokusu, Reyhan’ın kendi terine ve korkusuna karıştı.</p>
<p>“Orman seni tutmak istiyor, kızım. Bak, kökler ayak bileklerini sarmaya başladı bile. Doğurmadan önce seni tamamen yutmasından korkuyorum.”</p>
<p>Reyhan başını kaldırıp bacaklarına baktı. Çıplak teni ile altındaki koyu kahverengi toprak arasındaki sınır tamamen silinmişti. Derisinin gözeneklerinden ince, yeşilimsi damarlar fışkırıyor, toprağın altındaki diğer binlerce damarla öpüşerek onu bu dünyaya sabitliyordu. İçindeki can, her tekmesinde sanki kemiklerini değil, ormanın en derinlerindeki sütunlu çamların gövdelerini zorluyordu.</p>
<p>Köyün dışındaki ulu sedirin altına doğru yürümeye başladılar. Adımları kurşun gibi ağırdı; her basışta ayakları yere saplanıyor, sanki toprak onları sonsuza dek içine çekmek için yalvarıyordu. Diğer kadınlar çoktan toplanmıştı. Kimi bir dişi kurdun donuk ve kararlı bakışlarıyla ufku izliyor, kimi sırtını yasladığı kayın ağacının kabuğuyla aynı ritimde soluyor, kimi ise dalların arasında bir baykuş gibi tünemiş, sessizliği dinliyordu. Burada hiç kimse tam olarak insan değildi; herkes, içindeki o kadim hayvanın ve toprağın kokusuyla mühürlenmişti.</p>
<p>Reyhan sedirin gövdesine yaslanıp gözlerini kapattığında, ormanın bin yıllık uğultusu doğrudan kulak zarlarından içeri aktı. Kurtların ulumaları, köklerin yer altındaki sessiz çatırtıları, nehirlerin yatak değiştiren hırıltısı ve toprağın derinliklerinde uyuyan kadim anaların nefesi tek bir seste birleşti.</p>
<p>“Bırak kendini,” diye fısıldadı Zühre, kulağına doğru eğilerek. “Korkma. Sen sadece bir kapısın. Kapı açılır, rüzgâr içeri girer, rüzgâr geçer, geriye sadece ormanın sesi kalır.”</p>
<p>O an sancı, bir yıldırım gibi kasıklarından yukarı tırmandı. Bu, bir kesiğin ya da etin ezilmesinin acısı değildi; bu, toprağın ikiye yarılması, kayaların ufalanması gibi büyük, amansız ve durdurulamaz bir coğrafyaya aitti. Reyhan’ın göğsünden, tıpkı ormanın derinlerinde yanan gizli yangınlarda olduğu gibi koyu bir buhar ve boğuk bir hırıltı yükseldi. İçindeki dişi kurt, tenini terk edip ormanın gölgelerine karışmak ister gibi kaburgalarını tırmalarken bedeni başka bir yasaya boyun eğdi.</p>
<p>Pelvisi, yer altındaki mağaraların tavanı gibi büyük bir gıcırtıyla genişledi. Toprak, Reyhan’ın altında derin bir nefes gibi kabardı ve iki yana yarıldı. O esnada derisi gerildi, inceldi ve transparan bir hâl aldı; damarlarındaki kızıl kan yerini akışkan, kehribar rengi bir reçineye bırakmıştı.</p>
<p>“Geliyor,” dedi çevredeki kadınlar bir ağızdan. Sesleri, insan sesinden ziyade fırtınada sallanan dalların çıkardığı o hışırtılı ve tüyler ürpertici melodiye benziyordu.</p>
<p>Reyhan son kez bütün gücünü, toprağın ona fısıldadığı o vahşi iradeyle birleştirdi. Toprağın en derin katmanından sökülen devasa bir mandora kökü gibi, ıslak, parlak ve toprağa bulanmış ağır bir varlık kucağına düştü. Göbek bağı yoktu; onun yerine bebek ile anne arasında, canlı ve parlayan kehribar rengi kalın bir kök uzanıyordu. Zühre elindeki keskin çakmak taşını uzattı. Reyhan, taşı kendi elleriyle kavradı ve o canlı bağı tek bir kararlı hamlede kesti.</p>
<p>Kök kesildiği an, topraktan içeri derin, rahatlamış bir iç çekiş yayıldı.</p>
<p>Reyhan yorgunluktan titreyen elleriyle kucağına baktı. Doğan çocuk sadece bir et parçası değildi; teni hafif yosun yeşili tonlarındaydı ve nefes aldıkça küçük göğsü, ormanın en taze, en inatçı sürgünleri gibi inip kalkıyordu. Başının üzerinde ise henüz ele avuca sığmayan, minicik geyik boynuzlarının ilk tomurcukları belirmişti.</p>
<p>Yorgunluktan gözleri kapanırken Reyhan, bebeğini toprağın üzerine, ormanın kalbine doğru bıraktı. Orman, o çocuğu kucaklamak için kollarını, uzayan sarmaşıklarını, uyanan köklerini ve hışırtılı yapraklarını coşkuyla açtı.</p>
<p>Bu dünyada hiç kimse çocuğuna sahip olamazdı, çünkü her yeni doğan, ormanın toprağına verilmiş bir yemin, ormanın kendisine yazdığı yeni bir mit idi. Reyhan gözlerini karanlığa teslim ederken, içindeki kurdun ormanın karanlığına karışıp özgürce uluduğunu duydu. Toprak, bir evladını daha büyük bir açlıkla kabul etmişti.</p>
<p>Toprak, üzerine dökülen o taze kehribar kokusunu içine çektiğinde, ormanın derinliklerindeki uğultu bir an için kesildi; sanki devasa bir ekosistem, yeni doğan bu küçük nefesi selamlamak için soluğunu tutmuştu.</p>
<p>Reyhan’ın sırtını yasladığı sedir ağacı, gövdesinden aşağıya doğru yavaş bir titreşim gönderdi. Bu titreşim, Reyhan’ın yorgunluktan uyuşmuş tenine ulaştığında damarlarındaki reçineli akıntı yeniden hızlandı. Göz kapakları kurşun gibi ağırdı ama zihni, ormanın en yüksek dallarında esen rüzgâr kadar keskin ve uyanıktı.</p>
<p>“Bırakma kendini tamamen,” diye fısıldadı Zühre. Yaşlı kadının parmakları, Reyhan’ın şakaklarındaki yeşil damarları yatıştırır gibi nazikçe geziniyordu. “Daha köklerinle vedalaşmadın. Orman çocuğu aldı ama seni henüz tamamen serbest bırakmadı.”</p>
<p>Reyhan gözlerini araladığında, etraftaki kadınların yere çömelmiş, ellerini toprağa bastırmış olduklarını gördü. Hiçbiri kıpırdamıyordu. Onların da bedenleri bu uzun ritüelin sonunda ormanın dokusuna karışmış gibi görünüyordu. Kiminin saçları kuru yapraklara dönüşmüş, kiminin omuzları gri birer kaya parçası gibi kamburlaşmıştı.</p>
<p>Yavaşça doğrulmaya çalıştı. Belindeki o devasa esneme hissi, kemiklerinin yeniden insan formuna bürünürken çıkardığı kuru çatırtılarla karşılık buldu. Pelvisi eski genişliğini yitiriyor, toprağın içinden yukarı tırmanan o vahşi güç yavaşça çekiliyor, yerini sıradan bir yorgunluğa bırakıyordu. Ama içindeki o boşluk, rahminin ve ruhunun ormanla paylaştığı o devasa boşluk, hiçbir zaman kapanmayacak bir kapı gibi açık kalmıştı.</p>
<p>Bebek, ulu sedirin köklerinin arasında, toprağın ta kendisinden yapılmış bir beşik gibi duruyordu. Küçük geyik boynuzlarının tomurcukları, sabah ayazında parlayan çiy taneleri gibi nemliydi. Ormanın sarmaşıkları, bebeği incitmekten korkar gibi hafifçe etrafına dolanmış, ona yeşil bir battaniye örmüştü.</p>
<p>“Adı ne olacak?” dedi aralarından genç, henüz ilk doğumunu yapmış bir kadın. Gözlerinde dişi bir kurdun inatçı pırıltısı vardı.</p>
<p>Reyhan ellerine bulaşan kurumuş toprağa ve reçineye baktı. Kök-Ana’da isimler konulmazdı; isimler, çocuğun doğduğu an ormanın çıkardığı sese veya doğanın o gün ona fısıldadığı kehanete göre kendiliğinden beliriverirdi.</p>
<p>O sırada, sedir ağacının tepesinden kopan kuru bir dalın yere düşüş sesi duyuldu ve hemen ardından uzaklardan, ormanın kalbinden gelen derin bir rüzgâr uğultusu ortalığı kapladı. Bu ses, toprağın ve suyun birbirine kavuştuğu yerdeki o tok ses idi.</p>
<p>“Yar,” dedi Reyhan, sesi toprağın altından gelen bir yankı gibi boğuk ama net çıkarak. “Adı Yar.”</p>
<p>Zühre onaylarcasına başını salladı. Diğer kadınlar da bu ismi içlerinde tekrarladılar. İsim, ormanın yaprakları arasında yankılanarak uzaklaştı. Yar, artık ne sadece Reyhan’ın evladıydı ne de sıradan bir insan; o, Kök-Ana’nın gövdesinde açan yeni bir dal, ormanın hafızasına kazınan taze bir mit idi.</p>
<p>Güneş, kasım bulutlarının arasından sızan solgun ve bakır rengi ışıklarıyla ormanın üzerine serildiğinde, kadınlar sessizce ayağa kalktılar. Bebek ormanın koruyucu kökleri arasında güvenle uyuyordu. Reyhan, son kez arkasına dönüp baktı. İçindeki dişi kurdun gölgelerde sessizce adımladığını hissederek diğer kadınlarla birlikte köyün yolunu tuttu. Bedenleri ormana bir parçasını bırakmıştı ama ruhları, bu ebedi döngünün içinde yeniden, daha güçlü ve daha vahşi bir kökle toprağa bağlanmıştı.</p>
<p>Köyün dar ve kıvrımlı patikalarından yürürken Reyhan’ın adımları, ormanın derinliklerinden hâlâ bacaklarına sarılan o görünmez köklerin ağırlığını taşıyordu. Her adımda toprak, tenindeki reçineyi yavaşça emiyor, onu yeniden insanların kurallarına, evlerin duvarlarına ve ateşin etrafındaki o geçici güvenliğe geri çağırıyordu. Ancak Reyhan biliyordu ki o ormanın kökleri arasında bıraktığı parçasından sonra artık hiçbir duvar onu tamamen çevreleyemezdi.</p>
<p>Köye vardıklarında, alçak taş evlerin bacalarından tütmeye başlayan dumanlar, kasım akşamının soğuk havasına karışıyordu. Yaşlı Zühre, diğer kadınlardan sessizce ayrılıp kendi ocağına doğru süzüldü. Reyhan ise evine girdiğinde, odanın loş ve toprak kokan sessizliğiyle baş başa kaldı.</p>
<p>Ateş sönmek üzereydi. Külün altında hâlâ kor gibi parlayan o küçük kırmızı göz, tıpkı ormandaki vahşi bir hayvanın bakışı gibi odayı izliyordu. Reyhan, üzerine sinen toprağı ve kurumuş kehribar reçinesini yıkamak için su dolu tahta çanağa uzandı. Suyu tenine değdirdiği an, derisinin altındaki yeşil damarların hafifçe sızladığını hissetti. Orman, bedeninden elini tamamen çekmemişti; sadece sesini alçaltmış, uykuya çekilmişti.</p>
<p>Gece, Kök-Ana’nın üzerine ağır bir post gibi indiğinde köy tamamen sessizliğe büründü. İnsanlar uykudaydı ama bu dünyada uyku, sıradan bir dinlenme değil, ruhun toprağın altındaki köklerle yeniden buluştuğu bir rüya ayiniydi.</p>
<p>Reyhan yatağına uzandı ama gözlerini kapatamadı. Pencereden içeri sızan dolunayın gümüşi ışığı, odanın toprak duvarlarında uzun, yabani gölgeler çiziyordu. Kulaklarını tırmalayan o uzak rüzgâr uğultusu, şimdi daha yakından, sanki evin hemen dışındaki çalılıkların arasından geliyordu.</p>
<p>Ve o an, karanlığın içinden tanıdık bir ses yükseldi. Derin, boğuk ama bir o kadar da taze bir nefes.</p>
<p>Reyhan yerinden fırladı, üzerindeki örtüyü iterek kapıya koştu. Ahşap sürgüyü açtığında, soğuk gece havası yüzüne keskin bir bıçak gibi çarptı. Eşiğin hemen önünde, ormanın kenarından süzülüp gelen küçük bir gölge duruyordu.</p>
<p>Yar, oranın koruyucu sarmaşıklarından ve yapraklarından sıyrılmış, gecenin rengine bürünmüş bir şekilde orada duruyordu. Minik geyik boynuzları, dolunayın ışığında parlıyor, gözleri ise bir kurdunki gibi karanlıkta yansıma veriyordu. O, sıradan bir insan yavrusu gibi ağlamıyordu; aksine, ormanın diliyle, toprağın o derin ve sarsılmaz ritmiyle soluyordu.</p>
<p>Reyhan diz çöktü. Çocuğunu kucağına aldığında, içindeki dişi kurdun göğsünde yeniden uyandığını, ormanın bin yıllık hafızasının bu küçük bedenle birlikte yeniden evine döndüğünü hissetti.</p>
<p>Bu dünyada analık bir son değil, ormanla yapılan ebedi bir anlaşmaydı. Reyhan, Yar’ı göğsüne bastırıp başını gökyüzüne kaldırdığında, yıldızların bile bu topraktan beslenen devasa birer kök ağıyla birbirine bağlı olduğunu gördü. Gece, ana ve çocukla birlikte yeniden nefes almaya başladı.</p>
<p>Ve son nefes, toprağın derinliklerinde yankılanıp sessizliğe karıştı.</p>
<p>Ulu sedirin gölgesi, Kök-Ana’nın üstüne ağır bir yorgan gibi örtülürken nehirler yataklarında huzurla dinlenmeye, orman ise bir sonraki uyanışa kadar rüya görmeye başladı. Reyhan ve Yar, karanlığın ve toprağın ev sahipliğinde, bu kadim döngünün en saf ve en vahşi parçası olarak gecenin sınırsızlığına karıştılar. Artık ne bir başlangıç ne de bir son vardı; sadece köklerin ve nefesin ebedi akışı kalmıştı.</p>
<p></p>
<p>               DİLEK SARIKAYA </p>
<p>Menajer :ilayda Can &amp; Dilara sarıkaya</p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>BİNLERCE HİCRAN</title>
<link>https://fikirizleri.com/binlerce-hicran</link>
<guid>https://fikirizleri.com/binlerce-hicran</guid>
<description><![CDATA[ Bazen uzaktan uzağa çalınan hüzünlü bir veda, bazen de rüzgârın pencere camına savurduğu kuru bir yaprak. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202609/image_870x580_6aa15d24ad0ad.webp" length="48406" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Wed, 09 Sep 2026 16:20:46 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>            BİNLERCE HİCRAN</p>
<p>Sokak lambasının ışığı, Arnavut Kaldırımları'nın üzerinde yorgun ve titrek bir gölge gibi uzuyordu. Bu şehir, hüznü hep en sessiz saatlerinde kusar, gece yarısını geçtikten sonra gürültülü caddeler yerini, insanı kendi iç sesiyle baş başa bırakan o keskin, acımasız ıssızlığa bırakır. Adımlarımın kaldırım taşlarında yankılanan tok sesi, içimdeki binlerce hicranın melodisine ayak uyduruyordu. Her bir taş, üzerinden geçen onca yılın, söylenmemiş sözlerin ve yarım kalmışlığın ağırlığıyla çökmüştü içime. Göğüs kafesimin altındaki o daracık odada bir sızı hüküm sürüyordu. Binlerce hicran. Sadece bir kelime, sadece geçici bir acı değildi bu, zihnimin en ücra kıvrımlarında saklanan, her biri kendi yangınını sırtlamış anıların koca bir ordusuydu. Bazen uzaktan uzağa çalınan hüzünlü bir veda, bazen de rüzgârın pencere camına savurduğu kuru bir yaprak, o uyuyan orduyu sessizliğin orta yerinde birden ayağa kaldırırdı.</p>
<p>​Hafızamın en tozlu raflarında, zamanın silmeye kıyamadığı o son bakış duruyordu hâlâ. Gözlerindeki o buğu, ayrılığın o keskin, boğucu kokusu ve geride bırakılan eksik cümleler. İnsan en çok neye yanar, biliyor musun? Gidenin yokluğuna ve geride kalanların o evde, o odada, o masada bıraktığı o yankılı sessizliğe. Her köşe başı, yaşanmamış yarınların hayaliyle örülü birer örümcek ağı gibiydi; dokunsan dağılacak, dokunsan ruhunun teli kopacaktı. Rüzgâr, eski bir defterin sararmış yapraklarını havalandırır gibi esti saçlarımdan. Gökyüzü kapkara bulutlarla örülüydü, yıldızlar küsmüş gibi saklanmıştı. İçimdeki o binlerce hicran o karanlık gökyüzünün yeryüzüne inmiş haliydi, ne bir adım ileri gidebiliyor ne de arkaya bakmadan durabiliyordum. Sadece yürüyordum. Zamanın ötesine, belki de hiç varılamayacak o sakin limana doğru, içimdeki kalabalık yalnızlıkla birlikte.</p>
<p>​O yürüyüşün sonu olmayan bir dehliz gibi uzandığını hissettiğim anlarda, sokak lambaları da birer birer sönüyor, geriye sadece içimin o kör karanlığı kalıyordu. Her adımda, zihnimin ta derinliklerinde yıllardır kilitli tuttuğum o paslı kapı biraz daha aralanıyordu. Kapının ardında ise loş bir salon, üzerinde hâlâ kokusu tütmeyen kahve fincanları ve masanın üzerinde yarım kalmış, inkâr edilmiş bir mektup duruyordu. Zaman, bazı insanları geleceğe taşırken bazılarını aynı cümlenin ortasında asılı bırakır; işte ben o asılı kalanlardandım. Ne hikâye bitti ne de kelimeler tükendi; sadece sayfalar birbirine yapışmıştı. Elimi uzatsam dokunacak gibiydim o eski güne, o rüzgârlı sabaha. Ama dokunduğum an, her şeyin bir avuç kum tanesi gibi parmaklarımın arasından kayıp gideceğini biliyordum.</p>
<p>​Adımlarım beni farkında olmadan şehrin unutulmuş sahil şeridine, dalgaların betona çarparak köpürdüğü o ıssız rıhtıma çıkardı. Deniz, simsiyah dev bir ayna gibi gökteki bulutları yansıtıyordu. Burası, kelimelerin bittiği, rüzgârın en yüksek sesle konuştuğu yerdi. İçimdeki binlerce hicran, dalgaların her vuruşunda sanki birer çakıl taşı gibi kıyıya vuruyor, her biri ayrı bir geçmişin ezgisini mırıldanıyordu. Rıhtımın ortasındaki paslı demir korkuluklara yaslandım, soğuğun parmak uçlarımdan içeri sızmasına boyun eğerek. İnsan, en büyük kavgaları hep kendi içinde, kimsenin duymadığı o tenha odalarda veriyor. Dışarıdan bakanlar sadece yürüyen bir gölge görür, oysa o gölgenin içinde yıkılmış imparatorluklar, yakılmış gemiler ve hiç söylenmemiş veda hutbeleri yatar.</p>
<p>​Ufuk çizgisinde, gecenin lacivert tonunu yavaşça delen o soluk, grimsi aydınlık belirmeye başladığında, şehrin üzerindeki kabus dağılmıyor, sadece gerçeği daha keskin hatlarıyla gözler önüne seriyordu. Gökyüzü mordan griye dönerken, içimdeki yoğun sis tabakası yerini derin bir yorgunluğa bırakıyordu. Gece boyunca savaştığım o hayaletler, günün ilk nefesiyle birlikte rüzgâra karışıp kaybolmuştu. Kepenkler birer birer açılıyor, fırından yeni çıkmış ekmek kokusu sokağın tiner ve egzoz kokusuna karışıyordu. Hayat, kimsenin durup yas tutmasına izin vermeyecek kadar acımasız bir tempoyla akıp gidiyordu. Bir zamanlar canımı yakan o yüzler, şimdi kalabalığın arasında eriyip giden silüetlerden ibaretti.</p>
<p>​Ofis penceresinden dışarıyı izlerken camdaki kendi yansımamla göz göze geldim. Yüzümdeki çizgiler, son birkaç yılda ömrümden eksilenlerin haritası gibiydi. İnsan, yaşadığı acıları kabullendiği an yaşlanır derler; ben ise acılarımla dost olmuştum. Akşamın alacasında eve dönüş yolculuğu, günün en uzun saatleriydi. Trenin camına yasladığım başım, rayların çıkardığı o monoton ritimle sallanırken, dışarıdan akıp giden banliyö evlerinin ışıkları, hayatın geçiciliğini fısıldayan küçük fenerler gibiydi. Acaba kaç insan benim gibi taşıyordu içindeki o görünmez kalabalığı? Kaç kişi, gündüzleri maskesini takıp gülümserken, geceleri kendi içindeki binlerce hicranla hesaplaşıyordu?</p>
<p>​Eve vardığımda, üzerimdeki paltoyu çıkarıp koltuğun üzerine bıraktım. Evin o tanıdık, sakin ve biraz da kimsesiz kokusu karşıladı beni. Lamba tuşuna basmadım; ay ışığı salonun büyük penceresinden içeri süzülüp yer tahtalarının üzerine gümüşten bir yol çizerken o loşluk bana yetiyordu. Sehpanın üzerinde duran eski radyonun düğmesini çevirdiğimde, cızırtılı bir frekansın arasından yavaşça yayılan eski bir şarkı odanın dört bir yanını sardı. Şarkının o ağır, hicran dolu nağmesi kalbimin tam orta yerinde kırıldı. Gözlerimi kapattım ve geride bıraktığım onca yılı, silinen yüzleri, eksilen dostlukları bir film şeridi gibi geçirdim gözümün önünden. Hiçbiri kaybolmamıştı aslında; hepsi ruhumun kıvrımlarında, o binlerce hicranın arasında yerini almış, sakinleşmeyi bekliyordu. Derin bir nefes alıp gülümsedim.</p>
<p>​Zaman, kendi kuyruğunu yutan bir yılan gibi dönerken, içimdeki o fırtınalı deniz nihayet en derin maviliğinde dinginleşmeye çabalıyordu. Artık ne rıhtımın soğuk demirlerine yaslanıp birilerini bekliyor ne de geçmişin kapılarını hırsla zorluyordum. Binlerce hicranı, göğsümün altında bir yük olarak saklıyordum, ömrümün en kıymetli anı defterine düşülmüş zarif birer mısra gibi. Pencerenin önünde, demini almış sıcacık bir çayla dışarıdaki akıp giden hayatı izlerken anladım ki insan, kendi hikâyesinin rüzgârıyla barıştığı an özgürleşiyordu. Yarım kalanlar, veda edilemeyenler ve o sessiz geceler. Hepsi beni bugüne, bu sakin limana taşıyan görünmez dalgalardı. Odanın loş sessizliğinde, içimdeki o muazzam kalabalıkla birlikte acımı kabullenerek yepyeni bir sabaha kucak açtım.</p>
<p>           DİLEK SARIKAYA </p>
<p>Menajer: İlayda Can &amp; Dilara sarıkaya </p>
<p></p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>KIRK İKİ</title>
<link>https://fikirizleri.com/kirk-iki</link>
<guid>https://fikirizleri.com/kirk-iki</guid>
<description><![CDATA[ Çünkü bazı insanların hayatımızdan çıkması için ölmesi gerekmiyordu. Bazen yalnızca onları görmeyi bırakıyorduk. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202609/image_870x580_6a9d0c4b2c453.webp" length="72756" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Sun, 06 Sep 2026 13:35:42 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>                 KIRK İKİ</p>
<p>Kasabada herkes ona Kırk İki derdi.</p>
<p>​Kimse gerçek adını bilmezdi.</p>
<p>​Sabahları belediyenin önündeki bankta oturur, elindeki küçük deftere bir şeyler yazardı. Öğlene doğru kalkar, fırına gider, iki ekmek alırdı. Birini kendisi yer, diğerini karşı kaldırımda bekleyen köpeğin önüne bırakırdı.</p>
<p>​Akşam olunca yine aynı banka dönerdi.</p>
<p>​İnsanlar ona alışmıştı.</p>
<p>​Çocuklar yanından geçerken selam verir, esnaf bazen önüne bir bardak çay bırakırdı. Kırk İki de kimseye yük olmazdı.</p>
<p>​Bir gün kasabaya yeni bir belediye müdürü geldi.</p>
<p>​İlk yaptığı iş, belediyenin çevresindeki bankları kaldırmak oldu.</p>
<p>​— Görüntüyü bozuyorlar, dedi.</p>
<p>​Banklar söküldü.</p>
<p>​Kırk İki, ertesi sabah geldiğinde oturacak yer bulamadı. Elindeki defteriyle bir süre kaldırımda ayakta durdu. Sonra belediyenin kapısından içeri girdi.</p>
<p>​— Bankı neden kaldırdınız? diye sordu.</p>
<p>​Müdür başını kaldırmadan:</p>
<p>​— Eskiydi, diye cevapladı.</p>
<p>​— Ama kullanılıyordu, dedi Kırk İki.</p>
<p>​— Yeni banklar gelecek.</p>
<p>​— Ne zaman?</p>
<p>​Müdür bu kez başını kaldırıp ona bakarak:</p>
<p>​— Yakında, dedi.</p>
<p>​Kırk İki başka bir şey söylemeden çıktı.</p>
<p>​Yeni banklar gelmedi.</p>
<p>​Ertesi gün de gelmedi.</p>
<p>​Bir hafta sonra da...</p>
<p>​Bir ay sonra da...</p>
<p>​Kırk İki artık her sabah aynı kaldırımın kenarına oturuyordu.</p>
<p>​Bir sabah fırıncı ona ekmek uzatırken:</p>
<p>​— Senin gerçek adın neydi? diye sordu.</p>
<p>​Kırk İki bir süre düşündü ve:</p>
<p>​— Hatırlamıyorum, dedi.</p>
<p>​— Olur mu öyle şey?</p>
<p>​Kırk İki elindeki defteri açıp sayfanın en üstüne kendi adıymış gibi yazılmış iki kelimeyi göstererek:</p>
<p>​— "KIRK İKİ", beni böyle çağırıyorlar, dedi.</p>
<p>​Fırıncı gülümseyerek:</p>
<p>​— Peki, neden Kırk İki?</p>
<p>​Kırk İki omuzlarını kaldırarak:</p>
<p>​— Bilmiyorum, dedi.</p>
<p>​Fırıncı bu kez:</p>
<p>​— Kaç yaşındasın? diye sordu.</p>
<p>​Kırk İki bilmediği için cevap veremiyordu.</p>
<p>​O günden sonra kasabada onun hakkında konuşmalar başladı.</p>
<p>​Kimisi savaştan döndüğünü söyledi, kimisi ailesini kaybettiğini, kimisi aklını kaçırdığını... Kimisi de aslında çok zengin olduğunu, insanları kandırmak için böyle yaşadığını söylüyordu.</p>
<p>​Ve Kırk İki bütün bunları duyuyor, hiçbirine cevap vermiyordu.</p>
<p>​Her gün aynı saatte defterini açıyor, bir şeyler yazıyor, sonra kapatıyordu.</p>
<p>​Belediyedekiler de bunu fark etmişti.</p>
<p>​Bir gün adamlardan biri yanına gelip deftere baktı.</p>
<p>​— Ne yazıyorsun? diye sordu.</p>
<p>​Kırk İki defteri kapatarak:</p>
<p>​— Hiç, dedi.</p>
<p>​— Adam göster bakalım yazdığın hiçleri, dedi.</p>
<p>​Kırk İki:</p>
<p>​— Olmaz, diyerek defterini sıkı sıkı tutuyordu.</p>
<p>​Adam elini uzatıp almaya çalışırken Kırk İki defteri çekti. Adam bırakmıyor, çekiştiriyordu.</p>
<p>​Kısa bir çekişmeden sonra defter Kırk İki'nin elinden kurtulup yere düştü.</p>
<p>​Sayfalar açıldı.</p>
<p>​Adam eğilip deftere baktığında her sayfada bir isim olduğunu gördü. Ayşe. Mehmet. Fatma. Hasan. Yüzlerce isim...</p>
<p>​Adam şaşkınlıkla:</p>
<p>​— Bunlar kim? diye sordu.</p>
<p>​Kırk İki yere bakıyor:</p>
<p>​— Bilmiyorum, diye yanıtlıyordu.</p>
<p>​— Nasıl bilmiyorsun? Bunları sen yazmadın mı?</p>
<p>​— Yazdım.</p>
<p>​— O zaman kim olduklarını biliyor olman lazım.</p>
<p>​Kırk İki başını hızlıca iki yana sallayarak:</p>
<p>​— Ben sadece isimleri unutmamak için yazıyorum, dedi.</p>
<p>​Adam sayfaları çevirmeye devam ediyordu. Bazı isimlerin yanında tarihler; bazılarının yanında "Bekçi", "Öğretmen", "Anne", "Çocuk", "Fırıncı" yazıyordu.</p>
<p>​Adam son sayfaya geldiğinde orada yalnızca "Kırk İki" ve yanında bugünün tarihinin yazılı olduğunu gördü.</p>
<p>​Adam kaşlarını çatarak:</p>
<p>​— Bu ne? diye sordu.</p>
<p>​Kırk İki defteri adamın elinden hızla alırken:</p>
<p>​— Bugün beni de yazdılar, dedi.</p>
<p>​— Kim?</p>
<p>​Kırk İki belediye binasına bakarak:</p>
<p>​— Yeni müdür, dedi.</p>
<p>​Adam anlamamıştı:</p>
<p>​— Ne yazdı?</p>
<p>​Kırk İki defteri kapatırken:</p>
<p>​— Artık gereksiz, dedi.</p>
<p>​Sonra ayağa kalkıp uzaklaştı.</p>
<p>​Ertesi sabah Kırk İki yoktu.</p>
<p>​Kimse önce fark etmedi.</p>
<p>​Fırıncı her zamanki gibi iki ekmek hazırladı. Birini tezgâhın kenarına ayırıp bir süre bekledi.</p>
<p>​Kırk İki gelmedi.</p>
<p>​Ertesi gün de gelmedi.</p>
<p>​Üçüncü gün fırıncı belediyeye gidip:</p>
<p>​— Kırk İki nerede? diye sordu.</p>
<p>​Müdür:</p>
<p>​— Kırk İki kim? dedi.</p>
<p>​— Belediyenin önündeki bankta oturan adam.</p>
<p>​Müdür:</p>
<p>​— Hatırlamıyorum, dedi.</p>
<p>​Fırıncı çıkıp gitti.</p>
<p>​Oysa kasabada herkes Kırk İki'yi tanıyordu. Ama kimse onun kim olduğunu bilmiyordu.</p>
<p>​O gece fırıncı evde eski bir çekmeceyi açtı. Yıllardır el sürmediği eşyaların arasından küçük, solmuş bir resim çıkardı.</p>
<p>​Resimde belediyenin önündeki bank vardı. Bankta bir adam oturuyordu. Resmin altında çocuk yazısıyla "Beni okuldan alan amca" yazıyordu.</p>
<p>​Fırıncı resimdeki adamın yüzüne uzun süre baktı. Kırk İki'nin yüzünü artık hatırlayamıyordu. Ama onu hatırlayan bir çocuk vardı.</p>
<p>​Sabah olduğunda fırıncı kasabanın meydanına gidip belediyenin önüne eski bir sandalye koydu. Üzerine Kırk İki'nin defterini bıraktı.</p>
<p>​İnsanlar önce uzaktan baktı. Sonra birileri yaklaşıp defteri açmaya başladılar ve içindeki isimleri okudular.</p>
<p>​Yaşlı bir kadın kalabalığın içinden:</p>
<p>​— Ayşe benim annemdi, diye söyledi.</p>
<p>​Bir başkası:</p>
<p>​— Mehmet benim babam...</p>
<p>​Sonra başka biri:</p>
<p>​— Hasan bizim apartmanda kapıcılık yapardı, dedi.</p>
<p>​İsimler birer birer okunmaya başladı. Meydandaki kalabalık büyüdü. Herkes defterde bir yerlerde kendi geçmişinden birini buluyordu. Kimi bir öğretmeni, kimi çocukluğunda elinden tutan bir komşuyu, kimi her sabah selam verdiği halde adını hiç sormadığı birini...</p>
<p>​Akşam olduğunda meydan sessizleşti.</p>
<p>​Fırıncı defteri eline alıp son sayfayı açtı. "Kırk İki" yazıyordu. Ve altındaki tarih hâlâ bugünü gösteriyordu.</p>
<p>​Fırıncı cebinden kalemini çıkartıp bir süre düşündükten sonra tarihin yanına "Bugün hatırlandı" yazdı.</p>
<p>​Ertesi sabah belediye yeni bankları getirdi. Hiçbiri eski bankın yerine konmadı.</p>
<p>​Kasabalılar eski bankın bulunduğu yere bir sandalye bıraktılar.</p>
<p>​Fırıncı da her sabah iki ekmek hazırlamaya devam etti. Birini kendisi için, diğerini ise artık kimin geleceğini bilmeden karşı kaldırıma bırakıyordu.</p>
<p>​Çünkü bazı insanların hayatımızdan çıkması için ölmesi gerekmiyordu; bazen yalnızca onları görmeyi bırakıyorduk.</p>
<p>  </p>
<p>           DİLEK SARIKAYA </p>
<p>Menajer :ilayda Can &amp; Dilara sarıkaya</p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>ÇATLAK TESTİ</title>
<link>https://fikirizleri.com/catlak-testi</link>
<guid>https://fikirizleri.com/catlak-testi</guid>
<description><![CDATA[ Testilerden biri demir gibi sağlam, pürüzsüz ve kibirliydi, diğeri ise gövdesini baştan başa çizen derin bir çatlağa sahip, ezik ve mahcuptu. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202609/image_870x580_6a9918e0a4aec.webp" length="91748" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Thu, 03 Sep 2026 16:32:46 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>                 ÇATLAK TESTİ </p>
<p>Fırından henüz çıkmış taze ekmeklerin o yoğun, buğulu kokusu mahallenin taş sokaklarına yayılmıştı. Tozlu kaldırımın üzerine bağdaş kuran çocuklar, mahalleye adeta kök salmış yaşlı adamın etrafında sabırsızlıkla halka oluşturdular. Yaşlı adam, asırlık bir çınar gövdesini andıran nasırlı ellerini bastonunun tepesine yaslayarak derin, huşu dolu bir nefes alıp ağır ağır anlatmaya başladı:</p>
<p>​“Evvel zaman içinde, sarp yokuşlu bir dağ köyünde yaşayan bir sucu vardı. Omuzlarında dengede duran kalın sırığın iki ucuna asılı iki su testisiyle geçerdi yolları. Testilerden biri demir gibi sağlam, pürüzsüz ve kibirliydi; diğeri ise gövdesini baştan başa çizen derin bir çatlağa sahip, ezik ve mahcuptu.</p>
<p>​Güneş henüz dağların ardındayken başlardı yolculukları. Dere kenarına inilir, o soğuk, berrak sular testilere doldurulur ve yeniden köye tırmanılırdı. Sağlam testi, aldığı her damlayı sahibinin evine ulaştırırken çatlak testi, sarsıla sarsıla katettikleri o uzun yol boyunca içindeki hayatı toprak yola usul usul akıtırdı.</p>
<p>​Aylar, mevsimler devrildi. Çatlak testinin sırtındaki yük her gün biraz daha eksildi. Bir ikindi vakti dayanamadı çatlak olan:</p>
<p>​— Benden utanmıyor musun? diye fısıldadı toprağa doğru. Benim yüzümden emeğin heba oluyor, eve hep eksik su gidiyor.</p>
<p>​Sucu, yolun ortasında durdu; yılların kazandırdığı o dingin tebessüm yerleşmiş çizgili yüzüyle:</p>
<p>​— Yarın dönüş yolunda yere, sadece kendi tarafına dikkatlice bak, dedi yalnızca.</p>
<p>​Ertesi gün şafakla birlikte yola koyuldular. Çatlak testi, suçluluk duyduğu o sol tarafına çevirdi gözlerini. Gördüğü manzara karşısında şaşkına dönmüştü. Kendi tarafındaki toprak, akıttığı o sessiz sularla canlanmış; boy veren rengârenk yabani çiçekler, mor sümbüller yol boyu bir nehir gibi akmıştı. Rengârenk kelebekler o can pazarında kanat çırpıyordu. Yolun diğer tarafı ise kupkuru, çatlamış toprak olarak kalmıştı.</p>
<p>​Sucu, arkasına dönüp testinin şaşkınlıkla bakan gözlerine bakarak şefkatli bir sesle sordu:</p>
<p>​— Gördün mü? Ben senin akıttığın o sularla yıllardır bu çiçekleri suluyorum. Her gün evimin penceresine koyduğum o taze demetleri senin sayende götürüyorum. Sen çatlak olmasaydın bu yolun kaderi hep aynı kalır, bu güzelliklerin hiçbiri var olamazdı.”</p>
<p>​Yaşlı adam hikâyenin bu yerinde susup bastonunu biraz daha kendine çekerek etrafını saran çocukların gözlerindeki pırıltıyı süzdü. Sesini biraz daha alçaltarak:</p>
<p>​— İnsan bazen kusur sandığı şeyle başkasının hayatını güzelleştirir evlatlar. Herkes pürüzsüz ve kusursuz olmaya çalışır bu hayatta ama dünyayı yaşanılır kılan, o küçük çatlaklardan sızanlardır, dedi.</p>
<p>​Çocuklardan biri, merakla parlayan gözlerini yaşlı adama dikip sordu:</p>
<p>​— Peki amca, insan kendi çatlağını nasıl sever?</p>
<p>​Yaşlı adam, çocukların saf yüreklerine dokunur gibi yavaşça gülümseyerek yanıtladı:</p>
<p>​— Önce o çatlağın başkasına ne iyi geldiğini fark ederek evlat... İnsan, kendi yarasının bir şifa olduğunu gördüğünde kusuruyla kavga etmeyi bırakır.</p>
<p>             </p>
<p>                 DİLEK SARIKAYA</p>
<p> Menajer :ilayda Can &amp; Dilara sarıkaya</p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>KAFES</title>
<link>https://fikirizleri.com/kafes</link>
<guid>https://fikirizleri.com/kafes</guid>
<description><![CDATA[ Göğüs kafesimin üzerine yerleşmiş ikinci dünyada ise zaman çoktan durmuştu. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202609/image_870x580_6a97bafce9172.webp" length="18226" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Wed, 02 Sep 2026 08:58:45 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>                      KAFES</p>
<p>        Camın Ardındaki Şehir</p>
<p>​Kafatasımın içi, taşındığımız günden beri kalabalık bir liman kasabasını andırıyordu. Dışarıdan bakanlar, boynumun dik duruşuna, üzerimdeki koyu renk kumaşın ciddiyetine ve göz kapaklarımın ardındaki o sükûnete bakıp huzurlu bir insan gördüklerini sanırlardı. Oysa o sakinliğin altında, asırlık dalgaların dövdüğü iskeleler ve tuzlu suyla şişmiş tahtalar vardı.</p>
<p>​Başımın hemen üzerinde, saçlarımın yerini alan o büyük demir kafes gece gündüz uğuldardı. İçinde minik, taş binalardan oluşan gotik bir mahalle ve o sokaklarda hedefsizce yüzen turuncu balıklar yaşardı. Ne nefes alabiliyorlardı ne de ölebiliyorlardı, zaman o kafesin içinde donmuştu. Her derin nefes alışımda teller kemiklerime batar, pas kokusu genzimi yakardı.</p>
<p>​Göğüs kafesimin üzerine yerleşmiş ikinci dünyada ise zaman çoktan durmuştu. Paslı borularla başımdaki kafese bağlanmış o eski yelkenli, hiç rüzgâr almayan camdan bir denizin ortasında asılı kalmıştı. Yanı başımdan usulca süzülüp geçen dışarıdaki o tek serbest balık, camın ardındaki sonsuzluğa gururla bakarken, benim akvaryumdaki yoldaşım sadece kendi camdaki siluetine dokunabilirdi.</p>
<p>​Yüzümdeki o ince çatlaklar, o geminin taşıyamadığı yükün ve içimde biriken kelimelerin dış dünyaya sızma çabasıydı. Her sabah aynaya baktığımda, o çizgilerin biraz daha derinleştiğini, zihnimin ağırlığından parça parça döküldüğünü görürdüm.</p>
<p>​Şehrin gürültüsü, kafesin içindeki dalgaların sesini bastırmaya yetmezdi. İnsanlar sokaklarda koşuştururken, ben ellerimle göğsümün üzerindeki o cam mahfazayı sıkıca kavrar, saatlerce kımıldamadan dururdum. Parmaklarım camın soğukluğuna öyle bir adapte olmuştu ki, tenimle mika arasındaki sınırın çoktan kalktığını hissediyordum. </p>
<p>​Onu korumaya mı çalışıyordum, yoksa içindekilerin yere dökülüp paramparça olmasından mı korkuyordum? Cevabını kendime bile itiraf edemedim.</p>
<p>​O gün, atölyenin penceresinden sızan solgun ikindi güneşinde, dışarıdaki balıklardan biri durdu ve uzun uzun gözlerimin içine baktı. Göz kapaklarım kapalıydı ama onu hissedebiliyordum. O serbest balık, akvaryumun içindeki tutsak yoldaşına sanki dışarıdaki okyanusun ne kadar geniş, rüzgârın ne kadar acımasız ama bir o kadar da canlandırıcı olduğunu anlatmak istiyordu.</p>
<p>​İçimdeki yelkenli ilk kez o an, yerinden kıpırdar gibi oldu. Paslı çarklar gıcırdadı, borulardan geçen suyun sesi kulaklarımda uğuldadı. Göğsümdeki kafesin telleri gerildi.</p>
<p>​Hayatım boyunca hep limanda bekleyen o gemi oldum. Rüzgârı bekledim, doğru dalgayı bekledim, kafesin kapısının kendiliğinden açılacağı o mucizevi anı bekledim. Oysa bilmediğim ya da bilmek istemediğim şey, kapının kilidinin içeriden ya da dışarıdan açılmadığıydı, anahtar çoktan kaybolmuştu.</p>
<p>​Yüzümdeki çatlaklardan birine parmak ucumla dokundum. Derinleşen çizgilerden biri çeneme doğru uzanıyordu. Eğer o çatlak tamamen açılırsa, içerideki onca su, o minik kasaba ve serbest kalmayı bekleyen balıklar dışarı dökülecekti. Belki de korktuğum şey yok olmak değil, serbest kalmaktı.</p>
<p>​Çünkü insan, içinde yaşadığı kafese o kadar çok alışır ki, bir süre sonra parmaklıkları göğüs kafesinin gerçek kemikleri sanmaya başlar.</p>
<p>​Ellerim camı biraz daha sıkı kavradı. Dışarıdaki balık gözden kayboldu, yelkenli olduğu yerde sessizce sallanıyordu. Ve ben, kendi zihnimin okyanusunda, ne batabilen ne de karaya varabilen o sonsuz yolculuğumda başım öne eğik, bir sonraki dalganın camı dövmesini beklemeye devam ettim.</p>
<p>​Camın soğukluğu parmak uçlarımdan bileklerime, oradan da omuzlarıma doğru yayıldı. Kafesin içinde asılı duran o küçük kasabanın sokaklarında rüzgârın sesi değişmişti, artık sadece uğuldamıyor, tahta pencereleri zorlayan hırçın bir melodiye dönüşüyordu.</p>
<p>​Gözlerim kapalıydı ama zihnimin perdesinde her şey netleşmeye başlıyordu. O paslı borulardan yalnızca su değil, yılların birikimi, söylenmemiş sözler ve yutkunulmuş acılar akıyordu. Göğsümdeki yelkenli, yıllar sonra ilk kez geriye değil, ileriye doğru hafifçe eğildi. Yelkenlerini şişirecek o rüzgârın dışarıdan değil, kendi içimdeki derin bir nefesten doğabileceğini o an fark ettim.</p>
<p>​Yüzümdeki çatlaklar artık birer yara izi gibi değil, sanki kabuk bağlamış birer harita gibi görünüyordu. Her bir çizgi, ruhumun katmanlarını birbirine bağlayan gizli geçitlerdi. Sesim içimdeki o dar odalarda yankılanırken: "Eğer bırakırsam, geriye ne kalır?" diye düşündüm. </p>
<p>​Cevap, akvaryumun dışındaki o turuncu balığın akıntıyla birlikte özgürce süzülüşünde saklıydı. İnsan, kaybetmekten korktuğu şeylerin aslında onu tutsak eden ağırlıklar olduğunu ancak onları serbest bırakmaya yeltendiğinde anlıyordu.</p>
<p>​Ellerim yavaşça gevşedi. Camın üzerindeki parmaklarım birer birer çözüldü. O an, ne o kafes yıkıldı ne de o minik kasaba sular altında kaldı, ilk defa, içimdeki o limandan ayrılmayan gemi, rüzgârını bulmuş gibi sessizce ve gururla denize doğru süzüldü.</p>
<p>​Camın pürüzsüz yüzeyinden ellerimi çektiğim an, üzerimdeki o ağır yükün bir kısmının havaya karıştığını hissettim. Başımın üzerindeki kafes hâlâ oradaydı, minik evler, paslı sokaklar ve zamanın durduğu o gotik mahalle yerli yerindeydi. Ancak artık o kafes beni taşıyan bir zindan değil, geçmişimin sergilendiği sessiz bir müzeydi.</p>
<p>​Yelkenli, boruların bağından tamamen kopmasa da serbest bırakılmış bir kuş gibi hafifçe sallanıyordu. Yüzümdeki çatlaklardan içeriye doğru sızan o ikindi güneşi, içerideki donuk suları ısıtmaya, turuncu balıklara yepyeni bir canlılık katmaya başladı. Göz kapaklarım hâlâ kapalıydı ama dış dünyayı artık bir tehdit olarak değil, keşfedilmeyi bekleyen uçsuz bucaksız bir okyanus olarak algılıyordum.</p>
<p>​Aynaya bakmama gerek yoktu, yüzümdeki çizgilerin birer kırık değil, yaşanmışlığın mühürleri olduğunu biliyordum. İnsan, kendi zihninin derinliklerinden korkmayı bıraktığı an, en şiddetli fırtınaların bile aslında kendi iç denizini temizlemek için estiğini anlıyordu.</p>
<p>​Ve ben, ilk defa limandan ayrılmak zorunda olmayan ama nereye isterse gidebilecek güce sahip olan o gemi gibi, derin bir nefes alarak sessizliğin içinde yürümeye devam ettim.</p>
<p></p>
<p>            DİLEK SARIKAYA</p>
<p>Menajer: İlayda Can &amp; Dilara sarıkaya</p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>BİR TÜRKÜDE KALIRIM</title>
<link>https://fikirizleri.com/bir-turkude-kalirim</link>
<guid>https://fikirizleri.com/bir-turkude-kalirim</guid>
<description><![CDATA[ Bir türkü söyleyin sessizce... ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202608/image_870x580_6a94838729d7f.webp" length="38426" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Mon, 31 Aug 2026 10:05:22 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>   BİR TÜRKÜDE KALIRIM</p>
<p>Ben gittikten sonra</p>
<p>Saçlarımı taramayın artık,</p>
<p>Yastığımda kalan kokumu</p>
<p>Bir gece daha saklayın.</p>
<p></p>
<p>Dolabımda bir elbisem varsa</p>
<p>Öylece kalsın bir zaman.</p>
<p>Belki bir gün eliniz değer,</p>
<p>Ben geçerim aklınızdan.</p>
<p></p>
<p>Ben gittikten sonra</p>
<p>Bir türkü söyleyin sessizce.</p>
<p>Benim adımı anmayın,</p>
<p>Yüreğinizden geçireyim kendimi.</p>
<p></p>
<p>Mutfakta bir fincan kalır,</p>
<p>Dudak değmiş kenarında.</p>
<p>Bir kadın yaşar bazen</p>
<p>Küçücük eşyaların ardında.</p>
<p></p>
<p>Çayımı nasıl içtiğimi,</p>
<p>Hangi şarkıda sustuğumu,</p>
<p>Bir şeye kızıp da sonra</p>
<p>Neye güldüğümü unutmayın.</p>
<p></p>
<p>Ama beni ağlarken değil,</p>
<p>Gülerken hatırlayın.</p>
<p>Saçlarımı savurup rüzgâra,</p>
<p>Çocuk gibi güldüğüm anları.</p>
<p></p>
<p>Ben gittikten sonra</p>
<p>Penceremi kapatmayın.</p>
<p>Belki akşam rüzgârında</p>
<p>Bir tutam saçımla gelirim.</p>
<p></p>
<p>Bir gün yağmur yağarsa</p>
<p>Sokağa bakın arada.</p>
<p>Ben yağmuru severdim,</p>
<p>Belki hatırlarsınız o anda.</p>
<p></p>
<p>Bir çiçek açarsa bahçede,</p>
<p>Sulayın benim yerime.</p>
<p>Ben yetişemedim bazı baharlara,</p>
<p>Siz yetişin kendi ömrünüze.</p>
<p></p>
<p>Ne olur kendinizi suçlamayın,</p>
<p>“Keşke”lerle tüketmeyin geceyi.</p>
<p>Benim size bıraktığım şey</p>
<p>Bir avuç güzel hatıra olsun.</p>
<p></p>
<p>Ben gittikten sonra</p>
<p>Hayattan elinizi çekmeyin.</p>
<p>Benim yaşayamadığım günleri</p>
<p>Siz yaşamaktan vazgeçmeyin.</p>
<p></p>
<p>Bir gün olur da özlerseniz,</p>
<p>Mezarıma gelmeniz gerekmez.</p>
<p>Bir pencere açın geceye,</p>
<p>Gökyüzüne bakmanız yeter.</p>
<p></p>
<p>Ben artık bir yıldız değilim belki,</p>
<p>Ne de gökte bir ay ışığı. </p>
<p>Belki eski bir türkü olurum,</p>
<p>Bir akşam ansızın çalan.</p>
<p></p>
<p>''Bir kadın geçti bu dünyadan'' deyin,</p>
<p>Sevdi, kırıldı, sustu biraz.</p>
<p>Gittiğinde ardında</p>
<p>Kocaman bir sessizlik bıraktı.</p>
<p></p>
<p>Ben gittikten sonra</p>
<p>O sessizlikten korkmayın.</p>
<p>Çünkü insan bazen gider,</p>
<p>Ama sevdiği yerde kalır.</p>
<p></p>
<p>Bir gün adımı unutursanız</p>
<p>Sakın kendinizi suçlamayın.</p>
<p>Beni acısız hatırladığınız gün</p>
<p>Benim en güzel vedamdır.</p>
<p></p>
<p>Ve eğer bir gün</p>
<p>Hiç tanımadığınız birine</p>
<p>İyilik ederken bulursanız kendinizi,</p>
<p>İçinizden bir ses</p>
<p>“Bunu o da yapardı” derse,</p>
<p>İşte o zaman</p>
<p>Ben hâlâ yaşıyorum.</p>
<p></p>
<p>Toprakta değil. </p>
<p>Bir türküde,</p>
<p>Bir kokuda,</p>
<p>Bir gülüşte,</p>
<p>Bir kadının yüreğinde. </p>
<p></p>
<p>Ben gittikten sonra</p>
<p>Beni aramayın.</p>
<p>Yaşayın.</p>
<p>Gülün.</p>
<p>Sevin.</p>
<p></p>
<p>Benim dünyada kalan</p>
<p>Son dileğim budur:</p>
<p>Bir kadın geçti bu dünyadan </p>
<p>Ve giderken</p>
<p>bize yaşamayı bıraktı deyin.</p>
<p></p>
<p>          DİLEK SARIKAYA</p>
<p></p>
<p></p>
<p> </p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>MÜZE&amp;apos;DE İKİ KIZ KARDEŞ</title>
<link>https://fikirizleri.com/muzede-iki-kiz-kardes</link>
<guid>https://fikirizleri.com/muzede-iki-kiz-kardes</guid>
<description><![CDATA[ Zaman sadece ileriye akar sanırsınız ama burası müze, burada geçmiş de gelecek de sizinle birlikte nefes alır. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202608/image_870x580_6a9141086f539.webp" length="90976" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Fri, 28 Aug 2026 20:40:15 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p> <strong>MÜZEDE İKİ KIZ KARDEŞ </strong></p>
<p>​Ankara’nın kalbinde, Ankara Kalesi’nin hemen eteklerindeki Atpazarı Yokuşu'nda yükselen o ihtişamlı han, yüzyıllardır duvarlarında gizli hikâyeler saklardı. Tarih kayıtlarına göre Kanuni Sultan Süleyman döneminde, 1523 yılında Rüstem Paşa tarafından yaptırılan Çengelhan, eskiden uzak diyarlardan gelen kervanların, tüccarların ve yolcuların buluşma noktasıydı. Yüzyıllar boyunca nice kervanın konakladığı; ipeklerin, baharatların ve kıymetli kumaşların alınıp satıldığı bu taş avlulu kervansaray, günümüzde Rahmi M. Koç Müzesi olarak geçmişin en görkemli sanayi ve kültür buluşmalarına ev sahipliği yapıyordu.</p>
<p>​Okul gezisi vesilesiyle müzeyi gezen on üç yaşındaki İlayda ile sekiz yaşındaki kardeşi Dilara, aralarındaki beş yıllık yaş farkının verdiği o tatlı uyumla gruptan biraz uzaklaşarak müzenin en sessiz ve en büyüleyici salonuna adım attılar. Burnuna gelen antika makine yağı, eskitilmiş deri ve ahşap kokusu onları adeta başka bir yüzyıla çağırıyordu. Vitrinlerin arasında dolaşırlarken ortadaki masanın üzerinde duran eski, ağır pirinç gövdeli antik bir denizci pusulası dikkatlerini çekti. Camı hafifçe çizilmiş, üzerindeki kadranı yılların yorgunluğuyla sararmış bu pusula, sanki sıradan bir yön gösterici değil, zamanın akışını değiştirecek gizemli bir anahtardı.</p>
<p>​Küçük Dilara merakına yenik düşerek parmağını camın üzerindeki minik pirinç klipse uzattı ve ablası İlayda’nın şaşkın bakışları arasında kapağı hafifçe araladı.</p>
<p>​O an, hanın tavanındaki devasa ahşap kirişler hafifçe gıcırdadı. Pusulanın içindeki ibre deli gibi dönmeye başladı ve ortasından sapsarı, sıcak bir ışık huzmesi fışkırıp iki kardeşin etrafını sardı. İlayda ile Dilara ayaklarının yerden kesildiğini, zamanın ve mekânın büküldüğü dev bir dişli çarkın üzerinde süzüldüklerini hissettiler. Kulaklarında rüzgâr gibi yankılanan kadife bir ses, "Hoş geldiniz küçük kâşifler! Dokunduğunuz bu pusula sadece kuzeyi göstermez; insan zihninin, emeğinin ve hayallerinin en büyük mucizelerini uyandıran bir zamansal rehberdir. Şimdi sıkı tutunun ve tarihin ellerinde nasıl canlandığını görün." dedi.</p>
<p>​Işık dalgası onları yuttu ve iki kardeş kendilerini bir anda müzenin en eski oyuncak salonunda buldular. Ayak uçlarında, 19. yüzyılın sonlarında üretilmiş, tenekeden yapılmış kurmalı bir yarış arabası duruyordu. Araba birden canlandı, minik tekerlekleri taş zeminde patır patır dönmeye başladı. Direksiyondaki minik teneke şoför başını kaldırıp gülümseyerek, "Biliyor musunuz küçük dostlar? Ben üretildiğimde dünyada piller ya da uzaktan kumandalar yoktu. Çocuklar beni hareket ettirmek için bu küçük anahtarı saat gibi kurar, mekanik hızın ve mühendisliğin ilk büyüleyici adımlarını benimle atarlardı!" dedi.</p>
<p>​Zaman akmaya devam etti; İlayda ve Dilara göz açıp kapayıncaya kadar kendilerini bu kez müzenin ihtişamlı ulaşım koridorunda buldular. Karşılarında, Türk sanayi tarihinin ve ulaşımının en önemli dönüm noktalarından biri duruyordu: Türkiye’de üretilen ilk traktörlerden biri olan Minneapolis-Moline UTSD model traktör. Traktörün devasa demir tekerlekleri arasında yankılanan motor sesiyle birlikte, geçmişin tarım emekçilerinin tarladaki ter kokusu havaya karıştı. Traktörün arkasındaki duvarda asılı duran, 19. yüzyıldan kalma belgeli devasa buharlı gemi maketi aniden suya indirilmişçesine hafifçe sallandı, maketin bacasından tüten hayali bir duman etrafı sardı.</p>
<p>​Hızla akıp giden zaman sarmalı iki kardeşi bu kez müzenin en neşeli köşesine; rengârenk seslerin yükseldiği bebek salonuna ve müzik aletlerinin bulunduğu bölüme taşıdı. Vitrinlerin arkasında sıralanmış, porselen yüzlü, dantel elbiseli antik bebekler sanki canlanmış gibi onlara bakıyordu. Bu bebekler, geçmiş yüzyıllarda çocukların en kıymetli oyun arkadaşlarıydı; her biri ince el işçiliğiyle, porselen başlarla ve dönemin moda kumaşlarından dikilmiş elbiselerle özenle hazırlanmıştı.</p>
<p>​O sırada, müzenin en değerli parçalarından biri olan 19. yüzyıl sonuna ait görkemli bir müzik kutusu kendiliğinden çalışmaya başladı. Delikli metal diskler dönerken odayı yüzyıllar öncesinin saray salonlarını çınlatan büyüleyici ve neşeli bir melodi doldurdu.</p>
<p>​O an, İlayda ve Dilara birbirlerine baktılar. İlayda’nın duru, taze sesi ile Dilara’nın neşeli ve tatlı tınısı, müziğin ritmine kusursuz bir uyum sağladı. İki kardeş, porselen bebeklerin etrafında dönerek o esrarengiz melodiye eşlik etmeye başladılar. Sesleri Çengelhan’ın yüksek taş duvarlarında yankılandı; geçmişin çocuklarının söylediği eski ninnilerle, oyun şarkılarıyla ve kervansarayın duvarlarına sinmiş yüzyıllık ezgilerle adeta dans etti. Dilara büyülenmiş gibi müziği dinlerken İlayda makinelerin, oyuncakların ve müziğin sadece demir, ahşap ve porseleneden ibaret olmadığını; her birinin geçmişin insanlarının neşesini, hayallerini ve insan ruhunun ortak şarkılarını taşıdığını işte o an fark etti. Aralarındaki beş yaş farka rağmen ikisinin de kalbi aynı coşkuyla çarpıyordu.</p>
<p>​"Zaman sadece ileriye akar sanırsınız ama burası müze; burada geçmiş de gelecek de sizinle birlikte nefes alır." diye fısıldadı içlerindeki o sihirli ses.</p>
<p>​Güçlü bir rüzgâr dalgası İlayda ile Dilara’yı yeniden sarıp sarmaladı. Gözlerini açtıklarında, tavanından 1941 model gerçek bir Douglas DC-3 uçak maketinin sarkıtıldığı Çengelhan’ın o büyüleyici salonunda, eski pusulanın açık kapağı karşısında yine aynı yerde duruyorlardı. Kalpleri hâlâ göğüslerinden fırlayacak gibi çarpıyordu ama yüzlerinde kocaman, gururlu ve sır dolu bir gülümseme vardı.</p>
<p>​Arkadan annelerinin "İlayda, Dilara, hadi canlarım, çıkıyoruz! Gruptan kopmayın." diye seslenen sesi duyuldu. İlayda pusulanın kapağını dikkatlice kapattı, Dilara ise cebinde sanki o zamansal yolculuğunun hafif sıcaklığını hissederek ablasının elini sımsıkı tuttu. Müzeden dışarı, Ankara Kalesi’nin serin rüzgârına doğru adım atarken içlerinden, "Bugün biz sadece tarihi bir binayı gezmedik; Kanuni döneminden kalan bu muazzam hanın taş duvarları arasında kurmalı teneke arabaların coşkusunu, buharlı makinelerin gücünü, bebeklerin sessiz bakan gözlerindeki tarihi ve eski bir pusulanın rehberliğinde müzik kutusunun ezgisine eşlik ederek zamanın içinde şarkı söylemenin mucizesini bizzat yaşayarak öğrendik." dediler.</p>
<p></p>
<p>                    DİLEK SARIKAYA </p>
<p>Menajer :ilayda Can &amp; Dilara sarıkaya </p>
<p></p>
<p></p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>BOŞ KALAN HAMAK</title>
<link>https://fikirizleri.com/bos-kaan-hamak</link>
<guid>https://fikirizleri.com/bos-kaan-hamak</guid>
<description><![CDATA[ “Anne, beni daha yükseğe salla!”
“Hayır anne, önce beni!” ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202608/image_870x580_6a8d692b09c67.webp" length="60142" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Tue, 25 Aug 2026 16:06:51 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>        BOŞ KALAN HAMAK </p>
<p>Flütle çalınan bir melodi duyuluyordu.</p>
<p>Yumuşak, süssüz bir melodiydi. Çimenlerin, ağaçların ve ufkun duygusunu taşıyordu. Sanki yıllardır orada bekleyen bir hatırayı uyandırmak için çalınıyordu.</p>
<p>Bazı yerler bizi asla terk etmez.</p>
<p>Sadece zaman geçtikçe daha sessiz, daha uzak ve ulaşılması daha zor hâle gelirlerdi.</p>
<p>Burası da öyle bir yerdi.</p>
<p>Ormanın kenarında, yıllar önce kendi elleriyle astığı iki hamak vardı.. İki kızına ait iki hamak.</p>
<p>Kızları küçükken buraya gelirlerdi. İkisi de aynı anda annelerine seslenirdi.</p>
<p> *Anne, beni daha yükseğe salla!"</p>
<p>" Hayır anne, önce beni!"</p>
<p>Anne gülerek:</p>
<p>" İkinizi birden nasıl sallayayım ben?"</p>
<p>Sonra bir hamaktan diğerine geçer, önce birini, sonra diğerini iterdi. Kızların kahkahaları ormana yayılırdı.</p>
<p>Bazen ikisi de aynı anda konuşur, anne hangisini dinleyeceğini şaşırırdı.</p>
<p>Ama hiçbirini diğerinden ayırmadı. İkisi de canıydı.</p>
<p>İkisi de nefesiydi.</p>
<p>İkisi de dünyaya geldiği gün hayatına başka bir anlam katmıştı. Anne, iki kızına bakarken dünyanın kendisine verebileceği en büyük mutluluğu verdiğini düşünürdü.</p>
<p>Onların ellerini tuttuğunda bütün korkuları dinerdi.</p>
<p>Birinin başını omzuna yasladığında diğerini de yanına çekerdi. İkisini birden sarardı.</p>
<p> "Siz benim iki kanadımsınız," derdi.</p>
<p>Kızlar gülerdi.</p>
<p>O zamanlar ölümün ne olduğunu, </p>
<p>ayrılığın ne kadar ağır olabileceğini bilmiyorlardı. </p>
<p>Yıllar geçti, kızlar büyüdü.</p>
<p>Hamaklar yerinde kaldı.</p>
<p>Bir zamanlar küçük ayakların sallandığı o hamaklarda artık sessizlik vardı. Anne, her baktığında hâlâ çocuklarını görüyordu. Çocukluğun sesleri bazen eşyalarda saklanır.</p>
<p>Bir oyuncakta.</p>
<p>Eski bir elbisede.</p>
<p>Bir fotoğrafın köşesinde.</p>
<p>Ya da yıllardır aynı yerde duran bir hamakta. Sonra hayat, hiç kimsenin hazırlıklı olmadığı bir yerden vurdu onu.</p>
<p>Kızlarından biri gitti.</p>
<p>Öyle bir gidişti ki...</p>
<p>Anne bunun gerçek olduğuna uzun süre inanamadı.</p>
<p>İnsanın “dayanamam” dediği bir ayrılık varmış. Ve insan, dayanamayacağını söylediği o ayrılığa dayanabiliyor olmakla sınanıyormuş.</p>
<p>Ona beklememesi söylendi. Yine de bekledi. Çünkü anneydi.</p>
<p>Bir annenin kalbine “artık gelmeyecek” demek kolay değildi.</p>
<p>Bir gece yine ormana gitti. Gece yarısına kadar orada kaldı. Lambanın kandil ışığı giderek azalırken orman sessizleşti. Rüzgâr bile yavaşladı.</p>
<p>Kadın iki hamağın karşısında durdu.ikiside boş olmasına rağmen gözleri yalnızca küçük kızının hamağına takılı kaldı. </p>
<p>Bir zamanlar küçük bedeniyle sallandığı o hamak şimdi sessizce rüzgârla hareket ediyordu.</p>
<p>Kadın elini uzattıp:</p>
<p>" Sen burada olmalıydın," diyerek hamağın ipine dokundu.</p>
<p>"İkiniz de burada olmalıydın," diyerek ağlarken gözlerini kapattı.</p>
<p>Bir anda yıllar öncesine döndü.</p>
<p>İki küçük kız.</p>
<p>İki hamak.</p>
<p>Ve aralarında duran genç bir anne.</p>
<p>Birini sallarken diğeri sabırsızlanıyordu.</p>
<p>" Anne, sıra bende!" </p>
<p> "Anne, daha hızlı!"</p>
<p>Kahkahalar... </p>
<p>Çimen kokusu.</p>
<p>Güneş.</p>
<p>Hayat.</p>
<p>Kadın gözlerini ağlayarak açtığında yine yalnızdı.</p>
<p> Oturup başını hamağın kenarına yasladı ve uyuyakaldı.</p>
<p>Küçük ayakkabıları onunla bekledi.</p>
<p>Ertesi sabah dünya yine aynıydı.</p>
<p>Güneş doğmuştu. Kuşlar ötüyordu. Ağaçlar rüzgârla sallanıyordu.</p>
<p>Ama onun dünyası sonsuza kadar eksilmişti.</p>
<p>İnsanların görmediği acılar vardı. Yüzünde gülümsemeyle ilerlerken içinde her şey sessizce parçalanabilirdi.</p>
<p>O da gülümsedi, konuştu.</p>
<p>Gündelik işlerini yaptı.</p>
<p>Diğer kızına sarıldı.</p>
<p>Onu kaybetmemek için belki biraz daha sıkı tuttu biliyordu.</p>
<p>Bir çocuğunu kaybetmek için belki daha sıkı tuttu. Biliyordu; bir çocuğunu yalnızca bir insanı kaybetmek değildi.</p>
<p>Birlikte yaşadığın yılları, hayallerini, geleceğini, hatıralarını, kendinden bir parçayı kaybetmekti.</p>
<p>Diğer kızı yanındaydı.</p>
<p>Onu da canından çok seviyordu. Ve insanın kalbinde bir evladın yeri, diğerinin sevgisiyle kapanmıyordu.</p>
<p>Birinin varlığı, diğerinin yokluğunu silmiyordu.</p>
<p>Anne ikisini de aynı kalple seviyordu. Biri yanında nefes alıyordu. Diğeri ise artık yalnızca hatıralarda yaşıyor, sadece enerjisini hisettiriyordu. </p>
<p>Geceleri yine fotoğrafları açıyordu. Her karede kızının yüzündeki gülümsemeye uzun uzun bakıyordu.</p>
<p> "Sen mutluydun," diyerek parmaklarını fotoğrafın üzerinde geziniyordu. </p>
<p> "Ben ise o mutlu anlarına şimdi gözyaşlarımla dokunuyorum. Seni ne kadar çok özledim, yavrum," diyordu. </p>
<p>İçinde biriken onca cümleyi ona anlatmak istiyordu.</p>
<p>Yarım kalan onca duyguyu... </p>
<p>Bir kez sesini duymak.</p>
<p>Bir kez “Nasılsın?” demek istiyor</p>
<p>ama ulaşamıyordu.</p>
<p>Çalmayan bir telefon, cevap vermeyen bir numara ve her geçen gün biraz daha büyüyen bir özlem kalmıştı ona.</p>
<p>İnsan en ulaşamadığı kişiye yanıyordu. Keşke bilseydi.</p>
<p>Keşke kızına, sensizliğin içinde nasıl derin bir boşluk bıraktığını anlatabilseydi. Canının her gün biraz daha nasıl yandığını... </p>
<p>Kalp nadiren bir anda kırılırdı.</p>
<p>Hayal kırıklıklarıyla, eksikliklerle, kırık sözlerle ve veda etmeye hiç hazırlanmadığımız ayrılıklarla yavaşça kırılırdı.</p>
<p>Onun kalbi ise bir kez kırılmamıştı. Her hatırlayışta yeniden kırılıyordu.</p>
<p>Bir şarkıda, bir fotoğrafta, bir kokuda... </p>
<p>Bir çocuğun kahkahasında.</p>
<p>Bazen sokakta kızına benzeyen birini gördüğünde...</p>
<p>Bazen telefonu eline alıp onun numarasını aramak istediğinde... </p>
<p>Bazen de iki hamak arasında durduğunda ve birinin boş olduğunu gördüğünde... </p>
<p>Bir gün yine ormana gitti.</p>
<p>Bu kez yanında diğer kızı vardı.</p>
<p>İki kadın sessizce yan yana yürüyüp hamakların yanına geldiklerinde ikisi de durdu.</p>
<p>Anne bir süre hiçbir şey söylemedi. Sonra kızının elini tutarak:</p>
<p>"Hatırlıyor musun? Seni ve kardeşini burada salladığım günleri." dedi. </p>
<p>Kızı başını sallayarak:</p>
<p>"Hatırlıyorum." dedi. </p>
<p>Anne gülümserken gözlerinden yaşlar da beraberinden boşalıyordu. </p>
<p>"İkiniz de aynı anda “Anne, beni daha yükseğe salla” derdiniz." </p>
<p>Sonra anne boş hamağa bakarak.</p>
<p>"Ben ikinizi de canımdan çok sevdim, yavrum," dedi.</p>
<p>Kızı annesinin elini daha sıkı tutarak:</p>
<p>"Biliyorum, anne," dedi. </p>
<p>"İnsan birini kaybedince diğerini daha az sevmez. Tam tersine... Daha çok sarılmak istiyor. Çünkü hayatın ne kadar kırılgan olduğunu anlıyor." </p>
<p>Rüzgâr eserken boş hamak hafifçe sallandı. Anne, o an kızının çocukluğundaki kahkahasını duyduğunu sanarak gülümsedi. Gözyaşları yanaklarından akarken...</p>
<p>O günden sonra anne boş hamağı kaldırmadı. kimseye de izin vermedi.</p>
<p>O hamak artık yalnızca bir hamak değildi.</p>
<p>Bir kızın çocukluğuydu.</p>
<p>Bir annenin elleriydi.</p>
<p>İki kardeşin kahkahasıydı.</p>
<p>Ve yarım kalan bir hayatın sessiz tanığıydı.</p>
<p>Her gittiğinde önce iki hamağa bakıyor, birinde hâlâ diğer kızını görüyordu. Ötekinde ise kaybettiği kızını.</p>
<p>Ama artık boşluğu yalnızca acıyla görmüyordu.</p>
<p>Orada sevgiyi de görüyordu.</p>
<p>Çünkü bazı insanlar hayatımızdan gider ama sevgileri asla gitmez.</p>
<p>Bir flüt melodisine dönüşür.</p>
<p>Ağaçların arasından geçen rüzgâra...</p>
<p>Ayın gümüş ışığına... </p>
<p>Bir fotoğrafın içindeki gülümsemeye ve bazen boş kalan bir hamağın usulca sallanmasına... </p>
<p>Kadın yıllar sonra bile kızına mektup yazar gibi konuşmaya devam etti.</p>
<p>"Hasretin ne demek olduğunu şimdi çok daha iyi anlıyorum ve yavrumun hasretini çekiyorum."</p>
<p>Gökyüzüne bakarak: " Bir gün ben de bu dünyaya veda edeceğim.</p>
<p>Tıpkı bir rüzgârın dalları usulca terk etmesi gibi... Hiç kimseyi incitmeden. Gürültü koparmadan. Toprağın kokusuna karışacağım.</p>
<p>Yağmurun sesinde beni dinleyin. Bir sabah ansızın camınıza vuran hafif bir esintide... Belki bir çiçeğin yaprağındaki çiğ damlasında... </p>
<p>Size yalnızca “Ben buradayım” diyeceğim.</p>
<p>Çünkü yavrum sen gittin diye sevgim bitmedi.</p>
<p>Sen gittin diye anneliğim de bitmedi. Ben hâlâ sizin annenizim . Ve siz ikinizde hâlâ benim kızımsın. Biriniz yanımda, biriniz gökyüzünde." </p>
<p>Kadın son kez boş hamağa baktı.</p>
<p>Sonra diğer hamağa.</p>
<p>İki hamak yan yana duruyordu.</p>
<p>Biri yaşayan kızının çocukluğunu taşıyordu.</p>
<p>Diğeri ise yalnızca hatıraları.</p>
<p>Ama ikisi de aynı annenin sevgisine aitti.</p>
<p>Anne yavaşça yürürken arkasından rüzgâr esti.</p>
<p>Boş hamak hafifçe sallanırken flüt sesi yeniden duyuldu.</p>
<p>Yumuşak, sessiz, uzak... </p>
<p>Kadın dönüp baktığında kızını hissetti.</p>
<p>Bazı insanlar gitse bile hiçbir zaman gerçekten gitmez.</p>
<p>Bir annenin kalbinde, iki kız çocuğunun yan yana sallandığı o eski yaz günlerinde sonsuza kadar yaşayacaklar.</p>
<p></p>
<p>                 DİLEK SARIKAYA</p>
<p>Menajer :ilayda Can &amp; Dilara sarıkaya</p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>HASTANE MÜDÜRÜ</title>
<link>https://fikirizleri.com/hastane-muduru</link>
<guid>https://fikirizleri.com/hastane-muduru</guid>
<description><![CDATA[ Bazen insanın iyileşmeye değil, biraz anlaşılmaya ihtiyacı vardır. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202608/image_870x580_6a8be4209ba6e.webp" length="50700" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Mon, 24 Aug 2026 19:10:56 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>         HASTANE MÜDÜRÜ</p>
<p class="isSelectedEnd"><span>Dr. Günce sabah servise girdiğinde hastaların koridorda sıra olduğunu gördü.</span></p>
<p class="isSelectedEnd"><span>En önde, elinde dosyayla Hasan duruyordu.</span></p>
<p class="isSelectedEnd"><span>“Ne oluyor?” diye sordu.</span></p>
<p class="isSelectedEnd"><span>Hasan ciddi bir ifadeyle:</span></p>
<p class="isSelectedEnd"><span>“Toplantımız var, doktor hanım.”</span></p>
<p class="isSelectedEnd"><span>“Ne toplantısı?”</span></p>
<p class="isSelectedEnd"><span>“Hastanenin yönetim toplantısı.”</span></p>
<p class="isSelectedEnd"><span>Dr. Günce, “Peki, müdür kim?”</span></p>
<p class="isSelectedEnd"><span>Hasan hiç düşünmeden arkasındaki yaşlı adama işaret ederek:</span></p>
<p class="isSelectedEnd"><span>“Cemil Bey,” dedi.</span></p>
<p class="isSelectedEnd"><span>Cemil Bey sandalyesinde oturmuş, elindeki çayı karıştırıyordu.</span></p>
<p class="isSelectedEnd"><span>“Peki, başhekim?”</span></p>
<p class="isSelectedEnd"><span>“Zelal.”</span></p>
<p class="isSelectedEnd"><span>“Ben?”</span></p>
<p class="isSelectedEnd"><span>Hasan bir an durdu ve:</span></p>
<p class="isSelectedEnd"><span>“Sen de hastanesin,” dedi.</span></p>
<p class="isSelectedEnd"><span>Dr. Günce gülmemek için dudaklarını ısırıyordu.</span></p>
<p class="isSelectedEnd"><span>“Peki, toplantıda ne konuşacaksınız?”</span></p>
<p class="isSelectedEnd"><span>Hasan dosyasını açtı.</span></p>
<p class="isSelectedEnd"><span>“Çok önemli üç madde var. Yemekler kötü, televizyon bozuk ve doktor hanım sürekli bizi iyileştirmeye çalışıyor.”</span></p>
<p class="isSelectedEnd"><span>Dr. Günce kaşlarını kaldırarak:</span></p>
<p class="isSelectedEnd"><span>“Peki, bunda ne sorun var?”</span></p>
<p class="isSelectedEnd"><span>Hasan dosyayı kapatıp:</span></p>
<p class="isSelectedEnd"><span>“Bazen insanın iyileşmeye değil, biraz anlaşılmaya ihtiyacı vardır,” dedi.</span></p>
<p class="isSelectedEnd"><span>Dr. Günce, Hasan’a dikkatle bakarak:</span></p>
<p class="isSelectedEnd"><span>“Sen bunu nereden biliyorsun, Hasan?” diye sordu.</span></p>
<p class="isSelectedEnd"><span>Hasan gözlerini hastalara çevirerek:</span></p>
<p class="isSelectedEnd"><span>“İnsan bazen kendi başına gelmeden başkasının derdini anlayamıyor, doktor hanım,” dedi.</span></p>
<p class="isSelectedEnd"><span>Cemil Bey bu sırada çayından höpürdeterek koca bir yudum aldı. Sonra elini kaldırıp ciddi ciddi:</span></p>
<p class="isSelectedEnd"><span>“Ben de yemeklerin kötü olduğunu düşünüyorum,” dedi.</span></p>
<p class="isSelectedEnd"><span>Herkes alkışlamaya başladı.</span></p>
<p class="isSelectedEnd"><span>Dr. Günce kahkahayla gülüyordu, artık tutamamıştı kendini.</span></p>
<p class="isSelectedEnd"><span>O gün hastalar, farkında olmadan toplantıyı gerçekten yapmışlardı.</span></p>
<p class="isSelectedEnd"><span>Yemekler düzeldi.</span></p>
<p class="isSelectedEnd"><span>Televizyon tamir edildi.</span></p>
<p class="isSelectedEnd"><span>Ve Dr. Günce’nin aklında Hasan’ın, “Bazen insanın iyileşmeye değil, biraz anlaşılmaya ihtiyacı vardır,” cümlesi kaldı.</span></p>
<p class="isSelectedEnd"><span>Ertesi sabah Dr. Günce servise girdiğinde yatağının başında sessizce oturan Cemil Bey’i gördü.</span></p>
<p class="isSelectedEnd"><span>“Günaydın, Cemil Bey, nasılsınız?”</span></p>
<p class="isSelectedEnd"><span>Cemil Bey her zamanki gibi:</span></p>
<p class="isSelectedEnd"><span>“İyiyim, doktor hanım,” diye cevap verdi.</span></p>
<p class="isSelectedEnd"><span>Günce dosyasına bakmak için elini uzatırken:</span></p>
<p class="isSelectedEnd"><span>“Gerçekten nasılsınız?” diye sordu.</span></p>
<p class="isSelectedEnd"><span>Cemil Bey gözlerini pencereye çevirip:</span></p>
<p class="isSelectedEnd"><span>“Kızımı çok özledim,” dedi.</span></p>
<p class="isSelectedEnd"><span>Günce dosyayı kapatıp sandalyesini yatağın yanına çekti.</span></p>
<p class="isSelectedEnd"><span>“Anlatmak ister misiniz?” diye sorduğunda Cemil Bey başını çevirip ona baktı.</span></p>
<p class="isSelectedEnd"><span>İşte o an Günce, Hasan’ın ne demek istediğini gerçekten anladı.</span></p>
<p class="isSelectedEnd"><span>Bazı yaraların ilacı vardı.</span></p>
<p class="isSelectedEnd"><span>Bazılarının ise sadece dinlenmeye ihtiyacı vardı.</span></p>
<p class="isSelectedEnd"><span>O günden sonra serviste bir hastaya “Nasılsın?” diye sormadan önce, gerçekten cevabını dinlemeyi öğrendi. Bazen bir insanın ihtiyacı olan şey ilaç değil, karşısına oturup, acele etmeden onu dinleyen biriydi.</span></p>
<p><span>Ve Dr. Günce o gün, bazı yaraların tedavi edilmekten önce görülmek istediğini öğrendi.</span></p>
<p>    </p>
<p></p>
<p>              DİLEK SARIKAYA </p>
<p>Menajer :ilayda Can &amp; Dilara sarıkaya </p>
<p></p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>MANDALA</title>
<link>https://fikirizleri.com/mandala</link>
<guid>https://fikirizleri.com/mandala</guid>
<description><![CDATA[ Dairenin çevresinde başka daireler, onların çevresinde kareler, üçgenler ve birbirini tekrar eden ince çizgiler. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202608/image_870x580_6a8b3f64682d1.webp" length="62808" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Mon, 24 Aug 2026 10:05:56 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>MANDALA</p>
<p>​Pencerenin aralığından içeri giren hava, perdeleri hafifçe kıpırdatıyor, duvarın üzerindeki gölgeleri yerinden oynatıyordu. Fakat odanın içinde garip bir dinginlik vardı. Sanki burası evin geri kalanından ayrılmış, zamanın biraz daha yavaş aktığı bir yerdi.</p>
<p>​Masanın üzerinde yuvarlak bir kâğıt duruyordu. Kâğıdın tam ortasında ise küçük bir daire vardı. Dairenin çevresinde başka daireler, onların çevresinde kareler, üçgenler ve birbirini tekrar eden ince çizgiler... Desen büyüdükçe karmaşıklaşıyor fakat hiçbir çizgi diğerinin önüne geçmiyordu. Her şey olması gerektiği yerdeydi. Desenin karmaşık olmasına rağmen gözü yormuyordu. Tam tersine, baktıkça gözleri merkeze doğru çekiliyordu.</p>
<p>​Çizgilerin arasında küçük semboller vardı. Bazıları çiçeklere, bazıları kapılara, bazılarıysa daha önce hiç görmediği şekillere benziyordu. Bütün bu işaretlerin gelişigüzel yerleştirilmediğini düşündü. Mandalanın merkezinden dışarıya doğru baktığında bir dünya görüyordu. Dışarıdan merkeze baktığında ise başka bir şey... Kendine benzeyen bir şey.</p>
<p>​Bu tür desenlere Hindistan ve Tibet'teki eski tapınaklarda rastlandığını biliordu. Yüzyıllardır insanlar bunları yalnızca güzel oldukları için çizmemişlerdi. Mandala, onlar için düzenin bir tasviriydi. Evrenin, insanın ve zihnin birbirinden tamamen ayrı olmadığını anlatan sessiz bir harita...</p>
<p>​Fakat onu asıl etkileyen şey, bu haritanın tamamlandığında sonsuza kadar korunmamasıydı. Bazı mandalalar günlerce süren bir çalışmanın ardından kumların üzerinden yavaşça dağıtılıyordu. Onca emek ve sabır... Tek bir hareketle yok oluşu. Bunu düşündüğünde içinde tanımlayamadığı bir duygu oluşuyordu. Belki de mandalanın anlamı tam olarak buydu: Bir şeyi kusursuz hâle getirmek için uğraşırken onun sonsuza kadar kalacağına inanmamak.</p>
<p>​İnsan da böyleydi. Hayatı boyunca kendinden parçalar topluyor, bazılarını saklıyor, bazılarını unutuyor, bazılarını da hiç kimsenin görmemesi için derinlere gömüyordu. Sonra bir gün, hiç beklemediği bir anda, bütün o parçalar karşısına çıkıyordu. Mandalanın da böyle bir tarafı vardı. İnsan çizdikçe kendinden bir şeyler bırakıyordu. Bazen seçtiği renklerde, bazen tekrar tekrar çizdiği bir çizgide, bazen de boş bıraktığı yerde...</p>
<p>​Belki de bu yüzden psikologlar ve sanat terapistleri yıllar içinde mandalalara farklı bir gözle bakmaya başlamıştı. Çünkü insan her zaman konuşarak anlatmıyordu kendini. Bazı şeylerin kelimesi yoktu. Bazı korkuların adı konulamıyordu. Bazı anılar anlatılmak için değil, yalnızca bir şekilde dışarı çıkarılmak için bekliyordu.</p>
<p>​Elindeki kalemi kâğıdın üzerine bıraktı. İlk çizgiyi nereye çekeceğini bilmiyordu. Sonra merkezdeki küçük daireye baktı. O kadar küçüktü ki bütün o büyük desenin içinde kaybolup gitmesi gerekirdi. Ama gitmiyordu. Tam tersine, her şey onun etrafında kurulmuştu.</p>
<p>​Belki de mesele, hayatındaki bütün parçaları düzene sokmak değildi. Belki mesele, bütün o karmaşanın ortasında kendine ait bir merkez bulabilmekti.</p>
<p>​DİLEK SARIKAYA</p>
<p>​Menajer: İlayda Can &amp; Dilara Sarıkaya</p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>DAĞIN KIZI</title>
<link>https://fikirizleri.com/dagin-kizi</link>
<guid>https://fikirizleri.com/dagin-kizi</guid>
<description><![CDATA[ O vadinin sahibi değil, kendisiydi. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202608/image_870x580_6a83ef18bc3e3.webp" length="72286" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Tue, 18 Aug 2026 08:35:38 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>DAĞIN KIZI</p>
<p>Dağların arasında bir vadi vardı.</p>
<p>Oraya giden yolların hiçbiri aynı yere çıkmazdı. Kimi sislerin içinde kaybolur, kimi sarp kayalıklarda son bulur, kimi de insanı saatlerce yürüttükten sonra başladığı yere geri getirirdi. Bu yüzden vadiyi bilenler oraya gitmez, bilmeyenler ise onu bulamazdı.</p>
<p>Vadinin tam ortasında ise yüzyıllardır değişmeyen bir sır yaşardı.</p>
<p>Gün henüz doğarken dağların zirvelerine ilk altın ışık vurdu. Bulutlar ağır ağır vadinin üzerine çökerken, ormanın içindeki yapraklar rüzgâr değmeden kıpırdamaya başlamıştı.</p>
<p>Sonra suyun sesi duyuldu.</p>
<p>Ardından yüzlerce küçük derenin aynı anda uyanmasına benzeyen bir uğultuya dönüşürken vadinin en yüksek kayalıklarının üzerinde bir kadın belirdi.</p>
<p>Çıplak ayakları toprağa değmiyordu. Sanki dağın kendisi onu taşıyordu.</p>
<p>Uzun, koyu kızıl saçları omuzlarından aşağıya dökülüyor, saçlarının arasından yeşil sarmaşıklar ve ince kökler geçiyordu. Kimi yerlerde saçları yosunla kaplanmıştı. Yapraklar bedeninin üzerinde bir örtü gibi dururken, ağaç kökleri kollarının çevresinden geçerek yeniden toprağa uzanıyordu.</p>
<p>Kadın gözlerini kapattığında ilk damla saçlarının ucundan düştü.</p>
<p>Sonra bir tane daha, ardından yüzlerce damla...</p>
<p>Şelaleler onun saçlarından, omuzlarından ve parmak uçlarından doğmaya başladı. Su ellerine doğru akarken kadın iki avucunu yavaşça birleştirdiğinde, sanki bütün dağlar onun nefesini bekliyormuş gibi vadideki kuşlar, rüzgâr ve her şey bir anlığına sustu.</p>
<p>Ağaçların yaprakları bile kıpırdamıyordu.</p>
<p>Kadın gözlerini açmadan ellerini aşağıya çevirdi.</p>
<p>Avuçlarının arasından dökülen su, kayaların üzerinden kıvrılarak aşağıya inmeye başladı. Önce ince bir dere olup sonra büyüdü, genişledi ve vadinin içinden geçen berrak bir nehre dönüştü.</p>
<p>Nehrin geçtiği her yerde toprak canlanıyordu.</p>
<p>Kurumuş otlar yeşerirken yosunlar kayaların üzerine yayıldı. Ağaçların dallarında yeni yapraklar belirdi.</p>
<p>Vadinin üzerinde asılı duran sis, güneşin altın ışıklarıyla birleşerek gümüş renkli bir örtüye dönüştü.</p>
<p>Kadın bütün bunlara bakarken yüzünde sadece derin bir huzur vardı.</p>
<p>O vadinin sahibi değil, kendisiydi.</p>
<p>Dağın hafızası, ormanın kalbi, nehrin sesi ve toprağın nefesiydi.</p>
<p>Uzaklarda, dağ yolunda ilerleyen birkaç küçük araç göründü.</p>
<p>İnsanlar vadinin güzelliğine bakıyor, gördüklerinin gerçek olduğuna inanmakta güçlük çekiyordu. Fakat hiçbiri kadını fark etmiyordu. Onu görebilmek için gözlerinin açık olması yetmiyordu. İnsanın önce içindeki gürültüyü susturması gerekiyordu.</p>
<p>Kadın başını hafifçe kaldırdığında güneş yüzüne vurdu ve bütün vadi ışıkla doldu.</p>
<p>Sonra kadın yavaşça geriye doğru çekilirken saçları ağaçların dallarına karıştı.</p>
<p>Kolları sarmaşıklara dönüştü.</p>
<p>Ayaklarının altında kökler belirdi. Bedeninin çevresindeki yosunlar çoğaldı. Ve birkaç nefes sonra artık orada değildi.</p>
<p>Yalnızca ellerinden doğan nehir akmaya devam ediyordu.</p>
<p>Vadinin aşağısında insanlar hâlâ gördükleri manzaraya bakıyor, huzurun içlerini doldurduğunu hissediyorlardı.</p>
<p>Hiçbiri bunun tam olarak ne olduğunu anlayamadı. Vadinin derinliklerinde, suyun sesi arasında eski bir cümle yankılanıyordu:</p>
<p>“Doğa senden hiçbir şey istemez. Yalnızca kendini hatırlamanı bekler.”</p>
<p>Ve o günden sonra, ne zaman dağların üzerinde altın renkli bir gün doğsa, vadiden geçenler şelalelerin arasında uzun kızıl saçlı bir kadının siluetini gördüklerini anlatmaya başladılar.</p>
<p>Kimileri bunun bir hayal olduğunu söyledi.</p>
<p>Kimileri bir efsane olduğunu düşündü.</p>
<p>Kimileri ise doğanın insanlara gönderdiği bir işaret olduğuna inandı.</p>
<p>Vadinin sırrını gerçekten bilenler ise şöyle söylerdi:</p>
<p>“Onu arama. Onu bulduğun gün, aslında kendini bulmuş olursun.”</p>
<p>DİLEK SARIKAYA</p>
<p>Menajer: İlayda Can &amp; Dilara Sarıkaya</p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>O GÜN HİÇ GELMEDİ</title>
<link>https://fikirizleri.com/o-gun-hic-gelmedi</link>
<guid>https://fikirizleri.com/o-gun-hic-gelmedi</guid>
<description><![CDATA[ İnsanoğlu sınanmadığının bülbülü, sınandığının ise dilsiziydi. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202608/image_870x580_6a8015998a0e2.webp" length="21358" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Sat, 15 Aug 2026 20:30:49 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>           O GÜN HİÇ GELMEDİ</p>
<p> Bir gün her şey güzel olacaktı. Çocukken mi, gençliğinde mi, yoksa hayatın onu iyice yorduğu yıllarda mı bunu ne zaman söylediğini hatırlamıyordu artık. Belki de her defasında başka bir güne bırakmıştı umudunu.</p>
<p>Bir gün...</p>
<p>İnsan, bazen iki kelimeyle koca bir ömrü tüketebiliyor.</p>
<p>Çocukken büyümeyi beklemişti. Büyüyünce özgürleşeceğini sanmıştı. Gençliğinde biraz daha sabretmesi gerektiğini söylemişlerdi.Sonra evlilik, sonra geçim derdi, sonra başkalarının ihtiyaçları girmişti hayatına. Kendisi hep biraz daha beklemişti. Bir gün kendine sıra gelecekti güya ama o gün hiç gelmedi.</p>
<p>Pencerenin önünde oturup dışarıdaki insanlara baktı. Herkes bir yere yetişiyordu. Kimi elinde poşetlerle eve dönüyor, kimi çocuğunun elinden tutmuş yürüyordu. Bir kadın kahkaha atarak telefonda konuşuyordu.</p>
<p>Bir an kendi gençliğini düşündü.</p>
<p>Ne çocukluğunu doyasıya yaşayabilmişti ne de gençliğini. Hayat, daha ne olduğunu anlayamadan avuçlarının arasından akıp gitmişti.</p>
<p>Avuçlarında hiçbir şey yoktu.</p>
<p>Ne kıymetinin bilindiğini hissedebilmişti ne de değerinin.</p>
<p>Uzun yıllar boyunca kendisine verilenle yetinmiş, kendisinden bekleneni yapmıştı. Kimseyi üzmemek için sustuğu günler olmuştu. Kırıldığı hâlde gülümsediği, ağlamak isteyip de odasına kapanamadığı geceleri...</p>
<p>İnsan, kendini sürekli başkalarının hayatına sığdırmaya çalışırken kendi hayatından çıkıp gidiyor.</p>
<p>Bir gün değişmeye başladı.</p>
<p>Sessizce.</p>
<p>Kimse fark etmeden.</p>
<p>Artık hayatta yük olmayı değil, kendi yükünü taşımayı öğreniyordu. Belki de bu yüzden biraz daha mesafeli, biraz sesizdi.</p>
<p>Bazı insanlar çok konuştuğu için değil, çok sustuğu için değişirdi.</p>
<p>Onun sessizliğinin içinde yıllar birikmişti. Kaybedilen insanlar, söylenemeyen sözler, yarım kalan vedalar...</p>
<p>Ve dostlar vardı.</p>
<p>Bir zamanlar, "O dost bana gelsin." demişti. Sözün devamını hatırlamıyordu belki ama o günün sıcaklığını hatırlıyordu. Bir kadeh uzatılmış, birlikte içilmiş, hayatın bütün ağırlığı birkaç saatliğine masanın üzerinde unutulmuştu.</p>
<p>Sonra o dost da gitmişti.</p>
<p>Geriye bir sandalye, yarım kalmış bir sohbet ve söylenmemiş cümleler kalmıştı.</p>
<p>İnsan bazı ayrılıkları ağlayarak atlatamıyordu. Bazen insanın acı,gözyaşına sığmıyordu.</p>
<p>O da ağlamamayı öğrenmişti.</p>
<p>"Ağlama dost." demişlerdi bir zamanlar. Oysa ağlamamak, acı hissetmemek değildi. Sadece acıyı kimseye göstermemeyi öğrenmekti.</p>
<p>"Sen yoktun. Ben yalnız kalmayı öğrendim. Acıya duvar gibi durmayı, kimseye belli etmeden geceleri uyanmayı, sabah olduğunda hiçbir şey olmamış gibi sofraya oturmayı öğrendim. Kaybolmuş bir dilin sözcükleri gibi öksüz, bağsız kalmayı da...</p>
<p>Ama en zorunu başka bir yerde öğrendi. İnsanın kendi kendine yetmeyi öğrenmesi, güçlü olmak değildi. Bazen sadece başka bir seçeneğin kalmamış olmasıydı.</p>
<p>Yıllar önce çok büyük sözler söyleyen insanların, başkasının acısını uzaktan izlerken ne kadar kolay konuşabildiğini düşündü.</p>
<p>İnsanoğlu sınanmadığının bülbülü, sınandığının ise dilsiziydi.</p>
<p>Acıyı yaşamayana her şeyin bir açıklaması vardı.</p>
<p>"Geçer."</p>
<p>"Alışırsın."</p>
<p>"Zaman her şeyi iyileştirir."</p>
<p>Söylemesi ne kolaydı.</p>
<p>Yaşayana sormak gerekir bir de bunu. Zikri aynı mıydı?</p>
<p>Bir başkasının yükünü taşımayan herkes, o yükün hafif olduğunu sanırdı. Oysa her yük, taşımayana hafif gelir.</p>
<p>Bir gün aynanın karşısına geçip yüzünde yılların bıraktığı çizgilere baktı. Her çizginin bir hikâyesi vardı.</p>
<p>Bazıları çocukluğundan kalmıştı.</p>
<p>Bazıları gençliğinden.</p>
<p>Bazıları ise kimsenin bilmediği gecelerden...</p>
<p>Elini yüzüne götürüp," Bunca yıl neyi bekledim?" diye düşündü.</p>
<p>İnsanın hayatındaki en büyük kayıp, bir şeyleri kaybetmesi değildi belki de. Kendi hayatını yaşamayı sürekli ertelemesiydi.</p>
<p>Pencereyi açıp bir süre öylece durup düşündü.</p>
<p>Belki hayatının tamamını geri getiremezdi. Çocukluğunu, gençliğini yeniden yaşayamaz, gidenleri geri getiremezdi.</p>
<p>Ama bundan sonrasını beklemek zorunda da değildi.</p>
<p>Dönüşüm biraz da buydu.  </p>
<p>Eski kabuğun kırılması her zaman acıtırdı.</p>
<p>Nasıl ki tohum, toprağın altında çatlamadan güneşe ulaşamazsa...</p>
<p>Belki de yıllardır yaşadığı acı, onu yok etmek için değil, kendisine ulaştırmak için vardı.</p>
<p>Acıdan kaçtıkça eksik kalmıştı.</p>
<p>Şimdi ilk kez acısına başka bir gözle bakıyordu. Onu bir ceza gibi değil, hayatın elindeki sert bir ateş gibi görüyordu.</p>
<p>İnsan o ateşte yanarken değişiyor, eksiliyordu yeniden şekilleniyordu. Kadehini eline aldığında içinde ne var bilmiyordu.</p>
<p>Şarap mı, geçmiş mi, yoksa yıllardır söyleyemediği sözler mi?</p>
<p>Bir yudum alırken artık kimsenin gelmesini, anlamasını, kıymetini bilmesini beklemiyordu.</p>
<p>Kendi kıymetini kendisi biliyordu artık yada bilmeye çabalıyordu.</p>
<p>Pencerenin önünde durup dışarı baktığında gökyüzü yavaş yavaş aydınlanıyordu.</p>
<p>"Bir gün her şey güzel olacak." demişti yıllarca.</p>
<p>O gün bir türlü gelmedi ve artık beklemiyordu.</p>
<p>Bazı insanlar, hayatlarının en güzel gününe kavuşmazlar. Kendi içlerinden geçerek, o günü kendileri yaratırlar. Sonra durup cümlesini değiştirdi.</p>
<p> Bir gün değil, bugün.</p>
<p>Koca bir ömrü “bir gün” diyerek geçirmişti.</p>
<p>Ve artık o günü beklemeyecekti. Hayatından geriye ne kadar zaman kaldığını bilmiyordu.</p>
<p>Ama ilk kez, kalan zamanın kendisine ait olduğunu biliyordu.</p>
<p>             DİLEK SARIKAYA</p>
<p> Menajer :ilayda Can &amp; Dilara sarıkaya</p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>ÇINARIN ALTINDAKİ TAŞ</title>
<link>https://fikirizleri.com/cinarin-altindaki-tas</link>
<guid>https://fikirizleri.com/cinarin-altindaki-tas</guid>
<description><![CDATA[ Oysa bazen en büyük iyilik, birinin hayatında yerinden oynamayan taş olabilmektir. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202608/image_870x580_6a7c2c1d067e9.webp" length="82414" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Wed, 12 Aug 2026 20:13:10 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p class="MsoNormal">           ÇINARIN ALTINDAKİ TAŞ<o:p></o:p></p>
<p class="isSelectedEnd"><span>Bir akşam çocuklar fırının önünde toplanmıştı. İçlerinden biri Mustafa Amca’ya, "İnsanların en zor taşıdığı yük nedir?" diye sordu. Yaşlı adam yüzünde hafif bir tebessümle, "Etrafıma toplanın bakalım, size bir taşın hikâyesini anlatayım." dedi. Çocuklar heyecanla Mustafa Amca’nın etrafında toplanıp yerlerini aldılar. "Hikâyeyi dinlemeye hazırız." dediler. Ve Mustafa Amca başladı hikâyesine: </span></p>
<p class="isSelectedEnd"><span>Yıllar, yıllar önce bir köyün meydanında kocaman bir çınar ağacı varmış. Ağacın dibinde de yumruk kadar, sıradan bir taş dururmuş. Kimse o taşa dokunmazmış. Nedenini soranlara köyün yaşlıları, "Yerinde dursun." dermiş.</span></p>
<p class="isSelectedEnd"><span>Bir gün köye meraklı bir yabancı gelmiş. "Alt tarafı taş." demiş. Eğilmiş, taşı yerinden kaldırmış. Kaldırdığı anda çınarın dallarından yüzlerce serçe havalanmış. O kadar çok kuş uçmuş ki gökyüzü bir anlığına kararmış. Yabancı paniklemiş, ne yapacağını bilememiş. Köylülerden biri taşı eski yerine koymuş. Az sonra kuşlar tekrar gelip dallarına konmuş.</span></p>
<p class="isSelectedEnd"><span>Yabancı dayanamayıp sormuş. "Bu taşın sırrı nedir?" diye. Köyün en yaşlısı, "Taşın hiçbir sırrı yok, evlat." diye cevaplamış. "Öyleyse?" demiş yabancı. "Yıllardır kuşlar bu taşı görünce buranın güvenli olduğunu öğrenmişler. O taş yerinde durdukça yuvalarına korkmadan dönüyorlar."</span></p>
<p class="isSelectedEnd"><span>Yabancı sessizce uzaklaşırken yaşlı adam sözünü tamamlamış. "Hayatta bazı şeylerin değeri yaptığında değil, hep yerinde durduğunda anlaşılır. Güven de böyledir. Bir kez yerinden oynadı mı, geri gelmesi uzun zaman alır."</span></p>
<p class="isSelectedEnd"><span>Mustafa Amca çocuklara bakarak, "İnsanlar hep büyük işler yapmanın peşindedir. Oysa bazen en büyük iyilik, birinin hayatında yerinden oynamayan taş olabilmektir." demiş.</span></p>
<p class="isSelectedEnd"><span>Çocuklardan biri, "Yani güvenilir olmaktır." demiş.</span></p>
<p class="isSelectedEnd"><span>Yaşlı adam, "İşte evlat. İnsan, sözünü tutarak büyür. Güveni koruyarak da hatırlanır." demiş.</span></p>
<p><span>O gece çocuklar evlerine dönerken çınarın altındaki taşı değil, kendi hayatlarında yerinden oynatmaması gereken değerleri düşünüyorlardı.</span></p>
<p class="MsoNormal"> DİLEK SARIKAYA<o:p></o:p></p>
<p class="MsoNormal"> Menajer : İlayda Can &amp; Dilara Sarıkaya</p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>MAHALLEYE CİN GİRDİ SANDILAR</title>
<link>https://fikirizleri.com/mahalleye-cin-girdi-sandilar</link>
<guid>https://fikirizleri.com/mahalleye-cin-girdi-sandilar</guid>
<description><![CDATA[ Tam herkes oynarken sistemin kadın sesi tekrar konuştu. BATTERY LOW. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202608/image_870x580_6a78a02641e77.webp" length="87244" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Mon, 10 Aug 2026 09:35:12 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>MAHALLEYE CİN GİRDİ SANDILAR</p>
<p>Mahallenin en büyük olayı yıllardır aynıydı: Kimin balkonundan kime laf atıldığı...</p>
<p>​Ta ki Perihan Teyze internetten akıllı ev sistemi alana kadar.</p>
<p>​Kadın üç gün boyunca herkese hava attı: "Ben artık teknoloji insanıyım." Kimse inanmadı tabii. Çünkü Perihan Teyze televizyon kumandasını bile poşette saklayan bir kadındı.</p>
<p>​Ama dördüncü gün olay patladı.</p>
<p>​Sabah ezanıyla birlikte mahallede korkunç bir ses yankılanıyordu:</p>
<p>​"UYARI! HAREKET ALGILANDI!"</p>
<p>​Millet yataktan fırladı. Hatçe Teyze pencereyi açıp bağırdı:</p>
<p>"Perihaaan! Eve polis mi geldi?" </p>
<p>​İçeriden Perihan Teyze’nin sesi duyuldu:</p>
<p>"Ben de bilmiyorum kız! Ev kendi kendine konuşuyor!" </p>
<p>​Meğer kadın internetten sesli alarm sistemi kurmuş. Ama yanlışlıkla dili İngilizce, modu da yüksek güvenlik moduna almış. Kadın gece tuvalete kalkınca ev bağırıyordu:</p>
<p>"INTRUDER ALERT! (İzinsiz giriş uyarısı!)" </p>
<p>​Mahalle üç gece uyuyamadı.</p>
<p>​En sonunda muhtar gelip kapıyı çaldı. Perihan Teyze saç baş dağılmış hâlde açtı. Gözünün altı morarmış... Belli ki kendi alarmından korkup duruyordu.</p>
<p>​Muhtar:</p>
<p>"Perihan Abla, bu ne?" diye sorunca kadın sinirle elini uzatarak salonu gösterdi:</p>
<p>"Ben bunun sadece ışık yakacağını sanmıştım!" </p>
<p>​Tam o sırada mutfaktan ses geldi:</p>
<p>"WARNING! (UYARI!)" </p>
<p>​Muhtar yerinden sıçrarken Hatçe Teyze, "Ayetel Kürsi okuyun!" diye bağırmaya başladı. Karşı apartmandan biri korkudan terlikle kaçmaya başladı. Perihan Teyze panikle kumandaya bastı. Bu sefer ışıklar disko gibi yanıp sönmeye başladı. Salon bir anda düğün salonuna döndü.</p>
<p>​Muhtar, "Abla kapat şunu!" diye bağırırken Perihan Teyze, "Hangi tuş olduğunu bilmiyorum!" diye bağırarak karşılık veriyordu.</p>
<p>​Derken sistem kendi kendine müzik açtı. Hatçe Teyze korkudan ağlayacakken mahallenin en arsız kadını Neriman ortaya çıktı. Kadın bir anda oynamaya başladı:</p>
<p> "Hazır müzik açılmış!"</p>
<p>​Bir dakika sonra muhtar alkış tutarken çocuklar zıplamaya başladı. Perihan Teyze korkudan bastığı tuşlarla ışıkları daha da hızlandırdı. Mahallede cin çıktı sanılan gece bir anda düğüne döndü. Tam herkes oynarken sistemin kadın sesi tekrar konuştu:</p>
<p>" BATTERY LOW." </p>
<p>​Mahalle sakinleşirken Hatçe Teyze gözlerini kısıp:</p>
<p>"Kız, bu cin değilmiş. Şarjı bitiyormuş," dedi.</p>
<p>​O an bütün sokak kahkahadan kırılıyordu. Ama rezillik burada bitmemişti. Ertesi gün Perihan Teyze sistemi tamamen söktürmek için teknik servis çağırdı. Genç bir çocuk gelerek laptopu açtı, beş dakika uğraştı. Sonra ciddi ciddi sordu:</p>
<p>"Teyze, siz neden güvenlik sistemine isim olarak "Kocamdan Bıktım" yazdınız?"</p>
<p>​Kadın şaşkınlıkla gencin yüzüne bakıyordu. Komşular ve muhtar da yanında dinliyordu. Sistem her açıldığında aslında şunu söylüyormuş:</p>
<p>"Welcome, Kocamdan Bıktım." </p>
<p>​Hatçe Teyze ne diyeceğini bilmezken muhtar gözlüğünü çıkarıp katıla katıla, gözlerinden yaşlar süzülerek gülmeye başladı. Neriman duvara yaslanmış, elini ağzına bastırarak gülmemeye çalışıyordu. Perihan Teyze kıpkırmızı olmuştu:</p>
<p>"Ben onu şifre sanmıştım!" </p>
<p>​Teknik servisteki genç çocuk gülmemek için dudağını ısırıyordu. Tam çıkarken sistem son kez konuştu:</p>
<p>"GOODBYE." </p>
<p>​Perihan Teyze arkasından bağırdı:</p>
<p>"Hadi git de kurtulalım senden şeytan!" </p>
<p>​O günden sonra bu olay mahallede dalga konusu oldu. Artık biri teknolojiyle ilgili konuşunca herkes aynı şeyi söylüyordu:</p>
<p>​"Perihan Teyze’ye danışma da ne yaparsan yap!"</p>
<p>     DİLEK SARIKAYA </p>
<p>Menajer :ilayda Can &amp; Dilara sarıkaya</p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>VİNTAGE PANAYIRI</title>
<link>https://fikirizleri.com/vintage-panayiri</link>
<guid>https://fikirizleri.com/vintage-panayiri</guid>
<description><![CDATA[ Üzerinde Vintage Panayırı yazan bir tabela vardı. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202608/image_870x580_6a74251354c0a.webp" length="41948" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Thu, 06 Aug 2026 12:50:50 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>         VİNTAGE PANAYIRI </p>
<p>Kasabanın eski tren yolunun bittiği yerde, yıllardır kimsenin uğramadığı geniş bir düzlük uzanırdı. Çocukken oraya dünyanın sonu derdik. Çünkü raylar orada biter, ötesini yalnızca rüzgâr bilirdi.</p>
<p>Diz boyu yükselen otlar, rüzgâr estiğinde dalga dalga hareket eder, toprağın altında, gözle görülmeyen başka bir hayat saklıymış gibi bir his uyandırırdı.</p>
<p>İşte o unutulmuş düzlük, yıllar sonra bir sabah ansızın renklenmeye başladı.</p>
<p>Önce eski bir kamyon geldi. Kasasında, güneşten solmuş üzerinde Vintage Panayırı yazan bir tabela vardı.</p>
<p>Ardından bir kamyon daha geldi. Sonra bir diğeri.</p>
<p>Gün doğana kadar düzlükte ipler gerildi, bez tenteler kuruldu, paslı çiviler toprağa çakıldı. Sabahın ilk ışıklarıyla birlikte ortaya çıkan manzara, sanki gece boyunca kurulmuş bir rüyadan geriye kalmış gibiydi.</p>
<p>O sabah erkenden uyandım. İçimde tarif edemediğim bir merak vardı. Üzerime aceleyle bir şeyler geçirip dışarı çıktım.</p>
<p>Panayıra doğru yürürken rüzgâr, daha önce hiç duymadığım ama bir yerlerden tanıdık gelen kokular taşıyordu. Eski kitapların sayfaları, cilalanmış ahşap, naftalin ve yağmur yemiş demirin kokusu.</p>
<p>Geçmiş, küçük parçalar hâlinde bugünün içine karışıyordu.</p>
<p>Panayırın girişinde eski püskü bir kemer vardı. Üzerindeki harfler zamanla solmuştu. Yaklaştığımda yalnızca hatırlayanlar İçin sözlerini okuyabildim. </p>
<p>İçeri adım attığım anda sanki zamanın sesi kısılmıştı. Kalabalığın uğultusu uzaklaşmış, renkler daha derin, anlar daha yavaş akmaya başlamıştı.</p>
<p>Bir köşede duran gramofon, cızırtıların arasından eski bir şarkı çalıyordu. Melodiyi tanımıyordum. Yine de içimde bir yere dokunuyordu, sanki yıllardır unuttuğum bir anı, sessizce beni hatırlıyordu.</p>
<p>Panayırın içinde ilerledikçe her tezgâh başka bir zamana açılan kapı gibiydi.</p>
<p>Bir köşede eski daktilolar sıralanmıştı. Tuşlarına dokunduğunuzda, sanki yarım kalmış cümleler yeniden hayat bulacakmış gibi bir his veriyorlardı. Bazı harfler silinmişti, bazı tuşlar yıpranmıştı ama her biri, bir zamanlar birinin ellerinde anlam kazanmıştı.</p>
<p>Bir başka tezgahta sararmış mektuplar duruyordu. Zarfların üzerinde tanımadığım insanların isimleri yazılıydı. Kimin yazdığını, kime gönderildiğini bilmiyordum. Ama her birinde tanıdık bir duygu vardı. özlem, bekleyiş, söylenememiş sözler.</p>
<p>Bir diğerinde ise rengârenk fincanlar dizilmişti. Her fincanın başka bir kahvenin değil, başka bir sohbetin hatırasını taşıdığına inanabilirdim. Kimi uzun geceleri, kimi eski dostlukları, kimi de artık geri dönmeyecek insanlarla paylaşılan sessiz anları saklıyor gibiydi.</p>
<p>Fakat bütün bu kalabalığın içinde en çok dikkatimi çeken, köşede duran küçük bir çadır oldu. Diğerlerinden daha sadeydi. Gösterişli eşyalarla süslenmemiş, yalnızca sessizce orada duruyordu.</p>
<p>Çadırın önünde yaşlı bir kadın oturuyordu. Saçları gümüş gibi parlıyor, yüzünde yılların bıraktığı sakin bir ifade taşıyordu. Beni görür görmez gülümseyerek "Geç kaldın," dedi.</p>
<p>Sözleri o kadar sakindi ki şaşırmaktan çok, sanki uzun zamandır beklediğim bir şeyi duymuş gibi hissettim.</p>
<p>"Neye?" diye sordum.</p>
<p>Kadın gözlerini üzerimden ayırmadan "Kendine" diye cevap verdi. Sonra eliyle çadırın içini gösterdi.</p>
<p>İçeri girdiğimde küçük bir odaya benzeyen bir yerle karşılaştım. Duvarlarda farklı boyutlarda aynalar asılıydı. Ama bunlar sıradan aynalara benzemiyordu.</p>
<p>Her biri , bir zaman parçası taşıyor gibiydi.</p>
<p>Kadın ağır adımlarla bir aynanın önüne geldi. "Bak," dedi.</p>
<p>Yaklaştım. Kendimi görmeyi bekliyordum. Ama aynada çocukluğumu gördüm.</p>
<p>Bahçede koşan küçük hâlimi. Dizlerimdeki yaraları, üzerimdeki eski kıyafetleri ve yüzümdeki o büyük, hesapsız gülümsemeyi.</p>
<p>O görüntü o kadar gerçekti ki bir an elimi uzatıp aynanın içindeki çocuğun elini tutmak istedim.</p>
<p>Gözlerim doldu.</p>
<p>"Bu nasıl mümkün olabilir?" diye fısıldadım.</p>
<p>Kadın "Hatıralar kaybolmaz," dedi. "Sadece onları saklayacak bir yer ararlar."</p>
<p>Beni başka bir aynaya götürdü.</p>
<p>Bu kez karşımda, yıllar içinde uzaklaştığım biri vardı.</p>
<p>Bir zamanlar çok sevdiğim ama hayatın sessizce aramıza mesafe koyduğu biri.</p>
<p>Gözlerindeki sıcaklık, söyleyemediğimiz sözler ve yarım kalmış anlar bir anda içimde yeniden canlandı.</p>
<p>Kadın aynaya bakarak "Bazı anlar vardır tam yaşanamazlar. Söylenmesi gerekenler söylenmez, sarılması gerekenlere sarılınmaz. Ama insanın içinde tamamlanmayı beklerler." dedikten sonra sustu bir süre sessiz kaldıktan sonra devam etti. "Burada ise kendilerine bir yol bulurlar" dedi. </p>
<p>Çadırdan çıktığımda dışarıdaki dünya aynıydı. Ama ben aynı değildim. Panayırın içinde dolaşmaya devam ettim.</p>
<p>Az önce yaşadıklarımın etkisi hâlâ üzerimdeydi. Etrafımdaki her eşya, sanki yalnızca geçmişten kalmış bir nesne değil, birinin yarım kalmış hikâyesi gibiydi.</p>
<p>Bir süre sonra küçük bir tezgahta eski bir saat gördüm.</p>
<p>Zinciri kararmış, camı çizilmişti. Dışarıdan bakıldığında yılların yorgunluğunu taşıyordu. Ama kulağımı yaklaştırdığımda düzenli bir şekilde çalışan tik taklarını duydum.</p>
<p>Sanki zaman, bütün yıpranmışlığına rağmen hâlâ yoluna devam ediyordu.</p>
<p>Satıcı, gözlüğünün üzerinden bana bakarak. </p>
<p>"Bu saat sıradan değildir," dedi.</p>
<p>"Ne farkı var?" diye sordum.</p>
<p>"Bu saat sadece zamanı göstermez."</p>
<p>Saatin kapağını yavaşça kapattı.</p>
<p>"Ne gösterir?"</p>
<p>"Ne kadarını kaçırdığını."</p>
<p>Saati elime aldığımda garip bir ağırlık hissettim. Bu, yalnızca metalin ağırlığı değildi. Sanki içinde yaşanmış yıllar, söylenmemiş cümleler ve geri dönmeyen anlar birikmişti. Aldım.</p>
<p>Biraz ilerlediğimde, elinde eski bir uçurtma tutan küçük bir çocuk gördüm.</p>
<p>Uçurtmanın kumaşı yer yer yamalanmıştı. Renkleri solmuştu ama yine de neşeli görünüyordu. Sanki bütün yaralarına rağmen gökyüzüne çıkmaya hazırdı.</p>
<p>Çocuk bana bakarak "Uçurmak ister misin?" diye sordu.</p>
<p>"Uçar mı ki?" dedim.</p>
<p>Çocuk omuzlarını silkerek</p>
<p> "Denemeden bilemezsin."</p>
<p>Elindeki ipi bana uzattı.</p>
<p>Birlikte koşmaya başladık.</p>
<p>Rüzgâr çok güçlü değildi. Hatta ilk anda uçurtmanın havalanmayacağını düşündüm. Ama biraz daha koştukça ip gerildi. Uçurtma önce sendeledi.</p>
<p>Sonra yükselerek gökyüzünde ağır ağır süzülmeye başladı.</p>
<p>İp avuçlarımın arasındaydı.</p>
<p>O anda çevremdeki bütün sesler uzaklaştı. Sanki dünya bir anlığına durmuş gibiydi. </p>
<p>Gökyüzü hiç olmadığı kadar geniş, içimdeki ağırlık ise hiç olmadığı kadar hafifti.</p>
<p>Çocuğun kahkahası rüzgâra karıştı. O sesi tanıyordum.</p>
<p>Nereden geldiğini anlamam biraz zaman aldı. Sonra fark ettim. O çocuk bendim.</p>
<p>Daha küçük hâlimdi.</p>
<p>Daha cesur, daha meraklı, daha korkusuz. Henüz hayatın bazı şeyleri eksiltebileceğini bilmeyen hâlim.</p>
<p>Uçurtma gökyüzünde dans ederken içimde uzun zamandır yerini arayan bir şey yerine oturdu. Belki de kaybettiğimi sandığım şeyler gerçekten kaybolmamıştı. Belki sadece onları yeniden hatırlamam gerekiyordu. Akşamüstüne doğru panayır yavaş yavaş sessizleşmeye başladı.</p>
<p>Gün boyunca hayat dolu görünen düzlük, şimdi yavaşça eski hâline dönüyordu. Tenteler sökülüyor, tabelalar indiriliyor, ipler birer birer çözülüyordu.</p>
<p>Sanki panayır hiç kurulmamış bütün o anlar yalnızca kısa bir rüyanın içinden geçmişti.</p>
<p>Ama ben biliyordum.</p>
<p>Bazı şeyler gerçek olmak için uzun sürmek zorunda değildi.</p>
<p>Çıkışa doğru yürürken yaşlı kadını yeniden gördüm. Hâlâ aynı sakinlikle oturuyordu. Sanki bütün gün boyunca beni değil, çok daha uzun zamandır beklediği bir şeyi izlemiş gibiydi.</p>
<p>Yanından geçerken bana bakarak "Unutma," dedi.</p>
<p>Durup ona döndüm.</p>
<p>"Geçmiş seni çağırmaz.</p>
<p>Sen onu dinlersen konuşur" dedi. </p>
<p>Bu sözleri içimde bir yere bıraktım. "Unutmayacağım," dedim ve panayırdan çıktım.</p>
<p>Arkamı dönüp baktığımda düzlük yine eski hâline dönmüştü. Ne tenteler vardı ne tabelalar. Ne de gün boyunca gördüğüm o renkli kalabalık.</p>
<p>Sadece rüzgâr ve diz boyu uzayan otlar vardı. </p>
<p>Sanki hiçbir şey yaşanmamış gibiydi. Ama cebimde bir saat </p>
<p>ve içimde değişen bir şeyler vardı. O günden sonra zamanla kavga etmeyi bıraktım.</p>
<p>Çünkü bazı anları geri getiremeyeceğimi öğrendim. Geçmişi değiştiremezdim. Kaybolan günleri yeniden yaşayamazdım. Ama onları hissedebilirdim. Onları taşıyabilirdim. Çünkü insan bazen kaybettiği şeyleri değil, onlarla birlikte kaybettiği kendisini arar. Aradan yıllar geçti. Yine de bazı akşamlarda rüzgâr aynı kokuyu getirir.</p>
<p>Eski kitapların kokusunu, cilalı ahşabı, yağmur yemiş demiri</p>
<p>ve biraz da hüznü.</p>
<p>Bazen cebimde olmayan o eski saatin tik taklarını bile duyar gibi olurum. O zaman içimden hatırlayanlar için hiçbir şey gerçekten kaybolmaz cümlesi geçer. </p>
<p></p>
<p>               DİLEK SARIKAYA </p>
<p>Menajer :ilayda Can &amp; Dilara sarıkaya </p>
<p></p>
<p></p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>GÖLGENİN  GERÇEK ADI</title>
<link>https://fikirizleri.com/golgenin-gercek-adi</link>
<guid>https://fikirizleri.com/golgenin-gercek-adi</guid>
<description><![CDATA[ Ben senin taşıdığın şey değilim. Ben senin unuttuğun parçanı taşıyorum. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202608/image_870x580_6a71a54ebd294.webp" length="78704" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Tue, 04 Aug 2026 15:10:04 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GÖLGENİN  GERÇEK ADI Zamanın henüz isimleri öğrenmediği çağlarda, dağların gökyüzüne fısıldadığı, nehirlerin tanrıların nefesiyle aktığı kadim bir diyar vardı. Bu topraklarda tanrılar, insanların arasında sessizce dolaşır. Bazen bir yabancı kılığına girer, bazen yaşlı bir bilge olur, bazen de yalnızca rüzgârın uğultusunda hissedilirdi. Onları gören pek az olurdu, görenler ise gördüklerini anlatmaya cesaret edemezdi. O çağlarda kulaktan kulağa gölge doğarsa denge bozulur. Gölgeyi Taşıyan Kadın gelirse, dünya  ya ateşle sınanacak ya da yeniden iyileşecektir. Diye yayılan eski bir kehanet vardı. Hiç kimse bu sözlerin anlamını bilmiyordu. Yalnızca en yaşlı kâhinler, kehanetin gerçekleşeceği gecede gökyüzünün bile susacağını söylerdi. Ve o gece geldi. Ay ışığının en parlak olduğu vakitte bir kız çocuğu dünyaya geldi. Adını Liya koydular. Doğduğu an gökyüzü sanki görünmez bir el tarafından ikiye ayrıldı. Ay karardı, yıldızlar ışıklarını içine çekti ve rüzgâr bile nefes almayı unuttu. İnsanlar bunun bir uğursuzluk olduğuna inandı. Liya büyüdükçe korkuları arttı. Çünkü onun gölgesi diğer insanların gölgesi gibi değildi. Güneş battığında yerinde kalmaz, sessizce yürürdü. Bazen ay ışığında ondan ayrılır, bazen görünmeyen biriyle konuşur gibi fısıldardı. Liya ise o fısıltıları duyabiliyordu. Gün gelecek, beni anlayacaksın,  derdi gölgesi. Bu yüzden insanlar Liya'dan uzak durdu. Çocuklar onunla oynamadı. Köylüler arkasından dualar okudu. Yaşlılar gözlerini kaçırdı. Ama tanrılar onlar  yalnızca izledi. Aralarında en sessizi, zaman tanrısı Zayron'du. O, geçmişi ve geleceği aynı anda görebiliyordu.  Bir gün kaderin terazisine baktığında dengenin çatladığını fark etti. İnsanlar açgözlülükle birbirini tüketiyor, tanrılar ise güçlerinin sarhoşluğuyla kibirleniyordu. Dünya yavaş yavaş kendi ağırlığı altında eziliyordu. Zayron biliyordu ki bu dengeyi ne ordular ne de tanrılar düzeltebilirdi. Kehanetin vakti gelmişti. Yaşlı bir yolcu kılığına girerek Liya'nın karşısına çıktı. Gölgen senden daha ağır, dedi. Liya  gözlerini gölgesine çevirdi. Çünkü yalnız benim acımı taşımıyor, dedi . O, dünyanın sustuğu bütün acıları taşıyor. Zayron  bir insanın gözlerinde korkudan daha büyük bir şey merhamet gördü. Yaşlı yolcu gözlerini Liya'nın gözlerinden ayırmadan sen gölgeni duyuyorsun dedi.  Liya  evet  doğduğum günden beri. Peki sana ne söylüyor? Liya cevap vermemişti çünkü gölgenin söyledikleri, insanların duymaya hazır olduğu sözler değildi. O gece, ay yeniden karardı. Liya köyün dışındaki sessiz tepeye çıktı. Çocukluğundan beri ne zaman içi daralsa oraya giderdi. Dünyanın bütün sesleri orada susar, yalnızca rüzgâr konuşurdu. Ay ışığı toprağa vurunca gölgesi ayaklarının dibinden ayrıldı. Önce ince bir sis gibi yükseldi. Sonra yavaş yavaş insan biçimine büründü. Yüzü yoktu ama Liya onun kendisine gülümsediğini hissediyordu. Yine geldin. Her zaman gelirim. Neden yalnız bana görünüyorsun? Gölge  bir süre sessiz kaldıktan sonra devam etti. Çünkü insanlar kendi gölgelerinden korkar. Beni görebilmeleri için önce kendilerini görmeleri gerekir dedi.  Liya dizlerinin üzerine çökerek Ben neyim? diye sordu.  Bir kapısın. Neyin kapısı? İnsan ile tanrı arasında unutulan yolun. Rüzgar sert esmeye başladığında dağların ardından siyah kuşlar yükseldi. Gökyüzünde görünmeyen bir çan çalmış gibiydi. Gölge  geliyorlar dedi.  Ertesi gün güneş doğmadı. Gökyüzü kurşuni bir renge büründü. Köylüler korkuyla evlerine kapandı. Tapınakların çanları kendi kendine çalarken  dağların zirvesinden ışıklar inmeye başladı. Yedi tanrı geliyordu.  Her biri farklı bir kudret taşıyordu.  Biri ateşten yaratılmıştı. Biri deniz kadar derindi. Biri yıldızların ışığını omuzlarında taşıyordu. En arkada ise zamanı  üzerinde taşıyan Zayron yürüyordu. Tanrılar Liya'nın önünde durdu. İçlerinden en yaşlı olan  insanların kalbi ağırlaştı dedi.  Bir diğeri ekledi.  Tanrılar da merhameti unuttu. Sonra hepsi aynı anda Liya'ya  kehanet seni işaret ediyor dediler.  Liya derin bir nefes alarak. Benden ne istiyorsunuz? diye sordu.  Zayron dünyanın dengesini dedi.  Nasıl? dedi liya.  Cevabı gölgen biliyor. Bütün gözler yere çevrildi. Liya'nın gölgesi bu kez toprağın üzerinde değil, ayakta yanında duruyordu. Ve bunu yalnız Liya değil. Tanrılar da  görebiliyordu. Tapınakta derin bir sessizlik oldu  tanrılar, gölgenin gözlerinde kendi korkularını gördüler. İnsanlardan sakladıkları her acı, her pişmanlık ve her kibir, yüzyıllardır bu gölgede birikmişti. Gölge dengeyi isteyen önce eksikliğini kabul etmelidir dedi.  Tanrıların hiçbiri cevap veremiyordu , sonsuz sandıkları güçlerinin aslında kusursuz olmadığını görmüşlerdi. Ve o sessizliğin içinde Liya, kaderinin henüz yeni başladığını hissetti. Tapınağın taş sütunları arasından  tanrılar yarım ay şeklinde dizilmişti. Ortalarında duran Liya ise  korkuyordu. Ve  gölgesi de onun yanında, insan suretinde sessizce bekliyordu. Zayron asasını yere vurduğunda  taş zeminde ince bir çatlak oluştu. Çatlak büyüdü, derinleşti ve karanlık bir geçide dönüştü. Bu, dedi Zayron, unutulan yol'dur. Buradan geçen ya kendini bulur  ya da sonsuza kadar kendini kaybeder. Liya derin bir nefes alıp  ne yapmam gerekiyor? dedi.  Saçları alevlerden oluşan  tanrılardan biri öne çıktığında.  Yedi sınavdan geçeceksin.  Her sınavda bir parçanı kaybedeceksin. Ve  sonunda geriye kalan kişi gerçekten sen olacak. Liya  başını sallayarak onaylarken  gölgesi kulağına eğildi. Korkma  insan, en çok kendine yürürken yorulur dedi.  İlk kapının üzerinde korku  yazıyordu. Kapı açıldığında Liya kendini çocukluğundaki köyde buldu. İnsanlar yine ona bakıyordu.  Ama bu kez bakışlarında yalnızca korku yoktu.  Nefret de vardı. Uğursuz çocuk onun yüzünden ay karardı,  bereket gitti.  Sesler giderek çoğalmış taşlar yağmaya başlamıştı.  Küçük Liya yere düştü. Bugünkü Liya bütün bunları yeniden izliyordu. Koşup küçük kıza sarılmak istedi ama görünmez bir duvara çarptı.  Zayron'un sesi gökyüzünden geçmiş değişmez diye yankılandı. O hâlde neden buradayım? diye bağırdı Liya. Çünkü değişmesi gereken geçmiş değildir. Onu taşıma biçimindir dedi Zayron.  Liya gözlerini kapattığında içindeki öfkeyi ilk kez fark etti. Yıllardır insanların kendisine yaptıklarını affetmediğini. Hâlâ onların sevgisini beklediğini. Ve çocukluğunu sırtında taşıdığını. Yavaşça küçük Liya'nın yanına diz çöktü. Onu kimse göremiyordu  küçük kızın omzuna artık yalnız değilsin diyerek dokundu. O anda bütün taşlar havada durdu. Köylülerin sesleri sustu. Çocuk Liya   yukarı bakarak gülümsedi.  Kapı sessizce dağıldı. İlk sınav tamamlanmıştı. İkinci kapının üzerinde kibir  vardı. Bu kez karşısında tanrılar duruyordu. Hepsi genç ve  güçlüydü.  İnsanların dualarıyla besleniyor, övgülerle büyüyorlardı. Bir çocuk diz çökerek dua etti. Tanrılardan biri yüzünü çevirdi. Yaşlı bir kadın yardım istedi. Hiçbiri onu duymadı. Gölge işte güç böyle dinlemeyi bıraktığında zehre dönüşür. Liya önce tanrılara baktı. Sonra  diz çökerek yaşlı kadının elini tuttu. O an gökyüzündeki yıldızlardan biri söndü. Tanrılar  tedirgin olmuşdu çünkü tek bir merhamet, yüzlerce övgüden daha güçlüydü. İkinci kapı da açıldı. Zayron insanlar seni boşuna seçmemiş dedi.  Gölge  hayır  onu insanlar seçmedi acı seçti dedidiğinde bütün tanrıların yüzü bir anda ciddileşti. Çünkü evrenin en eski yasalarından biri  acıyı gerçekten anlayan biri ortaya çıktığında, kader yeniden yazılmaya başlardı.   Üçüncü kapının üzerinde öfke yazıyordu.  Liya kapıya dokunduğu anda kendisini karanlık bir ovada buldu. Gökyüzü kızıl renkteydi. Toprak çatlamış, ağaçlar kurumuştu ve karşısında insanlar vardı. Bu insanlar Liya'nın geçmişinden gelen yüzlerdi. Onu reddedenler, ona korkuyla bakanlar ve  onu yalnız bırakanlar. Birden bir ses onları cezalandır  diye yükseldi.  Liya etrafına bakınarak  Hayır dedi.  Onlar seni incitti diyerek  ses daha güçlü çıktı. Onlar seni yalnız bıraktı. Liya  evet, evet dedi.  O hâlde neden hâlâ onları koruyorsun? Liya susmuştu  bu sorunun cevabını bilmiyordu. Gölgesi yanına gelerek  öfke de bir gölgedir,  onu yok etmeye çalışma dedi.  Peki ne yapacağım? dedi Liya Onu dinle. Liya  öfkesine baktı.  Yıllardır içinde sakladığı küçük kızın  öfkesi aslında intikam istemiyordu. Sadece görülmek istiyordu. Liya gözlerini kapatarak  ben seni duyuyorum dedi.  O anda kızıl gökyüzü sakinleşip alevler söndü.  Kabul edilen öfke, artık insanı yakamazdı. Ve üçüncü kapı açıldı. Dördüncü kapının üzerinde Kayıp  yazıyordu. Kapı açılır açılmaz Liya'nın nefesi kesildi sanki karşısında hiç beklemediği biri vardı. Yıllar önce kaybettiği annesi. Liya 'yı bu tek kelime bütün dünyasını sarstı.  Sarılmak  için koştu.  Ama elleri boşluğa dokundu bu gerçek değildi. Bir sınavdı. Ben kalmanı isterdim, Anne  dedi Liya. Annesinin yüzünde hüzünlü bir gülümsemeyle biliyorum dedi.  Ben seni hâlâ arıyorum unutmak istemiyorum Anne.  Biliyorum  Liya  unutmak, sevmemek değildir dedi Annesi.  Liya'nın gözlerinden yaşlar akarken kaybettiklerimizi bırakmak neden bu kadar zor? dedi.  Annesi çünkü insan bazen acısını, sevgisinin son kanıtı sanır. Bu söz Liya'nın kalbine dokundu yıllardır annesinin yokluğunu değil, yokluğunun acısını taşıdığını fark etti. Annesi yavaşça uzaklaşmaya başladığında  Liya bu kez onu tutmadı. Sadece gülümseyerek  teşekkür ederim dedi.  Dördüncü kapı açılırken  beşinci kapının üzerinde sevgi yazısı belirdi.  Liya içeri girdiğinde her yer ışıkla doldu. Karşısında gölgesi vardı ve  bu kez gölge karanlık değildi. Ay ışığı gibi parlıyordu. Sen kimsin? diye sordu Liya. Gölge  cevap vermekte zorlandı. Ben dedi ve sustu. Ardından  Ben senin taşıdığın şey değilim. Ben senin unuttuğun parçanı taşıyorum dedi.  Liya şaşkınlıkla bakarak.  Ne demek bu? diye sordu.   Gölge biraz  yaklaşarak insan doğduğunda bütündür. Sonra acılar, korkular ve kaybettikleri gelir. Ve insan kendinden parçalar koparır. Ben senin kaybettiğin parçaların toplamıyım dedi.  Liya yani sen benim karanlığım değilsin dedi.  Gölge  hayır ben senin kabul edilmeyi bekleyen yanınım dedi.  O anda Liya gölgesine sarıldı ve bir olup  ikisi birbirinden ayrılmadı. Uzakta duran tanrılar sessizce izliyor ve artık biliyorlardı.  Liya dünyayı kurtarmak için değil  önce kendisini bütünlemek için seçilmişti. Ve kendini bulan bir insan  bütün bir dünyayı değiştirebilirdi.  Altıncı kapı  affetmeydi.  Liya kapıya yaklaştığında artık korkmuyordu. Her kapı dışındaki bir düşmanı değil, içindeki bir yarayı gösterdiğini  artık anlamıştı.  Kapı açıldığında kendisini gördü.  Saçlarına ak düşmüş, gözlerinde yorgunluk birikmiş yaşlanmıştı.  Yaşlı Liya ona baktı ve  yıllar boyunca herkesi affettin dedi.  Genç Liya susuyordu.  Yaşlı  Liya  ama kendini affetmedin dedi.  Bu söz, diğer bütün sınavlardan daha ağırdı. İnsan bazen başkalarının yaralarını iyileştirebilir, ama kendi içindeki kırgınlığı taşıyamazdı. Ben ne için kendimi affedeceğim? diye sordu Liya. Yaşlı Liya ona baktı ve seçmediğin , değiştiremediğin,  kaybettiklerin için. Ve kendini hep güçlü olmak zorunda bıraktığın için. Liya yıllarca gölgesini taşımıştı. Dünyanın acısını hissetmişti. Ama hiç kimse ona Sen nasılsın? diye sormamıştı. O an kendi kalbine döndü ve ilk kez  ben de yoruldum dedi.  Bu sözle birlikte kapının duvarları çatlamaya başladı. Çünkü gerçek kabul edildiğinde, saklanan şeyler gücünü kaybederdi. Yaşlı Liya yavaşça kayboldu. Affetmek, yapılanı doğru bulmak değildir. Affetmek, kalbini geçmişin zincirlerinden kurtarmaktır. Altıncı kapı açılırken son kapının üzerinde hiçbir kelime yoktu. Sadece bir ayna vardı. Liya aynaya baktığında  bütün insanlığı gördü. Ağlayan çocukları, yalnız yaşlıları,  sevgi arayan kalpleri, savaşan insanları, korkuları yüzünden birbirini incitenleri  ve sonra aynanın içinde Fedakârlık yazısı belirdi.  Zayron  yakınına gelerek Liya sana son seçimi söyleme zamanı geldi dedi.  Liya ona bakarak ne seçimi?dedi. Zayron'un yüzü hüzünlendi. Sen ve gölgen artık birsiniz.  Eğer onu tamamen kabul edersen, insan olarak kalamazsın. Tanrılardan daha güçlü bir varlığa dönüşürsün. Fakat insanlar seni anlayamaz. Onlar seni bir efsane olarak hatırlar. Bir insan olarak değil. Liya  diğer seçenek nedir? diye sordu.  Zayron  Liya'nın gözlerine bakarak  gölgeni ayırırsan  dünyanın acısını yine insanlar taşır. Sen ise sıradan bir insan olarak yaşarsın. Liya etrafına bakındı  belkide yıllardır aradığı şey sıradan olmak, korkulmamak, sevilmekdi. Gölgesine baktığında gerçeği gördü. Gölgesi ona bakarak  seçimini yap dedi.  Liya  gülümseyerek  ikinizi de seçmeyeceğim dedi.  Tanrılar  ne demek bu? dedi.  Liya  insanların acısını almak istemiyorum. Çünkü acı olmadan merhameti anlayamazlar. Ben de tanrı olmak istemiyorum. Çünkü güç, paylaşılmadığında yalnızlığa dönüşür dedi.  Zayron  peki ne yapacaksın? diye sordu.  Liya gökyüzüne ve etrafına baktıktan sonra  insanlara gölgelerinden korkmamayı öğreteceğim dedi.  O anda evren sessizleşti, ilk kez biri kaderin sunduğu iki yolu da reddetmişti. Ve kendi yolunu seçmişti.  Evren uzun süre sessiz kaldı. Tanrılar, bir insanın karşısında ilk kez cevap bulamamıştı. Çünkü onlar dünyayı değiştirmek için büyük güçlerin gerektiğine inanmıştı. Oysa Liya onlara başka bir şey göstermişti.  Bazen dünyayı değiştiren şey güç değil, kabuldü. Zayron  sen kehanetin söylediği kişi değilsin dedi.  Liya  değil miyim? dedi.  Zayron hayır. Çünkü kehaneti yanlış anladık. Tanrıların hepsi sessizce Zayron'u dinliyordu. Gölgeyi taşıyan kadın gelirse, dünya ya yanacak ya da iyileşecek. Biz onun bir silah olduğunu sandık. Ama o bir öğretmendi.  Aslında kehanet böyleydi.  Liya gölgesine baktığında  artık gölgesi ondan ayrı değildi. Onunla birlikte nefes alıyor, onunla birlikte yürüyordu. İnsanlara ne olacak? diye sordu Liya. Zayron  onlar artık kendi gölgelerini taşıyacak dedi.  O günden sonra dünya değişmeye başladı. İnsanlar acıyı tamamen kaybetmedi. Çünkü acı, insan olmanın bir parçasıydı  artık acıdan kaçmak yerine onu anlamayı öğrendiler. Bir insan hata yaptığında içinde dön ve bak diye bir ses duyuyordu.  Bir insan kırıldığında başka bir ses kalbin hâlâ hissedebiliyor diye fısıldıyordu.  Bir insan güç kazandığında ise unutma, sen de bir zamanlar yardıma ihtiyaç duydun. Bu sesin kime ait olduğunu kimse bilmiyordu. Eski bilgelere göre o, Liya'nın sesiydi. Tanrılar da değişmişti.  Artık insanlara yukarıdan bakmıyorlardı onlar da kendi gölgeleriyle karşılaşmıştı. Ateş Tanrısı öfkesini öğrendi. Deniz Tanrısı yalnızlığını kabul etti. Bilgelik Tanrıçası her şeyi bilmenin, her şeyi anlamak olmadığını fark etti. Ve Zayron. Zaman Tanrısı ilk kez zamanı durdurdu. Çünkü bazı anların sonsuza kadar hissedilmesi gerektiğini biliyordu.  Ve  Liya. O dünyada kalmadı artık ne tamamen insan ne de tamamen tanrıydı. O, iki dünya arasındaki sessiz köprü olmuştu. Ayın karanlık yüzüne dönüştü. İnsanlar onu göremedi. Ama bazı geceler. Ay gökyüzünde ince bir ışıkla parladığında, yalnız kalan insanlar onun varlığını hissederdi. Derler ki: Bir insan hayatının en zor kararını verdiğinde. Birini affetmekle nefret etmek arasında kaldığında. Korkusuna rağmen doğru olanı seçtiğinde. Liya'nın gölgesi o kişinin kalbine dokunur. Ve çok hafif bir ses acından kaçma diye  duyulur.  Çünkü seni insan yapan, hiç yara almamış olman değil. Yaralarınla yeniden ışık bulabilmendir. Yüzyıllar sonra çocuklar ayın karanlık yüzüne bakıp bir hikâye anlatmaya başladı. Bir kadın varmış. Gölgesini yok etmek yerine onu sevmiş.  Dünyanın acısını taşımak yerine insanlara kendi acılarını anlamayı öğretmiş.  Ne bir kraliçe, ne bir tanrı, ne de bir kahramanmış.  O sadece kendini tamamen kabul eden ilk insanmış.  Ve adı hâlâ  söylenir Liya. Gölgeyi Taşıyan Kadın.        DİLEK SARIKAYA  Menajer :ilayda Can &amp; Dilara sarıkaya">          GÖLGENİN GERÇEK ADI </a></p>
<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GÖLGENİN  GERÇEK ADI Zamanın henüz isimleri öğrenmediği çağlarda, dağların gökyüzüne fısıldadığı, nehirlerin tanrıların nefesiyle aktığı kadim bir diyar vardı. Bu topraklarda tanrılar, insanların arasında sessizce dolaşır. Bazen bir yabancı kılığına girer, bazen yaşlı bir bilge olur, bazen de yalnızca rüzgârın uğultusunda hissedilirdi. Onları gören pek az olurdu, görenler ise gördüklerini anlatmaya cesaret edemezdi. O çağlarda kulaktan kulağa gölge doğarsa denge bozulur. Gölgeyi Taşıyan Kadın gelirse, dünya  ya ateşle sınanacak ya da yeniden iyileşecektir. Diye yayılan eski bir kehanet vardı. Hiç kimse bu sözlerin anlamını bilmiyordu. Yalnızca en yaşlı kâhinler, kehanetin gerçekleşeceği gecede gökyüzünün bile susacağını söylerdi. Ve o gece geldi. Ay ışığının en parlak olduğu vakitte bir kız çocuğu dünyaya geldi. Adını Liya koydular. Doğduğu an gökyüzü sanki görünmez bir el tarafından ikiye ayrıldı. Ay karardı, yıldızlar ışıklarını içine çekti ve rüzgâr bile nefes almayı unuttu. İnsanlar bunun bir uğursuzluk olduğuna inandı. Liya büyüdükçe korkuları arttı. Çünkü onun gölgesi diğer insanların gölgesi gibi değildi. Güneş battığında yerinde kalmaz, sessizce yürürdü. Bazen ay ışığında ondan ayrılır, bazen görünmeyen biriyle konuşur gibi fısıldardı. Liya ise o fısıltıları duyabiliyordu. Gün gelecek, beni anlayacaksın,  derdi gölgesi. Bu yüzden insanlar Liya'dan uzak durdu. Çocuklar onunla oynamadı. Köylüler arkasından dualar okudu. Yaşlılar gözlerini kaçırdı. Ama tanrılar onlar  yalnızca izledi. Aralarında en sessizi, zaman tanrısı Zayron'du. O, geçmişi ve geleceği aynı anda görebiliyordu.  Bir gün kaderin terazisine baktığında dengenin çatladığını fark etti. İnsanlar açgözlülükle birbirini tüketiyor, tanrılar ise güçlerinin sarhoşluğuyla kibirleniyordu. Dünya yavaş yavaş kendi ağırlığı altında eziliyordu. Zayron biliyordu ki bu dengeyi ne ordular ne de tanrılar düzeltebilirdi. Kehanetin vakti gelmişti. Yaşlı bir yolcu kılığına girerek Liya'nın karşısına çıktı. Gölgen senden daha ağır, dedi. Liya  gözlerini gölgesine çevirdi. Çünkü yalnız benim acımı taşımıyor, dedi . O, dünyanın sustuğu bütün acıları taşıyor. Zayron  bir insanın gözlerinde korkudan daha büyük bir şey merhamet gördü. Yaşlı yolcu gözlerini Liya'nın gözlerinden ayırmadan sen gölgeni duyuyorsun dedi.  Liya  evet  doğduğum günden beri. Peki sana ne söylüyor? Liya cevap vermemişti çünkü gölgenin söyledikleri, insanların duymaya hazır olduğu sözler değildi. O gece, ay yeniden karardı. Liya köyün dışındaki sessiz tepeye çıktı. Çocukluğundan beri ne zaman içi daralsa oraya giderdi. Dünyanın bütün sesleri orada susar, yalnızca rüzgâr konuşurdu. Ay ışığı toprağa vurunca gölgesi ayaklarının dibinden ayrıldı. Önce ince bir sis gibi yükseldi. Sonra yavaş yavaş insan biçimine büründü. Yüzü yoktu ama Liya onun kendisine gülümsediğini hissediyordu. Yine geldin. Her zaman gelirim. Neden yalnız bana görünüyorsun? Gölge  bir süre sessiz kaldıktan sonra devam etti. Çünkü insanlar kendi gölgelerinden korkar. Beni görebilmeleri için önce kendilerini görmeleri gerekir dedi.  Liya dizlerinin üzerine çökerek Ben neyim? diye sordu.  Bir kapısın. Neyin kapısı? İnsan ile tanrı arasında unutulan yolun. Rüzgar sert esmeye başladığında dağların ardından siyah kuşlar yükseldi. Gökyüzünde görünmeyen bir çan çalmış gibiydi. Gölge  geliyorlar dedi.  Ertesi gün güneş doğmadı. Gökyüzü kurşuni bir renge büründü. Köylüler korkuyla evlerine kapandı. Tapınakların çanları kendi kendine çalarken  dağların zirvesinden ışıklar inmeye başladı. Yedi tanrı geliyordu.  Her biri farklı bir kudret taşıyordu.  Biri ateşten yaratılmıştı. Biri deniz kadar derindi. Biri yıldızların ışığını omuzlarında taşıyordu. En arkada ise zamanı  üzerinde taşıyan Zayron yürüyordu. Tanrılar Liya'nın önünde durdu. İçlerinden en yaşlı olan  insanların kalbi ağırlaştı dedi.  Bir diğeri ekledi.  Tanrılar da merhameti unuttu. Sonra hepsi aynı anda Liya'ya  kehanet seni işaret ediyor dediler.  Liya derin bir nefes alarak. Benden ne istiyorsunuz? diye sordu.  Zayron dünyanın dengesini dedi.  Nasıl? dedi liya.  Cevabı gölgen biliyor. Bütün gözler yere çevrildi. Liya'nın gölgesi bu kez toprağın üzerinde değil, ayakta yanında duruyordu. Ve bunu yalnız Liya değil. Tanrılar da  görebiliyordu. Tapınakta derin bir sessizlik oldu  tanrılar, gölgenin gözlerinde kendi korkularını gördüler. İnsanlardan sakladıkları her acı, her pişmanlık ve her kibir, yüzyıllardır bu gölgede birikmişti. Gölge dengeyi isteyen önce eksikliğini kabul etmelidir dedi.  Tanrıların hiçbiri cevap veremiyordu , sonsuz sandıkları güçlerinin aslında kusursuz olmadığını görmüşlerdi. Ve o sessizliğin içinde Liya, kaderinin henüz yeni başladığını hissetti. Tapınağın taş sütunları arasından  tanrılar yarım ay şeklinde dizilmişti. Ortalarında duran Liya ise  korkuyordu. Ve  gölgesi de onun yanında, insan suretinde sessizce bekliyordu. Zayron asasını yere vurduğunda  taş zeminde ince bir çatlak oluştu. Çatlak büyüdü, derinleşti ve karanlık bir geçide dönüştü. Bu, dedi Zayron, unutulan yol'dur. Buradan geçen ya kendini bulur  ya da sonsuza kadar kendini kaybeder. Liya derin bir nefes alıp  ne yapmam gerekiyor? dedi.  Saçları alevlerden oluşan  tanrılardan biri öne çıktığında.  Yedi sınavdan geçeceksin.  Her sınavda bir parçanı kaybedeceksin. Ve  sonunda geriye kalan kişi gerçekten sen olacak. Liya  başını sallayarak onaylarken  gölgesi kulağına eğildi. Korkma  insan, en çok kendine yürürken yorulur dedi.  İlk kapının üzerinde korku  yazıyordu. Kapı açıldığında Liya kendini çocukluğundaki köyde buldu. İnsanlar yine ona bakıyordu.  Ama bu kez bakışlarında yalnızca korku yoktu.  Nefret de vardı. Uğursuz çocuk onun yüzünden ay karardı,  bereket gitti.  Sesler giderek çoğalmış taşlar yağmaya başlamıştı.  Küçük Liya yere düştü. Bugünkü Liya bütün bunları yeniden izliyordu. Koşup küçük kıza sarılmak istedi ama görünmez bir duvara çarptı.  Zayron'un sesi gökyüzünden geçmiş değişmez diye yankılandı. O hâlde neden buradayım? diye bağırdı Liya. Çünkü değişmesi gereken geçmiş değildir. Onu taşıma biçimindir dedi Zayron.  Liya gözlerini kapattığında içindeki öfkeyi ilk kez fark etti. Yıllardır insanların kendisine yaptıklarını affetmediğini. Hâlâ onların sevgisini beklediğini. Ve çocukluğunu sırtında taşıdığını. Yavaşça küçük Liya'nın yanına diz çöktü. Onu kimse göremiyordu  küçük kızın omzuna artık yalnız değilsin diyerek dokundu. O anda bütün taşlar havada durdu. Köylülerin sesleri sustu. Çocuk Liya   yukarı bakarak gülümsedi.  Kapı sessizce dağıldı. İlk sınav tamamlanmıştı. İkinci kapının üzerinde kibir  vardı. Bu kez karşısında tanrılar duruyordu. Hepsi genç ve  güçlüydü.  İnsanların dualarıyla besleniyor, övgülerle büyüyorlardı. Bir çocuk diz çökerek dua etti. Tanrılardan biri yüzünü çevirdi. Yaşlı bir kadın yardım istedi. Hiçbiri onu duymadı. Gölge işte güç böyle dinlemeyi bıraktığında zehre dönüşür. Liya önce tanrılara baktı. Sonra  diz çökerek yaşlı kadının elini tuttu. O an gökyüzündeki yıldızlardan biri söndü. Tanrılar  tedirgin olmuşdu çünkü tek bir merhamet, yüzlerce övgüden daha güçlüydü. İkinci kapı da açıldı. Zayron insanlar seni boşuna seçmemiş dedi.  Gölge  hayır  onu insanlar seçmedi acı seçti dedidiğinde bütün tanrıların yüzü bir anda ciddileşti. Çünkü evrenin en eski yasalarından biri  acıyı gerçekten anlayan biri ortaya çıktığında, kader yeniden yazılmaya başlardı.   Üçüncü kapının üzerinde öfke yazıyordu.  Liya kapıya dokunduğu anda kendisini karanlık bir ovada buldu. Gökyüzü kızıl renkteydi. Toprak çatlamış, ağaçlar kurumuştu ve karşısında insanlar vardı. Bu insanlar Liya'nın geçmişinden gelen yüzlerdi. Onu reddedenler, ona korkuyla bakanlar ve  onu yalnız bırakanlar. Birden bir ses onları cezalandır  diye yükseldi.  Liya etrafına bakınarak  Hayır dedi.  Onlar seni incitti diyerek  ses daha güçlü çıktı. Onlar seni yalnız bıraktı. Liya  evet, evet dedi.  O hâlde neden hâlâ onları koruyorsun? Liya susmuştu  bu sorunun cevabını bilmiyordu. Gölgesi yanına gelerek  öfke de bir gölgedir,  onu yok etmeye çalışma dedi.  Peki ne yapacağım? dedi Liya Onu dinle. Liya  öfkesine baktı.  Yıllardır içinde sakladığı küçük kızın  öfkesi aslında intikam istemiyordu. Sadece görülmek istiyordu. Liya gözlerini kapatarak  ben seni duyuyorum dedi.  O anda kızıl gökyüzü sakinleşip alevler söndü.  Kabul edilen öfke, artık insanı yakamazdı. Ve üçüncü kapı açıldı. Dördüncü kapının üzerinde Kayıp  yazıyordu. Kapı açılır açılmaz Liya'nın nefesi kesildi sanki karşısında hiç beklemediği biri vardı. Yıllar önce kaybettiği annesi. Liya 'yı bu tek kelime bütün dünyasını sarstı.  Sarılmak  için koştu.  Ama elleri boşluğa dokundu bu gerçek değildi. Bir sınavdı. Ben kalmanı isterdim, Anne  dedi Liya. Annesinin yüzünde hüzünlü bir gülümsemeyle biliyorum dedi.  Ben seni hâlâ arıyorum unutmak istemiyorum Anne.  Biliyorum  Liya  unutmak, sevmemek değildir dedi Annesi.  Liya'nın gözlerinden yaşlar akarken kaybettiklerimizi bırakmak neden bu kadar zor? dedi.  Annesi çünkü insan bazen acısını, sevgisinin son kanıtı sanır. Bu söz Liya'nın kalbine dokundu yıllardır annesinin yokluğunu değil, yokluğunun acısını taşıdığını fark etti. Annesi yavaşça uzaklaşmaya başladığında  Liya bu kez onu tutmadı. Sadece gülümseyerek  teşekkür ederim dedi.  Dördüncü kapı açılırken  beşinci kapının üzerinde sevgi yazısı belirdi.  Liya içeri girdiğinde her yer ışıkla doldu. Karşısında gölgesi vardı ve  bu kez gölge karanlık değildi. Ay ışığı gibi parlıyordu. Sen kimsin? diye sordu Liya. Gölge  cevap vermekte zorlandı. Ben dedi ve sustu. Ardından  Ben senin taşıdığın şey değilim. Ben senin unuttuğun parçanı taşıyorum dedi.  Liya şaşkınlıkla bakarak.  Ne demek bu? diye sordu.   Gölge biraz  yaklaşarak insan doğduğunda bütündür. Sonra acılar, korkular ve kaybettikleri gelir. Ve insan kendinden parçalar koparır. Ben senin kaybettiğin parçaların toplamıyım dedi.  Liya yani sen benim karanlığım değilsin dedi.  Gölge  hayır ben senin kabul edilmeyi bekleyen yanınım dedi.  O anda Liya gölgesine sarıldı ve bir olup  ikisi birbirinden ayrılmadı. Uzakta duran tanrılar sessizce izliyor ve artık biliyorlardı.  Liya dünyayı kurtarmak için değil  önce kendisini bütünlemek için seçilmişti. Ve kendini bulan bir insan  bütün bir dünyayı değiştirebilirdi.  Altıncı kapı  affetmeydi.  Liya kapıya yaklaştığında artık korkmuyordu. Her kapı dışındaki bir düşmanı değil, içindeki bir yarayı gösterdiğini  artık anlamıştı.  Kapı açıldığında kendisini gördü.  Saçlarına ak düşmüş, gözlerinde yorgunluk birikmiş yaşlanmıştı.  Yaşlı Liya ona baktı ve  yıllar boyunca herkesi affettin dedi.  Genç Liya susuyordu.  Yaşlı  Liya  ama kendini affetmedin dedi.  Bu söz, diğer bütün sınavlardan daha ağırdı. İnsan bazen başkalarının yaralarını iyileştirebilir, ama kendi içindeki kırgınlığı taşıyamazdı. Ben ne için kendimi affedeceğim? diye sordu Liya. Yaşlı Liya ona baktı ve seçmediğin , değiştiremediğin,  kaybettiklerin için. Ve kendini hep güçlü olmak zorunda bıraktığın için. Liya yıllarca gölgesini taşımıştı. Dünyanın acısını hissetmişti. Ama hiç kimse ona Sen nasılsın? diye sormamıştı. O an kendi kalbine döndü ve ilk kez  ben de yoruldum dedi.  Bu sözle birlikte kapının duvarları çatlamaya başladı. Çünkü gerçek kabul edildiğinde, saklanan şeyler gücünü kaybederdi. Yaşlı Liya yavaşça kayboldu. Affetmek, yapılanı doğru bulmak değildir. Affetmek, kalbini geçmişin zincirlerinden kurtarmaktır. Altıncı kapı açılırken son kapının üzerinde hiçbir kelime yoktu. Sadece bir ayna vardı. Liya aynaya baktığında  bütün insanlığı gördü. Ağlayan çocukları, yalnız yaşlıları,  sevgi arayan kalpleri, savaşan insanları, korkuları yüzünden birbirini incitenleri  ve sonra aynanın içinde Fedakârlık yazısı belirdi.  Zayron  yakınına gelerek Liya sana son seçimi söyleme zamanı geldi dedi.  Liya ona bakarak ne seçimi?dedi. Zayron'un yüzü hüzünlendi. Sen ve gölgen artık birsiniz.  Eğer onu tamamen kabul edersen, insan olarak kalamazsın. Tanrılardan daha güçlü bir varlığa dönüşürsün. Fakat insanlar seni anlayamaz. Onlar seni bir efsane olarak hatırlar. Bir insan olarak değil. Liya  diğer seçenek nedir? diye sordu.  Zayron  Liya'nın gözlerine bakarak  gölgeni ayırırsan  dünyanın acısını yine insanlar taşır. Sen ise sıradan bir insan olarak yaşarsın. Liya etrafına bakındı  belkide yıllardır aradığı şey sıradan olmak, korkulmamak, sevilmekdi. Gölgesine baktığında gerçeği gördü. Gölgesi ona bakarak  seçimini yap dedi.  Liya  gülümseyerek  ikinizi de seçmeyeceğim dedi.  Tanrılar  ne demek bu? dedi.  Liya  insanların acısını almak istemiyorum. Çünkü acı olmadan merhameti anlayamazlar. Ben de tanrı olmak istemiyorum. Çünkü güç, paylaşılmadığında yalnızlığa dönüşür dedi.  Zayron  peki ne yapacaksın? diye sordu.  Liya gökyüzüne ve etrafına baktıktan sonra  insanlara gölgelerinden korkmamayı öğreteceğim dedi.  O anda evren sessizleşti, ilk kez biri kaderin sunduğu iki yolu da reddetmişti. Ve kendi yolunu seçmişti.  Evren uzun süre sessiz kaldı. Tanrılar, bir insanın karşısında ilk kez cevap bulamamıştı. Çünkü onlar dünyayı değiştirmek için büyük güçlerin gerektiğine inanmıştı. Oysa Liya onlara başka bir şey göstermişti.  Bazen dünyayı değiştiren şey güç değil, kabuldü. Zayron  sen kehanetin söylediği kişi değilsin dedi.  Liya  değil miyim? dedi.  Zayron hayır. Çünkü kehaneti yanlış anladık. Tanrıların hepsi sessizce Zayron'u dinliyordu. Gölgeyi taşıyan kadın gelirse, dünya ya yanacak ya da iyileşecek. Biz onun bir silah olduğunu sandık. Ama o bir öğretmendi.  Aslında kehanet böyleydi.  Liya gölgesine baktığında  artık gölgesi ondan ayrı değildi. Onunla birlikte nefes alıyor, onunla birlikte yürüyordu. İnsanlara ne olacak? diye sordu Liya. Zayron  onlar artık kendi gölgelerini taşıyacak dedi.  O günden sonra dünya değişmeye başladı. İnsanlar acıyı tamamen kaybetmedi. Çünkü acı, insan olmanın bir parçasıydı  artık acıdan kaçmak yerine onu anlamayı öğrendiler. Bir insan hata yaptığında içinde dön ve bak diye bir ses duyuyordu.  Bir insan kırıldığında başka bir ses kalbin hâlâ hissedebiliyor diye fısıldıyordu.  Bir insan güç kazandığında ise unutma, sen de bir zamanlar yardıma ihtiyaç duydun. Bu sesin kime ait olduğunu kimse bilmiyordu. Eski bilgelere göre o, Liya'nın sesiydi. Tanrılar da değişmişti.  Artık insanlara yukarıdan bakmıyorlardı onlar da kendi gölgeleriyle karşılaşmıştı. Ateş Tanrısı öfkesini öğrendi. Deniz Tanrısı yalnızlığını kabul etti. Bilgelik Tanrıçası her şeyi bilmenin, her şeyi anlamak olmadığını fark etti. Ve Zayron. Zaman Tanrısı ilk kez zamanı durdurdu. Çünkü bazı anların sonsuza kadar hissedilmesi gerektiğini biliyordu.  Ve  Liya. O dünyada kalmadı artık ne tamamen insan ne de tamamen tanrıydı. O, iki dünya arasındaki sessiz köprü olmuştu. Ayın karanlık yüzüne dönüştü. İnsanlar onu göremedi. Ama bazı geceler. Ay gökyüzünde ince bir ışıkla parladığında, yalnız kalan insanlar onun varlığını hissederdi. Derler ki: Bir insan hayatının en zor kararını verdiğinde. Birini affetmekle nefret etmek arasında kaldığında. Korkusuna rağmen doğru olanı seçtiğinde. Liya'nın gölgesi o kişinin kalbine dokunur. Ve çok hafif bir ses acından kaçma diye  duyulur.  Çünkü seni insan yapan, hiç yara almamış olman değil. Yaralarınla yeniden ışık bulabilmendir. Yüzyıllar sonra çocuklar ayın karanlık yüzüne bakıp bir hikâye anlatmaya başladı. Bir kadın varmış. Gölgesini yok etmek yerine onu sevmiş.  Dünyanın acısını taşımak yerine insanlara kendi acılarını anlamayı öğretmiş.  Ne bir kraliçe, ne bir tanrı, ne de bir kahramanmış.  O sadece kendini tamamen kabul eden ilk insanmış.  Ve adı hâlâ  söylenir Liya. Gölgeyi Taşıyan Kadın.        DİLEK SARIKAYA  Menajer :ilayda Can &amp; Dilara sarıkaya">Zamanın henüz isimleri öğrenmediği çağlarda, dağların gökyüzüne fısıldadığı, nehirlerin tanrıların nefesiyle aktığı kadim bir diyar vardı. Bu topraklarda tanrılar, insanların arasında sessizce dolaşır. Bazen bir yabancı kılığına girer, bazen yaşlı bir bilge olur, bazen de yalnızca rüzgârın uğultusunda hissedilirdi. Onları gören pek az olurdu, görenler ise gördüklerini anlatmaya cesaret edemezdi. O çağlarda kulaktan kulağa "Gölge doğarsa denge bozulur. Gölgeyi Taşıyan Kadın gelirse, dünya ya ateşle sınanacak ya da yeniden iyileşecektir." diye yayılan eski bir kehanet vardı. Hiç kimse bu sözlerin anlamını bilmiyordu. Yalnızca en yaşlı kâhinler, kehanetin gerçekleşeceği gecede gökyüzünün bile susacağını söylerdi. Ve o gece geldi. Ay ışığının en parlak olduğu vakitte bir kız çocuğu dünyaya geldi. Adını Liya koydular. Doğduğu an gökyüzü sanki görünmez bir el tarafından ikiye ayrıldı. Ay karardı, yıldızlar ışıklarını içine çekti ve rüzgâr bile nefes almayı unuttu. İnsanlar bunun bir uğursuzluk olduğuna inandı. Liya büyüdükçe korkuları arttı. Çünkü onun gölgesi diğer insanların gölgesi gibi değildi. Güneş battığında yerinde kalmaz, sessizce yürürdü. Bazen ay ışığında ondan ayrılır, bazen görünmeyen biriyle konuşur gibi fısıldardı. Liya ise o fısıltıları duyabiliyordu. "Gün gelecek, beni anlayacaksın," derdi gölgesi. Bu yüzden insanlar Liya'dan uzak durdu. Çocuklar onunla oynamadı. Köylüler arkasından dualar okudu. Yaşlılar gözlerini kaçırdı. Ama tanrılar, onlar yalnızca izledi. Aralarında en sessizi, zaman tanrısı Zayron'du. O, geçmişi ve geleceği aynı anda görebiliyordu. Bir gün kaderin terazisine baktığında dengenin çatladığını fark etti. İnsanlar açgözlülükle birbirini tüketiyor, tanrılar ise güçlerinin sarhoşluğuyla kibirleniyordu. Dünya yavaş yavaş kendi ağırlığı altında eziliyordu. Zayron biliyordu ki bu dengeyi ne ordular ne de tanrılar düzeltebilirdi. Kehanetin vakti gelmişti. Yaşlı bir yolcu kılığına girerek Liya'nın karşısına çıktı. "Gölgen senden daha ağır," dedi. Liya gözlerini gölgesine çevirdi. "Çünkü yalnız benim acımı taşımıyor," dedi . "O, dünyanın sustuğu bütün acıları taşıyor." Zayron bir insanın gözlerinde korkudan daha büyük bir şey merhamet gördü. Yaşlı yolcu gözlerini Liya'nın gözlerinden ayırmadan "Sen gölgeni duyuyorsun" dedi. Liya "Evet doğduğum günden beri." "Peki sana ne söylüyor?" Liya cevap vermemişti çünkü gölgenin söyledikleri, insanların duymaya hazır olduğu sözler değildi. O gece, ay yeniden karardı. Liya köyün dışındaki sessiz tepeye çıktı. Çocukluğundan beri ne zaman içi daralsa oraya giderdi. Dünyanın bütün sesleri orada susar, yalnızca rüzgâr konuşurdu. Ay ışığı toprağa vurunca gölgesi ayaklarının dibinden ayrıldı. Önce ince bir sis gibi yükseldi. Sonra yavaş yavaş insan biçimine büründü. Yüzü yoktu ama Liya onun kendisine gülümsediğini hissediyordu. "Yine geldin." "Her zaman gelirim." "Neden yalnız bana görünüyorsun?" Gölge bir süre sessiz kaldıktan sonra devam etti. "Çünkü insanlar kendi gölgelerinden korkar. Beni görebilmeleri için önce kendilerini görmeleri gerekir" dedi. Liya dizlerinin üzerine çökerek "Ben neyim?" diye sordu. "Bir kapısın." "Neyin kapısı?" "İnsan ile tanrı arasında unutulan yolun." Rüzgar sert esmeye başladığında dağların ardından siyah kuşlar yükseldi. Gökyüzünde görünmeyen bir çan çalmış gibiydi. Gölge "geliyorlar" dedi. Ertesi gün güneş doğmadı. Gökyüzü kurşuni bir renge büründü. Köylüler korkuyla evlerine kapandı. Tapınakların çanları kendi kendine çalarken dağların zirvesinden ışıklar inmeye başladı. Yedi tanrı geliyordu. Her biri farklı bir kudret taşıyordu. Biri ateşten yaratılmıştı. Biri deniz kadar derindi. Biri yıldızların ışığını omuzlarında taşıyordu. En arkada ise zamanı üzerinde taşıyan Zayron yürüyordu. Tanrılar Liya'nın önünde durdu. İçlerinden en yaşlı olan "İnsanların kalbi ağırlaştı" dedi. Bir diğeri ekledi. "Tanrılar da merhameti unuttu." Sonra hepsi aynı anda Liya'ya "Kehanet seni işaret ediyor" dediler. Liya derin bir nefes alarak. "Benden ne istiyorsunuz?" diye sordu. Zayron "Dünyanın dengesini" dedi. "Nasıl?" dedi Liya. "Cevabı gölgen biliyor." Bütün gözler yere çevrildi. Liya'nın gölgesi bu kez toprağın üzerinde değil, ayakta yanında duruyordu. Ve bunu yalnız Liya değil. Tanrılar da görebiliyordu. Tapınakta derin bir sessizlik oldu tanrılar, gölgenin gözlerinde kendi korkularını gördüler. İnsanlardan sakladıkları her acı, her pişmanlık ve her kibir, yüzyıllardır bu gölgede birikmişti. Gölge "Dengeyi isteyen önce eksikliğini kabul etmelidir." dedi. Tanrıların hiçbiri cevap veremiyordu , sonsuz sandıkları güçlerinin aslında kusursuz olmadığını görmüşlerdi. Ve o sessizliğin içinde Liya, kaderinin henüz yeni başladığını hissetti. Tapınağın taş sütunları arasından tanrılar yarım ay şeklinde dizilmişti. Ortalarında duran Liya ise korkuyordu. Ve gölgesi de onun yanında, insan suretinde sessizce bekliyordu. Zayron asasını yere vurduğunda taş zeminde ince bir çatlak oluştu. Çatlak büyüdü, derinleşti ve karanlık bir geçide dönüştü. "Bu," dedi Zayron, "unutulan yol'dur. Buradan geçen ya kendini bulur ya da sonsuza kadar kendini kaybeder." Liya derin bir nefes alıp "Ne yapmam gerekiyor?" dedi. "Saçları alevlerden oluşan tanrılardan biri öne çıktığında yedi sınavdan geçeceksin. Her sınavda bir parçanı kaybedeceksin. Ve sonunda geriye kalan kişi gerçekten sen olacak." Liya başını sallayarak onaylarken gölgesi kulağına eğildi. "Korkma insan, en çok kendine yürürken yorulur" dedi. İlk kapının üzerinde korku yazıyordu. Kapı açıldığında Liya kendini çocukluğundaki köyde buldu. İnsanlar yine ona bakıyordu. Ama bu kez bakışlarında yalnızca korku yoktu. Nefret de vardı. "Uğursuz çocuk onun yüzünden ay karardı, bereket gitti." Sesler giderek çoğalmış taşlar yağmaya başlamıştı. Küçük Liya yere düştü. Bugünkü Liya bütün bunları yeniden izliyordu. Koşup küçük kıza sarılmak istedi ama görünmez bir duvara çarptı. Zayron'un sesi gökyüzünden "geçmiş değişmez" diye yankılandı. "O hâlde neden buradayım?" diye bağırdı Liya. "Çünkü değişmesi gereken geçmiş değildir. Onu taşıma biçimindir" dedi Zayron. Liya gözlerini kapattığında içindeki öfkeyi ilk kez fark etti. Yıllardır insanların kendisine yaptıklarını affetmediğini. Hâlâ onların sevgisini beklediğini. Ve çocukluğunu sırtında taşıdığını. Yavaşça küçük Liya'nın yanına diz çöktü. Onu kimse göremiyordu küçük kızın omzuna "Artık yalnız değilsin" diyerek dokundu. O anda bütün taşlar havada durdu. Köylülerin sesleri sustu. Çocuk Liya yukarı bakarak gülümsedi. Kapı sessizce dağıldı. İlk sınav tamamlanmıştı. İkinci kapının üzerinde kibir vardı. Bu kez karşısında tanrılar duruyordu. Hepsi genç ve güçlüydü. İnsanların dualarıyla besleniyor, övgülerle büyüyorlardı. Bir çocuk diz çökerek dua etti. Tanrılardan biri yüzünü çevirdi. Yaşlı bir kadın yardım istedi. Hiçbiri onu duymadı. Gölge "İşte güç böyle dinlemeyi bıraktığında zehre dönüşür." Liya önce tanrılara baktı. Sonra diz çökerek yaşlı kadının elini tuttu. O an gökyüzündeki yıldızlardan biri söndü. Tanrılar tedirgin olmuştu çünkü tek bir merhamet, yüzlerce övgüden daha güçlüydü. İkinci kapı da açıldı. Zayron "İnsanlar seni boşuna seçmemiş" dedi. Gölge "Hayır onu insanlar seçmedi acı seçti" dediğinde bütün tanrıların yüzü bir anda ciddileşti. Çünkü evrenin en eski yasalarından biri acıyı gerçekten anlayan biri ortaya çıktığında, kader yeniden yazılmaya başlardı. Üçüncü kapının üzerinde öfke yazıyordu. Liya kapıya dokunduğu anda kendisini karanlık bir ovada buldu. Gökyüzü kızıl renkteydi. Toprak çatlamış, ağaçlar kurumuştu ve karşısında insanlar vardı. Bu insanlar Liya'nın geçmişinden gelen yüzlerdi. Onu reddedenler, ona korkuyla bakanlar ve onu yalnız bırakanlar. Birden bir ses "Onları cezalandır" diye yükseldi. Liya etrafına bakınarak "Hayır" dedi. "Onlar seni incitti" diyerek ses daha güçlü çıktı. "Onlar seni yalnız bıraktı." Liya "Evet, evet" dedi. "O hâlde neden hâlâ onları koruyorsun?" Liya susmuştu bu sorunun cevabını bilmiyordu. Gölgesi yanına gelerek "Öfke de bir gölgedir, onu yok etmeye çalışma" dedi. "Peki ne yapacağım?" dedi Liya. "Onu dinle." Liya öfkesine baktı. Yıllardır içinde sakladığı küçük kızın öfkesi aslında intikam istemiyordu. Sadece görülmek istiyordu. Liya gözlerini kapatarak "Ben seni duyuyorum" dedi. O anda kızıl gökyüzü sakinleşip alevler söndü. Kabul edilen öfke, artık insanı yakamazdı. Ve üçüncü kapı açıldı. Dördüncü kapının üzerinde "Kayıp" yazıyordu. Kapı açılır açılmaz Liya'nın nefesi kesildi sanki karşısında hiç beklemediği biri vardı. Yıllar önce kaybettiği annesi. Liya 'yı bu tek kelime bütün dünyasını sarstı. Sarılmak için koştu. Ama elleri boşluğa dokundu bu gerçek değildi. Bir sınavdı. "Ben kalmanı isterdim anne" dedi Liya. Annesinin yüzünde hüzünlü bir gülümsemeyle "Biliyorum" dedi. "Ben seni hâlâ arıyorum unutmak istemiyorum anne." "Biliyorum Liya unutmak, sevmemek değildir" dedi annesi. Liya'nın gözlerinden yaşlar akarken "Kaybettiklerimizi bırakmak neden bu kadar zor?" dedi. Annesi "Çünkü insan bazen acısını, sevgisinin son kanıtı sanır." Bu söz Liya'nın kalbine dokundu yıllardır annesinin yokluğunu değil, yokluğunun acısını taşıdığını fark etti. Annesi yavaşça uzaklaşmaya başladığında Liya bu kez onu tutmadı. Sadece gülümseyerek "Teşekkür ederim" dedi. Dördüncü kapı açılırken beşinci kapının üzerinde "sevgi" yazısı belirdi. Liya içeri girdiğinde her yer ışıkla doldu. Karşısında gölgesi vardı ve bu kez gölge karanlık değildi. Ay ışığı gibi parlıyordu. "Sen kimsin?" diye sordu Liya. Gölge cevap vermekte zorlandı. "Ben" dedi ve sustu. Ardından "Ben senin taşıdığın şey değilim. Ben senin unuttuğun parçanı taşıyorum" dedi. Liya şaşkınlıkla bakarak "Ne demek bu?" diye sordu. Gölge biraz yaklaşarak "İnsan doğduğunda bütündür. Sonra acılar, korkular ve kaybettikleri gelir. Ve insan kendinden parçalar koparır. Ben senin kaybettiğin parçaların toplamıyım" dedi. Liya "Yani sen benim karanlığım değilsin" dedi. Gölge "Hayır ben senin kabul edilmeyi bekleyen yanınım" dedi. O anda Liya gölgesine sarıldı ve bir olup ikisi birbirinden ayrılmadı. Uzakta duran tanrılar sessizce izliyor ve artık biliyorlardı. Liya dünyayı kurtarmak için değil önce kendisini bütünlemek için seçilmişti. Ve kendini bulan bir insan bütün bir dünyayı değiştirebilirdi. Altıncı kapı "affetmeydi." Liya kapıya yaklaştığında artık korkmuyordu. Her kapı dışındaki bir düşmanı değil, içindeki bir yarayı gösterdiğini artık anlamıştı. Kapı açıldığında kendisini gördü. Saçlarına ak düşmüş, gözlerinde yorgunluk birikmiş yaşlanmıştı. Yaşlı Liya ona baktı ve "Yıllar boyunca herkesi affettin" dedi. Genç Liya susuyordu. Yaşlı Liya "Ama kendini affetmedin" dedi. Bu söz, diğer bütün sınavlardan daha ağırdı. İnsan bazen başkalarının yaralarını iyileştirebilir ama kendi içindeki kırgınlığı taşıyamazdı. "Ben ne için kendimi affedeceğim?" diye sordu Liya. Yaşlı Liya ona baktı ve "Seçmediğin , değiştiremediğin, kaybettiklerin için. Ve kendini hep güçlü olmak zorunda bıraktığın için." Liya yıllarca gölgesini taşımıştı. Dünyanın acısını hissetmişti. Ama hiç kimse ona "Sen nasılsın?" diye sormamıştı. O an kendi kalbine döndü ve ilk kez "Ben de yoruldum" dedi. Bu sözle birlikte kapının duvarları çatlamaya başladı. Çünkü gerçek kabul edildiğinde, saklanan şeyler gücünü kaybederdi. Yaşlı Liya yavaşça kayboldu. "Affetmek, yapılanı doğru bulmak değildir. Affetmek, kalbini geçmişin zincirlerinden kurtarmaktır." Altıncı kapı açılırken son kapının üzerinde hiçbir kelime yoktu. Sadece bir ayna vardı. Liya aynaya baktığında bütün insanlığı gördü. Ağlayan çocukları, yalnız yaşlıları, sevgi arayan kalpleri, savaşan insanları, korkuları yüzünden birbirini incitenleri ve sonra aynanın içinde "Fedakârlık" yazısı belirdi. Zayron yakınına gelerek "Liya sana son seçimi söyleme zamanı geldi" dedi. Liya ona bakarak "Ne seçimi?" dedi. Zayron'un yüzü hüzünlendi. "Sen ve gölgen artık birsiniz. Eğer onu tamamen kabul edersen, insan olarak kalamazsın. Tanrılardan daha güçlü bir varlığa dönüşürsün. Fakat insanlar seni anlayamaz. Onlar seni bir efsane olarak hatırlar. Bir insan olarak değil." Liya "Diğer seçenek nedir?" diye sordu. Zayron Liya'nın gözlerine bakarak "Gölgeni ayırırsan dünyanın acısını yine insanlar taşır. Sen ise sıradan bir insan olarak yaşarsın." Liya etrafına bakındı belkide yıllardır aradığı şey sıradan olmak, korkulmamak, sevilmekti. Gölgesine baktığında gerçeği gördü. Gölgesi ona bakarak "Seçimini yap" dedi. Liya gülümseyerek "İkinizi de seçmeyeceğim "dedi. Tanrılar "Ne demek bu?" dedi. Liya "İnsanların acısını almak istemiyorum. Çünkü acı olmadan merhameti anlayamazlar. Ben de tanrı olmak istemiyorum. Çünkü güç, paylaşılmadığında yalnızlığa dönüşür" dedi. Zayron "Peki ne yapacaksın?" diye sordu. Liya gökyüzüne ve etrafına baktıktan sonra "İnsanlara gölgelerinden korkmamayı öğreteceğim" dedi. O anda evren sessizleşti, ilk kez biri kaderin sunduğu iki yolu da reddetmişti. Ve kendi yolunu seçmişti. Evren uzun süre sessiz kaldı. Tanrılar, bir insanın karşısında ilk kez cevap bulamamıştı. Çünkü onlar dünyayı değiştirmek için büyük güçlerin gerektiğine inanmıştı. Oysa Liya onlara başka bir şey göstermişti. Bazen dünyayı değiştiren şey güç değil, kabuldü. Zayron "Sen kehanetin söylediği kişi değilsin" dedi. Liya "Değil miyim?" dedi. Zayron "Hayır. Çünkü kehaneti yanlış anladık." Tanrıların hepsi sessizce Zayron'u dinliyordu. Gölgeyi taşıyan kadın gelirse, dünya ya yanacak ya da iyileşecek. Biz onun bir silah olduğunu sandık. Ama o bir öğretmendi. Aslında kehanet böyleydi. Liya gölgesine baktığında artık gölgesi ondan ayrı değildi. Onunla birlikte nefes alıyor, onunla birlikte yürüyordu. "İnsanlara ne olacak?" diye sordu Liya. Zayron "Onlar artık kendi gölgelerini taşıyacak" dedi. O günden sonra dünya değişmeye başladı. İnsanlar acıyı tamamen kaybetmedi. Çünkü acı, insan olmanın bir parçasıydı artık acıdan kaçmak yerine onu anlamayı öğrendiler. Bir insan hata yaptığında içinde "Dön ve bak" diye bir ses duyuyordu. Bir insan kırıldığında başka bir ses "Kalbin hâlâ hissedebiliyor" diye fısıldıyordu. Bir insan güç kazandığında ise "Unutma, sen de bir zamanlar yardıma ihtiyaç duydun." Bu sesin kime ait olduğunu kimse bilmiyordu. Eski bilgelere göre o, Liya'nın sesiydi. Tanrılar da değişmişti. Artık insanlara yukarıdan bakmıyorlardı onlar da kendi gölgeleriyle karşılaşmıştı. Ateş Tanrısı öfkesini öğrendi. Deniz Tanrısı yalnızlığını kabul etti. Bilgelik Tanrıçası her şeyi bilmenin, her şeyi anlamak olmadığını fark etti. Ve Zayron. Zaman Tanrısı ilk kez zamanı durdurdu. Çünkü bazı anların sonsuza kadar hissedilmesi gerektiğini biliyordu. Ve Liya. O dünyada kalmadı artık ne tamamen insan ne de tamamen tanrıydı. O, iki dünya arasındaki sessiz köprü olmuştu. Ayın karanlık yüzüne dönüştü. İnsanlar onu göremedi. Ama bazı geceler. Ay gökyüzünde ince bir ışıkla parladığında, yalnız kalan insanlar onun varlığını hissederdi. Derler ki: Bir insan hayatının en zor kararını verdiğinde. Birini affetmekle nefret etmek arasında kaldığında. Korkusuna rağmen doğru olanı seçtiğinde. Liya'nın gölgesi o kişinin kalbine dokunur. Ve çok hafif bir ses "acından kaçma" diye duyulur. "Çünkü seni insan yapan, hiç yara almamış olman değil. Yaralarınla yeniden ışık bulabilmendir." Yüzyıllar sonra çocuklar ayın karanlık yüzüne bakıp bir hikâye anlatmaya başladı. "Bir kadın varmış. Gölgesini yok etmek yerine onu sevmiş. Dünyanın acısını taşımak yerine insanlara kendi acılarını anlamayı öğretmiş. Ne bir kraliçe, ne bir tanrı, ne de bir kahramanmış. O sadece kendini tamamen kabul eden ilk insanmış. Ve adı hâlâ söylenir Liya. Gölgeyi Taşıyan Kadın."</a></p>
<p>       </p>
<p>              <a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GÖLGENİN  GERÇEK ADI Zamanın henüz isimleri öğrenmediği çağlarda, dağların gökyüzüne fısıldadığı, nehirlerin tanrıların nefesiyle aktığı kadim bir diyar vardı. Bu topraklarda tanrılar, insanların arasında sessizce dolaşır. Bazen bir yabancı kılığına girer, bazen yaşlı bir bilge olur, bazen de yalnızca rüzgârın uğultusunda hissedilirdi. Onları gören pek az olurdu, görenler ise gördüklerini anlatmaya cesaret edemezdi. O çağlarda kulaktan kulağa gölge doğarsa denge bozulur. Gölgeyi Taşıyan Kadın gelirse, dünya  ya ateşle sınanacak ya da yeniden iyileşecektir. Diye yayılan eski bir kehanet vardı. Hiç kimse bu sözlerin anlamını bilmiyordu. Yalnızca en yaşlı kâhinler, kehanetin gerçekleşeceği gecede gökyüzünün bile susacağını söylerdi. Ve o gece geldi. Ay ışığının en parlak olduğu vakitte bir kız çocuğu dünyaya geldi. Adını Liya koydular. Doğduğu an gökyüzü sanki görünmez bir el tarafından ikiye ayrıldı. Ay karardı, yıldızlar ışıklarını içine çekti ve rüzgâr bile nefes almayı unuttu. İnsanlar bunun bir uğursuzluk olduğuna inandı. Liya büyüdükçe korkuları arttı. Çünkü onun gölgesi diğer insanların gölgesi gibi değildi. Güneş battığında yerinde kalmaz, sessizce yürürdü. Bazen ay ışığında ondan ayrılır, bazen görünmeyen biriyle konuşur gibi fısıldardı. Liya ise o fısıltıları duyabiliyordu. Gün gelecek, beni anlayacaksın,  derdi gölgesi. Bu yüzden insanlar Liya'dan uzak durdu. Çocuklar onunla oynamadı. Köylüler arkasından dualar okudu. Yaşlılar gözlerini kaçırdı. Ama tanrılar onlar  yalnızca izledi. Aralarında en sessizi, zaman tanrısı Zayron'du. O, geçmişi ve geleceği aynı anda görebiliyordu.  Bir gün kaderin terazisine baktığında dengenin çatladığını fark etti. İnsanlar açgözlülükle birbirini tüketiyor, tanrılar ise güçlerinin sarhoşluğuyla kibirleniyordu. Dünya yavaş yavaş kendi ağırlığı altında eziliyordu. Zayron biliyordu ki bu dengeyi ne ordular ne de tanrılar düzeltebilirdi. Kehanetin vakti gelmişti. Yaşlı bir yolcu kılığına girerek Liya'nın karşısına çıktı. Gölgen senden daha ağır, dedi. Liya  gözlerini gölgesine çevirdi. Çünkü yalnız benim acımı taşımıyor, dedi . O, dünyanın sustuğu bütün acıları taşıyor. Zayron  bir insanın gözlerinde korkudan daha büyük bir şey merhamet gördü. Yaşlı yolcu gözlerini Liya'nın gözlerinden ayırmadan sen gölgeni duyuyorsun dedi.  Liya  evet  doğduğum günden beri. Peki sana ne söylüyor? Liya cevap vermemişti çünkü gölgenin söyledikleri, insanların duymaya hazır olduğu sözler değildi. O gece, ay yeniden karardı. Liya köyün dışındaki sessiz tepeye çıktı. Çocukluğundan beri ne zaman içi daralsa oraya giderdi. Dünyanın bütün sesleri orada susar, yalnızca rüzgâr konuşurdu. Ay ışığı toprağa vurunca gölgesi ayaklarının dibinden ayrıldı. Önce ince bir sis gibi yükseldi. Sonra yavaş yavaş insan biçimine büründü. Yüzü yoktu ama Liya onun kendisine gülümsediğini hissediyordu. Yine geldin. Her zaman gelirim. Neden yalnız bana görünüyorsun? Gölge  bir süre sessiz kaldıktan sonra devam etti. Çünkü insanlar kendi gölgelerinden korkar. Beni görebilmeleri için önce kendilerini görmeleri gerekir dedi.  Liya dizlerinin üzerine çökerek Ben neyim? diye sordu.  Bir kapısın. Neyin kapısı? İnsan ile tanrı arasında unutulan yolun. Rüzgar sert esmeye başladığında dağların ardından siyah kuşlar yükseldi. Gökyüzünde görünmeyen bir çan çalmış gibiydi. Gölge  geliyorlar dedi.  Ertesi gün güneş doğmadı. Gökyüzü kurşuni bir renge büründü. Köylüler korkuyla evlerine kapandı. Tapınakların çanları kendi kendine çalarken  dağların zirvesinden ışıklar inmeye başladı. Yedi tanrı geliyordu.  Her biri farklı bir kudret taşıyordu.  Biri ateşten yaratılmıştı. Biri deniz kadar derindi. Biri yıldızların ışığını omuzlarında taşıyordu. En arkada ise zamanı  üzerinde taşıyan Zayron yürüyordu. Tanrılar Liya'nın önünde durdu. İçlerinden en yaşlı olan  insanların kalbi ağırlaştı dedi.  Bir diğeri ekledi.  Tanrılar da merhameti unuttu. Sonra hepsi aynı anda Liya'ya  kehanet seni işaret ediyor dediler.  Liya derin bir nefes alarak. Benden ne istiyorsunuz? diye sordu.  Zayron dünyanın dengesini dedi.  Nasıl? dedi liya.  Cevabı gölgen biliyor. Bütün gözler yere çevrildi. Liya'nın gölgesi bu kez toprağın üzerinde değil, ayakta yanında duruyordu. Ve bunu yalnız Liya değil. Tanrılar da  görebiliyordu. Tapınakta derin bir sessizlik oldu  tanrılar, gölgenin gözlerinde kendi korkularını gördüler. İnsanlardan sakladıkları her acı, her pişmanlık ve her kibir, yüzyıllardır bu gölgede birikmişti. Gölge dengeyi isteyen önce eksikliğini kabul etmelidir dedi.  Tanrıların hiçbiri cevap veremiyordu , sonsuz sandıkları güçlerinin aslında kusursuz olmadığını görmüşlerdi. Ve o sessizliğin içinde Liya, kaderinin henüz yeni başladığını hissetti. Tapınağın taş sütunları arasından  tanrılar yarım ay şeklinde dizilmişti. Ortalarında duran Liya ise  korkuyordu. Ve  gölgesi de onun yanında, insan suretinde sessizce bekliyordu. Zayron asasını yere vurduğunda  taş zeminde ince bir çatlak oluştu. Çatlak büyüdü, derinleşti ve karanlık bir geçide dönüştü. Bu, dedi Zayron, unutulan yol'dur. Buradan geçen ya kendini bulur  ya da sonsuza kadar kendini kaybeder. Liya derin bir nefes alıp  ne yapmam gerekiyor? dedi.  Saçları alevlerden oluşan  tanrılardan biri öne çıktığında.  Yedi sınavdan geçeceksin.  Her sınavda bir parçanı kaybedeceksin. Ve  sonunda geriye kalan kişi gerçekten sen olacak. Liya  başını sallayarak onaylarken  gölgesi kulağına eğildi. Korkma  insan, en çok kendine yürürken yorulur dedi.  İlk kapının üzerinde korku  yazıyordu. Kapı açıldığında Liya kendini çocukluğundaki köyde buldu. İnsanlar yine ona bakıyordu.  Ama bu kez bakışlarında yalnızca korku yoktu.  Nefret de vardı. Uğursuz çocuk onun yüzünden ay karardı,  bereket gitti.  Sesler giderek çoğalmış taşlar yağmaya başlamıştı.  Küçük Liya yere düştü. Bugünkü Liya bütün bunları yeniden izliyordu. Koşup küçük kıza sarılmak istedi ama görünmez bir duvara çarptı.  Zayron'un sesi gökyüzünden geçmiş değişmez diye yankılandı. O hâlde neden buradayım? diye bağırdı Liya. Çünkü değişmesi gereken geçmiş değildir. Onu taşıma biçimindir dedi Zayron.  Liya gözlerini kapattığında içindeki öfkeyi ilk kez fark etti. Yıllardır insanların kendisine yaptıklarını affetmediğini. Hâlâ onların sevgisini beklediğini. Ve çocukluğunu sırtında taşıdığını. Yavaşça küçük Liya'nın yanına diz çöktü. Onu kimse göremiyordu  küçük kızın omzuna artık yalnız değilsin diyerek dokundu. O anda bütün taşlar havada durdu. Köylülerin sesleri sustu. Çocuk Liya   yukarı bakarak gülümsedi.  Kapı sessizce dağıldı. İlk sınav tamamlanmıştı. İkinci kapının üzerinde kibir  vardı. Bu kez karşısında tanrılar duruyordu. Hepsi genç ve  güçlüydü.  İnsanların dualarıyla besleniyor, övgülerle büyüyorlardı. Bir çocuk diz çökerek dua etti. Tanrılardan biri yüzünü çevirdi. Yaşlı bir kadın yardım istedi. Hiçbiri onu duymadı. Gölge işte güç böyle dinlemeyi bıraktığında zehre dönüşür. Liya önce tanrılara baktı. Sonra  diz çökerek yaşlı kadının elini tuttu. O an gökyüzündeki yıldızlardan biri söndü. Tanrılar  tedirgin olmuşdu çünkü tek bir merhamet, yüzlerce övgüden daha güçlüydü. İkinci kapı da açıldı. Zayron insanlar seni boşuna seçmemiş dedi.  Gölge  hayır  onu insanlar seçmedi acı seçti dedidiğinde bütün tanrıların yüzü bir anda ciddileşti. Çünkü evrenin en eski yasalarından biri  acıyı gerçekten anlayan biri ortaya çıktığında, kader yeniden yazılmaya başlardı.   Üçüncü kapının üzerinde öfke yazıyordu.  Liya kapıya dokunduğu anda kendisini karanlık bir ovada buldu. Gökyüzü kızıl renkteydi. Toprak çatlamış, ağaçlar kurumuştu ve karşısında insanlar vardı. Bu insanlar Liya'nın geçmişinden gelen yüzlerdi. Onu reddedenler, ona korkuyla bakanlar ve  onu yalnız bırakanlar. Birden bir ses onları cezalandır  diye yükseldi.  Liya etrafına bakınarak  Hayır dedi.  Onlar seni incitti diyerek  ses daha güçlü çıktı. Onlar seni yalnız bıraktı. Liya  evet, evet dedi.  O hâlde neden hâlâ onları koruyorsun? Liya susmuştu  bu sorunun cevabını bilmiyordu. Gölgesi yanına gelerek  öfke de bir gölgedir,  onu yok etmeye çalışma dedi.  Peki ne yapacağım? dedi Liya Onu dinle. Liya  öfkesine baktı.  Yıllardır içinde sakladığı küçük kızın  öfkesi aslında intikam istemiyordu. Sadece görülmek istiyordu. Liya gözlerini kapatarak  ben seni duyuyorum dedi.  O anda kızıl gökyüzü sakinleşip alevler söndü.  Kabul edilen öfke, artık insanı yakamazdı. Ve üçüncü kapı açıldı. Dördüncü kapının üzerinde Kayıp  yazıyordu. Kapı açılır açılmaz Liya'nın nefesi kesildi sanki karşısında hiç beklemediği biri vardı. Yıllar önce kaybettiği annesi. Liya 'yı bu tek kelime bütün dünyasını sarstı.  Sarılmak  için koştu.  Ama elleri boşluğa dokundu bu gerçek değildi. Bir sınavdı. Ben kalmanı isterdim, Anne  dedi Liya. Annesinin yüzünde hüzünlü bir gülümsemeyle biliyorum dedi.  Ben seni hâlâ arıyorum unutmak istemiyorum Anne.  Biliyorum  Liya  unutmak, sevmemek değildir dedi Annesi.  Liya'nın gözlerinden yaşlar akarken kaybettiklerimizi bırakmak neden bu kadar zor? dedi.  Annesi çünkü insan bazen acısını, sevgisinin son kanıtı sanır. Bu söz Liya'nın kalbine dokundu yıllardır annesinin yokluğunu değil, yokluğunun acısını taşıdığını fark etti. Annesi yavaşça uzaklaşmaya başladığında  Liya bu kez onu tutmadı. Sadece gülümseyerek  teşekkür ederim dedi.  Dördüncü kapı açılırken  beşinci kapının üzerinde sevgi yazısı belirdi.  Liya içeri girdiğinde her yer ışıkla doldu. Karşısında gölgesi vardı ve  bu kez gölge karanlık değildi. Ay ışığı gibi parlıyordu. Sen kimsin? diye sordu Liya. Gölge  cevap vermekte zorlandı. Ben dedi ve sustu. Ardından  Ben senin taşıdığın şey değilim. Ben senin unuttuğun parçanı taşıyorum dedi.  Liya şaşkınlıkla bakarak.  Ne demek bu? diye sordu.   Gölge biraz  yaklaşarak insan doğduğunda bütündür. Sonra acılar, korkular ve kaybettikleri gelir. Ve insan kendinden parçalar koparır. Ben senin kaybettiğin parçaların toplamıyım dedi.  Liya yani sen benim karanlığım değilsin dedi.  Gölge  hayır ben senin kabul edilmeyi bekleyen yanınım dedi.  O anda Liya gölgesine sarıldı ve bir olup  ikisi birbirinden ayrılmadı. Uzakta duran tanrılar sessizce izliyor ve artık biliyorlardı.  Liya dünyayı kurtarmak için değil  önce kendisini bütünlemek için seçilmişti. Ve kendini bulan bir insan  bütün bir dünyayı değiştirebilirdi.  Altıncı kapı  affetmeydi.  Liya kapıya yaklaştığında artık korkmuyordu. Her kapı dışındaki bir düşmanı değil, içindeki bir yarayı gösterdiğini  artık anlamıştı.  Kapı açıldığında kendisini gördü.  Saçlarına ak düşmüş, gözlerinde yorgunluk birikmiş yaşlanmıştı.  Yaşlı Liya ona baktı ve  yıllar boyunca herkesi affettin dedi.  Genç Liya susuyordu.  Yaşlı  Liya  ama kendini affetmedin dedi.  Bu söz, diğer bütün sınavlardan daha ağırdı. İnsan bazen başkalarının yaralarını iyileştirebilir, ama kendi içindeki kırgınlığı taşıyamazdı. Ben ne için kendimi affedeceğim? diye sordu Liya. Yaşlı Liya ona baktı ve seçmediğin , değiştiremediğin,  kaybettiklerin için. Ve kendini hep güçlü olmak zorunda bıraktığın için. Liya yıllarca gölgesini taşımıştı. Dünyanın acısını hissetmişti. Ama hiç kimse ona Sen nasılsın? diye sormamıştı. O an kendi kalbine döndü ve ilk kez  ben de yoruldum dedi.  Bu sözle birlikte kapının duvarları çatlamaya başladı. Çünkü gerçek kabul edildiğinde, saklanan şeyler gücünü kaybederdi. Yaşlı Liya yavaşça kayboldu. Affetmek, yapılanı doğru bulmak değildir. Affetmek, kalbini geçmişin zincirlerinden kurtarmaktır. Altıncı kapı açılırken son kapının üzerinde hiçbir kelime yoktu. Sadece bir ayna vardı. Liya aynaya baktığında  bütün insanlığı gördü. Ağlayan çocukları, yalnız yaşlıları,  sevgi arayan kalpleri, savaşan insanları, korkuları yüzünden birbirini incitenleri  ve sonra aynanın içinde Fedakârlık yazısı belirdi.  Zayron  yakınına gelerek Liya sana son seçimi söyleme zamanı geldi dedi.  Liya ona bakarak ne seçimi?dedi. Zayron'un yüzü hüzünlendi. Sen ve gölgen artık birsiniz.  Eğer onu tamamen kabul edersen, insan olarak kalamazsın. Tanrılardan daha güçlü bir varlığa dönüşürsün. Fakat insanlar seni anlayamaz. Onlar seni bir efsane olarak hatırlar. Bir insan olarak değil. Liya  diğer seçenek nedir? diye sordu.  Zayron  Liya'nın gözlerine bakarak  gölgeni ayırırsan  dünyanın acısını yine insanlar taşır. Sen ise sıradan bir insan olarak yaşarsın. Liya etrafına bakındı  belkide yıllardır aradığı şey sıradan olmak, korkulmamak, sevilmekdi. Gölgesine baktığında gerçeği gördü. Gölgesi ona bakarak  seçimini yap dedi.  Liya  gülümseyerek  ikinizi de seçmeyeceğim dedi.  Tanrılar  ne demek bu? dedi.  Liya  insanların acısını almak istemiyorum. Çünkü acı olmadan merhameti anlayamazlar. Ben de tanrı olmak istemiyorum. Çünkü güç, paylaşılmadığında yalnızlığa dönüşür dedi.  Zayron  peki ne yapacaksın? diye sordu.  Liya gökyüzüne ve etrafına baktıktan sonra  insanlara gölgelerinden korkmamayı öğreteceğim dedi.  O anda evren sessizleşti, ilk kez biri kaderin sunduğu iki yolu da reddetmişti. Ve kendi yolunu seçmişti.  Evren uzun süre sessiz kaldı. Tanrılar, bir insanın karşısında ilk kez cevap bulamamıştı. Çünkü onlar dünyayı değiştirmek için büyük güçlerin gerektiğine inanmıştı. Oysa Liya onlara başka bir şey göstermişti.  Bazen dünyayı değiştiren şey güç değil, kabuldü. Zayron  sen kehanetin söylediği kişi değilsin dedi.  Liya  değil miyim? dedi.  Zayron hayır. Çünkü kehaneti yanlış anladık. Tanrıların hepsi sessizce Zayron'u dinliyordu. Gölgeyi taşıyan kadın gelirse, dünya ya yanacak ya da iyileşecek. Biz onun bir silah olduğunu sandık. Ama o bir öğretmendi.  Aslında kehanet böyleydi.  Liya gölgesine baktığında  artık gölgesi ondan ayrı değildi. Onunla birlikte nefes alıyor, onunla birlikte yürüyordu. İnsanlara ne olacak? diye sordu Liya. Zayron  onlar artık kendi gölgelerini taşıyacak dedi.  O günden sonra dünya değişmeye başladı. İnsanlar acıyı tamamen kaybetmedi. Çünkü acı, insan olmanın bir parçasıydı  artık acıdan kaçmak yerine onu anlamayı öğrendiler. Bir insan hata yaptığında içinde dön ve bak diye bir ses duyuyordu.  Bir insan kırıldığında başka bir ses kalbin hâlâ hissedebiliyor diye fısıldıyordu.  Bir insan güç kazandığında ise unutma, sen de bir zamanlar yardıma ihtiyaç duydun. Bu sesin kime ait olduğunu kimse bilmiyordu. Eski bilgelere göre o, Liya'nın sesiydi. Tanrılar da değişmişti.  Artık insanlara yukarıdan bakmıyorlardı onlar da kendi gölgeleriyle karşılaşmıştı. Ateş Tanrısı öfkesini öğrendi. Deniz Tanrısı yalnızlığını kabul etti. Bilgelik Tanrıçası her şeyi bilmenin, her şeyi anlamak olmadığını fark etti. Ve Zayron. Zaman Tanrısı ilk kez zamanı durdurdu. Çünkü bazı anların sonsuza kadar hissedilmesi gerektiğini biliyordu.  Ve  Liya. O dünyada kalmadı artık ne tamamen insan ne de tamamen tanrıydı. O, iki dünya arasındaki sessiz köprü olmuştu. Ayın karanlık yüzüne dönüştü. İnsanlar onu göremedi. Ama bazı geceler. Ay gökyüzünde ince bir ışıkla parladığında, yalnız kalan insanlar onun varlığını hissederdi. Derler ki: Bir insan hayatının en zor kararını verdiğinde. Birini affetmekle nefret etmek arasında kaldığında. Korkusuna rağmen doğru olanı seçtiğinde. Liya'nın gölgesi o kişinin kalbine dokunur. Ve çok hafif bir ses acından kaçma diye  duyulur.  Çünkü seni insan yapan, hiç yara almamış olman değil. Yaralarınla yeniden ışık bulabilmendir. Yüzyıllar sonra çocuklar ayın karanlık yüzüne bakıp bir hikâye anlatmaya başladı. Bir kadın varmış. Gölgesini yok etmek yerine onu sevmiş.  Dünyanın acısını taşımak yerine insanlara kendi acılarını anlamayı öğretmiş.  Ne bir kraliçe, ne bir tanrı, ne de bir kahramanmış.  O sadece kendini tamamen kabul eden ilk insanmış.  Ve adı hâlâ  söylenir Liya. Gölgeyi Taşıyan Kadın.        DİLEK SARIKAYA  Menajer :ilayda Can &amp; Dilara sarıkaya">DİLEK SARIKAYA</a></p>
<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GÖLGENİN  GERÇEK ADI Zamanın henüz isimleri öğrenmediği çağlarda, dağların gökyüzüne fısıldadığı, nehirlerin tanrıların nefesiyle aktığı kadim bir diyar vardı. Bu topraklarda tanrılar, insanların arasında sessizce dolaşır. Bazen bir yabancı kılığına girer, bazen yaşlı bir bilge olur, bazen de yalnızca rüzgârın uğultusunda hissedilirdi. Onları gören pek az olurdu, görenler ise gördüklerini anlatmaya cesaret edemezdi. O çağlarda kulaktan kulağa gölge doğarsa denge bozulur. Gölgeyi Taşıyan Kadın gelirse, dünya  ya ateşle sınanacak ya da yeniden iyileşecektir. Diye yayılan eski bir kehanet vardı. Hiç kimse bu sözlerin anlamını bilmiyordu. Yalnızca en yaşlı kâhinler, kehanetin gerçekleşeceği gecede gökyüzünün bile susacağını söylerdi. Ve o gece geldi. Ay ışığının en parlak olduğu vakitte bir kız çocuğu dünyaya geldi. Adını Liya koydular. Doğduğu an gökyüzü sanki görünmez bir el tarafından ikiye ayrıldı. Ay karardı, yıldızlar ışıklarını içine çekti ve rüzgâr bile nefes almayı unuttu. İnsanlar bunun bir uğursuzluk olduğuna inandı. Liya büyüdükçe korkuları arttı. Çünkü onun gölgesi diğer insanların gölgesi gibi değildi. Güneş battığında yerinde kalmaz, sessizce yürürdü. Bazen ay ışığında ondan ayrılır, bazen görünmeyen biriyle konuşur gibi fısıldardı. Liya ise o fısıltıları duyabiliyordu. Gün gelecek, beni anlayacaksın,  derdi gölgesi. Bu yüzden insanlar Liya'dan uzak durdu. Çocuklar onunla oynamadı. Köylüler arkasından dualar okudu. Yaşlılar gözlerini kaçırdı. Ama tanrılar onlar  yalnızca izledi. Aralarında en sessizi, zaman tanrısı Zayron'du. O, geçmişi ve geleceği aynı anda görebiliyordu.  Bir gün kaderin terazisine baktığında dengenin çatladığını fark etti. İnsanlar açgözlülükle birbirini tüketiyor, tanrılar ise güçlerinin sarhoşluğuyla kibirleniyordu. Dünya yavaş yavaş kendi ağırlığı altında eziliyordu. Zayron biliyordu ki bu dengeyi ne ordular ne de tanrılar düzeltebilirdi. Kehanetin vakti gelmişti. Yaşlı bir yolcu kılığına girerek Liya'nın karşısına çıktı. Gölgen senden daha ağır, dedi. Liya  gözlerini gölgesine çevirdi. Çünkü yalnız benim acımı taşımıyor, dedi . O, dünyanın sustuğu bütün acıları taşıyor. Zayron  bir insanın gözlerinde korkudan daha büyük bir şey merhamet gördü. Yaşlı yolcu gözlerini Liya'nın gözlerinden ayırmadan sen gölgeni duyuyorsun dedi.  Liya  evet  doğduğum günden beri. Peki sana ne söylüyor? Liya cevap vermemişti çünkü gölgenin söyledikleri, insanların duymaya hazır olduğu sözler değildi. O gece, ay yeniden karardı. Liya köyün dışındaki sessiz tepeye çıktı. Çocukluğundan beri ne zaman içi daralsa oraya giderdi. Dünyanın bütün sesleri orada susar, yalnızca rüzgâr konuşurdu. Ay ışığı toprağa vurunca gölgesi ayaklarının dibinden ayrıldı. Önce ince bir sis gibi yükseldi. Sonra yavaş yavaş insan biçimine büründü. Yüzü yoktu ama Liya onun kendisine gülümsediğini hissediyordu. Yine geldin. Her zaman gelirim. Neden yalnız bana görünüyorsun? Gölge  bir süre sessiz kaldıktan sonra devam etti. Çünkü insanlar kendi gölgelerinden korkar. Beni görebilmeleri için önce kendilerini görmeleri gerekir dedi.  Liya dizlerinin üzerine çökerek Ben neyim? diye sordu.  Bir kapısın. Neyin kapısı? İnsan ile tanrı arasında unutulan yolun. Rüzgar sert esmeye başladığında dağların ardından siyah kuşlar yükseldi. Gökyüzünde görünmeyen bir çan çalmış gibiydi. Gölge  geliyorlar dedi.  Ertesi gün güneş doğmadı. Gökyüzü kurşuni bir renge büründü. Köylüler korkuyla evlerine kapandı. Tapınakların çanları kendi kendine çalarken  dağların zirvesinden ışıklar inmeye başladı. Yedi tanrı geliyordu.  Her biri farklı bir kudret taşıyordu.  Biri ateşten yaratılmıştı. Biri deniz kadar derindi. Biri yıldızların ışığını omuzlarında taşıyordu. En arkada ise zamanı  üzerinde taşıyan Zayron yürüyordu. Tanrılar Liya'nın önünde durdu. İçlerinden en yaşlı olan  insanların kalbi ağırlaştı dedi.  Bir diğeri ekledi.  Tanrılar da merhameti unuttu. Sonra hepsi aynı anda Liya'ya  kehanet seni işaret ediyor dediler.  Liya derin bir nefes alarak. Benden ne istiyorsunuz? diye sordu.  Zayron dünyanın dengesini dedi.  Nasıl? dedi liya.  Cevabı gölgen biliyor. Bütün gözler yere çevrildi. Liya'nın gölgesi bu kez toprağın üzerinde değil, ayakta yanında duruyordu. Ve bunu yalnız Liya değil. Tanrılar da  görebiliyordu. Tapınakta derin bir sessizlik oldu  tanrılar, gölgenin gözlerinde kendi korkularını gördüler. İnsanlardan sakladıkları her acı, her pişmanlık ve her kibir, yüzyıllardır bu gölgede birikmişti. Gölge dengeyi isteyen önce eksikliğini kabul etmelidir dedi.  Tanrıların hiçbiri cevap veremiyordu , sonsuz sandıkları güçlerinin aslında kusursuz olmadığını görmüşlerdi. Ve o sessizliğin içinde Liya, kaderinin henüz yeni başladığını hissetti. Tapınağın taş sütunları arasından  tanrılar yarım ay şeklinde dizilmişti. Ortalarında duran Liya ise  korkuyordu. Ve  gölgesi de onun yanında, insan suretinde sessizce bekliyordu. Zayron asasını yere vurduğunda  taş zeminde ince bir çatlak oluştu. Çatlak büyüdü, derinleşti ve karanlık bir geçide dönüştü. Bu, dedi Zayron, unutulan yol'dur. Buradan geçen ya kendini bulur  ya da sonsuza kadar kendini kaybeder. Liya derin bir nefes alıp  ne yapmam gerekiyor? dedi.  Saçları alevlerden oluşan  tanrılardan biri öne çıktığında.  Yedi sınavdan geçeceksin.  Her sınavda bir parçanı kaybedeceksin. Ve  sonunda geriye kalan kişi gerçekten sen olacak. Liya  başını sallayarak onaylarken  gölgesi kulağına eğildi. Korkma  insan, en çok kendine yürürken yorulur dedi.  İlk kapının üzerinde korku  yazıyordu. Kapı açıldığında Liya kendini çocukluğundaki köyde buldu. İnsanlar yine ona bakıyordu.  Ama bu kez bakışlarında yalnızca korku yoktu.  Nefret de vardı. Uğursuz çocuk onun yüzünden ay karardı,  bereket gitti.  Sesler giderek çoğalmış taşlar yağmaya başlamıştı.  Küçük Liya yere düştü. Bugünkü Liya bütün bunları yeniden izliyordu. Koşup küçük kıza sarılmak istedi ama görünmez bir duvara çarptı.  Zayron'un sesi gökyüzünden geçmiş değişmez diye yankılandı. O hâlde neden buradayım? diye bağırdı Liya. Çünkü değişmesi gereken geçmiş değildir. Onu taşıma biçimindir dedi Zayron.  Liya gözlerini kapattığında içindeki öfkeyi ilk kez fark etti. Yıllardır insanların kendisine yaptıklarını affetmediğini. Hâlâ onların sevgisini beklediğini. Ve çocukluğunu sırtında taşıdığını. Yavaşça küçük Liya'nın yanına diz çöktü. Onu kimse göremiyordu  küçük kızın omzuna artık yalnız değilsin diyerek dokundu. O anda bütün taşlar havada durdu. Köylülerin sesleri sustu. Çocuk Liya   yukarı bakarak gülümsedi.  Kapı sessizce dağıldı. İlk sınav tamamlanmıştı. İkinci kapının üzerinde kibir  vardı. Bu kez karşısında tanrılar duruyordu. Hepsi genç ve  güçlüydü.  İnsanların dualarıyla besleniyor, övgülerle büyüyorlardı. Bir çocuk diz çökerek dua etti. Tanrılardan biri yüzünü çevirdi. Yaşlı bir kadın yardım istedi. Hiçbiri onu duymadı. Gölge işte güç böyle dinlemeyi bıraktığında zehre dönüşür. Liya önce tanrılara baktı. Sonra  diz çökerek yaşlı kadının elini tuttu. O an gökyüzündeki yıldızlardan biri söndü. Tanrılar  tedirgin olmuşdu çünkü tek bir merhamet, yüzlerce övgüden daha güçlüydü. İkinci kapı da açıldı. Zayron insanlar seni boşuna seçmemiş dedi.  Gölge  hayır  onu insanlar seçmedi acı seçti dedidiğinde bütün tanrıların yüzü bir anda ciddileşti. Çünkü evrenin en eski yasalarından biri  acıyı gerçekten anlayan biri ortaya çıktığında, kader yeniden yazılmaya başlardı.   Üçüncü kapının üzerinde öfke yazıyordu.  Liya kapıya dokunduğu anda kendisini karanlık bir ovada buldu. Gökyüzü kızıl renkteydi. Toprak çatlamış, ağaçlar kurumuştu ve karşısında insanlar vardı. Bu insanlar Liya'nın geçmişinden gelen yüzlerdi. Onu reddedenler, ona korkuyla bakanlar ve  onu yalnız bırakanlar. Birden bir ses onları cezalandır  diye yükseldi.  Liya etrafına bakınarak  Hayır dedi.  Onlar seni incitti diyerek  ses daha güçlü çıktı. Onlar seni yalnız bıraktı. Liya  evet, evet dedi.  O hâlde neden hâlâ onları koruyorsun? Liya susmuştu  bu sorunun cevabını bilmiyordu. Gölgesi yanına gelerek  öfke de bir gölgedir,  onu yok etmeye çalışma dedi.  Peki ne yapacağım? dedi Liya Onu dinle. Liya  öfkesine baktı.  Yıllardır içinde sakladığı küçük kızın  öfkesi aslında intikam istemiyordu. Sadece görülmek istiyordu. Liya gözlerini kapatarak  ben seni duyuyorum dedi.  O anda kızıl gökyüzü sakinleşip alevler söndü.  Kabul edilen öfke, artık insanı yakamazdı. Ve üçüncü kapı açıldı. Dördüncü kapının üzerinde Kayıp  yazıyordu. Kapı açılır açılmaz Liya'nın nefesi kesildi sanki karşısında hiç beklemediği biri vardı. Yıllar önce kaybettiği annesi. Liya 'yı bu tek kelime bütün dünyasını sarstı.  Sarılmak  için koştu.  Ama elleri boşluğa dokundu bu gerçek değildi. Bir sınavdı. Ben kalmanı isterdim, Anne  dedi Liya. Annesinin yüzünde hüzünlü bir gülümsemeyle biliyorum dedi.  Ben seni hâlâ arıyorum unutmak istemiyorum Anne.  Biliyorum  Liya  unutmak, sevmemek değildir dedi Annesi.  Liya'nın gözlerinden yaşlar akarken kaybettiklerimizi bırakmak neden bu kadar zor? dedi.  Annesi çünkü insan bazen acısını, sevgisinin son kanıtı sanır. Bu söz Liya'nın kalbine dokundu yıllardır annesinin yokluğunu değil, yokluğunun acısını taşıdığını fark etti. Annesi yavaşça uzaklaşmaya başladığında  Liya bu kez onu tutmadı. Sadece gülümseyerek  teşekkür ederim dedi.  Dördüncü kapı açılırken  beşinci kapının üzerinde sevgi yazısı belirdi.  Liya içeri girdiğinde her yer ışıkla doldu. Karşısında gölgesi vardı ve  bu kez gölge karanlık değildi. Ay ışığı gibi parlıyordu. Sen kimsin? diye sordu Liya. Gölge  cevap vermekte zorlandı. Ben dedi ve sustu. Ardından  Ben senin taşıdığın şey değilim. Ben senin unuttuğun parçanı taşıyorum dedi.  Liya şaşkınlıkla bakarak.  Ne demek bu? diye sordu.   Gölge biraz  yaklaşarak insan doğduğunda bütündür. Sonra acılar, korkular ve kaybettikleri gelir. Ve insan kendinden parçalar koparır. Ben senin kaybettiğin parçaların toplamıyım dedi.  Liya yani sen benim karanlığım değilsin dedi.  Gölge  hayır ben senin kabul edilmeyi bekleyen yanınım dedi.  O anda Liya gölgesine sarıldı ve bir olup  ikisi birbirinden ayrılmadı. Uzakta duran tanrılar sessizce izliyor ve artık biliyorlardı.  Liya dünyayı kurtarmak için değil  önce kendisini bütünlemek için seçilmişti. Ve kendini bulan bir insan  bütün bir dünyayı değiştirebilirdi.  Altıncı kapı  affetmeydi.  Liya kapıya yaklaştığında artık korkmuyordu. Her kapı dışındaki bir düşmanı değil, içindeki bir yarayı gösterdiğini  artık anlamıştı.  Kapı açıldığında kendisini gördü.  Saçlarına ak düşmüş, gözlerinde yorgunluk birikmiş yaşlanmıştı.  Yaşlı Liya ona baktı ve  yıllar boyunca herkesi affettin dedi.  Genç Liya susuyordu.  Yaşlı  Liya  ama kendini affetmedin dedi.  Bu söz, diğer bütün sınavlardan daha ağırdı. İnsan bazen başkalarının yaralarını iyileştirebilir, ama kendi içindeki kırgınlığı taşıyamazdı. Ben ne için kendimi affedeceğim? diye sordu Liya. Yaşlı Liya ona baktı ve seçmediğin , değiştiremediğin,  kaybettiklerin için. Ve kendini hep güçlü olmak zorunda bıraktığın için. Liya yıllarca gölgesini taşımıştı. Dünyanın acısını hissetmişti. Ama hiç kimse ona Sen nasılsın? diye sormamıştı. O an kendi kalbine döndü ve ilk kez  ben de yoruldum dedi.  Bu sözle birlikte kapının duvarları çatlamaya başladı. Çünkü gerçek kabul edildiğinde, saklanan şeyler gücünü kaybederdi. Yaşlı Liya yavaşça kayboldu. Affetmek, yapılanı doğru bulmak değildir. Affetmek, kalbini geçmişin zincirlerinden kurtarmaktır. Altıncı kapı açılırken son kapının üzerinde hiçbir kelime yoktu. Sadece bir ayna vardı. Liya aynaya baktığında  bütün insanlığı gördü. Ağlayan çocukları, yalnız yaşlıları,  sevgi arayan kalpleri, savaşan insanları, korkuları yüzünden birbirini incitenleri  ve sonra aynanın içinde Fedakârlık yazısı belirdi.  Zayron  yakınına gelerek Liya sana son seçimi söyleme zamanı geldi dedi.  Liya ona bakarak ne seçimi?dedi. Zayron'un yüzü hüzünlendi. Sen ve gölgen artık birsiniz.  Eğer onu tamamen kabul edersen, insan olarak kalamazsın. Tanrılardan daha güçlü bir varlığa dönüşürsün. Fakat insanlar seni anlayamaz. Onlar seni bir efsane olarak hatırlar. Bir insan olarak değil. Liya  diğer seçenek nedir? diye sordu.  Zayron  Liya'nın gözlerine bakarak  gölgeni ayırırsan  dünyanın acısını yine insanlar taşır. Sen ise sıradan bir insan olarak yaşarsın. Liya etrafına bakındı  belkide yıllardır aradığı şey sıradan olmak, korkulmamak, sevilmekdi. Gölgesine baktığında gerçeği gördü. Gölgesi ona bakarak  seçimini yap dedi.  Liya  gülümseyerek  ikinizi de seçmeyeceğim dedi.  Tanrılar  ne demek bu? dedi.  Liya  insanların acısını almak istemiyorum. Çünkü acı olmadan merhameti anlayamazlar. Ben de tanrı olmak istemiyorum. Çünkü güç, paylaşılmadığında yalnızlığa dönüşür dedi.  Zayron  peki ne yapacaksın? diye sordu.  Liya gökyüzüne ve etrafına baktıktan sonra  insanlara gölgelerinden korkmamayı öğreteceğim dedi.  O anda evren sessizleşti, ilk kez biri kaderin sunduğu iki yolu da reddetmişti. Ve kendi yolunu seçmişti.  Evren uzun süre sessiz kaldı. Tanrılar, bir insanın karşısında ilk kez cevap bulamamıştı. Çünkü onlar dünyayı değiştirmek için büyük güçlerin gerektiğine inanmıştı. Oysa Liya onlara başka bir şey göstermişti.  Bazen dünyayı değiştiren şey güç değil, kabuldü. Zayron  sen kehanetin söylediği kişi değilsin dedi.  Liya  değil miyim? dedi.  Zayron hayır. Çünkü kehaneti yanlış anladık. Tanrıların hepsi sessizce Zayron'u dinliyordu. Gölgeyi taşıyan kadın gelirse, dünya ya yanacak ya da iyileşecek. Biz onun bir silah olduğunu sandık. Ama o bir öğretmendi.  Aslında kehanet böyleydi.  Liya gölgesine baktığında  artık gölgesi ondan ayrı değildi. Onunla birlikte nefes alıyor, onunla birlikte yürüyordu. İnsanlara ne olacak? diye sordu Liya. Zayron  onlar artık kendi gölgelerini taşıyacak dedi.  O günden sonra dünya değişmeye başladı. İnsanlar acıyı tamamen kaybetmedi. Çünkü acı, insan olmanın bir parçasıydı  artık acıdan kaçmak yerine onu anlamayı öğrendiler. Bir insan hata yaptığında içinde dön ve bak diye bir ses duyuyordu.  Bir insan kırıldığında başka bir ses kalbin hâlâ hissedebiliyor diye fısıldıyordu.  Bir insan güç kazandığında ise unutma, sen de bir zamanlar yardıma ihtiyaç duydun. Bu sesin kime ait olduğunu kimse bilmiyordu. Eski bilgelere göre o, Liya'nın sesiydi. Tanrılar da değişmişti.  Artık insanlara yukarıdan bakmıyorlardı onlar da kendi gölgeleriyle karşılaşmıştı. Ateş Tanrısı öfkesini öğrendi. Deniz Tanrısı yalnızlığını kabul etti. Bilgelik Tanrıçası her şeyi bilmenin, her şeyi anlamak olmadığını fark etti. Ve Zayron. Zaman Tanrısı ilk kez zamanı durdurdu. Çünkü bazı anların sonsuza kadar hissedilmesi gerektiğini biliyordu.  Ve  Liya. O dünyada kalmadı artık ne tamamen insan ne de tamamen tanrıydı. O, iki dünya arasındaki sessiz köprü olmuştu. Ayın karanlık yüzüne dönüştü. İnsanlar onu göremedi. Ama bazı geceler. Ay gökyüzünde ince bir ışıkla parladığında, yalnız kalan insanlar onun varlığını hissederdi. Derler ki: Bir insan hayatının en zor kararını verdiğinde. Birini affetmekle nefret etmek arasında kaldığında. Korkusuna rağmen doğru olanı seçtiğinde. Liya'nın gölgesi o kişinin kalbine dokunur. Ve çok hafif bir ses acından kaçma diye  duyulur.  Çünkü seni insan yapan, hiç yara almamış olman değil. Yaralarınla yeniden ışık bulabilmendir. Yüzyıllar sonra çocuklar ayın karanlık yüzüne bakıp bir hikâye anlatmaya başladı. Bir kadın varmış. Gölgesini yok etmek yerine onu sevmiş.  Dünyanın acısını taşımak yerine insanlara kendi acılarını anlamayı öğretmiş.  Ne bir kraliçe, ne bir tanrı, ne de bir kahramanmış.  O sadece kendini tamamen kabul eden ilk insanmış.  Ve adı hâlâ  söylenir Liya. Gölgeyi Taşıyan Kadın.        DİLEK SARIKAYA  Menajer :ilayda Can &amp; Dilara sarıkaya">Menajer :ilayda Can &amp; Dilara sarıkaya</a></p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>FENERCİ DEDE</title>
<link>https://fikirizleri.com/fenerci-dede</link>
<guid>https://fikirizleri.com/fenerci-dede</guid>
<description><![CDATA[ İyilik, ışık gibidir. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202608/image_870x580_6a704ffe9e902.webp" length="40854" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Mon, 03 Aug 2026 11:45:22 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>            FENERCİ DEDE</p>
<p>Mahallenin en eski sakinlerinden biri, herkesin sevgi ve saygıyla selam verdiği yaşlı bir fenerci vardı. Akşam güneşi ufkun ardına çekilip gökyüzünü turuncu ve mora boyadığında, o her zamanki gibi evinin ahşap kapısını sessizce açardı. Elindeki yıllanmış gaz lambasını özenle yakar, alevin cam fanusta usulca dans edişini izledikten sonra ağır ama kararlı adımlarla sokaklara çıkardı.</p>
<p>​Taş kaldırımlarda yankılanan bastonunun sesi, onu tanıyanlara gecenin başladığını haber verirdi. Bir sokaktan diğerine geçer, karanlıkta kalan sokak lambalarını tek tek yakardı. Yanan her lamba yalnızca bir sokağı değil, sanki insanların içini de biraz daha aydınlatırdı.</p>
<p>​Bir akşam, mahalledeki gençlerden biri alaycı bir gülümsemeyle önünü kesti:</p>
<p>​"Dede, gözlerin artık eskisi kadar iyi görmüyor. Bu kadar zahmete neden katlanıyorsun? Hem çoğu insan seni fark bile etmiyor."</p>
<p>​Fenerci Dede durdu. Elindeki lambanın titrek alevine baktı. Sonra başını kaldırıp gence şefkat dolu gözlerle bakarak sakin bir sesle:</p>
<p>​"Ben bu ışığı kendim için yakmıyorum evlat," dedi.</p>
<p>​"Belki bugün kimse fark etmez. Belki adımı bile hatırlamazlar ama bir gün sen de eline bir lamba alırsın. İşte o zaman neden her akşam bu sokaklarda yürüdüğümü anlarsın."</p>
<p>​Genç, yaşlı adamın sözlerini anlamlandıramadı. Omuz silkip yoluna devam etti. Zaman ise sessizce akıp gitti. Mevsimler değişti, yıllar birbirini kovaladı. O genç de bir gün saçlarına aklar düşmüş, bastonla yürüyen yaşlı bir adama dönüştü.</p>
<p>​Sonbaharın sert bir gecesinde, rüzgâr uğuldayıp yağmur ince ince yağarken bir anda elektrikler kesildi. Mahalle zifiri karanlığa gömüldü. Yaşlı adam güçlükle yürürken uzakta titreyen küçük bir ışık gördü.</p>
<p>​Merakla o ışığa doğru ilerledi.</p>
<p>​Elinde eski bir fener taşıyan küçük bir çocuk, yaşlı bir kadının koluna girmiş, dikkatle ona yol gösteriyordu.</p>
<p>​Yaşlı adam yaklaşıp "Evladım, bu saatte neden dışarıdasın?" dedi.</p>
<p>​Çocuk hiç düşünmeden cevap verdi:</p>
<p>​"Dedem bana hep 'Karanlıkta bir kişinin yolunu aydınlatabilirsen o ışık bütün mahalleyi aydınlatır.' derdi. Ben de dedemin o sözünü tutuyorum."</p>
<p>​Bu sözler yaşlı adamın yüreğine yıldırım gibi düştü.</p>
<p>​Bir anda yıllar öncesindeki o akşam gözlerinin önünde canlandı: Fenerci Dede'nin yüzü, elindeki gaz lambası ve o unutamadığı sözler...</p>
<p>​Fenerci Dede hiçbir zaman yalnızca sokak lambalarını yakmamıştı. O, insanların kalbine iyiliğin ateşini bırakmıştı. O küçücük alev yıllar boyunca elden ele, gönülden gönüle taşınmış ve hiç sönmeden yaşamaya devam etmişti.</p>
<p>​Gözleri dolan yaşlı adam, elindeki küçük feneri çocuğa uzattı. "Al evlat," dedi. "Işık elde tutulmak için değil, paylaşılmak için vardır."</p>
<p>​Çocuk feneri aldı. Titreyen alev yüzünü aydınlatırken gözlerinde tarifsiz bir umut parlıyordu.</p>
<p>​Yaşlı adam arkasını döndü. Birkaç adım attıktan sonra durdu ve geriye baktı. Küçük çocuk, yaşlı kadının yanında yürümeye devam ediyordu. Fenerin sıcak ışığı karanlığın içinde ince bir umut yolu gibi uzanıyordu. Yüzünde huzurlu bir tebessüm belirdi. Artık biliyordu ki gerçek ışık bir lambanın içinde değil, iyilikle atan yüreklerin içindeydi.</p>
<p>​Ve o günden sonra mahallede her karanlık akşam mutlaka bir fener yanardı. Bazen yaşlı bir adamın elinde, bazen genç bir annenin, bazen de bir çocuğun...</p>
<p>​Hiç kimse ilk kıvılcımın kim tarafından yakıldığını bilmiyordu ama herkes o ışığın hâlâ yol gösterdiğini hissediyordu.</p>
<p>​İyilik, ışık gibidir. Paylaştıkça eksilmez; aksine çoğalır. Ve bazen bir insanın yolunu aydınlatan küçücük bir ışık, bir ömrün karanlığını dağıtmaya yeter.</p>
<p></p>
<p>               DİLEK SARIKAYA</p>
<p>Menajer :ilayda Can &amp; Dilara sarıkaya </p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>AY IŞIĞINDA BEKLEYEN ANNE</title>
<link>https://fikirizleri.com/ay-isiginda-bekleyen-anne</link>
<guid>https://fikirizleri.com/ay-isiginda-bekleyen-anne</guid>
<description><![CDATA[ Bazı hasretlerin ve bazı sevgilerin takvimi olmaz. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202607/image_870x580_6a6c6fc619f36.webp" length="40126" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Fri, 31 Jul 2026 14:45:54 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>  AY IŞIĞINDA BEKLEYEN ANNE </p>
<p>Gece, ayın gümüş ışığını denizin üzerine usulca bırakıyordu. Dalgalar kıyıya vuruyor, her biri sanki gökyüzünden düşen sessiz bir notayı taşıyordu. O gece dünya uyuyordu ama bir annenin yüreği yine uyanıktı.</p>
<p>Pencerenin önünde oturmuş, ayı seyrediyordu. Elleri dizlerinde, gözleri uzaklarda, ruhu ise çok daha uzaklardaydı.</p>
<p>İnsan bazen en büyük acısını, en güzel gülümsemesinin arkasına saklardı. O da öyle yapıyordu.</p>
<p>Çünkü görünmeyen acılar vardı. Dokunulamayacak kadar derin, anlatılamayacak kadar ağır yaralar... Zamanın iyileştirmesi beklenen ama her sabah yeniden kanayan yaralar.</p>
<p>Kalbi bir günde kırılmamıştı.</p>
<p>Verilmeyen sözler, yarım kalan hayaller, ansızın biten vedalar ve geri gelmeyeceğini bildiği ayrılıklar... Her biri kalbinden sessizce bir parça koparmıştı.</p>
<p>Yüzü hâlâ gülümsemeye çalışıyordu. Ama gözleri artık eskisi gibi gülmüyordu.</p>
<p>Ay ışığı odanın içine süzülürken, içinden sessizce geçirdi:</p>
<p>"Bir anlığına senin nefesin olabilsem keşke, yavrum. Kimsenin fark etmeyeceği kadar sessiz ama yokluğum hissedilecek kadar değerli."</p>
<p>Söylediği sözler duvarlarda kayboldu. Çünkü özlemek, bazen insanın konuştuğu ama sesini yalnızca Allah'ın duyduğu bir duaydı.</p>
<p>Gözlerinden yaş süzüldü. İnsan ağladığında herkes gözyaşını görür sanırdı. Oysa en acı gözyaşları, gözlerden değil, kalpten akardı.</p>
<p>O gece yine aynı duayı etti.</p>
<p>Evlatları için o, her şeyden önce bir anneydi.</p>
<p>Anne olmak; dağlara meydan okuyacak kadar güçlü, ama evladının "Anne." deyişiyle dizlerinin bağı çözülecek kadar narin olmaktı.</p>
<p>Anne olmak, çocukları sofrada yoksa lokmasının boğazında düğümlenmesiydi.</p>
<p>Gece yarısı ansızın uyanıp, "Acaba üşüyor mudur?" diye düşünmekti.</p>
<p>Telefon çalmadığında bin türlü ihtimali aklından geçirmek, kapı çaldığında ise ilk önce umutla yerinden fırlamaktı.</p>
<p>Anne olmak, çocukları güldüğünde dünyayı kazanmış gibi sevinmek; onların canı yandığında ise acıyı kendi bedeninde hissetmekti.</p>
<p>Kimsenin çıkar gözetmeden sevmediği bir dünyada, karşılık beklemeden sevebilmenin adıdır anne. O sevgi ne zamana bağlıdır ne de mesafeye.</p>
<p>Evlat büyür, ev uzaklaşır, yıllar geçer. Annenin yüreği ise çocuğunu ilk kez kucağına aldığı günkü gibi beklemeye devam eder. Beklemek, belki de annelerin kaderidir.</p>
<p>Pencerenin önündeki kadın gökyüzüne baktığında ay, denizin üzerine ışığını bırakmaya devam ediyordu.</p>
<p>O ise yüreğinin en derin yerinde sakladığı ismi sessizce andı.</p>
<p>Bir anne için bazı yokluklar hiç eskimezdi.</p>
<p>Bazı hasretlerin ve bazı sevgilerin takvimi olmazdı.</p>
<p>Onlar, ölümün bile ayıramayacağı kadar sonsuzdu.</p>
<p>Başını semaya kaldırdı. Gözlerinden süzülen yaşlara rağmen gülümsedi. Biliyordu...</p>
<p>Bir gün bütün ayrılıklar bitecek.</p>
<p>Yarım kalan bütün sarılmalar tamamlanacaktı.</p>
<p>Ve Allah'ın rahmetinde hiçbir anne evladına hasret kalmayacaktı.</p>
<p>O gece ay, denizi aydınlatmaya devam etti. Ama aslında karanlığı aydınlatan ay değildi.</p>
<p>Bir annenin, acısına rağmen hiç tükenmeyen sevgisiydi.</p>
<p></p>
<p>            DİLEK SARIKAYA</p>
<p>Menajer :ilayda Can &amp; Dilara sarıkaya </p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>ALTIN DIŞKILAYAN BEBEK</title>
<link>https://fikirizleri.com/altin-diskilayan-bebek</link>
<guid>https://fikirizleri.com/altin-diskilayan-bebek</guid>
<description><![CDATA[ emekle kazanılan bir lokma, mucizeyle gelen bir sandık altından daha değerlidir. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202607/image_870x580_6a6ad14de25cd.webp" length="86690" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Thu, 30 Jul 2026 07:22:07 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/ALTIN DIŞKILAYAN BEBEK   Bir zamanlar, dağların arasında saklı küçük bir köyde yaşayan yaşlı bir çift vardı. Çocukları olmadığı için çok üzülüyorlardı yıllarca dua ettiler. Bir bahar sabahı duaları kabul oldu ve bir erkek bebekleri dünyaya geldi. Bebek birkaç aylık olduğunda annesi  beşiğini temizlerken bezin içinde küçücük altın külçeleri buldu. Önce gözlerine inanamadı. Günler geçtikçe bunun bir tesadüf olmadığı anlaşıldı. Haber kısa sürede çevre köylere yayıldı. İnsanlar bebeği görmek için akın etmeye başladı. Kimisi dua istiyor, kimisi altın satın almak istiyor, kimisi de bebeği zenginlik uğruna ele geçirmek istiyordu. Bir gün açgözlü bir tüccar, anne ve babaya bu çocuğu bana verin. Size ömür boyu yetecek kadar altın vereceğim diye  büyük bir servet teklif etti.Yaşlı adam. Biz zaten dünyanın en büyük hazinesine sahibiz. Onu hiçbir altına değişmeyiz dedi. Ama Tüccar alına koymuştu  o bebeği  alacaktı. Bir gece bebeği ve beşiğindeki altınları çalmaya kalktı. Fakat tam onu kucağına aldığı anda elindeki bütün altınlar sıradan taşlara dönüştü.tüccar ne oluyor böyle diyerek korkuyla bebeği yere bıraktı. O sırada gökyüzü bir birine karıştı, şimşek çaktı ve kuvvetli bir rüzgâr esti. Tüccar kaçarken korku ve panikten yolunu kaybetti ve günlerce ormanda dolaştı. Köye döndüğünde ise artık eski zenginliğinden eser kalmamıştı. O günden sonra çalışarak yaşamayı öğrendi. Bebek büyüdükçe altınlar da azalmaya başladı. On sekiz yaşına geldiği gün mucize tamamen sona erdi. Genç adam annesine bunun nedenini sordu. Annesi evladım, sana verilen mucize bizi doyurmak içindi. Şimdi ise kendi emeğinle kazanmaya hazırsın. Genç adam çalışkanlığı ve dürüstlüğü sayesinde köyün en saygın insanlarından biri oldu. Köylüler yıllar sonra bile  emekle kazanılan bir lokma, mucizeyle gelen bir sandık altından daha değerlidir diyerek dilden dile anlattı.       DİLEK SARIKAYA MENAJER :İLAYDA CAN &amp; DİLARA SARIKAYA"></a><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/ALTIN DIŞKILAYAN BEBEK   Bir zamanlar, dağların arasında saklı küçük bir köyde yaşayan yaşlı bir çift vardı. Çocukları olmadığı için çok üzülüyorlardı yıllarca dua ettiler. Bir bahar sabahı duaları kabul oldu ve bir erkek bebekleri dünyaya geldi. Bebek birkaç aylık olduğunda annesi  beşiğini temizlerken bezin içinde küçücük altın külçeleri buldu. Önce gözlerine inanamadı. Günler geçtikçe bunun bir tesadüf olmadığı anlaşıldı. Haber kısa sürede çevre köylere yayıldı. İnsanlar bebeği görmek için akın etmeye başladı. Kimisi dua istiyor, kimisi altın satın almak istiyor, kimisi de bebeği zenginlik uğruna ele geçirmek istiyordu. Bir gün açgözlü bir tüccar, anne ve babaya bu çocuğu bana verin. Size ömür boyu yetecek kadar altın vereceğim diye  büyük bir servet teklif etti.Yaşlı adam. Biz zaten dünyanın en büyük hazinesine sahibiz. Onu hiçbir altına değişmeyiz dedi. Ama Tüccar alına koymuştu  o bebeği  alacaktı. Bir gece bebeği ve beşiğindeki altınları çalmaya kalktı. Fakat tam onu kucağına aldığı anda elindeki bütün altınlar sıradan taşlara dönüştü.tüccar ne oluyor böyle diyerek korkuyla bebeği yere bıraktı. O sırada gökyüzü bir birine karıştı, şimşek çaktı ve kuvvetli bir rüzgâr esti. Tüccar kaçarken korku ve panikten yolunu kaybetti ve günlerce ormanda dolaştı. Köye döndüğünde ise artık eski zenginliğinden eser kalmamıştı. O günden sonra çalışarak yaşamayı öğrendi. Bebek büyüdükçe altınlar da azalmaya başladı. On sekiz yaşına geldiği gün mucize tamamen sona erdi. Genç adam annesine bunun nedenini sordu. Annesi evladım, sana verilen mucize bizi doyurmak içindi. Şimdi ise kendi emeğinle kazanmaya hazırsın. Genç adam çalışkanlığı ve dürüstlüğü sayesinde köyün en saygın insanlarından biri oldu. Köylüler yıllar sonra bile  emekle kazanılan bir lokma, mucizeyle gelen bir sandık altından daha değerlidir diyerek dilden dile anlattı.       DİLEK SARIKAYA MENAJER :İLAYDA CAN &amp; DİLARA SARIKAYA"></a>ALTIN DIŞKILAYAN BEBEK</p>
<p>Bir zamanlar, dağların arasında saklı küçük bir köyde yaşayan yaşlı bir çift vardı. Çocukları olmadığı için çok üzülüyor, yıllarca dua ediyorlardı.</p>
<p>Bir bahar sabahı duaları kabul oldu ve bir erkek bebekleri dünyaya geldi. Bebek birkaç aylık olduğunda annesi beşiğini temizlerken bezin içinde küçücük altın külçeleri buldu. Önce gözlerine inanamadı. Günler geçtikçe bunun bir tesadüf olmadığı anlaşıldı.</p>
<p>Haber kısa sürede çevre köylere yayıldı. İnsanlar bebeği görmek için akın etmeye başladı. Kimisi dua istiyor, kimisi altın satın almak istiyor, kimisi de bebeği zenginlik uğruna ele geçirmek istiyordu.</p>
<p>Bir gün açgözlü bir tüccar, anne ve babaya:</p>
<p>— Bu çocuğu bana verin. Size ömür boyu yetecek kadar altın vereceğim, diyerek büyük bir servet teklif etti.</p>
<p>Yaşlı adam:</p>
<p>— Biz zaten dünyanın en büyük hazinesine sahibiz. Onu hiçbir altına değişmeyiz, dedi.</p>
<p>Ama tüccar aklına koymuştu; o bebeği alacaktı.</p>
<p>Bir gece bebeği ve beşiğindeki altınları çalmaya kalktı. Fakat tam onu kucağına aldığı anda elindeki bütün altınlar sıradan taşlara dönüştü.</p>
<p>Tüccar:</p>
<p>— Ne oluyor böyle? diye korkuyla bebeği yere bıraktı.</p>
<p>O sırada gökyüzü birbirine karıştı, şimşek çaktı ve kuvvetli bir rüzgâr esti. Tüccar kaçarken korku ve panikten yolunu kaybetti, günlerce ormanda dolaştı. Köye döndüğünde ise artık eski zenginliğinden eser kalmamıştı.</p>
<p>O günden sonra çalışarak yaşamayı öğrendi.</p>
<p>Bebek büyüdükçe altınlar da azalmaya başladı. On sekiz yaşına geldiği gün mucize tamamen sona erdi.</p>
<p>Genç adam annesine bunun nedenini sordu.</p>
<p>Annesi:</p>
<p>— Evladım, sana verilen mucize bizi doyurmak içindi. Şimdi ise kendi emeğinle kazanmaya hazırsın, dedi.</p>
<p>Genç adam çalışkanlığı ve dürüstlüğü sayesinde köyün en saygın insanlarından biri oldu.</p>
<p>Köylüler yıllar sonra bile:</p>
<p>— Emekle kazanılan bir lokma, mucizeyle gelen bir sandık altından daha değerlidir, diyerek bu masalı dilden dile anlattılar.</p>
<p>DİLEK SARIKAYA <a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/ALTIN DIŞKILAYAN BEBEK   Bir zamanlar, dağların arasında saklı küçük bir köyde yaşayan yaşlı bir çift vardı. Çocukları olmadığı için çok üzülüyorlardı yıllarca dua ettiler. Bir bahar sabahı duaları kabul oldu ve bir erkek bebekleri dünyaya geldi. Bebek birkaç aylık olduğunda annesi  beşiğini temizlerken bezin içinde küçücük altın külçeleri buldu. Önce gözlerine inanamadı. Günler geçtikçe bunun bir tesadüf olmadığı anlaşıldı. Haber kısa sürede çevre köylere yayıldı. İnsanlar bebeği görmek için akın etmeye başladı. Kimisi dua istiyor, kimisi altın satın almak istiyor, kimisi de bebeği zenginlik uğruna ele geçirmek istiyordu. Bir gün açgözlü bir tüccar, anne ve babaya bu çocuğu bana verin. Size ömür boyu yetecek kadar altın vereceğim diye  büyük bir servet teklif etti.Yaşlı adam. Biz zaten dünyanın en büyük hazinesine sahibiz. Onu hiçbir altına değişmeyiz dedi. Ama Tüccar alına koymuştu  o bebeği  alacaktı. Bir gece bebeği ve beşiğindeki altınları çalmaya kalktı. Fakat tam onu kucağına aldığı anda elindeki bütün altınlar sıradan taşlara dönüştü.tüccar ne oluyor böyle diyerek korkuyla bebeği yere bıraktı. O sırada gökyüzü bir birine karıştı, şimşek çaktı ve kuvvetli bir rüzgâr esti. Tüccar kaçarken korku ve panikten yolunu kaybetti ve günlerce ormanda dolaştı. Köye döndüğünde ise artık eski zenginliğinden eser kalmamıştı. O günden sonra çalışarak yaşamayı öğrendi. Bebek büyüdükçe altınlar da azalmaya başladı. On sekiz yaşına geldiği gün mucize tamamen sona erdi. Genç adam annesine bunun nedenini sordu. Annesi evladım, sana verilen mucize bizi doyurmak içindi. Şimdi ise kendi emeğinle kazanmaya hazırsın. Genç adam çalışkanlığı ve dürüstlüğü sayesinde köyün en saygın insanlarından biri oldu. Köylüler yıllar sonra bile  emekle kazanılan bir lokma, mucizeyle gelen bir sandık altından daha değerlidir diyerek dilden dile anlattı.       DİLEK SARIKAYA MENAJER :İLAYDA CAN &amp; DİLARA SARIKAYA"></a></p>
<p>MENAJER : İLAYDA CAN &amp; DİLARA SARIKAYA </p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>İKİ İNCE BELLİ BARDAKTA ÇAY</title>
<link>https://fikirizleri.com/iki-ince-belli-bardakta-cay</link>
<guid>https://fikirizleri.com/iki-ince-belli-bardakta-cay</guid>
<description><![CDATA[ Bazı sözler, onları duyan biri olmasa bile tutulur. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202607/image_870x580_6a670c757bcb7.webp" length="30584" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Mon, 27 Jul 2026 13:16:42 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p><span style="color: rgb(255, 255, 255);"><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/İKİ İNCE BELLİ BARDAKTA ÇAY  Anadolu’nun küçük bir kasabasında  eski bir kahvehane vardı. Duvarlarında yılların sararttığı fotoğraflar asılı, köşesinde sürekli demlenen çayın kokusu dolaşırdı. Her sabah aynı insanlar aynı masalara oturur, aynı sohbetleri yeniden anlatırdı. Çünkü bazı yerlerde değişen tek şey takvimlerdi, insanlar ise anılarıyla aynı yerde kalırdı. O kahvehaneye yıllardır gelen bir adam vardı. Adı Nihat’tı. Her sabah tam saat dokuzda kapıdan içeri girer, pencere kenarındaki masasına otururdu. O masa onun için sıradan bir masa değildi.  karşısındaki sandalye, altmış yıldır boş olmasına rağmen hiç yalnız kalmamıştı.  Nihat oturur oturmaz garson iki ince belli bardakta çay getirirdi. Biri Nihat’ın önüne Diğeri karşısındaki boş sandalyenin önüne.  Kahvehaneye yeni gelenler bu duruma şaşırır, kendi aralarında fısıldaşırlardı. Birini mi bekliyor acaba? Garson her defasında aynı cevabı verirdi.  Hayır. O sandalye yıllardır boş. Ve bu böylece yıllarca devam etti. Bir gün kasabaya röportaj yapmak için gelen genç bir gazeteci, Nihat Bey’in bu alışkanlığını fark etti. Merakına yenilip  affedersiniz diyerek yanına oturdu.  Size bir şey sormak istiyorum. Her gün karşınızdaki boş sandalyeye neden çay söylüyorsunuz? Nihat Bey önündeki çaya baktı bir süre sessizce çayın buharı yavaşça havaya karışırken gözleri yıllar öncesine gitti. Altmış yıl önce, dedi ben bu masada en yakın arkadaşımla otururdum. Sesi sakindi ama kelimelerinin içinde uzun yıllar vardı. Çocukluğumuz birlikte geçti. Aynı sokaklarda büyüdük. Aynı hayallerin peşinden koştuk. Çok paramız yoktu belki ama birbirimize yeterdik.  Bir gün burada otururken birbirimize bir söz verdik. Kim önce giderse gitsin, geride kalana bir çay söyleyecekti. Gazeteci dikkatle dinliyordu. Peki arkadaşınız şimdi nerede? diye sordu. Nihat Bey gözlerini pencereden dışarı çevirdi. O gün askere birlikte uğurlandık. Ben geri döndüm. Sesi  titriyordu. O dönemedi. Kahvehanenin içindeki sesler bir anda uzaklaşmış gibiydi. Sanki herkes, yıllar önce yarım kalan bir vedaya saygı duyuyordu. Nihat Bey devam etti. Döndüğüm ilk gün buraya geldim. Garsona iki çay söyledim. Birini kendim içtim, diğerini ona ayırdım. O günden beri sözümü hiç bozmadım. Genç gazeteci o gün duyduğu hikâyeyi yazdı. Bir insanın altmış yıl boyunca bir dosta duyduğu vefayı, kimsenin görmediği bir sadakati anlattı. Yazı kısa sürede ülkenin birçok yerinde paylaşıldı. Aradan birkaç hafta geçti. Bir sabah kahvehanenin kapısında genç bir adam göründü. Elinde eski, kenarları yıpranmış bir fotoğraf vardı. Nihat Amca burada mı? diye sordu. Nihat Bey geldiğinde genç adam fotoğrafı uzattı. Bu sizsiniz. Bu da benim dedem. Nihat Bey fotoğrafa uzun uzun baktı. Yıllar önce kaybettiği dostunun yüzü karşısındaydı. Genç adam cebinden küçük, sararmış bir kâğıt çıkardı. Dedemin eşyaları yıllar sonra bize teslim edildi. İçinden bu not çıktı. Nihat Bey titreyen elleriyle kâğıdı aldı. Notta.. Eğer ben dönemezsem, Nihat verdiğimiz sözü mutlaka tutar yazıyordu.  Nihat Bey uzun süre sustu. Sonra karşısındaki boş sandalyeye baktı. Altı yıl değil.  Altmış yıl boyunca taşıdığı bir emanet duruyordu orada. O gün ilk kez ikinci çayı içmedi. Çünkü bazı vedaların zamanı yıllar sonra gelir. Bazı sözler, onları duyan biri olmasa bile tutulur. Ve bazen insanı hayatta tutan şey, yanında kalan insanlar değil, kalbinde taşıdığı sözlerdir.         DİLEK SARIKAYA Menajer :ilayda Can &amp; Dilara sarıkaya" style="color: rgb(255, 255, 255);">İKİ İNCE BELLİ BARDAKTA ÇAY </a></span></p>
<p><span style="color: rgb(255, 255, 255);">Anadolu’nun küçük bir kasabasında eski bir kahvehane vardı. Duvarlarında yılların sararttığı fotoğraflar asılı, köşesinde sürekli demlenen çayın kokusu dolaşırdı. Her sabah aynı insanlar aynı masalara oturur, aynı sohbetleri yeniden anlatırdı. Çünkü bazı yerlerde değişen tek şey takvimlerdi; insanlar ise anılarıyla aynı yerde kalırdı.</span></p>
<p><span style="color: rgb(255, 255, 255);">​O kahvehaneye yıllardır gelen bir adam vardı. Adı Nihat’tı. Her sabah tam saat dokuzda kapıdan içeri girer, pencere kenarındaki masasına otururdu. O masa onun için sıradan bir masa değildi. Karşısındaki sandalye, altmış yıldır boş olmasına rağmen hiç yalnız kalmamıştı.</span></p>
<p><span style="color: rgb(255, 255, 255);">​Nihat oturur oturmaz garson iki ince belli bardakta çay getirirdi: Biri Nihat’ın önüne, diğeri karşısındaki boş sandalyenin önüne. Kahvehaneye yeni gelenler bu duruma şaşırır, kendi aralarında fısıldaşırlardı: “Birini mi bekliyor acaba?” Garson her defasında aynı cevabı verirdi: “Hayır. O sandalye yıllardır boş.” Ve bu, böylece yıllarca devam etti.</span></p>
<p><span style="color: rgb(255, 255, 255);">​Bir gün kasabaya röportaj yapmak için gelen genç bir gazeteci, Nihat Bey’in bu alışkanlığını fark etti. Merakına yenilip “Affedersiniz,” diyerek yanına oturdu. “Size bir şey sormak istiyorum. Her gün karşınızdaki boş sandalyeye neden çay söylüyorsunuz?”</span></p>
<p><span style="color: rgb(255, 255, 255);">​Nihat Bey önündeki çaya baktı. Bir süre sessiz kaldı. Çayın buharı yavaşça havaya karışırken gözleri yıllar öncesine gitti.</span></p>
<p><span style="color: rgb(255, 255, 255);">​“Altmış yıl önce,” dedi, “ben bu masada en yakın arkadaşımla otururdum.” Sesi sakindi ama kelimelerinin içinde uzun yıllar vardı. “Çocukluğumuz birlikte geçti. Aynı sokaklarda büyüdük. Aynı hayallerin peşinden koştuk. Çok paramız yoktu belki ama birbirimize yeterdik. Bir gün burada otururken birbirimize bir söz verdik. Kim önce giderse gitsin, geride kalana bir çay söyleyecekti.”</span></p>
<p><span style="color: rgb(255, 255, 255);">​Gazeteci dikkatle dinliyordu. “Peki, arkadaşınız şimdi nerede?” diye sordu.</span></p>
<p><span style="color: rgb(255, 255, 255);">​Nihat Bey gözlerini pencereden dışarı çevirdi. “O gün askere birlikte uğurlandık. Ben geri döndüm...” Sesi titriyordu. “O dönemedi.”</span></p>
<p><span style="color: rgb(255, 255, 255);">​Kahvehanenin içindeki sesler bir anda uzaklaşmış gibiydi. Sanki herkes, yıllar önce yarım kalan bir vedaya saygı duyuyordu.</span></p>
<p><span style="color: rgb(255, 255, 255);">​Nihat Bey devam etti: “Döndüğüm ilk gün buraya geldim. Garsona iki çay söyledim. Birini kendim içtim, diğerini ona ayırdım. O günden beri sözümü hiç bozmadım.”</span></p>
<p><span style="color: rgb(255, 255, 255);">​Genç gazeteci o gün duyduğu hikâyeyi yazdı. Bir insanın altmış yıl boyunca bir dosta duyduğu vefayı, kimsenin görmediği bir sadakati anlattı. Yazı kısa sürede ülkenin birçok yerinde paylaşıldı.</span></p>
<p><span style="color: rgb(255, 255, 255);">​Aradan birkaç hafta geçti. Bir sabah kahvehanenin kapısında genç bir adam göründü. Elinde eski, kenarları yıpranmış bir fotoğraf vardı. “Nihat Amca burada mı?” diye sordu.</span></p>
<p><span style="color: rgb(255, 255, 255);">​Nihat Bey geldiğinde genç adam fotoğrafı uzattı: “Bu sizsiniz. Bu da benim dedem.”</span></p>
<p><span style="color: rgb(255, 255, 255);">​Nihat Bey fotoğrafa uzun uzun baktı. Yıllar önce kaybettiği dostunun yüzü karşısındaydı.</span></p>
<p><span style="color: rgb(255, 255, 255);">​Genç adam cebinden küçük, sararmış bir kâğıt çıkardı: “Dedemin eşyaları yıllar sonra bize teslim edildi. İçinden bu not çıktı.”</span></p>
<p><span style="color: rgb(255, 255, 255);">​Nihat Bey titreyen elleriyle kâğıdı aldı. Notta, “Eğer ben dönemezsem Nihat verdiğimiz sözü mutlaka tutar.” yazıyordu.</span></p>
<p><span style="color: rgb(255, 255, 255);">​Nihat Bey uzun süre sustu. Sonra karşısındaki boş sandalyeye baktı. Altı yıl değil, altmış yıl boyunca taşıdığı bir emanet duruyordu orada. O gün ilk kez ikinci çayı içmedi.</span></p>
<p><span style="color: rgb(255, 255, 255);">​Çünkü bazı vedaların zamanı yıllar sonra gelir. Bazı sözler, onları duyan biri olmasa bile tutulur. Ve bazen insanı hayatta tutan şey yanında kalan insanlar değil, kalbinde taşıdığı sözlerdir.</span></p>
<p><span style="color: rgb(255, 255, 255);">            <a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/İKİ İNCE BELLİ BARDAKTA ÇAY  Anadolu’nun küçük bir kasabasında  eski bir kahvehane vardı. Duvarlarında yılların sararttığı fotoğraflar asılı, köşesinde sürekli demlenen çayın kokusu dolaşırdı. Her sabah aynı insanlar aynı masalara oturur, aynı sohbetleri yeniden anlatırdı. Çünkü bazı yerlerde değişen tek şey takvimlerdi, insanlar ise anılarıyla aynı yerde kalırdı. O kahvehaneye yıllardır gelen bir adam vardı. Adı Nihat’tı. Her sabah tam saat dokuzda kapıdan içeri girer, pencere kenarındaki masasına otururdu. O masa onun için sıradan bir masa değildi.  karşısındaki sandalye, altmış yıldır boş olmasına rağmen hiç yalnız kalmamıştı.  Nihat oturur oturmaz garson iki ince belli bardakta çay getirirdi. Biri Nihat’ın önüne Diğeri karşısındaki boş sandalyenin önüne.  Kahvehaneye yeni gelenler bu duruma şaşırır, kendi aralarında fısıldaşırlardı. Birini mi bekliyor acaba? Garson her defasında aynı cevabı verirdi.  Hayır. O sandalye yıllardır boş. Ve bu böylece yıllarca devam etti. Bir gün kasabaya röportaj yapmak için gelen genç bir gazeteci, Nihat Bey’in bu alışkanlığını fark etti. Merakına yenilip  affedersiniz diyerek yanına oturdu.  Size bir şey sormak istiyorum. Her gün karşınızdaki boş sandalyeye neden çay söylüyorsunuz? Nihat Bey önündeki çaya baktı bir süre sessizce çayın buharı yavaşça havaya karışırken gözleri yıllar öncesine gitti. Altmış yıl önce, dedi ben bu masada en yakın arkadaşımla otururdum. Sesi sakindi ama kelimelerinin içinde uzun yıllar vardı. Çocukluğumuz birlikte geçti. Aynı sokaklarda büyüdük. Aynı hayallerin peşinden koştuk. Çok paramız yoktu belki ama birbirimize yeterdik.  Bir gün burada otururken birbirimize bir söz verdik. Kim önce giderse gitsin, geride kalana bir çay söyleyecekti. Gazeteci dikkatle dinliyordu. Peki arkadaşınız şimdi nerede? diye sordu. Nihat Bey gözlerini pencereden dışarı çevirdi. O gün askere birlikte uğurlandık. Ben geri döndüm. Sesi  titriyordu. O dönemedi. Kahvehanenin içindeki sesler bir anda uzaklaşmış gibiydi. Sanki herkes, yıllar önce yarım kalan bir vedaya saygı duyuyordu. Nihat Bey devam etti. Döndüğüm ilk gün buraya geldim. Garsona iki çay söyledim. Birini kendim içtim, diğerini ona ayırdım. O günden beri sözümü hiç bozmadım. Genç gazeteci o gün duyduğu hikâyeyi yazdı. Bir insanın altmış yıl boyunca bir dosta duyduğu vefayı, kimsenin görmediği bir sadakati anlattı. Yazı kısa sürede ülkenin birçok yerinde paylaşıldı. Aradan birkaç hafta geçti. Bir sabah kahvehanenin kapısında genç bir adam göründü. Elinde eski, kenarları yıpranmış bir fotoğraf vardı. Nihat Amca burada mı? diye sordu. Nihat Bey geldiğinde genç adam fotoğrafı uzattı. Bu sizsiniz. Bu da benim dedem. Nihat Bey fotoğrafa uzun uzun baktı. Yıllar önce kaybettiği dostunun yüzü karşısındaydı. Genç adam cebinden küçük, sararmış bir kâğıt çıkardı. Dedemin eşyaları yıllar sonra bize teslim edildi. İçinden bu not çıktı. Nihat Bey titreyen elleriyle kâğıdı aldı. Notta.. Eğer ben dönemezsem, Nihat verdiğimiz sözü mutlaka tutar yazıyordu.  Nihat Bey uzun süre sustu. Sonra karşısındaki boş sandalyeye baktı. Altı yıl değil.  Altmış yıl boyunca taşıdığı bir emanet duruyordu orada. O gün ilk kez ikinci çayı içmedi. Çünkü bazı vedaların zamanı yıllar sonra gelir. Bazı sözler, onları duyan biri olmasa bile tutulur. Ve bazen insanı hayatta tutan şey, yanında kalan insanlar değil, kalbinde taşıdığı sözlerdir.         DİLEK SARIKAYA Menajer :ilayda Can &amp; Dilara sarıkaya" style="color: rgb(255, 255, 255);"> DİLEK SARIKAYA</a></span></p>
<p><span style="color: rgb(255, 255, 255);"><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/İKİ İNCE BELLİ BARDAKTA ÇAY  Anadolu’nun küçük bir kasabasında  eski bir kahvehane vardı. Duvarlarında yılların sararttığı fotoğraflar asılı, köşesinde sürekli demlenen çayın kokusu dolaşırdı. Her sabah aynı insanlar aynı masalara oturur, aynı sohbetleri yeniden anlatırdı. Çünkü bazı yerlerde değişen tek şey takvimlerdi, insanlar ise anılarıyla aynı yerde kalırdı. O kahvehaneye yıllardır gelen bir adam vardı. Adı Nihat’tı. Her sabah tam saat dokuzda kapıdan içeri girer, pencere kenarındaki masasına otururdu. O masa onun için sıradan bir masa değildi.  karşısındaki sandalye, altmış yıldır boş olmasına rağmen hiç yalnız kalmamıştı.  Nihat oturur oturmaz garson iki ince belli bardakta çay getirirdi. Biri Nihat’ın önüne Diğeri karşısındaki boş sandalyenin önüne.  Kahvehaneye yeni gelenler bu duruma şaşırır, kendi aralarında fısıldaşırlardı. Birini mi bekliyor acaba? Garson her defasında aynı cevabı verirdi.  Hayır. O sandalye yıllardır boş. Ve bu böylece yıllarca devam etti. Bir gün kasabaya röportaj yapmak için gelen genç bir gazeteci, Nihat Bey’in bu alışkanlığını fark etti. Merakına yenilip  affedersiniz diyerek yanına oturdu.  Size bir şey sormak istiyorum. Her gün karşınızdaki boş sandalyeye neden çay söylüyorsunuz? Nihat Bey önündeki çaya baktı bir süre sessizce çayın buharı yavaşça havaya karışırken gözleri yıllar öncesine gitti. Altmış yıl önce, dedi ben bu masada en yakın arkadaşımla otururdum. Sesi sakindi ama kelimelerinin içinde uzun yıllar vardı. Çocukluğumuz birlikte geçti. Aynı sokaklarda büyüdük. Aynı hayallerin peşinden koştuk. Çok paramız yoktu belki ama birbirimize yeterdik.  Bir gün burada otururken birbirimize bir söz verdik. Kim önce giderse gitsin, geride kalana bir çay söyleyecekti. Gazeteci dikkatle dinliyordu. Peki arkadaşınız şimdi nerede? diye sordu. Nihat Bey gözlerini pencereden dışarı çevirdi. O gün askere birlikte uğurlandık. Ben geri döndüm. Sesi  titriyordu. O dönemedi. Kahvehanenin içindeki sesler bir anda uzaklaşmış gibiydi. Sanki herkes, yıllar önce yarım kalan bir vedaya saygı duyuyordu. Nihat Bey devam etti. Döndüğüm ilk gün buraya geldim. Garsona iki çay söyledim. Birini kendim içtim, diğerini ona ayırdım. O günden beri sözümü hiç bozmadım. Genç gazeteci o gün duyduğu hikâyeyi yazdı. Bir insanın altmış yıl boyunca bir dosta duyduğu vefayı, kimsenin görmediği bir sadakati anlattı. Yazı kısa sürede ülkenin birçok yerinde paylaşıldı. Aradan birkaç hafta geçti. Bir sabah kahvehanenin kapısında genç bir adam göründü. Elinde eski, kenarları yıpranmış bir fotoğraf vardı. Nihat Amca burada mı? diye sordu. Nihat Bey geldiğinde genç adam fotoğrafı uzattı. Bu sizsiniz. Bu da benim dedem. Nihat Bey fotoğrafa uzun uzun baktı. Yıllar önce kaybettiği dostunun yüzü karşısındaydı. Genç adam cebinden küçük, sararmış bir kâğıt çıkardı. Dedemin eşyaları yıllar sonra bize teslim edildi. İçinden bu not çıktı. Nihat Bey titreyen elleriyle kâğıdı aldı. Notta.. Eğer ben dönemezsem, Nihat verdiğimiz sözü mutlaka tutar yazıyordu.  Nihat Bey uzun süre sustu. Sonra karşısındaki boş sandalyeye baktı. Altı yıl değil.  Altmış yıl boyunca taşıdığı bir emanet duruyordu orada. O gün ilk kez ikinci çayı içmedi. Çünkü bazı vedaların zamanı yıllar sonra gelir. Bazı sözler, onları duyan biri olmasa bile tutulur. Ve bazen insanı hayatta tutan şey, yanında kalan insanlar değil, kalbinde taşıdığı sözlerdir.         DİLEK SARIKAYA Menajer :ilayda Can &amp; Dilara sarıkaya" style="color: rgb(255, 255, 255);">Menajer :ilayda Can &amp; Dilara sarıkaya</a></span></p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>EMEK VE IŞIK</title>
<link>https://fikirizleri.com/emek-ve-isik</link>
<guid>https://fikirizleri.com/emek-ve-isik</guid>
<description><![CDATA[ Bir insanı değerli yapan şey. kalbinin temizliği. sözünün doğruluğu ve başkalarına verdiği iyiliktir. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202607/image_870x580_6a630cf52a1e0.webp" length="50860" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Sat, 25 Jul 2026 13:50:09 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>       EMEK VE IŞIK</p>
<p>Köyün yamacına kurulmuş o küçük okul, sabahları güneşten önce uyanırdı. Çatısından sızan ışık, henüz ders başlamadan sınıfların içine umut serperdi. Ama o umudun asıl kaynağı ne güneşti ne de pencerelerdi.                       O umudun adı Muammer Öğretmen’di. Adı ilk duyulduğunda şaşırırdı herkes. Muammer mi? derlerdi, alışık olmadıkları bir kadın ismiydi. Ama onu tanıyan bir daha ismini sorgulamazdı. Çünkü o isim, zamanla bir anlam kazanmıştı. Sabır, emek, merhamet ve hiç sönmeyen bir ışık.                                                  Muammer Öğretmen’in sesi yumuşaktı ama içi güçlüydü. Konuşurken acele etmezdi. Sanki her kelimeyi öğrencilerinin kalbine bırakmak ister gibi seçerdi.</p>
<p>Sınıfa her girişinde kapıyı usulca kapatır, biraz durur, çocuklara bakardı. O bakışta yargı yoktu. Kıyas yoktu. Sadece anlama isteği vardı.</p>
<p>Bir gün, sınıfın en arka sırasına oturan Mehmet dikkatini çekti. Gözleri dalgındı. Defteri boş, kalemi yere düşmüştü. Ama o, bunların ötesini görürdü.</p>
<p>Ders bitiminde yanına yaklaştı. Diz çöktü, göz hizasına indi.</p>
<p>"Mehmet," dedi, sesi neredeyse bir anne şefkati kadar yumuşaktı.</p>
<p>"Sen bugün derste değildin aklın nerede kaldı?"</p>
<p>Mehmet başını önüne eğerek. </p>
<p>"Babam iş bulamadı öğretmenim annem de üzgün. Evde herkes susuyor."</p>
<p>Muammer Öğretmen gözlerini kapattı. Bu cümleye sadece cevap vermek değil, yükünü de taşımak gerekiyordu.</p>
<p>Elini Mehmet’in omzuna koydu.</p>
<p>"Biliyor musun Mehmet,</p>
<p>bazen hayat bizi sessizliğin ortasına bırakır. Ama o sessizlikte bile büyüyen şeyler vardır. Sen şu an sadece bir çocuk değilsin sen bu ailenin umudusun."</p>
<p>Mehmet gözlerini kaldırdı. İlk kez biri ona böyle bakıyordu.</p>
<p>"Ben yapabilir miyim öğretmenim?" dedi çekinerek.</p>
<p>Muammer Öğretmen gülümsedi.</p>
<p>"Sen zaten yapıyorsun," dedi.</p>
<p>"Her sabah buraya gelerek pes etmeyerek kalbin kırıkken bile iyi kalmayı seçerek." </p>
<p>Sınıfta başka bir gün. </p>
<p>Ayşe söz almak için elini kaldırdı ama konuşamadı. Gözleri doldu.</p>
<p>"Anlatmak istemiyorsan susabilirsin," dedi Muammer Öğretmen. "Ama şunu unutma insanın içinde birikenler, paylaşılınca hafifler."</p>
<p>Ayşe dudaklarını ısırarak,</p>
<p>"Arkadaşlarım benimle dalga geçiyor öğretmenim eski kıyafetlerim yüzünden." </p>
<p>Sınıf bir anda sessizliğe büründü.</p>
<p>Muammer Öğretmen yavaşça tahtaya yürüdü. Tebeşiri eline aldı ve büyük harflerle DEĞER yazdı. Sonra arkasını döndü.</p>
<p>"Çocuklar, insanın değeri giydiğiyle ölçülseydi, en iyi insanlar mağazalarda yetişirdi."</p>
<p>Sonra gözleri tek tek hepsinin yüzünde gezindi. "Bir insanı değerli yapan şey, kalbinin temizliği, sözünün doğruluğu ve başkalarına verdiği iyiliktir. Ayşe’nin kıyafeti eski olabilir ama kalbi sizinkinden daha yeni, daha temiz olabilir. Sizce hangisi daha önemli?" Hiç kimse konuşamadı. Ama herkes anlamıştı.Yıllar böyle geçti.</p>
<p>Muammer Öğretmen sadece ders anlatmadı. Kırılan kalpleri onardı. Suskun çocuklara ses oldu. Umutsuzluğa düşenlere yol gösterdi. Kışın sobayı yakarken elleri üşürdü ama hiç belli etmezdi. Yazın ter içinde kalırdı ama yine de aynı sabırla anlatırdı. Çünkü o bir çocuğun hayatına dokunmanın, dünyayı değiştirmek olduğuna inanırdı. </p>
<p>Sonra bir gün o kapı açılmadı.</p>
<p>Muammer Öğretmen artık yoktu. Ama aslında herkes biliyordu o sadece görünmez olmuştu. Yıllar sonra o köyde yetişen çocuklar geri döndü.</p>
<p>Kimisi öğretmen oldu, kimisi doktor ama hepsinin içinde aynı cümle yankılanıyordu. </p>
<p>İyi insan olmak, en büyük başarıdır. Mehmet, bir gün aynı sınıfta ders anlatırken. Bir çocuk el kaldırdı. </p>
<p>Öğretmenim ben büyüyünce ne olacağımı bilmiyorum.</p>
<p>Mehmet gülümsedi. Gözleri doldu ama sesi sakindi.</p>
<p>"Ben de bir zamanlar bilmiyordum," dedi.</p>
<p>Ama bana biri "Önemli olan ne olacağın değil nasıl bir insan olacağın" dedi ve hayatım değişti. İşte o an. </p>
<p>Muammer Öğretmen bir kez daha o sınıftaydı.</p>
<p>Çünkü bazı insanlar ölmez. </p>
<p>Onlar,  dokundukları kalplerde yaşamaya devam eder.</p>
<p>Ve geride bıraktıkları şey sadece anı değildir. Emektir.</p>
<p>Ve o emek karanlıkta bile yol gösteren bir ışıktır.</p>
<p></p>
<p>              DİLEK SARIKAYA</p>
<p>Menajer :ilayda Can &amp; Dilara sarıkaya</p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>ARMAN&amp;apos;IN  TABLOLARI</title>
<link>https://fikirizleri.com/armanin-tablolari</link>
<guid>https://fikirizleri.com/armanin-tablolari</guid>
<description><![CDATA[ Arman için boş bir tuval; üzerine renk sürülecek bir yüzey değil, anlatılmayı bekleyen bir hikâyeydi. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202607/image_870x580_6a61abc632d02.webp" length="52222" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Fri, 24 Jul 2026 15:25:37 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p> ARMAN'IN TABLOLARI</p>
<p>Galeri sessizdi. İnsanlar tabloların önünden geçiyor, birkaç saniye bakıp renkleri inceliyor sonra başka bir esere yöneliyordu. Herkes bir şeyler görüyordu ama çok az kişi gerçekten bakıyordu.</p>
<p>Sadece bir adam, uzun zamandır aynı tablonun karşısında duruyordu.</p>
<p>Tablo, eski bir berber dükkânını gösteriyordu.</p>
<p>Ahşap kapısı biraz eskimiş, duvarları yılların izlerini taşıyan küçük bir dükkândı. Aynanın kenarında ince bir çatlak vardı. Köşede eski bir radyo duruyor, camın önünde iki çocuk oynuyordu.</p>
<p>Adam gözlerini tablodan ayırmıyordu.</p>
<p>Galeri görevlisi yanına yaklaştı.</p>
<p>"Beğendiniz mi?" dedi.</p>
<p>Adam birkaç saniye daha bekledi ve "Hayır" dedi. </p>
<p>Görevli şaşırarak: ''Öyleyse neden bu kadar uzun bakıyorsunuz?" diye sordu. </p>
<p>Adam: "Çünkü onu tanıyorum,'' diye cevapladı. </p>
<p>Görevli tabloya bakarak: "Ressamı mı?" diye sordu. </p>
<p>Adam: "Hayır, bu yeri" dedi ve ekledi, "Çocukluğum burada geçti." </p>
<p>Görevli meraklanmıştı. </p>
<p>"Arman Demir’i tanıyor musunuz?" diye sordu. </p>
<p>Adam: "Hayır." </p>
<p>Görevli iyice meraklanmıştı: "Garip, çünkü bu tabloyu yapan kişi o mahallede hiç yaşamamış." </p>
<p>Adam kaşlarını çatarak: "O zaman nasıl oldu da burayı böyle çizdi?'' diye sordu. </p>
<p>Görevli cevap veremedi. </p>
<p>Çünkü bu soru, yıllardır herkesin cevabını aradığı soruydu.</p>
<p>Arman Demir, hiçbir zaman fotoğraflardan çalışmazdı.</p>
<p>Bir sokağı çizecekse günlerce o sokakta yürürdü. İnsanların kıyafetlerinden çok, birbirlerine nasıl davrandıklarına bakardı.</p>
<p>Bir kahvehaneyi çizecekse saatlerce oturur, konuşulanları değil, insanların sustukları anları izlerdi. Ona göre bir binanın duvarlarını çizmek kolaydı.</p>
<p>Zor olan, o duvarların içinde biriken hayatı fark etmekti.</p>
<p>Yıllarca küçük bir atölyede çalıştı. Ünlü olmak için uğraşmadı. Zengin olmak için resim yapmadı.</p>
<p>Hatta bazı aylar tek bir tablosu bile satılmadı.</p>
<p>Ama her sabah aynı saatte atölyesini açtı. Eski radyosunu çalıştırdı, kahvesini yaptı ve fırçasını eline almadan önce uzun süre boş tuvale baktı.</p>
<p>Çünkü Arman için boş bir tuval, üzerine renk sürülecek bir yüzey değil, anlatılmayı bekleyen bir hikâyeydi.</p>
<p>Arman’ın atölyesi şehrin eski sokaklarından birindeydi.</p>
<p>Büyük tabelaları yoktu. Önünden geçen biri buranın bir ressama ait olduğunu bile anlamayabilirdi.</p>
<p>Kapının üzerindeki küçük zil, yıllardır aynı sesi çıkarıyordu.</p>
<p>İçeride yarım kalmış tablolar, eski kitaplar ve duvarlara yaslanmış çerçeveler vardı.</p>
<p>Bir köşede eski bir sandalye duruyordu. Arman her sabah ilk kahvesini orada içerdi.</p>
<p>Bir gün genç bir gazeteci kapısını çaldı.</p>
<p>"Arman Demir?" </p>
<p>Arman: "Buyurun benim."</p>
<p>Gazeteci not defterini açarken: "Resimleriniz hakkında bir yazı hazırlıyorum. İnsanlar tablolarınıza baktığında kendilerinden bir şey bulduklarını söylüyorlar. Bunun sebebi nedir?" diye sordu. </p>
<p>Arman: "Çünkü onlara hiç görmedikleri yerleri göstermiyorum." </p>
<p>"Peki ne gösteriyorsunuz?" </p>
<p>Arman bir süre düşündükten sonra masanın üzerindeki eski fırçalarına bakarak:</p>
<p>"Unutmaya başladıkları yerleri" dedi</p>
<p>Gazeteci bu cevabı not aldı ama tam olarak anlamamıştı.</p>
<p>O gün, bunu güzel bir cümle olarak düşündü.</p>
<p>Yıllar sonra ise insanların Arman’ın tablolarının önünde neden sessiz kaldığını anlayacaktı.</p>
<p>Gazeteci etrafa göz gezdirdi. </p>
<p>Duvarlarda birbirinden farklı insanlar vardı.</p>
<p>Bir balıkçı ağlarını topluyordu.</p>
<p>Bir öğretmen boş bir sınıfta tahtayı siliyordu.</p>
<p>Bir genç adam, hastane koridorunda elindeki telefonu sıkıca tutuyordu.</p>
<p>Hepsinin yüzünde aynı ifade vardı: Beklemek.</p>
<p>"Bunlar kim?" diye sordu gazeteci.</p>
<p>Arman, "Bilmiyorum" diye cevap verdi.</p>
<p>Gazeteci: "Nasıl yani? Model kullanmadınız mı?" </p>
<p>"Hayır."</p>
<p>"Ama hepsi gerçek gibi görünüyor." </p>
<p>Arman pencerenin önündeki sandalyesine otururken "Çünkü tek bir kişiyi çizmedim ben," dedi. </p>
<p>Biraz durduktan sonra devam etti:</p>
<p>"Yıllar boyunca karşılaştığım yüzlerce insanın ortak hikâyesini çizdim." </p>
<p>Gazeteci bu kez not almak için değil, gerçekten anlamak için dinliyordu.</p>
<p>Çünkü karşısındaki adam resimlerden bahsetmiyordu, insanlardan bahsediyordu.</p>
<p>Tam o sırada kapının üzerindeki küçük zil çaldı.</p>
<p>İçeri yaklaşık on yaşlarında bir kız çocuğu girdi.</p>
<p>Elinde buruşturulmuş birkaç banknot vardı.</p>
<p>Çekinerek yaklaştı.</p>
<p>"Affedersiniz."</p>
<p>Arman ayağa kalkarak: "Buyur." dedi.</p>
<p>Kız duvardaki küçük bir tabloyu gösterdi.</p>
<p>Tabloda, eski bir tahta salıncakta gülen iki kardeş vardı.</p>
<p>"Bu resmi almak istiyorum." </p>
<p>Arman tabloya baktı.</p>
<p>Sonra kızın elindeki paralara.</p>
<p>Ama paraları alıp saymadı.</p>
<p>Sadece: "Bu resmi neden istiyorsun?" diye sordu. </p>
<p>Kız gözlerini tablodan ayırmadan:</p>
<p>"Çünkü kardeşim artık benimle konuşmuyor," diye cevapladı. </p>
<p>Atölyenin içinde birkaç saniyelik bir sessizlik oldu.</p>
<p>Gazeteci elindeki kalemi yavaşça indirdi.</p>
<p>Küçük kız hâlâ tabloya bakıyordu.</p>
<p>Arman ona yaklaşarak: "Adın ne?" dedi.</p>
<p>"İnci" dedi kız. </p>
<p>"İnci. Salıncaktaki çocuklar sana kimi hatırlattı?" </p>
<p>Kız cevap vermeden önce düşündü: "Bizi" dedi. </p>
<p>"Kimi?"</p>
<p>"Ağabeyimle beni..." dedi kız. </p>
<p>Arman sessizce dinliyordu.</p>
<p>"Eskiden böyleydik. Sürekli birlikteydik. Her şeye gülerdik. Sonra büyüdük sanırım." </p>
<p>Arman yüzünde hafif bir tebessümle "Büyümek bazen insanları birbirinden uzaklaştırabiliyor," dedi. </p>
<p>İnci başını eğerek "Ama ben onunla tekrar konuşmak istiyorum," dedi. </p>
<p>Gazeteci o an fark etti ki karşısındaki küçük kız bir tablo almak için gelmemişti.</p>
<p>Bir yol arıyordu.</p>
<p>Arman duvardaki tabloyu dikkatlice yerinden çıkartıp çerçeveyi eline aldı.</p>
<p>Arkasını çevirdi ve eski bir kurşun kalem buldu.</p>
<p>Ahşabın üzerine: "İnsan bazen ilk adımı atacak cesareti, başkasının hatırasında bulur" diye yazdı. </p>
<p>Sonra tabloyu İnci’ye uzattı.</p>
<p>Kız şaşırarak: "Ama benim param yetmez bunu almaya," dedi. </p>
<p>Arman ise: "Bugün bu tabloyu satın almıyorsun İnci," dedi. </p>
<p>"Ne yapıyorum?" </p>
<p>"Onu emanet alıyorsun." </p>
<p>İnci anlamamıştı.</p>
<p>"Emanet mi?"</p>
<p>"Evet, eğer bir gün ağabeyinle yeniden aynı salıncağa oturacak kadar konuşabilirsen bu tablo senin olacak."</p>
<p>"Ya olmazsa?" </p>
<p>"O zaman getirirsin. Burada alacağın güne kadar seni bekler."</p>
<p>İnci tabloyu iki eliyle tutmuştu.</p>
<p>Sanki elinde bir çerçeve değil, kırılabilecek kadar hassas bir umut vardı.</p>
<p>Kapıya doğru yürüdü.</p>
<p>Tam çıkacakken durup arkasını dönerek: "Denerim," dedi. </p>
<p>Arman gülümseyerek: "Ben de seni beklerim," diye karşılık verdi. </p>
<p>Kapı kapandı.</p>
<p>Atölyede yeniden sessizlik oldu.</p>
<p>Gazeteci "Bunu neden yaptınız?" diye sordu. </p>
<p>Arman pencereden dışarıya bakarak:</p>
<p>"Çünkü bazı insanlar bir tablo satın almak istemez." </p>
<p>Gazeteci merakla: "Peki ne isterler?" diye sordu.</p>
<p>"Kendilerine küçük bir neden ararlar" dedi Arman. </p>
<p>"Neden?"</p>
<p>"Bir kapıyı çalmak için." </p>
<p>Gazeteci susmuş dinliyordu. </p>
<p>Arman devam etti. </p>
<p>"Bazen bir özür dilemek için, bazen bir konuşmaya başlamak için, bazen de sadece ‘hâlâ buradayım,' diyebilmek için. İnsanların çoğu değişmek istemediği için değil, nereden başlayacağını bilmediği için bekler." </p>
<p>Arman masadaki fırçasını eline alarak devam etti.</p>
<p>"Bazen ihtiyaçları olan şey büyük bir cesaret değildir."</p>
<p>"Nedir?"</p>
<p>"Küçük bir bahane."</p>
<p>İnci gittikten sonra atölyede uzun süre kimse konuşmadı.</p>
<p>Gazeteci, masanın üzerinde duran not defterine bakıyordu. </p>
<p>O güne kadar birçok insan hakkında yazmıştı. Başarı hikâyeleri, sergiler, ödüller, ünlü isimler... Ama ilk defa bir insanı anlatmak için kelimelerin yeterli olmadığını hissediyordu.</p>
<p>O sırada, kapının üzerindeki küçük zil yeniden çaldı. </p>
<p>İçeri kırklı yaşlarında, takım elbiseli bir adam girdi.</p>
<p>Üzerinde pahalı bir saat, düzgün bir ceket vardı. Hızlı adımlarla tabloları incelemeye başladı.</p>
<p>"Bir ofis için tablo arıyorum" dedi. </p>
<p>Arman, "Nasıl bir ofis?" diye sordu. </p>
<p>Adam "Çok önemli değil. Duvara yakışacak bir şey olsun yeter," dedi.</p>
<p>Arman adama bakarak "Tam tersine," dedi. </p>
<p>Adam şaşkınlıkla dönüp sordu:</p>
<p>"Nasıl yani? Sonuçta sadece bir tablo," dedi.</p>
<p>Arman duvardaki resimlere baktı.</p>
<p>"Bir tablo sadece duvarda duran bir eşya değildir. Her gün yanından geçen insanlara sessizce eşlik eder.''</p>
<p>Adam, " Yani?" dedi. </p>
<p>"Yani nereye asılacağını bilmeden bir resim seçmem."</p>
<p>Adam etrafına yeniden baktı.</p>
<p>Bu kez hızlıca değil, dikkat ederek.</p>
<p>Sonra yakındaki sandalyeye oturdu.</p>
<p>"Sanırım ben buraya tablo almaya gelmedim," dedi. </p>
<p>Arman çaydanlığı ocağa koydu.</p>
<p>"Neye geldiniz?" </p>
<p>Adam bir süre düşündükten sonra "Bilmiyorum," dedi. </p>
<p>Arman, "Çoğu insan da zaten bilerek gelmez," dedi. </p>
<p>Adam hafifçe güldü.</p>
<p>"Garip bir cevap." </p>
<p>İyi sohbetlerin çoğu da böyle başlar; çaylar hazırlandı.</p>
<p>Gazeteci onları izliyordu. </p>
<p>Arman’ın atölyesine giren insanlar çoğu zaman bir şey satın almıyordu.</p>
<p>Bazen bir hatıra buluyordu.</p>
<p>Bazen yarım kalmış bir konuşmayı hatırlıyordu.</p>
<p>Bazen de uzun zamandır kendine sormadığı bir soruyu...</p>
<p>Aylar sonra gazetecinin, Arman hakkında yazdığı yazı yayımlandı. Başlığı çok basitti:</p>
<p><strong>Arman’ın Tabloları: Görmek İçin Değil, Hatırlamak İçin</strong></p>
<p>Yazının son cümlesi ise şöyleydi; </p>
<p>"Bazı ressamlar dünyayı olduğu gibi çizer; Arman ise insanların birbirlerine bakmayı unuttuğu yerleri..."</p>
<p>Yıllar geçti...</p>
<p>Arman’ın atölyesi hâlâ aynı sokaktaydı.</p>
<p>Kapının üzerindeki küçük zil hâlâ aynı sesi çıkarıyor, eski radyo her sabah aynı saatte çalmaya devam ediyordu.</p>
<p>Sadece Arman biraz daha yavaşlamıştı ama değişmeyen bir şey daha vardı.</p>
<p>Her sabah ilk kahvesini içer, sonra boş tuvalin karşısına geçerdi.</p>
<p>Çünkü hâlâ inanıyordu. </p>
<p>Bazı hikâyeler anlatılmak için değil, fark edilmek için vardı.</p>
<p>Bir gün öğleden sonra atölyenin kapısındaki küçük zil çaldı.</p>
<p>Arman başını kaldırdı.</p>
<p>Kapıda genç bir kadın duruyordu.</p>
<p>Elinde eski bir çerçeve vardı.</p>
<p>Arman birkaç saniye baktı.</p>
<p>Sonra gülümseyerek "İnci," dedi. </p>
<p>Genç kadın ise gülümseyerek: "Beni hatırladınız," dedi. </p>
<p>Arman başını sallayarak "Evet, bazı insanları ve bazı hikâyeleri unutmak kolay değildir," </p>
<p>İnci elindeki tabloyu dikkatlice masanın üzerine bıraktı.</p>
<p>Çerçeve hâlâ aynıydı.</p>
<p>Arkasında yıllar önce yazılmış olan "İnsan bazen ilk adımı atacak cesareti, başkasının hatırasında bulur." cümlesi duruyordu. </p>
<p>Arman tabloya baktı.</p>
<p>" Demek geri getirdin..." </p>
<p>İnci: "Hayır," dedi. </p>
<p>"Artık bana ait olduğunu söylemeye geldim." </p>
<p>Arman hiçbir şey sormadı çünkü bazı cevapların anlatılmasına gerek yoktu.</p>
<p>İnsan bazen bir tablonun önünde durarak, bazen bir kapıyı çalarak, bazen de sadece ilk cümleyi söyleyerek başladığı yere geri dönerdi.</p>
<p>İnci giderken kapının önünde durdu." Arman Bey?"</p>
<p>"Efendim?" </p>
<p>“Bunu o zaman neden yaptınız?"</p>
<p>Arman pencerenin önündeki eski sandalyeye baktı. Sonra sokağa.</p>
<p>" Çünkü bazen insanların ihtiyacı olan şey, bir çözüm değil, başlayabileceklerine dair küçük bir hatırlatmadır," dedi. </p>
<p>İnci gülümseyerek kapıdan çıktı. Atölyede yine sessizlik kaldı. Ama bu kez sessizlik boş değildi. Çünkü bazı tablolar duvarda asılı kalmazdı.</p>
<p>Bazıları insanların hayatında yer bulurdu.</p>
<p>Arman yeni bir tuval aldı.</p>
<p>Fırçasını boyaya dokundurdu.</p>
<p>Ve ilk çizgiyi attı.</p>
<p></p>
<p>    DİLEK SARIKAYA</p>
<p>Menajer :ilayda Can &amp; Dilara sarıkaya </p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>İKİ AYRILIK ARASINDA</title>
<link>https://fikirizleri.com/iki-ayrilik-arasinda</link>
<guid>https://fikirizleri.com/iki-ayrilik-arasinda</guid>
<description><![CDATA[ Sanki doğa da o yıl acele ediyordu, eksiltmeye, vedalara hazırlanıyordu. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202607/image_870x580_6a61bc9419444.webp" length="47826" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Thu, 23 Jul 2026 12:25:32 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>   İKİ AYRILIK ARASINDA</p>
<p>Sonbahar o yıl erken gelmişti. Rüzgâr, daha sararmaya fırsat bulamamış yaprakları bile dalından koparıp savuruyordu. Sanki doğa da o yıl acele ediyordu, eksiltmeye, vedalara hazırlanıyordu.</p>
<p>Dilek avluda tek başına oturuyordu. Dizlerini karnına çekmiş, gözlerini boşluğa dikmişti. Kimsenin bilmediği hâli buydu. Herkes onu güçlü sanırdı; dimdik, sabırlı, dayanıklı.</p>
<p>Oysa içinde sessiz bir çöküş vardı. Bir parçası kopmuştu.</p>
<p>Ve o parça bir daha asla geri gelmeyecekti. İki kızı vardı Dilek'in. İkisi de gözünün nuruydu. Biri gülüşüyle evi aydınlatır, diğeri sessizliğiyle bile kalplere dokunurdu.</p>
<p>İlk ayrılık, büyük kızı İlayda' nın gelin olduğu gündü.</p>
<p>Beyazlar içinde mutlu duruyordu. Dilek, kızının duvağını düzeltirken ellerinin titrediğini fark etti. İçinden bir şey kopmuş gibiydi. Ama bu, hayatın bildik ayrılıklarından biriydi. "Git kızım," diye fısıldadı.</p>
<p>"Mutlu ol." </p>
<p>İlayda giderken bir kez dönüp annesine baktı. O bakışta çocukluğu da vardı, vedası da.</p>
<p>Dilek için kapıdan çıkan sadece bir gelin değildi. Bir ömürdü.</p>
<p>Ama asıl ayrılık henüz kapısını çalmamıştı. Küçük kızı Dilara...</p>
<p>Onun gülüşü hâlâ duvarlarda yankılanıyormuş gibi geliyordu.</p>
<p>O sabah yine telaşlıydı. Kapının önünde sözlüsü motosikletle bekliyordu. Dilara dönüp annesine gülümsedi:</p>
<p>"Çok geç kalmam anne."</p>
<p>Dilek her zamanki gibi seslendi:</p>
<p>"Dikkatli olun."</p>
<p>"Merak etme anne."</p>
<p>Motorun sesi avludan uzaklaşırken, o ses Dilek'in kızından duyduğu son ses oldu.</p>
<p>Telefon çaldığında zaman durdu. Kaza dediler. Motor... İkisi de... O an dünya ikiye ayrıldı.</p>
<p>Bir tarafında geçmiş vardı. Diğer tarafında onsuz geçecek bir ömür.</p>
<p>Kızını toprağa verirken içinden birbirlerini bırakmadılar.</p>
<p>"Bende geleceğim yavrum yanına." diye geçirdi. </p>
<p>Günler geçti. Ev sessizleşti.</p>
<p>Bir odada İlayda'nın yokluğu vardı. Diğer odada Dilara'nın</p>
<p>Biri yeni bir hayata gitmişti.</p>
<p>Diğeri sonsuzluğa.</p>
<p>İki ayrılık. Biri alışılmış. Biri tarifsiz. Bir sabah Dilek başını örttü ve evden çıktı.</p>
<p>Yolu belliydi. Dilara'ya gidiyordu.</p>
<p>Adımlarını sayar gibi yürüdü. Mezarlığın kapısından içeri girerken kalbi yine aynı yerden sızladı. Kızının mezarına vardığında dizleri çözüldü.</p>
<p>"Ben geldim kızım." dedi. </p>
<p>Toprağı avuçlarıyla düzeltti. Sanki saçını okşuyor, üstünü örtüyor gibiydi.</p>
<p>"Yalnız değilsin. Ben buradayım. Hep burada olacağım. Bir gün kavuşacağız."</p>
<p>Mezarlıktan çıkarken düşündü. </p>
<p>Gitmesi gereken bir yer daha vardı. Başka bir mezarlık. Başka bir veda.</p>
<p>Kızının sözlüsünün mezarına vardığında bir süre sessizce baktı sonra:</p>
<p>"Ben yavrumu sana emanet etmiştim. Böyle mi korudun? Sahip çıktın yavruma, hani nerede benim Dilara'm?"</p>
<p>Emanet artık yoktu.</p>
<p>Daha da konuşmadı. Göz yaşları bile akmadı orada. </p>
<p>İçindeki acı buna izin vermedi.</p>
<p>Ayağa kalktı. Son kez baktı.</p>
<p>O gün, ilk ve son gidişiydi.</p>
<p>Bir daha hiç gitmedi.</p>
<p>Çünkü her gidiş, kızından biraz daha uzaklaşmak gibi geliyordu ona. Kalbi artık tek bir yere aitti.</p>
<p>Dilara'nın yattığı toprağa.</p>
<p>O günden sonra yolu hep aynı oldu. Aynı mezarlık. Aynı toprak. Aynı isim.</p>
<p>Bazen rüzgâr eserken iki ayrılığın arasında kaldığını hissediyordu. Ama ayakları hiç şaşmıyordu. Çünkü bir annenin kalbi, nereye giderse gitsin, sonunda evlatlarının olduğu yere varırdı. Bir sabah güneş yine avluya vurdu. Dilek usulca ayağa kalktı. İçi hâlâ eksikti ve ahirete kızının yanına gidene kadar da hep öyle kalacaktı. Kalbi hâlâ yarımdı. Ama yürüdü büyük kızı İlayda için yavaş, kırık ve dimdik.</p>
<p>Çünkü insan bazen yaşamaya devam ettiği için güçlü değildir.</p>
<p>Sevdiklerini kalbinde taşıyarak yürümeye devam ettiği için güçlüdür.</p>
<p></p>
<p>             DİLEK SARIKAYA</p>
<p>Menajer :ilayda Can &amp; Dilara sarıkaya </p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>UNUTULMA PROTOKOLÜ</title>
<link>https://fikirizleri.com/unutulma-protokolu</link>
<guid>https://fikirizleri.com/unutulma-protokolu</guid>
<description><![CDATA[ Bir gün seni kimse hatırlamasa, gerçekten yaşamış sayılır mısın? ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202607/image_870x580_6a6064b77cc22.webp" length="48704" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Wed, 22 Jul 2026 12:54:00 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>UNUTULMA PROTOKOLÜ </p>
<p>Otuz yaşındaki Deniz'in işi, insanların dijital itibarını yönetmekti.</p>
<p>Ünlülerin, şirketlerin, fenomenlerin internette haklarında çıkan haberleri takip ediyor, krizleri büyümeden çözüyordu.</p>
<p>Bir sabah sisteminde bir bildirim belirdi.</p>
<p>Bu kişi hakkında hiçbir veri bulunamadı.</p>
<p>İsim sıradandı. Fotoğrafı vardı.</p>
<p>Telefon numarası adresi vardı.</p>
<p>Ama internette tek bir izi yoktu.</p>
<p>Ne eski bir okul fotoğrafı.</p>
<p>Ne bir sosyal medya hesabı.</p>
<p>Ne bir haber, ne bir yorum. </p>
<p>Ne de yıllar önce unutulmuş bir forum mesajı. Sanki o kişi, internetin hiç var olmadığı bir dünyada yaşamıştı.</p>
<p>Merakı ağır bastı.</p>
<p>Dosyayı kapatması gerekirken araştırmaya başladı. Gerçek hayatta herkes bu kişiyi tanıyordu. Komşuları onunla sohbet etmişti. Esnaf ona veresiye yazmıştı. Çalıştığı şirket maaşını yatırıyordu.</p>
<p>Ama dijital dünyada yoktu.</p>
<p>Deniz bunu bir tesadüf sandı.</p>
<p>Sonra ikinci dosya geldi.</p>
<p>Yine aynı durum.</p>
<p>Üçüncü, dördüncü. Birileri, dünyanın ortasında yaşayan insanları dijital tarihten tek tek siliyordu. Fakat ilginç olan onları hatırlayan insanların sayısı da her geçen gün azalıyordu.</p>
<p>Deniz bir akşam eski dosyaları kontrol etmek istedi.</p>
<p>Bilgisayarındaki ilk dosya bir türlü açılmıyordu. </p>
<p>Ekranda sıradaki kişi sensin yazan bir cümle vardı. </p>
<p>Deniz panikle telefonunu açtı.</p>
<p>Sosyal medya hesapları, mesajları duruyordu.</p>
<p>Ama arkadaş listesindeki bazı insanlar onu hiç tanımadıklarını yazıyordu. Daha dün birlikte kahve içtiği insanlar.</p>
<p>Bugün onun adını ilk kez duyuyormuş gibiydi.</p>
<p>O gece, "İnsan gerçekten yaşadığı için mi vardır? Yoksa başkalarının hafızasında kaldığı sürece mi?" diye düşündü.</p>
<p>Deniz gece boyunca uyuyamadı.</p>
<p>Sabah uyandığında yaptığı ilk şey telefonuna bakmak oldu.</p>
<p>Her şey normal görünüyordu. Bildirimler, e-postalar, haberler.</p>
<p>Fakat bir ayrıntı dikkatini çekti.</p>
<p>Doğum gününde çekilmiş bir fotoğraf albümü eksikti.</p>
<p>Belki yanlışlıkla silmişimdir, diyerek bulut yedeklemesine girdi orada da yoktu.</p>
<p>Eski bir arkadaşını aradı.</p>
<p>"Geçen yıl doğum günümde çektiğimiz fotoğraflar sende var mı?" diye sorduğunda telefondaki sessizlik Deniz'i huzursuz etti.</p>
<p>"Deniz, biz hiç doğum gününü birlikte kutlamadık ki," dedi arkadaşı. </p>
<p>Deniz'in sinirleri bozulmuştu. Gülmeye çalışarak:</p>
<p>"Şaka yapıyorsun." dedi. </p>
<p>"Hayır. Hatta geçen yıl seni neredeyse hiç görmedim." </p>
<p>Telefon kapandığında Deniz titriyordu. Bilgisayarını açıp şirketin arşiv sistemine girdi.</p>
<p>Kendi personel dosyasını açtı.</p>
<p>Fotoğrafı, kimlik bilgileri vardı.</p>
<p>Ama işe giriş tarihinin bulunduğu satır boştu.</p>
<p>Sanki biri sadece bazı bilgileri değil, yaşanmış anıları da dikkatlice törpülüyordu. O sırada şirketin bilgi işlem müdürü yanına gelerek Deniz, iyi misin? Diye sordu. Size bir şey soracağım dedi Deniz. Ben burada kaç yıldır çalışıyorum?</p>
<p>Adam hiç düşünmeden üç ay diye cevap verdi.</p>
<p>Deniz'in yüzü bembeyaz olmuştu. "Hayır ben beş yıldır buradayım." dedi. </p>
<p>Müdür kaşlarını çatarak,</p>
<p>"Emin misin? Seni ilk kez baharda işe aldık." dedi. </p>
<p>Deniz masasındaki çekmeceyi açtı içinden beş yıl önce aldığı başarı plaketini çıkarmak istedi.</p>
<p>Çekmece bomboştu. Oysa dün oradaydı. Öğle arasında binadan çıkarak kalabalığın arasında yürümeye başladı herkes normal görünüyordu. Kimse telaşlı ya da bir şeylerin değiştiğini fark etmiyordu. Sadece Deniz.</p>
<p>Sokağın köşesindeki elektronik reklam ekranında, "İnternette kaybolan ilk şey veriler değildir." yazıyordu. Deniz durmuş bakıyor anlamaya çalışıyordu. </p>
<p>Ekran bir saniye sonra normal reklamlara döndü.</p>
<p>Çevresindeki insanlar yürümeye devam ediyordu. Hiçbiri o cümleyi görmemiş gibiydi.</p>
<p>Bunun sadece kendi başına gelen bir olay olmadığını hissetti. Birileri insanların geçmişini silmiyordu.</p>
<p>Onların gerçekliğini yeniden yazıyordu. </p>
<p>Deniz haftalar süren araştırmanın sonunda bütün izlerin aynı şirkete çıktığını fark etti. Şirketin adı Arşiv'di.</p>
<p>Dışarıdan bakıldığında sıradan bir veri güvenliği firmasıydı. Büyük şirketlerin dijital kayıtlarını koruyor, eski verileri depoluyor, yapay zekâ sistemleri geliştiriyordu. Ama gerçek bambaşkaydı. Arşiv'in geliştirdiği yeni sistem, internetteki bilgileri silmek için değil, insanların hangi bilgileri hatırlayacağını belirlemek için tasarlanmıştı.</p>
<p>Çünkü günümüzde insanlar, geçmişlerini kendi anılarından çok telefonlarına, mesajlarına, fotoğraflarına ve sosyal medya hesaplarına emanet ediyordu.</p>
<p>Bir fotoğraf kaybolduğunda, ona bağlı anılar da zamanla silikleşiyordu. Bir mesaj zinciri yok olduğunda, insanlar o konuşmayı hiç yapmamış gibi hissetmeye başlıyordu.</p>
<p>Arşiv bunu biliyordu ve bunu bir deneye dönüştürmüştü.</p>
<p>Deniz'in dosyası da bu deney için seçilmişti. Önce fotoğrafları silindi. Sonra e-postaları, eski haberler. Ardından insanların telefonlarında onunla ilgili kayıtlar sessizce değiştirildi.</p>
<p>Hiç kimsenin hafızası sihirli şekilde silinmemişti.</p>
<p>Sadece onları hatırlatacak bütün dijital izler ortadan kaldırılmıştı.</p>
<p>İnsan zihni ise boşlukları kendi kendine doldurmuştu.</p>
<p>Deniz gerçeği öğrendiğinde şirket ona bir teklif sundu.</p>
<p>Her şeyi eski hâline getirebiliriz.</p>
<p>Ama karşılığında bu projeyi unutacaksın.</p>
<p>Deniz uzun süre düşündü ve sonra bilgisayarın başına geçti.</p>
<p>Sistemin merkezine geri yükleme iptal diye bir komut yazdı. Şirket yöneticileri şaşkınlıkla ona bakarak:</p>
<p>"Neden?" dediler. </p>
<p>Deniz sakin bir sesle:</p>
<p>"Çünkü bugün bana yapılan, yarın herkese yapılabilir. Sorun benim unutulmam değil... İnsanların, bir gün kendi geçmişlerinin gerçekten yaşanıp yaşanmadığını bile anlayamayacak olması." </p>
<p>O gece Arşiv'in bütün belgelerini dünyanın dört bir yanındaki gazetecilere gönderdi.</p>
<p>Sabah olduğunda haber siteleri aynı manşeti atmıştı. </p>
<p>Dijital geçmişiniz sandığınız kadar size ait değil.</p>
<p>Aylar sonra Arşiv kapatıldı.</p>
<p>Yöneticileri yargılandı.</p>
<p>Yeni yasalar çıkarıldı.</p>
<p>İnsanlar yıllar sonra yeniden eski fotoğraflarını, mektuplarını ve basılı albümlerini saklamaya başladı.</p>
<p>Deniz ise hiçbir röportaj vermemeye çabaladı. </p>
<p>Bir gün bir gazeteci ona:</p>
<p>"Size tek bir soru sormak istiyorum. Bu olay size ne öğretti?" dedi. </p>
<p>Deniz ise yüzünde hafif bir gülümsemeyle: "Teknoloji hafızamızı güçlendirdiğini söylüyor. Belki de fark etmeden onu kiraya verdik."  dedi. </p>
<p>Gazeteci teşekkür ederek not defterini kapattı.</p>
<p>Bu cümle ertesi gün manşet olmadı ama yıllar sonra, dijital dünyaya güvenin yeniden tartışıldığı her yerde aynı söz yeniden hatırlandı.</p>
<p>Deniz eve döndüğünde bilgisayarını kapattı. Masasının çekmecesinden eski bir fotoğraf albümü çıkardı. Sayfaları tek tek çevirdi. Bazı yüzleri artık hatırlamıyordu. Fotoğraflardan birinin arkasına kurşun kalemle, "Bir gün beni unutursanız, en azından bunun kendi kararınız olduğundan emin olun." yazdı. Ve albümü kapattı. Çünkü bazı hikâyeler, kahramanları unutulsa bile yaşamaya devam eder.</p>
<p></p>
<p>       DİLEK SARIKAYA</p>
<p>Menajer :ilayda Can &amp; Dilara sarıkaya </p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI</title>
<link>https://fikirizleri.com/gatir-depmis-memo-dayi</link>
<guid>https://fikirizleri.com/gatir-depmis-memo-dayi</guid>
<description><![CDATA[ Kahkahanın hiç eksik olmadığı bir Anadolu köyünde, talihsizlikleriyle dillere destan Memo Dayı&#039;nın hem güldüren maceralarına hem de sıcacık aşk hikâyesine tanık olacaksınız. Köy yaşamının samimiyetini, yöresel dili ve unutulmaz karakterleriyle içinizi ısıtacak eğlenceli bir hikâye. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202607/image_870x580_6a58821d486d7.webp" length="103228" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Thu, 16 Jul 2026 16:24:36 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" onlara="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" ondan="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" onları="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" onun="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" onu="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" onlar="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">    GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI</a></p>
<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" onlara="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" ondan="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" onları="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" onun="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" onu="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" onlar="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI"> Bu köyün adı Kahkaha köyüydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile "Eyvah, yine geliyor." der gibi gıcırdadı. Kahveci İbo:</a></p>
<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" onlara="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" ondan="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" onları="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" onun="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" onu="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" onlar="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI"> "Hayırdır Memo Dayı? Suratın niye sonbaharda dolu yemiş ayçiçeği tarlası gibi?"</a></p>
<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" onlara="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" ondan="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" onları="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" onun="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" onu="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" onlar="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">Memo Dayı çayını aldı, derin bir iç çekti:</a></p>
<p>"<a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">Hiç sorma İbooo. Bööön gendimi duzsuz çökelek gibin hissediyom." </a></p>
<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">Kahvedekiler dinliyordu. Hasan Ağa merakla:</a></p>
<p>"<a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">Ne oldu yine?" diye sordu.</a></p>
<p>" <a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">Daha sabanan kalktım. Ayağımı yatağın kenarına vurdum. Çorabın biri sobanın altında, öteki tavuğun yuvasında çıktı. Bahçeye indim, kazlar beni görünce sanki alacaklılarını yakalamış gibi üstüme yürüdü. Kaçarken dut ağacına dolandım, oradan kurtulayım derken katırın önüne düştüm."</a></p>
<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI"> Tam bu sırada kahvenin en muzip delikanlısı Cemil söze karıştı.</a></p>
<p>" <a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">Eee. Sonra katır ne yaptı?"</a></p>
<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">Memo Dayı çayından bir yudum aldı.</a></p>
<p>" <a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">Oğlum, gatır öyle bir baktı ki. Ben daha tekmeyi yemeden yoruldum."</a></p>
<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">Kahvedekiler gülmeye başlamıştı. Memo Dayı başını iki yana sallayarak:</a></p>
<p>"<a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">Yani bööön gatır depmiş gibi yoruldum." </a></p>
<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">Muhtar masaya vurdu.</a></p>
<p>" <a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">Ula Memo, seni bir gün kitap yapacaklar." </a></p>
<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">Aradan birkaç gün geçti. Köye komşu köyden bir düğün kuruldu. Davullar çalıyor, kazanlarda keşkek kaynıyor, saclarda yuha ekmekleri açılıyordu. Memo Dayı, yıllardır gizliden gizliye sevdiği Hatçe'yi kalabalığın içinde görünce birden sustu. Hasan dürttü.</a></p>
<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI"> "Ne oldu Memo?" </a></p>
<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">Memo Dayı gözünü Hatçe'den ayırmadan gülümseyerek Hasan ben ömrümde çok şey gördüm. Sel gördüm. Dolu gördüm. Gatır tekmesi gördüm. Ama vallaha. Hatçeyi görünce yuha ekmeen arasına gevrek üzerine çökelek pendir dürüm görmüş gibi seviniyom ben daha."</a></p>
<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">Kahvedekiler bu sözü duyunca gülmekten kırıldı. Hasan elini omzuna attı.</a></p>
<p>"<a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">Ula Memo. Bu nasıl sevgi tarifi?"</a></p>
<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">Memo Dayı bozuntuya vermedi. Sevgi dediğin herkesin anlayacağı dilden anlatılır. Aç adama gülü anlatamazsın ama sıcak yuha ekmeğini anlatırsan gözleri parlar. Hasan kıs kıs gülüyordu.</a></p>
<p>"<a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">Peki bu kadar seviyorsan niye gidip söylemiyorsun?"</a></p>
<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI"> Memo Dayı başını kaşıdı.</a></p>
<p>"<a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">Nörüyüm. Nasıl seveyim birbil sen."</a></p>
<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">O an Hatçe dönüp Memo Dayı'ya baktı. Memo Dayı'nın dili tutulmuştu, çay bardağını ters tuttuğunu bile fark etmedi. Kahveci İbo:</a></p>
<p>"<a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">Memo Dayı! Çayı masaya değil, pantolonuna döküyon!"</a></p>
<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">Kahvenin içini öyle bir kahkaha kapladı ki, dışarıdaki eşek bile anırarak onlara katıldı. Memo Dayı ise hiç istifini bozmadı.</a></p>
<p>"<a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">Gülün gülün. Bir gün siz de sevince anlasınız. Ama o güne kadar. Ben yine duzsuz çökelek gibin dolaşmaya devam edeceğim ve eğer Hatçe bana 'Olur.' derse işte o gün var ya. Yuha ekmeğinin arasındaki çökelek kadar mutlu olacağım!" </a></p>
<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">Memo Dayı'nın o meşhur sözü köyde dilden dile dolaşmaya başlamıştı. Artık biri keyifsiz görünse kimse "Geçmiş olsun." demiyordu. "Ne oldu la? Bööön gendimi duzsuz çökelek gibin hissediyom" demesi yetiyordu. Gerisini zaten herkes ezbere biliyordu. Bir sabah Muhtar, kahvenin önüne elinde kâğıtla geldi.</a></p>
<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI"> "Ula millet! Yarın imece var. Herkes sabah erkenden dere kenarındaki köprünün tamirine gelecek." </a></p>
<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">Köy halkı "Tamam." dedi. Bir tek Memo Dayı sessizdi. Hasan dürttü. </a></p>
<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">"Sen de gelecesin değil mi?" </a></p>
<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">Memo Dayı ağır ağır çayını karıştırdı.</a></p>
<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI"> "Gelmesine gelirim de. Benim çalışacağım gün köprünün değil, köyün kaderi değişiyor." Muhtar: </a></p>
<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">"Abartma Memo."</a></p>
<p>"<a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">Abartmıyom Muhtar. Geçen yıl harmana gittim. Traktör bozuldu. Ondan önce bağa gittim. Arılar beni seçti. Daha önce değirmene gittim. Elektrikler kesildi. Ben nereye gitsem bir olay çıkıyor."</a></p>
<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI"> Kahvede yine gülüşmeler başladı. </a></p>
<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">Ertesi sabah herkes dere kenarındaydı. Kimisi taş taşıyor. Kimisi harç karıyor. Kimisi odun kesiyordu. Memo Dayı da eline küreği aldı. "</a></p>
<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">Hadi bakalım bugün uslu duracağız" dedi. </a></p>
<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">İlk kürek harcı attı. Tam ikinciyi alacakken ayağı çamura saplandı. Kurtulayım derken kürek dereye uçtu. Küreği almaya eğildi. Bu sefer de şapkası suya düştü. Şapkayı yakalayayım derken dengesi bozuldu. Hooop doğru derenin içine. Hasan gülmekten ayakta duramıyordu.</a></p>
<p>"<a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">Ula Memo! Sen çalışmıyorsun, milleti eğlendiriyorsun."</a></p>
<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI"> Memo Dayı sudan kafasını çıkartarak.</a></p>
<p>"<a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">Ben de bunu anlamıyom işte. Hayat bana niye komedyen muamelesi yapıyor?"</a></p>
<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI"> Tam o sırada Hatçe dere kenarına ayran getirdi. Bakır tasların içi köpük köpüktü. Yanında da yeni pişmiş yuha ekmekleri üzerine tereyağı of birde bol çökelek ve çıtır çıtır gevrek. Memo Dayı onları görünce bir anda doğruldu. Gözleri parladı. Yüzündeki bütün yorgunluk silindi. Hasan bunu görünce sırıtarak.</a></p>
<p>"<a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">Ne oldu la?" Memo Dayı ekmeklere bakarak iç geçirdi. "Ah ah Hasan. İnsan bazen öyle bir manzara görür ki bütün derdi unutulur. İşte ben de yuha ekmeen arasına gevrek üzerine çökelek pendirli dürüm görmüş gibi seviniyom ben daha" </a></p>
<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">Hasan kahkahayı bastı. "Ula Memo! Senin gönlüne giden yol mideden geçiyormuş." Memo Dayı: "Aç adamın aşkı da aç olur oğlum." </a></p>
<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">Tam herkes ayran içecekken köyün yaramaz keçisi sessizce yaklaşıp. Kimsenin fark etmediği bir anda yuha ekmeğini kaptığı gibi kaçtı. Hatçe arkasından bağırdı.</a></p>
<p>"<a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">Ula yakalayın şunu!" </a></p>
<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">Köyün yarısı keçinin peşine düşmüştü. Önde keçi. Arkasında Hasan. Onun arkasında Muhtar. En arkada da nefes nefese Memo Dayı. Koşarken bir taşa takılıp yuvarlandı. Tam kalkacakken karşısında katırı gördü. Katır başını kaldırınca Memo Dayıyla ikisi birkaç saniye göz göze kaldılar. Memo Dayı  katıra:</a></p>
<p>"Y<a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">apma oğlum bugünlük anlaşalım." </a></p>
<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">Katır kuyruğunu sallayarak bir adım geri çekildi. Memo Dayı "heh" diyerek rahatladı. "Akıllandı galiba" tam bunu demişti ki. Köy halkı:</a></p>
<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">"Depçep diyon, coni depemiyon dep dep" diye bağırmaya başladı. O sırada katır öyle bir tekme savurdu ki Memo Dayı'nın şapkası havalanıp dut ağacının dalına kondu. Köylüden öyle bir kahkaha koptu ki derenin kenarındaki ördekler bile korkup suya daldı. Memo Dayı yattığı yerden doğrulmaya çalışırken homurdanıyordu.</a></p>
<p>"<a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">Ben size demedim mi? Bööön gatır depmiş gibi yoruldum." </a></p>
<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">Muhtar gülmekten gözünden akan yaşı silerek.</a></p>
<p>"<a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">Memo sana bir katır değil. Köyün talihi tekme atıyor!" </a></p>
<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">Hasan da arkasından ekledi.</a></p>
<p>"<a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">Ama iyi ki atıyor. Yoksa biz bu kadar gülemezdik." </a></p>
<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">Katır tekmesinin üzerinden birkaç hafta geçmişti ama köy hâlâ o günü konuşuyordu. Kahveye yeni gelen yabancılar şaşkınlıkla soruyordu.</a></p>
<p>" <a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">Bu köyde niye herkes katır görünce gülüyor?" </a></p>
<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">Hasan hemen söze giriyordu.</a></p>
<p>" <a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">Uzun hikâye. Otur da iki çay iç, anlatırız." </a></p>
<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">Memo Dayı ise bu alaylara artık alışmıştı. Hatta bazen kendi de gülüyordu. Ama içinde kimsenin bilmediği bir dert vardı. Hatçe. Yıllardır onu severdi ama bir türlü söyleyemezdi. Hasan sonunda dayanamadı.</a></p>
<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI"> "Ula Memo! Bu yaşa geldin. Daha neyi bekliyorsun?" </a></p>
<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">Memo Dayı bastonunu toprağa sapladı.</a></p>
<p>"<a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">Dil başka şey deyor, yürek başka şey deyor. Hatçe'nin karşısına geçince dizlerim, yeni doğmuş kuzu gibi titreyor."</a></p>
<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">Tam o sırada Muhtar da yanlarına gelerek. "Yarın yayla şenliği var. Bütün köy orada olacak. Eğer söyleyeceksen, en güzel gün yarın."</a></p>
<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI"> Memo Dayı gece boyunca uyuyamadı. Aynanın karşısına geçti. Kendi kendine prova yaptı. Hatçe.Seni seviyorum. Olmadı. Hatçe. Gel bizim eve. O da olmadı. En sonunda elini cebine koyup kendi kendine söylendi." Ula Memo. Nörüyon. Nasıl seveyn sen"</a></p>
<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI"> Sabah oldu. Yayla cıvıl cıvıldı. Davullar vuruyor, zurnalar çalıyor, çocuklar koşuyor, kadınlar sacın başında yuha ekmeği açıyordu. Kocaman sofralar kurulmuştu. Bir tarafta tereyağı. Bir tarafta çökelek. Bir tarafta mis gibi ayran. Memo Dayı'nın gözü sofrada değil, Hatçe'deydi. Hasan dürterek.</a></p>
<p>"<a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">Hadi git!" </a></p>
<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">Memo Dayı derin bir nefes alıp yürümeye başladı. Bir tavuk geçti. Tavuğa basmamak için sıçradı. İndiği yerde çamura saplandı. Çamurdan çıkayım derken ayağındaki lastik ayakkabı çamurda kaldı. Tek ayakkabıyla yürümeye devam etti. Köylü gülmeye başlamıştı bile. Nihayet Hatçe'nin yanına vardı. Tam konuşacakken. Rüzgâr esti. Başındaki kasket uçtu. Kasket gitti. Doğruca ayran kazanının içine düştü. Hasan iki büklüm olmuştu.</a></p>
<p>"<a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">Ula Memo! Sen romantik olacağım derken yine panayır kurdun!" </a></p>
<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">Memo Dayı aldırmadı. Hatçe'nin gözlerinin içine baktı. Sustu. Bir daha baktı. Bir daha sustu. Hatçe gülümseyerek:</a></p>
<p>"B<a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">ir şey mi diyecektin Memo?" diye sordu. Memo Dayı'nın dili düğümlendi. Derken gözü sofradaki sıcacık yuha ekmeğine takıldı. İşte o anda bütün köyün yıllarca unutamayacağı cümleyi söyledi.</a></p>
<p>"<a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">Hatçe.Seni görünce yuha ekmeen arasına gevrek üzerine çökelek pendirli dürüm görmüş gibi seviniyom ben daha." </a></p>
<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">Yaylada bir sessizlik oldu. Sonra öyle bir kahkaha koptu ki dağlar yankılandı. Hatçe kahkahalar arasında gözünden yaşları sildi.</a></p>
<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI"> "Memo bunca yıldır bana söylenecek en güzel söz bu muydu?" </a></p>
<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">Memo Dayı başını eğdi.</a></p>
<p>"<a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">Ben şair değilim Hatçe. Ben köylüyüm. Biz sevgiyi aç kaldığımız şeylerle anlatırız." </a></p>
<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">Hatçe'nin yüzündeki gülümseme büyüdü. O zaman ben de sana bir şey söyleyeyim. </a></p>
<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">Memo Dayı heyecandan bastonunu ters tutuyordu. Hatçe usulca yaklaşıp.</a></p>
<p>"<a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">Ben de seni görünce, sıcak tandır başında ilk pişen yuha ekmeği gibi içimin ısındığını hissediyom" dedi. </a></p>
<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">Hasan bağırmaya başladı </a></p>
<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">"Ula ula olmuş bu iş!" </a></p>
<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">Tam herkes alkışlayacakken. Uzakta tanıdık bir ses duyuldu. Katır ipini koparmış, yaylanın içine dalmıştı. Memo Dayı katırı görünce gözlerini kapattı. </a></p>
<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">"Allah'ım. Bugün değil." Ama katır onu görmemişti bile. Doğruca sofraya gitti. Yuha ekmeklerini kaptı. Çökeleği devirdi. Gevrekleri saçtı. Köylü katırın peşinden koşarken Memo Dayı arkasına yaslandı, derin bir nefes aldı ve gülerek </a></p>
<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">"Bööön beni tekmelemedi ya. Varsın ekmeği götürsün. Benim gönlüm zaten doydu." </a></p>
<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">Muhtar gülerek omzuna vurdu.</a></p>
<p>"<a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">Ee Memo, şimdi nasılsın?" </a></p>
<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">Memo Dayı yüzüne ilk kez kocaman bir tebessüm yerleştirdi.</a></p>
<p>"<a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">Vallaha Muhtar. Artık duzsuz çökelek gibin hissetmiyom ama şu katırı kovalamaktan. Bööön yine gatır depmiş gibi yoruldum!"</a></p>
<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">O günden sonra köyde biri sevdiğini anlatmak istediğinde çiçekten, gülden, şiirden söz etmedi. Herkes gülerek aynı cümleyi kuruyordu. </a></p>
<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">"Seni görünce, yuha ekmeen arasına gevrek üzerine çökelek pendirli dürüm görmüş gibi seviniyom." </a></p>
<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">Köy halkı yıllarca bu sözü duydukça gülmeye devam etti. Çünkü onlar biliyordu ki bazen en büyük sevgi, en gösterişli sözlerle değil, insanın içinden geldiği gibi, sıcacık bir köy sofrasının diliyle anlatılırdı.</a></p>
<p>              <a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" onlara="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" ondan="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" onları="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" onun="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" onu="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" onlar="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI">DİLEK SARIKAYA</a></p>
<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI Bu köyün adı  kahkaha köydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile" eyvah,="" yine="" geliyor."="" der="" gibi="" gıcırdadı.="" kahveci="" İbo="" hayırdır="" memo="" dayı?="" suratın="" niye="" sonbaharda="" dolu="" yemiş="" ayçiçeği="" tarlası="" gibi?="" dayı="" çayını="" aldı,="" derin="" bir="" iç="" çekti.="" hiç="" sorma="" İbooo.="" bööön="" gendimi="" duzsuz="" çökelek="" gibin="" hissediyom.="" kahvedekiler="" dinliyordu.="" hasan="" ağa="" merakla="" ne="" oldu="" yine?="" diye="" sordu.="" daha="" sabanan="" kalktım.="" ayağımı="" yatağın="" kenarına="" vurdum.="" Çorabın="" biri="" sobanın="" altında,="" öteki="" tavuğun="" yuvasında="" çıktı.="" bahçeye="" indim,="" kazlar="" beni="" görünce="" sanki="" alacaklılarını="" yakalamış="" üstüme="" yürüdü.="" kaçarken="" dut="" ağacına="" dolandım,="" oradan="" kurtulayım="" derken="" katırın="" önüne="" düştüm.="" tam="" bu="" sırada="" kahvenin="" en="" muzip="" delikanlısı="" cemil="" söze="" karıştı.="" eee.="" sonra="" katır="" yaptı?="" çayından="" yudum="" aldı.="" oğlum,="" öyle="" baktı="" ki.="" ben="" tekmeyi="" yemeden="" yoruldum.="" gülmeye="" başlamıştı.="" başını="" iki="" yana="" sallayarak="" yani="" gatır="" depmiş="" muhtar="" masaya="" vurdu.="" ula="" memo,="" seni="" gün="" kitap="" yapacaklar.="" aradan="" birkaç="" geçti.="" köye="" komşu="" köyden="" düğün="" kuruldu.="" davullar="" çalıyor,="" kazanlarda="" keşkek="" kaynıyor,="" saclarda="" yuha="" ekmekleri="" açılıyordu.="" dayı,="" yıllardır="" gizliden="" gizliye="" sevdiği="" hatçe'yi="" kalabalığın="" içinde="" birden="" sustu.="" dürttü.="" memo?="" gözünü="" hatçe'den="" ayırmadan="" gülümseyerek="" ömrümde="" çok="" şey="" gördüm.="" sel="" tekmesi="" ama="" vallaha.="" hatçeyi="" ekman="" arasına="" gevrek="" üzerine="" pendir="" dürüm="" görmüş="" seviniyom="" daha.="" sözü="" duyunca="" gülmekten="" kırıldı.="" elini="" omzuna="" attı.="" memo.="" nasıl="" sevgi="" tarifi?="" bozuntuya="" vermedi.="" dediğin="" herkesin="" anlayacağı="" dilden="" anlatılır.="" aç="" adama="" gülü="" anlatamazsın="" sıcak="" ekmeğini="" anlatırsan="" gözleri="" parlar.="" kıs="" gülüyordu.="" peki="" kadar="" seviyorsan="" gidip="" söylemiyorsun?="" kaşıdı.="" nörüyüm.nasıl="" seveyim="" birbil="" sen.="" o="" an="" hatçe="" dönüp="" dayı'ya="" baktı.="" dayı'nın="" dili="" tutulmuştu="" çay="" bardağını="" ters="" tuttuğunu="" bile="" fark="" etmedi.="" dayı!="" Çayı="" değil,="" pantolonuna="" dolduruyon!="" içini="" kahkaha="" kapladı="" ki,="" dışarıdaki="" eşek="" anırarak="" onlara="" katıldı.="" ise="" istifini="" bozmadı.="" gülün="" gülün.="" siz="" de="" sevince="" anlarsınız.="" güne="" kadar.="" dolaşmaya="" devam="" edeceğim.="" ve="" eğer="" bana="" "olur."="" derse="" işte="" var="" ya.="" ekmeğinin="" arasındaki="" mutlu="" olacağım!="" meşhur="" köyde="" dile="" artık="" keyifsiz="" görünse="" kimse="" "geçmiş="" olsun."="" demiyordu.="" la?="" hissediyom="" demesi="" yetiyordu.="" gerisini="" zaten="" herkes="" ezbere="" biliyordu.="" sabah="" muhtar,="" elinde="" kâğıtla="" geldi.="" millet!="" yarın="" imece="" var.="" erkenden="" dere="" kenarındaki="" köprünün="" tamirine="" gelecek.="" köy="" halkı="" "tamam."="" dedi.="" tek="" sessizdi.="" sen="" gelecesin="" değil="" mi?="" ağır="" karıştırdı.="" gelmesine="" gelirim="" de.="" benim="" çalışacağım="" köyün="" kaderi="" değişiyor.="" abartma="" abartmıyom="" muhtar.="" geçen="" yıl="" harmana="" gittim.="" traktör="" bozuldu.="" ondan="" önce="" bağa="" arılar="" seçti.="" değirmene="" elektrikler="" kesildi.="" nereye="" gitsem="" olay="" çıkıyor.="" kahvede="" gülüşmeler="" başladı.="" ertesi="" kenarındaydı.="" kimisi="" taş="" taşıyor.="" harç="" karıyor.="" odun="" kesiyordu.="" da="" eline="" küreği="" hadi="" bakalım="" bugün="" uslu="" duracağız="" İlk="" kürek="" harcı="" ikinciyi="" alacakken="" ayağı="" çamura="" saplandı.="" dereye="" uçtu.="" almaya="" eğildi.="" sefer="" şapkası="" suya="" düştü.="" Şapkayı="" yakalayayım="" dengesi="" hooop="" doğru="" derenin="" içine.="" ayakta="" duramıyordu.="" memo!="" çalışmıyorsun,="" milleti="" eğlendiriyorsun.="" sudan="" kafasını="" çıkartarak.="" bunu="" anlamıyom="" işte.="" hayat="" komedyen="" muamelesi="" yapıyor?="" ayran="" getirdi.="" bakır="" tasların="" içi="" köpük="" köpüktü.="" yanında="" yeni="" pişmiş="" tereyağı="" of="" birde="" bol="" çökelek.="" çıtır="" gevrek.="" onları="" anda="" doğruldu.="" parladı.="" yüzündeki="" bütün="" yorgunluk="" silindi.="" sırıtarak.="" ekmeklere="" bakarak="" geçirdi.="" ah="" hasan.="" İnsan="" bazen="" manzara="" görür="" ki="" derdi="" unutulur.="" İşte="" kahkahayı="" bastı.="" senin="" gönlüne="" giden="" yol="" mideden="" geçiyormuş.="" adamın="" aşkı="" olur="" oğlum.="" içecekken="" yaramaz="" keçisi="" sessizce="" yaklaşıp.="" kimsenin="" anlamadığı="" kaptığı="" kaçtı.="" arkasından="" bağırdı.="" yakalayın="" şunu!="" yarısı="" keçinin="" peşine="" düşmüştü.="" Önde="" keçi.="" arkasında="" onun="" arkada="" nefes="" nefese="" dayı.="" koşarken="" taşa="" takılıp="" yuvarlandı.="" kalkacakken="" karşısında="" katırı="" gördü.="" kaldırınca="" dayıyla="" ikisi="" saniye="" göz="" göze="" kaldılar.="" katıra="" yapma="" oğlum="" bugünlük="" anlaşalım.="" kuyruğunu="" adım="" geri="" çekildi.="" heh="" diyerek="" rahatladı.="" akıllandı="" galiba="" demişti="" depçep="" diyon,="" coni="" depemiyon="" dep="" bağırmaya="" tekme="" savurdu="" havalanıp="" ağacının="" dalına="" kondu.="" köylüden="" koptu="" ördekler="" korkup="" daldı.="" yattığı="" yerden="" doğrulmaya="" çalışırken="" homurdanıyordu.="" size="" demedim="" mi.="" gözünden="" akan="" yaşı="" silerek.="" sana="" değil.="" talihi="" atıyor!="" ekledi.="" iyi="" atıyor.="" yoksa="" biz="" gülemezdik.="" tekmesinin="" üzerinden="" hafta="" geçmişti="" hâlâ="" günü="" konuşuyordu.="" kahveye="" gelen="" yabancılar="" şaşkınlıkla="" soruyordu.="" gülüyor?="" hemen="" giriyordu.="" uzun="" hikâye.="" otur="" iç,="" anlatırız.="" alaylara="" alışmıştı.="" hatta="" kendi="" bilmediği="" dert="" vardı.="" hatçe.="" onu="" severdi="" türlü="" söyleyemezdi.="" sonunda="" dayanamadı.="" yaşa="" geldin.="" neyi="" bekliyorsun?="" bastonunu="" toprağa="" sapladı.="" dil="" başka="" deyor,="" yürek="" deyor.="" hatçe'nin="" karşısına="" geçince="" dizlerim,="" doğmuş="" kuzu="" titreyor.="" yanlarına="" gelerek.="" yayla="" şenliği="" orada="" olacak.="" söyleyeceksen,="" güzel="" yarın.="" gece="" boyunca="" uyuyamadı.="" aynanın="" kendine="" prova="" yaptı.="" hatçe.seni="" seviyorum.="" olmadı.="" gel="" bizim="" eve.="" cebine="" koyup="" söylendi.="" nörüyon.="" seveyn="" oldu.="" cıvıl="" cıvıldı.="" vuruyor,="" zurnalar="" çocuklar="" koşuyor,="" kadınlar="" sacın="" başında="" ekmeği="" açıyordu.="" kocaman="" sofralar="" kurulmuştu.="" tarafta="" tereyağı.="" mis="" ayran.="" gözü="" sofrada="" hatçe'deydi.="" dürterek.="" git!="" alıp="" yürümeye="" tavuk="" tavuğa="" basmamak="" için="" sıçradı.="" İndiği="" yerde="" Çamurdan="" çıkayım="" ayağındaki="" lastik="" ayakkabı="" yerinde="" kaldı.="" ayakkabıyla="" etti.="" köylü="" başlamıştı="" bile.="" nihayet="" yanına="" konuşacakken.="" rüzgâr="" esti.="" başındaki="" kasket="" gitti.="" doğruca="" kazanının="" içine="" büklüm="" olmuştu.="" romantik="" olacağım="" panayır="" kurdun!="" aldırmadı.="" gözlerinin="" mi="" diyecektin="" düğümlendi.="" sofradaki="" sıcacık="" ekmeğine="" takıldı.="" yıllarca="" unutamayacağı="" cümleyi="" söyledi.="" yaylada="" sessizlik="" dağlar="" yankılandı.="" kahkahalar="" arasında="" yaşları="" sildi.="" bunca="" yıldır="" söylenecek="" söz="" muydu?="" eğdi.="" şair="" değilim="" köylüyüm.="" sevgiyi="" kaldığımız="" şeylerle="" gülümseme="" büyüdü.="" zaman="" söyleyeyim.="" heyecandan="" tutuyordu.="" usulca="" görünce,="" tandır="" ilk="" pişen="" içimin="" ısındığını="" başladı="" olmuş="" iş!="" alkışlayacakken.="" uzakta="" tanıdık="" ses="" duyuldu.="" ipini="" koparmış,="" yaylanın="" dalmıştı.="" gözlerini="" kapattı.="" allah'ım.="" görmemişti="" sofraya="" ekmeklerini="" kaptı.="" Çökeleği="" devirdi.="" gevrekleri="" saçtı.="" peşinden="" arkasına="" yaslandı,="" aldı="" gülerek="" tekmelemedi="" varsın="" götürsün.="" gönlüm="" doydu.="" ee="" şimdi="" nasılsın?="" yüzüne="" kez="" tebessüm="" yerleştirdi.="" vallaha="" hissetmiyom.="" şu="" kovalamaktan.="" yoruldum!="" günden="" sevdiğini="" anlatmak="" istediğinde="" çiçekten,="" gülden,="" şiirden="" aynı="" kuruyordu.="" "seni="" seviniyom."="" duydukça="" Çünkü="" onlar="" biliyordu="" büyük="" sevgi,="" gösterişli="" sözlerle="" insanın="" içinden="" geldiği="" gibi,="" sofrasının="" diliyle="" anlatılırdı.="" dİlek="" sarikaya="" menajer="" :ilayda="" can="" &="" dilara="" sarıkaya"="" title="GATIR DEPMİŞ MEMO DAYI"> Menajer :ilayda Can &amp; Dilara sarıkaya</a></p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>YARALAR GECE UYUR SANIRLAR</title>
<link>https://fikirizleri.com/yaralar-gece-uyur-sanirlar</link>
<guid>https://fikirizleri.com/yaralar-gece-uyur-sanirlar</guid>
<description><![CDATA[ Göğsünde dev bir kor taşıdığı hâlde çevresine zemzem olabilenler. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202607/image_870x580_6a54933ee85fe.webp" length="32782" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Wed, 15 Jul 2026 06:27:08 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>YARALAR GECE UYUR SANIRLAR</p>
<p>İnsan en çok neye kırılıyor biliyor musunuz?</p>
<p>Canının yandığını kimsenin anlamamasına.</p>
<p>Bir gün yaşlı birinin yanında oturuyordum. Sessizce çayını içiyordu. Bir ara bana döndü ve benim ne yaşadığımı bilmeden. </p>
<p>"Evlat," dedi, "benim yandığım yerden bir gün sen de geçersen, sakın derdini herkese anlatma."</p>
<p>"Neden?" diye sordum.</p>
<p>Gülümsedi.</p>
<p>"Çünkü sana verecekleri ilk cevap hazırdır."</p>
<p>"'Geçer.'"</p>
<p>Sonra biraz sustu.</p>
<p>"Bir kısmı da 'Abartıyorsun.' der."</p>
<p>Ve ben bunu zaten öğrenmiştim. İnsan, ateşin içine düşmeden de yanabiliyormuş.</p>
<p>Ben de uzun zamandır böyle yaşıyorum.</p>
<p>Gündüzleri kimse anlamıyor.</p>
<p>Sokakta yürürken gayet normal bir insan gibi görünüyorum. İşe gidiyorum, markete gidiyorum, ekmek alıyorum, kasadaki görevliye gülümsüyorum.</p>
<p>Hatta bazen şakalaşıyorum bile.</p>
<p>Ama gece. Gece olunca bütün maskeler yoruluyor.</p>
<p>Ev sessizleşiyor.</p>
<p>Duvarlar konuşmaya başlıyor.</p>
<p>İnsan, gündüz kaçtığı bütün düşüncelerle aynı odada kalıyor.</p>
<p>O yüzden biri bana "Gece bütün yaraları iyileştirir." dediğinde sadece içimden gülüyorum.</p>
<p>Söyleyin o yalancı şaire.</p>
<p>Hiçbir gece yarayı iyileştirmiyor.</p>
<p>Sadece sabaha erteliyor.</p>
<p>Sabah olduğunda yara yine aynı yerde duruyor.</p>
<p>Sadece insan, onu taşımaya biraz daha alışmış oluyor.</p>
<p>Hayatın garip tarafı insan ağlarken bile gülebiliyor.</p>
<p>Mesela bizim evdeki çamaşır makinesi. Onun kadar adaletsiz bir şey görmedim.</p>
<p>Resmen aile mahkemesi.</p>
<p>Çift giren tek çıkıyor.</p>
<p>İki çorabı birlikte atıyorum.</p>
<p>Bir tanesi çıkıyor.</p>
<p>Diğeri sanki başka bir hayata başlamış. Çekmeceyi açıyorum.</p>
<p>Tek kalmış çoraplarla dolu.</p>
<p>Her biri dul. Her biri eksik. </p>
<p>Bazen kendi kendime "Siz de mi bekliyorsunuz?" diye soruyorum.</p>
<p>Belki komik geliyor.</p>
<p>Ama insan bir süre sonra </p>
<p>hayatın sadece büyük kayıplardan ibaret olmadığını, küçücük eksikliklerin de içindeki boşluğu hatırlattığını fark ediyor. </p>
<p>Sonra bir gün eski bir söz geldi aklıma.</p>
<p>"Körün gözü açıldığında ilk bastonunu kırarmış."</p>
<p>Ne kadar doğruymuş.</p>
<p>Bazı insanlar yıllarca kendilerine iyi geldiğini sandıkları şeylere tutunuyor.</p>
<p>Sonra bir gün gerçeği görüyorlar.</p>
<p>Ve bırakıyorlar.</p>
<p>Tutunmak her zaman kurtulmak demek değilmiş.</p>
<p>Bazen bırakmak da iyileşmenin bir parçasıymış.</p>
<p>Yıllar bana bir şeyi daha öğretti.</p>
<p>En güçlü insanlar, hiç acı çekmeyenler değilmiş. </p>
<p>Göğsünde dev bir kor taşıdığı hâlde çevresine zemzem olabilenler.</p>
<p>Kendi yangınını içine gömüp, başkasının üşümemesi için ateş olanlarmış. </p>
<p>İşte ben onlara hayranım.</p>
<p>Belki de dünya onların sessiz iyiliği sayesinde hâlâ dönüyor.</p>
<p>O yüzden artık kimseye "Geçer." demiyorum. Siz de demeyin. </p>
<p>Çünkü bazı acılar geçmiyor.</p>
<p>Sadece insan onlarla yaşamayı öğreniyor.</p>
<p>Ve bazen en büyük cesaret.</p>
<p>Yüzünde küçücük bir tebessüm taşıyıp,</p>
<p>İçinde koca bir yangınla yürümeye devam edebilmek oluyor.</p>
<p>sarıkaya.</p>
<p>               DİLEK SARIKAYA </p>
<p>Menajer :ilayda Can &amp; Dilara sarıkaya</p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>Çekirge Bayramı &amp;Kıbrıs&amp;apos;ta Bir Yolculuk</title>
<link>https://fikirizleri.com/cekirge-bayrami-kibrista-bir-yolculuk</link>
<guid>https://fikirizleri.com/cekirge-bayrami-kibrista-bir-yolculuk</guid>
<description><![CDATA[ &quot;Bazen bir ada kendini deniziyle değil; sabah sessizliği, rüzgârı ve insanın içine işleyen küçük ayrıntılarıyla anlatır.&quot; ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202607/image_870x580_6a53d4411ff52.webp" length="45384" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Mon, 13 Jul 2026 14:35:28 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>           ÇEKİRGE BAYRAMI - KIBRIS'TA  BİR YOLCULUK </p>
<p>Kıbrıs'a yaptığımız bu yolculuk sadece bir tatilden ibaret değildi. Bazen bir ses, bazen yüzyıllardır ayakta duran bir manastırın taş duvarları, bazen de yolun ortasını kesen eşekler bu adayı hafızamızda unutulmaz kıldı.</p>
<p>Konaklamak için Karpaz'daki Caesar Beach'i tercih ettik. Temiz, düzenli ve huzurlu bir yerdi. Aynı sitede Kıbrıslılar, Türkler, İngilizler ve Ruslar birlikte yaşıyorlardı. En hoşuma giden şey ise insanların birbirlerine olan sıcaklığıydı. Tanısın ya da tanımasın, herkes birbirini gülümseyerek selamlıyordu. Samimi bir atmosfer vardı.</p>
<p>Bir sürpriz de bizi burada bekliyordu. Kaldığımız sitede "İnsanlar" isimli dizinin çekimleri yapılıyordu. Oyuncular, yönetmenler ve tüm ekip büyük bir sessizlik ve özen içinde çalışıyordu. Çevredeki insanları rahatsız etmeden, günlük yaşamın akışını bozmadan çekimlerini sürdürmeleri gerçekten takdire değer bir profesyonellik örneğiydi. Tatilimizin güzel anılarından biri de bu çekimlere uzaktan tanıklık etmek oldu.</p>
<p>Bir sabah kahvaltı için Bafra'da yeşilliklerin içinde, aile işletmesi olan, salaş ama son derece otantik bir yayla yemek evine gittik.</p>
<p> Daha kapıdan içeri girer girmez içten bir misafirperverlikle karşılandık. Sofraya gelen her şey tazeydi, lezzetliydi ve emek kokuyordu.</p>
<p>Tam kahvaltımızı yaparken bir anda etrafımızı yüksek sesler sardı. Binlerce çekirge aynı anda ötmeye başlamıştı. Doğa adeta görünmeyen bir orkestraya dönüşmüştü. Sonradan öğrendik ki buna bölgede "Çekirge Bayramı" deniliyormuş.</p>
<p>Bilim insanlarına göre bu seslerin temel nedeni, erkek çekirgelerin dişileri etkilemek için yaptığı çiftleşme çağrısı, bölgelerini savunmaları ya da toplu hâlde ses çıkararak yırtıcıların dikkatini dağıtmalarıymış. Sebebi ne olursa olsun, doğanın bize sunduğu bu konser unutulacak gibi değildi.</p>
<p>Ertesi gün rotamız Dipkarpaz ve Apostolos Andreas Manastırı oldu.</p>
<p>Fakat daha manastıra varmadan yolumuzu bu bölgenin gerçek sahipleri olan yabani eşekler kesti.</p>
<p>Arabamızın etrafını sardılar. Kafalarını camdan içeri uzatıyor, keçiboynuzu ya da havuç bekliyorlardı. Meğer turistlere o kadar alışmışlar ki yiyecek almadan yolu açmaya pek niyetleri yoktu. Apostolos Andreas Manastırı'na giden yol boyunca yaşayan Karpaz'ın yabani eşekleri, bölgenin en ünlü simgelerinden biriymiş. Bu eşeklerin ataları, yıllar önce yük taşımak için kullanılan Kıbrıs eşekleriymiş. Zamanla doğaya uyum sağlayarak yarı yabani bir yaşam sürmeye başlamışlar.</p>
<p>Bölgeye giderken dikkatli araç kullanmak önemli, eşekler aniden yola çıkabiliyor ve çoğu zaman turistlerden yiyecek bekledikleri için araçlara yaklaşabiliyorlar. O an anladık ki burası gerçekten bir "eşek cenneti"ymiş. Karpaz eşekleri, manastırın ayrılmaz bir parçası gibi olmuş. Pek çok ziyaretçi için Apostolos Andreas yolculuğu, sadece manastırı görmek değil, bu özgürce dolaşan eşeklerle karşılaşmak anlamına da geliyormuş. Özellikle sabahın erken saatlerinde ve gün batımına yakın saatlerde manastır çevresinde daha sık görülüyorlarmış. </p>
<p>Apostolos Andreas Manastırı, Karpaz Yarımadası'nın en doğu ucunda, denizle iç içe konumlanmış Kıbrıs'ın en önemli dini merkezlerinden biri olarak biliniyor. Yüzyıllardır hem Ortodoks Hristiyanlar hem de farklı inançlardan insanlar tarafından ziyaret edilen bir hac yeri.</p>
<p>Manastırın en bilinen efsanesi, Hz. İsa'nın havarilerinden Aziz Andreas ile ilgili. Rivayete göre, Aziz Andreas'ın gemisi burada kayalıklara sürüklenir. Geminin kaptanın bir gözü kördür. Aziz Andreas asasını kayaya vurunca tatlı su kaynağı fışkırır ve kaptanın gözü bu suyla iyileşir. O günden sonra bu kaynak şifalı kabul edilmiş, insanlar su almak ve dua etmek için buraya gelmeye başlamıştır. Tabii ki bizde bu suda ellerimizi yıkadık. Pek çok kişi burada mum yakıp, dua ediyor ve dilek diliyor. Bu nedenle manastır, bir dönem "Kıbrıs'ın Lourdes'i" yani insanların umut ve şifa arayışıyla ziyaret ettiği, ünü geniş bir alana yayılmış kutsal bir ziyaret yeri olarak da anılmış.</p>
<p>Günümüzde görülen bu büyük kilise ve yapıların önemli bölümü 19. yüzyıldan kalma. Eski şapel ise 15. yüzyıla kadar uzanıyor. Uzun yıllar bakımsız kalan manastır, iki toplumun iş birliğiyle kapsamlı şekilde restore edilmiş ve yeniden ziyaretçilere açılmış.</p>
<p>Oraya gittiğinizde hissedilen en güçlü şeylerden biri ise manzarası. Yolun sonunda yalnızca manastır değil, uçsuz bucaksız Akdeniz sizi karşılıyor. Bu nedenle birçok kişi Apostolos Andreas'ı sadece bir ibadet yeri değil aynı zamanda huzur ve içsel sessizlik aranan bir durak olarak görüyor.</p>
<p>Manastırın önünde küçük kafeler ve hediyelik eşya tezgâhları vardı. El açması gözlemeler, gözümüzün önünde sıkılan nar ve portakal suları, sıcak kahveler. Hepsi sade ama bir o kadar da keyifliydi.</p>
<p>Manastırı gezdik, mumlarımızı yaktık. Her mum gibi bizimkiler de sessizce bir dileğimizi gökyüzüne taşıdı.</p>
<p>"Bazen bir ada, kendini deniziyle değil; sabah sessizliği, rüzgârı ve insanın içine işleyen küçük ayrıntılarıyla anlatır."</p>
<p>Kıbrıs; masmavi denizi, lüks otelleri ve gösterişli gazinolarıyla dikkat çeken sıcak, nemli ve sevimli bir ada. Ben Kıbrıs'ı; lüks otelleri, gazinoları ve denizi olan büyük bir köye benzettim. Bir yanda modern yaşamın tüm imkânları, diğer yanda insanların sıcaklığı ve samimiyeti. Bu ikisi adada birbirini tamamlıyor.</p>
<p>Denizi çoğunlukla dalgalıydı. Kıyılarının büyük bölümü taşlı olmasına rağmen kendine has doğal güzelliğiyle insanı etkiliyordu. Tatilin en inatçı misafirleri ise hiç kuşkusuz sivrisineklerdi. Özellikle akşam saatlerinde kendilerini fazlasıyla hissettiriyor, adanın sıcak gecelerine küçük ama unutulmaz bir ayrıntı ekliyorlardı.</p>
<p>Bir sabah gün doğmadan sahile indiğimizde bambaşka bir manzarayla karşılaştık. O gün Sirius kavuşumu nedeniyle insanlar denizin üzerinde kanolarında yoga yapıyordu. Gün doğumu ilerledikçe etkinlik sahilde devam etti. Tütsülerin hafif kokusu rüzgâra karışıyor, fonda çalan dingin yoga müziği dalgaların sesine eşlik ediyordu.</p>
<p>Kimisi gözlerini kapatmış nefesine odaklanıyor, kimisi denize karşı sessizce meditasyon yapıyordu. Biz ise biraz uzakta bu anı izliyorduk. Onlara katılmadık ama sadece seyretmek bile insanın içine tarif edilmesi güç bir huzur bırakıyordu. O sabah zaman durmuş gibiydi. Güneş yavaş yavaş yükselirken, deniz ve gökyüzü birbirine karışıyor, insan kendini günlük hayatın telaşından biraz olsun uzaklaşmış hissediyordu. Burada bazen hiçbir şey yapmadan sadece durup etrafı izlemek bile insana iyi geliyordu.</p>
<p>"Bazı şehirler yıkılmaz, sadece zamanın içinde sessizliğe emanet edilir."</p>
<p>Bir sonraki durağımız Kapalı Maraş oldu.</p>
<p>Burası insanın içine sessizce işleyen, anlatılması zor bir yer.</p>
<p>İlk bakışta savaşın izlerini taşıdığı görülüyor. Ama buna rağmen binaların sağlamlığı hâlâ hayranlık uyandırıyor. Oteller, bankalar, eğlence mekânları ve geniş caddeler, buranın bir zamanlar nasıl göz kamaştıran bir turizm merkezi olduğunu anlatmaya devam ediyor. Aradan geçen onca yıla rağmen ayakta kalan yapılar, geçmişin ihtişamını hâlâ fısıldıyor.</p>
<p>Bugün bile Kapalı Maraş, eğer yeniden hayat bulsa tek başına Kuzey Kıbrıs'ın turizmine ve ekonomisine büyük katkı sağlayabilecek potansiyele sahip. </p>
<p>Rumca adı Varosha olan bu şehir, 1974 yılından sonra terk edilmiş. O döneme ilişkin farklı anlatılar ve yorumlar var. Kimileri , bölgenin sonraki siyasi görüşmelerde pazarlık unsuru olarak elde tutulduğunu anlatıyor. Ancak hangi açıdan bakılırsa bakılsın, bugün görünen gerçek aynı. Zaman burada durmuş gibi.</p>
<p>Kapalı Maraş'ta yürürken insanın zihninde birbirine benzeyen düşünceler dolaşıyor.</p>
<p>Sanki insanlar sofralarında yemekleri dururken bir anda kalkıp gitmişler.</p>
<p>Sanki ütü fişte kalmış.</p>
<p>Sanki biraz sonra geri döneceklermiş gibi.</p>
<p>Ama dönmemişler.</p>
<p>Bir zamanların canlı sokaklarında şimdi sessizlik dolaşıyor.</p>
<p>Rüzgâr, boş pencerelerin arasından geçerken insana yalnızca geçmişi hatırlatıyor.</p>
<p>İhtişam yerini sessizliğe bırakmış.</p>
<p>Burası yalnızca terk edilmiş bir şehir değil.</p>
<p>Yokluğun fotoğrafı.</p>
<p>Savaşın anlamsızlığının taşlara kazınmış hâli.</p>
<p>Oradan ayrılırken geriye dönüp bir kez daha baktım.</p>
<p>Bazen bir şehir, insana müzelerden daha çok şey anlatır.</p>
<p>Kapalı Maraş da, bana bunu anlattı.</p>
<p>Savaşın kazananı olmadığını.</p>
<p>Kaybedenin ise her zaman insanlar olduğunu.</p>
<p>"Bazı yapılar taşlardan değil, zamanın, inancın ve insanın bıraktığı izlerden yükselir."</p>
<p>Kıbrıs'taki son durağımız, Girne'nin Beylerbeyi köyünde bulunan Bellapais Manastırı oldu.</p>
<p>Daha ilk adımımızı attığımız anda, insan kendini yüzyıllar öncesine gitmiş gibi hissediyor. Beşparmak Dağları'nın eteklerine kurulmuş bu görkemli yapı, Girne sahiline bakan eşsiz manzarasıyla ziyaretçilerini sessizce karşılıyor.</p>
<p>Bugün "Bellapais Manastırı" olarak bilinen bu yapı, halk arasında Meryem Ana Manastırı olarak da anılıyor. Orijinal adı Ayia Asproforesa, yani "Beyaz Giymiş Meryem Ana" anlamına geliyor. Daha sonra Fransızca "Abbaye de la Paix" (Barış Manastırı) adını almış ve zamanla bu isim Bellapais'e dönüşmüş.</p>
<p>Manastırın tarihi, 1187 yılında Selahaddin Eyyubi'nin Kudüs'ü fethetmesinin ardından Kıbrıs'a göç eden Augustinian rahiplerine kadar uzanıyor. Lüzinyanlar döneminde genişletilen yapı, bugün Doğu Akdeniz'deki Gotik mimarinin en zarif örneklerinden biri olarak kabul ediliyor.</p>
<p>Taş duvarların arasında dolaşırken yalnızca tarih değil, efsaneler de size eşlik ediyor. Yemekhanedeki taş kabartmalarda iki deniz kızının arasında bir adam figürü. Bu figürdeki deniz kızları, Orta Çağ Hristiyan sanatında dünyevi arzuları, baştan çıkarmayı ve insanın nefsini simgeliyor.</p>
<p>Ortadaki adam ise bu ayartmalarla karşı karşıya kalan insanı temsil ediyor. Bu, manastırda yaşayan rahiplere "dünyevi zevklere kapılmayın" mesajı veren sembolik bir anlatım olarak değerlendirilmiş.</p>
<p> Kitap okuyan kadın figürleri ise farklı şekillerde açıklanıyor. Bilgeliği ve öğrenmeyi temsil ettiği düşünülüyor. Bazı araştırmacılar bunun kutsal metinleri okuyan dindar bir kişiyi simgelediğini söylüyor. Halk arasında ise bunun bilgiyi ve aydınlanmayı temsil eden alegorik bir kadın figürü olduğu anlatılıyor ve farklı semboller dikkat çekiyor.</p>
<p>Yemekhanedeki diğer hayvan ve bitki motifleri de rastgele yapılmamış. Gotik manastırlarda bu tür kabartmalar, okuma yazma bilmeyen insanlara ahlaki ve dini dersler vermek amacıyla kullanılırmış. Her figür; iyilik, kötülük, bilgelik, kibir, günah veya erdem gibi kavramları sembolize ediyor. Bu yüzden Bellapais'te gezerken anlatılan hikâyeler birbirinden farklı olabiliyor. Çünkü bu kabartmaların anlamlarının tamamını açıklayan günümüze ulaşmış yazılı bir kayıt yok, yorumların çoğu Orta Çağ sembolizmine dayanıyor. </p>
<p>Her birinin ardında anlatılan başka bir hikâye, başka bir yorum var.</p>
<p>Osmanlı döneminde bir süre Kıbrıs Ortodoks Kilisesi'ne tahsis edilen manastır, bugün Eski Eserler ve Müzeler Dairesi tarafından korunuyor. Eşsiz akustiğe sahip yemekhanesi ise her yıl klasik müzik konserlerine ve kültürel etkinliklere ev sahipliği yapıyor.</p>
<p>Bellapais'te en çok etkilendiğim şeylerden biri de manzarasıydı. Tarihin içinden geçerek ulaştığınız avludan Girne kıyılarına baktığınızda, geçmişle bugünün aynı karede buluştuğunu hissediyorsunuz.</p>
<p>Manastırın çevresindeki küçük kafeler de en az tarihi yapı kadar keyifliydi. Burada tattığımız kendine özgü sosuyla hazırlanan Kıbrıs tostunu çok beğendik. Yolunuz düşerse mutlaka denemenizi öneririm.</p>
<p>Tam ayrılmaya hazırlanırken kulağıma tanıdık bir ses geldi.</p>
<p>Önce hafifçe.</p>
<p>Sonra biraz daha yükselerek.</p>
<p>Derken bütün vadiyi dolduracak kadar güçlü.</p>
<p>Çekirgeler yine hep birlikte ötmeye başlamıştı.</p>
<p>İlk gün yeşilliklerin içinde kahvaltı ederken duyduğumuz o ses, yolculuğumuzun son gününde Bellapais'in taş duvarları arasında yeniden bize eşlik ediyordu.</p>
<p>Sanki ada, bizi kendi ezgisiyle uğurluyordu.</p>
<p>Kıbrıs'tan geriye aklımızda sadece deniz, manastırlar ya da tarihi yapılar kalmadı.</p>
<p>Caesar Beach'te birbirine gülümseyerek selam veren insanlar.</p>
<p>"İnsanlar" dizisinin çevreye saygılı çekim ekibi.</p>
<p>Dipkarpaz'ın keçiboynuzu bekleyen sevimli eşekleri.</p>
<p>Apostolos Andreas Manastırı'nın huzuru.</p>
<p>Kapalı Maraş'ın derin sessizliği.</p>
<p>Bellapais'in taşlara sinmiş tarihi.</p>
<p>Ve bütün bu yolculuğa başından sonuna kadar eşlik eden çekirgelerin sesi.</p>
<p>Bazı yolculuklar fotoğraflarda kalır.</p>
<p>Bazıları ise insanın içinde yaşamaya devam eder.</p>
<p>Kıbrıs benim için yalnızca gidilen bir ada değil; farklı kültürlerin bir arada yaşayabildiği, tarihle doğanın iç içe geçtiği, kimi zaman hüzünlendiren, kimi zaman gülümseten özel bir hatıra oldu.</p>
<p>Yıllar sonra bu yolculuğu hatırladığımda belki gezdiğim bütün yolları tek tek anımsayamayacağım.</p>
<p>Ama kulağımda o ses yükselecek.</p>
<p>Bir anda başlayan.</p>
<p>Sonra bütün doğayı dolduran.</p>
<p>Ve bana Kıbrıs'ı yeniden hatırlatan.</p>
<p>Çekirge Bayramı.</p>
<p></p>
<p>        DİLEK SARIKAYA </p>
<p>Menajer :ilayda Can &amp; Dilara sarıkaya </p>
<p></p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>YARIM KALDI KIZIM</title>
<link>https://fikirizleri.com/yarim-kaldi-kizim</link>
<guid>https://fikirizleri.com/yarim-kaldi-kizim</guid>
<description><![CDATA[ Değirmen gibidir zaman.                               Sessiz sessiz döner gider. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202607/image_870x580_6a44e13c461a6.webp" length="43326" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Wed, 01 Jul 2026 15:13:40 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/YARIM KALDI KIZIM Değirmen gibidir zaman Sessiz sessiz döner gider Bir yanda ömür eksilir Bir yanda annenin canı gider Evladını  toprağa veren Anlar dünyanın yükünü Bir mezar taşına bakarken Kaybeder insan ömrünü Oy benim güzel kızım Dinmez oldu bu sızım Tararken saçlarını hâlâ Titrerdi  ellerim yavrum Senin odan durur öyle Perdelerinde akşam güneşi Aynanın önünde bir toka Masanda yarım kalmış düşlerin Bir kahkahan vardı kızım Şimdi sessizlik çöker eve Durmaz zamanın değirmeni Öğütür annenin yüreğini Bir fotoğrafa sarılır da Arar kızının gözlerini Ne çok hayalin vardı senin Beyaz elbiseler, güzel günler Bir annenin dualarıyla Sakladığı ince düşler Şimdi rüzgâr eser odanda Adını fısıldar geceler Kapı çalsa dönersin sanırım “Anne” dersin diye beklerim Bir genç kız kokusu sinmiş Elbiselerinde hâlâ senin Herkes der ki “zaman geçer” Bilmezler acı büyür içimde İnsan yaşar görünür amma İçi her gün biraz çöker Bir annenin yüreğinde Evlat gidişi hiç dinmez Ne baharlar teselli olur Ne de yıllar çare eder  Durmaz zamanın değirmeni Sormaz garip annenin derdini Ömrü alır götürür de Silemez evladın izini Belki şimdi cennet bağında Gülüyorsundur usulca Ben burada adını anar Bir Fatiha yollarım ardından Değirmen gibidir zaman Ama anne yüreği durur bazen Senin gittiğin o günde Kalır da çıkamaz içinden.   DİLEK SARIKAYA"></a>YARIM KALDI KIZIM</p>
<p>Değirmen gibidir zaman,</p>
<p>Sessiz sessiz döner gider.</p>
<p>Bir yanda ömür eksilir,</p>
<p>Bir yanda annenin canı gider.</p>
<p>Evladını toprağa veren,</p>
<p>Anlar dünyanın yükünü.</p>
<p>Bir mezar taşına bakarken</p>
<p>Kaybeder insan ömrünü.</p>
<p>Oy benim güzel kızım,</p>
<p>Dinmez oldu bu sızım.</p>
<p>Tararken saçlarını hâlâ</p>
<p>Titrerdi ellerim yavrum.</p>
<p>Senin odan durur öyle,</p>
<p>Perdelerinde akşam güneşi.</p>
<p>Aynanın önünde bir toka,</p>
<p>Masanda yarım kalmış düşlerin.</p>
<p>Bir kahkahan vardı kızım,</p>
<p>Şimdi sessizlik çöker eve.</p>
<p>Durmaz zamanın değirmeni,</p>
<p>Öğütür annenin yüreğini.</p>
<p>Bir fotoğrafa sarılır da</p>
<p>Arar kızının gözlerini.</p>
<p>Ne çok hayalin vardı senin;</p>
<p>Beyaz elbiseler, güzel günler...</p>
<p>Bir annenin dualarıyla</p>
<p>Sakladığı ince düşler.</p>
<p>Şimdi rüzgâr eser odanda,</p>
<p>Adını fısıldar geceler.</p>
<p>Kapı çalsa dönersin sanırım,</p>
<p>"Anne" dersin diye beklerim.</p>
<p>Bir genç kız kokusu sinmiş</p>
<p>Elbiselerinde hâlâ senin.</p>
<p>Herkes der ki: "Zaman geçer."</p>
<p>Bilmezler, acı büyür içimde.</p>
<p>İnsan yaşar görünür amma,</p>
<p>İçi her gün biraz çöker.</p>
<p>Bir annenin yüreğinde</p>
<p>Evlat gidişi hiç dinmez.</p>
<p>Ne baharlar teselli olur,</p>
<p>Ne de yıllar çare eder.</p>
<p>Durmaz zamanın değirmeni,</p>
<p>Sormaz garip annenin derdini.</p>
<p>Ömrü alır götürür de</p>
<p>Silemez evladın izini.</p>
<p>Belki şimdi cennet bağında</p>
<p>Gülüyorsundur usulca.</p>
<p>Ben burada adını anar,</p>
<p>Bir Fatiha yollarım ardından.</p>
<p>Değirmen gibidir zaman,</p>
<p>Ama anne yüreği durur bazen.</p>
<p>Senin gittiğin o günde</p>
<p>Kalır da çıkamaz içinden.</p>
<p>             <a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/YARIM KALDI KIZIM Değirmen gibidir zaman Sessiz sessiz döner gider Bir yanda ömür eksilir Bir yanda annenin canı gider Evladını  toprağa veren Anlar dünyanın yükünü Bir mezar taşına bakarken Kaybeder insan ömrünü Oy benim güzel kızım Dinmez oldu bu sızım Tararken saçlarını hâlâ Titrerdi  ellerim yavrum Senin odan durur öyle Perdelerinde akşam güneşi Aynanın önünde bir toka Masanda yarım kalmış düşlerin Bir kahkahan vardı kızım Şimdi sessizlik çöker eve Durmaz zamanın değirmeni Öğütür annenin yüreğini Bir fotoğrafa sarılır da Arar kızının gözlerini Ne çok hayalin vardı senin Beyaz elbiseler, güzel günler Bir annenin dualarıyla Sakladığı ince düşler Şimdi rüzgâr eser odanda Adını fısıldar geceler Kapı çalsa dönersin sanırım “Anne” dersin diye beklerim Bir genç kız kokusu sinmiş Elbiselerinde hâlâ senin Herkes der ki “zaman geçer” Bilmezler acı büyür içimde İnsan yaşar görünür amma İçi her gün biraz çöker Bir annenin yüreğinde Evlat gidişi hiç dinmez Ne baharlar teselli olur Ne de yıllar çare eder  Durmaz zamanın değirmeni Sormaz garip annenin derdini Ömrü alır götürür de Silemez evladın izini Belki şimdi cennet bağında Gülüyorsundur usulca Ben burada adını anar Bir Fatiha yollarım ardından Değirmen gibidir zaman Ama anne yüreği durur bazen Senin gittiğin o günde Kalır da çıkamaz içinden.   DİLEK SARIKAYA"></a></p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>SİYAH  VE  BEYAZ</title>
<link>https://fikirizleri.com/siyah-ve-beyaz</link>
<guid>https://fikirizleri.com/siyah-ve-beyaz</guid>
<description><![CDATA[ Gölün üzerindeki iki varlık yavaşça birbirine yaklaşmaya başladı. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202606/image_870x580_6a408e0c87098.webp" length="40442" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Sun, 28 Jun 2026 11:53:50 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>SİYAH VE BEYAZ </p>
<p>Gökyüzü sanki iki büyük varlığın sessiz konuşmasına dönüşmüştü. Ufuk çizgisinin bir yanı hâlâ günün son ışıklarını taşıyor, solgun altın renkleriyle titriyordu; diğer yanıysa derin, kadifemsi bir karanlığın içinde yavaşça kayboluyordu. O an dünyaya uzaktan bakan biri olsaydı, evrenin tam ortasında duran dev nefes alışverişini görürdü. Bir yanda ışığın verdiği sıcaklık, diğer yanda karanlığın sakladığı sonsuzluk. Küçük bir kasabada yaşayan Seda, çocukluğundan beri geceleri uyuyamazdı. İnsanların korktuğu karanlığı o hep dinlerdi. Çünkü ona göre gece sessiz değildi yalnızca insanların duyamadığı bir dil konuşuyordu. Büyükannesi bir zamanlar ona “Beyaz ve siyah düşman değildir yavrum. Biri göğün nefesi, diğeri yerin kalbidir” demişti. Seda o sözü yıllar geçmesine rağmen unutmamıştı. Kasabanın hemen dışında eski bir göl vardı. Halk arasında adına “Aynasız Göl” derlerdi. Çünkü suyu o kadar koyuydu ki gökyüzünü bile yansıtmazdı. İnsanlar oradan uzak durur, geceleri gölün çevresinde dolaşanın aklını kaybedeceğine inanırlardı. Ama Seda her dolunay gecesi oraya giderdi. Bir gece yine göl kıyısına oturduğunda Ay gökyüzünde bembeyaz bir yara gibi parlıyor, gölün üstüne gümüş renkli ışık serpiyordu. Seda avuçlarını suya yaklaştırdı. Su soğuktu ama garip biçimde canlı gibiydi.Tam o sırada gölün yüzeyi dalgalandı.Önce beyaz bir ışık yükseldi sudan. Yumuşak, sıcak ve göz kamaştırmayan bir parıltı; sanki insanın içine dokunan bir gün doğumu gibi. Ardından gölün diğer yanından siyah bir siluet çıktı. Ama bu sıradan bir karanlık değildi. Daha çok yıldızsız bir gecenin huzuru gibiydi; derin, sessiz ve sonsuz. İki varlık gölün üstünde karşı karşıya durdu. Beyaz olan konuştu önce. “İnsanlar beni hep iyi sandı.” Sesi rüzgârın buğday tarlalarına değmesi gibiydi. Siyah olan ise “Beni de kötü.” Onun sesi ise mağaraların içindeki yankılar kadar derin geliyordu. Seda korkmamıştı. Çünkü ikisinin arasında düşmanlık yoktu. Sadece tamamlanmışlık vardı. Beyaz olan avucunu açtı. İçinden ince ışık parçaları döküldü. O ışıklar havaya yükselirken çiçekler açtı, kuru dallar yeşerdi, göl kıyısındaki taşlar bile sıcak bir renge büründü. “Ben veririm,” dedi beyaz olan. “Işığı dağıtırım. İçimde olanı paylaşırım. Bu yüzden parlarım.” Sonra siyah olan elini uzattı. Etrafındaki ışıklar yavaşça onun içine çekilmeye başladı. İçeri girdikçe daha derin, daha gizemli bir hale dönüştüler. Göl kararırken daha büyülü görünmeye başladı. “Ben alırım,” dedi siyah olan. “Toplarım. Saklarım. Dönüştürürüm. İnsanlar bilinmezlikten korktuğu için benden korkar.” Seda gözlerini ikisinden ayıramıyordu. “Peki hanginiz daha güçlüsünüz?” diye sordu sonunda. İki varlık aynı anda ona bakarak aynı anda cevap verdiler. “Birbirimiz olmadan hiçbirimiz.” O anda gökyüzünde bulutlar ayrıldı. Ayın ışığı göle vururken Seda suyun içinde bir şey gördü. Siyah göl, aslında her şeyi içinde taşıyordu. Yıldızları, ayı, geceyi, hatta beyaz ışığın kendisini bile. Ve beyaz ışık da karanlığın içinde daha parlak görünüyordu. Seda’nın içine ansızın bir fark ediş yayıldı. İnsan ruhu da böyleydi. İnsan yalnızca ışıktan oluşsaydı hiçbir derinliği olmazdı. Acıyı bilmeyen biri sevgiyi gerçekten anlayamazdı. Kaybolmamış biri yolu bulmanın huzurunu hissedemezdi. Karanlık insanın düşmanı değildi bazen dönüşümün başladığı yerdi. Beyaz olan yeniden konuştu. “İnsanlar hep ışık olmak ister.” Siyah olan devam etti.   “Ama gece olmadan yıldızlar görünmez.” Rüzgâr sertleşti. Ağaçlar sallandı. Gökyüzü dev bir yin yang sembolü gibi dönüyormuş hissi verdi Seda’ya. Beyaz karanlığın içine akıyor, karanlık beyazın içinden doğuyordu. Seda kendi kalbini düşündü. İçindeki korkuları… Kıskançlıklarını, sevinçlerini, sevgisini hepsi bir aradaydı. İnsan dediğin şey yalnızca aydınlık değildi zaten. İçinde uçurumlar da taşırdı. Ve belki insanı insan yapan tam olarak buydu. Gölün üzerindeki iki varlık yavaşça birbirine yaklaşmaya başladı. Beyaz ışık siyahın içine karışıyor, siyah da beyazın etrafında dönüyordu. Bir süre sonra hangisinin nerede başladığını anlamak imkânsız hale geldi. Ortada artık yalnızca titreşen bir denge vardı. Bir nefes gibi. Evren sanki derin bir soluk alıyor. Sonra da veriyordu. Seda’nın gözlerinden yaşlar süzülüyordu ama neden ağladığını bilmiyordu. Bazı gerçekler kelimelerden büyük olurdu çünkü. İnsan onları yalnızca hissedebilirdi. Sabaha karşı göl yeniden sessizleşti. İki varlık kayboldu. Ay battı. Ufukta günün ilk ışıkları doğmaya başladı.  Seda artık aynı kişi değildi. Kasabaya dönerken insanların evlerinden yükselen ışıklara baktı. Sonra gölgelerine ve ikisinin de aynı hikâyenin parçası olduğunu gördü. Çünkü yaşam sadece parlamak değildi. Bazen saklamak, bazen vermek, bazen kaybolmak, bazen yeniden doğmaktı.   Ve evren durmadan nefes alıp veren dev bir kalp gibi atıyordu. Beyaz veriyordu. Siyah alıyordu. Hayat ise ikisinin arasında sonsuza kadar akıyordu.</p>
<p>"Işık yol gösterir. Karanlık ise insanın kendini bulduğu yerdir."</p>
<p></p>
<p>                  DİLEK SARIKAYA</p>
<p>Menajer :ilayda Can &amp; Dilara sarıkaya </p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>AY, GÖLGE  VE UMAY&amp;apos;IN LANETİ</title>
<link>https://fikirizleri.com/ay-golge-ve-umayin-laneti</link>
<guid>https://fikirizleri.com/ay-golge-ve-umayin-laneti</guid>
<description><![CDATA[ “Aşk, kaderden güçlüdür.
Ama bedelsiz değildir.” ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202606/image_870x580_6a3e1d768b3bd.webp" length="32310" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Fri, 26 Jun 2026 11:35:01 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>AY, GÖLGE VE UMAY'IN LANETİ</p>
<p>Dünya henüz tek bir adla anılırken Anadolu, tanrıların kalbinin attığı yerdi. Dağlar konuşur, pınarlar hatırlar, ahirete göçenler bazen geri dönerdi. O çağda göğün en yüksek katında Ülgen, yerin en derin çatlağında Erlik, zamanın ipini elinde tutan Moira’lar ve ayın rahminde saklanan Hekate vardı. Ama hepsinin korktuğu bir isim daha vardı. Alâra. Ay Kızının Doğuşu Alâra, dolunay gecesi bir mağarada doğdu. Annesi bir insan kadındı. Babası ise söylenmezdi çünkü adı söylenirse gök yarılırdı. Doğduğu an, ay kan kırmızısı oldu. Umay Ana, beşiğin başında durup “Bu kız sevilirse dünya kurtulur. Sevilmezse herkes yanar.” dedi. Alâra’nın gölgesi yoktu. Onun yerine arkasında bir karanlık yürürdü. O karanlık, Erlik’in nefesini, Hekate’nin büyüsünü ve insanların bastırdığı tüm günahları taşıyordu. Alâra büyüdüğünde, onu sadece Theron görebildi.  Theron bir yarı tanrıydı. Annesi insan, babası kader tanrılarındandı. Kaderi dokurdu ama kendi kaderini bilmezdi. İlk kez Alâra’ya baktığında “Senin gölgende evim var.” dedi.  Alâra şaşırmıştı. Çünkü biri onu korkmadan sevmişti. Geceleri ay altında buluştular. Alâra gölgesini Theron’un üzerine serdi.Theron korkmadı. Ama tanrılar izliyordu.Tanrıların korkusu Ülgen'in gök gürültüsünü andıran sesi boşlukta yankılandı. “Bu aşk göğü zayıflatır" dedi. Erlik ise gülerek “Bırakın sevsinler, sonra alın.” Moira’lar “Kader tek kişiye bağlanamaz.” diyerek ipleri çekti. Hekate ise sessizdi. Gözlerinde ayın son evresi gibi keskin ve soğuk bir ışık vardı. Parmak uçlarıyla gökyüzündeki yıldızları birbirine bağladı. Alâra’nın kalbine aldığı gölge, aslında bir lanet değil, bir kalkan olacaktı. Sessizliği bir tehdit değil, bir koruma duasıydı. Tanrılar fırtınayı görürken, o fırtınanın getireceği huzuru bekliyordu. Çünkü o biliyordu. Alâra severse insan olur, terk edilirse tanrı katili. Tanrılar Alâra’ya bir teklif sundu “Theron’u unut. Ay’ın karanlık yüzüne geç. Ölümsüz ol.” Theron’a ise “Onu sevme. Gölgesi seni yutar.” dediler. Son gece, Alâra ve Theron dağın zirvesinde buluştular. Ay yarımdı. Rüzgâr ağıt söylüyordu.Theron diz çöktü Alâranın önünde “Ben seni seçersem dünya yanacak.” Alâra ağlayarak “Ben seni seçmezsem ben yok olacağım.” İşte o an, Umay Ana gökten indi ve “Bazı aşklar kurban ister. Ama bazıları kural bozar. Laneti Kıran Aşk" dedi ve uzaklaştı. Theron kader iplerini kopardı. Alâra'nın gölgesini kalbine aldı. İşte o an erlik geri çekildi. Ülgen’in göğü çatladı. Ve ikisi de efsane oldu. Bugün derler ki Anadolu’da dolunay gecesi iki gölge yan yana düşerse ve biri diğerine dokunursa o Alâra ve Theron’dur. Ve bir ses fısıldar.             “Aşk, kaderden güçlüdür. Ama bedelsiz değildir.”</p>
<p>           </p>
<p>               DİLEK SARIKAYA </p>
<p>Menajer :ilayda Can &amp; Dilara sarıkaya </p>
<p></p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>VAKİT TAMİR EDİLİR</title>
<link>https://fikirizleri.com/vakit-tamir-edilir</link>
<guid>https://fikirizleri.com/vakit-tamir-edilir</guid>
<description><![CDATA[ Ben saat tamir etmiyorum evlat  insanlara kaybettikleri zamanı hatırlatıyorum.” ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202606/image_870x580_6a3cd79d9e127.webp" length="45170" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Thu, 25 Jun 2026 11:55:25 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>          VAKİT TAMİR EDİLİR </p>
<p>Bu dükkânın sahibi, herkesin “Saatçi Salih” dediği yaşlı bir adamdı. İnce parmaklarıyla durmuş saatleri çalıştırır, kırılmış mekanizmaları onarırdı. İnsanlar onun sadece saat tamir ettiğini sanırdı. Bir gün, kasabaya genç bir adam geldi. Yüzünde yorgunluk, gözlerinde ise uzun zamandır uyumamış insanların boşluğu vardı. Adı Emir'di. Büyük şehirde iyi bir işi vardı ama içinde tarif edemediği bir eksiklik büyüyordu. O gün yağmur yağıyordu. Emir tesadüfen saatçi dükkânına geldi yağmur çok yağdığı için. İçeri girdi duvardaki yüzlerce saatin tik tak sesi birbirine karışıyor sanki zaman konuşuyordu. Saatçi Salih başını kaldırmadan “Hangisi durdu evlat?” diye sordu.  Emir ise "Ben bir saat getirmedim, yağmurdan korunmak için girdim dükkana, çok yağıyor biraz hafiflesin çıkacağım" dedi.  Yaşlı adam “Ben onu sormadım.” Bu söz Emir'i şaşırtmıştı, ilk kez biri onun söylemediği şeyi duymuş gibiydi. Dükkânda camın önünde duran eski bir sandalye vardı. Emir o sandalyeye oturarak. “İnsan her şeye sahip olup neden kendini eksik hisseder?” diye sordu. Saatçi Salih masadaki eski bir cep saatini açtı. “Çünkü insan, çoğu zaman ömrünü doldurur ama ruhunu aç bırakır” dedi. Sonra saatin içindeki küçücük dişliyi gösterdi. “Bak! Şu parça eksik olsa bütün saat bozulur. İnsan da böyledir. Dışarıdan çalışıyor görünür ama içindeki küçük bir hakikat eksikse zaman ilerlemez.” Emir o gün uzun süre dükkânda kaldı. Sonra her gün gelmeye başladı. Bir gün yaşlı bir kadın elinde eski bir saatle geldi. “Bu, rahmetli eşimden kaldı, çalışmıyor ama atmaya kıyamıyorum” dedi.  Saatçi saati tamir ederken Emir kadının yüzüne bakıyordu ve bazı insanların zamanı değil, hatıraları taşıdığını fark etti. Başka bir gün küçük bir çocuk kırılmış plastik saatiyle geldi. “Tamir olur mu?” diye sordu üzüntüyle. Saatçi gülümseyerek “Olur” dediğinde çocuk resmen sevincinden ışıldadı.   Emir ilk kez küçük şeylerin insan kalbinde ne kadar büyük yer kapladığını fark etmişti. Günler geçtikçe içindeki boşluk değişmeye başlamıştı. Eskiden sürekli bir yere yetişmeye çalışan zihni, artık yavaşlamayı öğreniyordu. Bir akşam dükkân kapanırken Emir saatçiye “Bunca yıldır insanlara saat tamir ediyorsun. Hiç yorulmadın mı?” diye sordu. Saatçi Salih Emir'in gözlerinin içine bakarak. “Ben saat tamir etmiyorum evlat,” dedi . “İnsanlara kaybettikleri zamanı hatırlatıyorum.” Emir sessiz kalırken ne demek istediğini anlamıştı. İnsan bazen yıllarca yaşar ama hiç gerçekten yaşamazdı. O gece eve dönerken telefonunu cebine koyarak başını kaldırıp gökyüzüne baktı. Bulutların arasından tek bir yıldız görünüyordu. Küçüktü ama karanlığı delmeye yetiyordu. Ertesi sabah Emir yine dükkâna gitti. Fakat dükkân kapalıydı. Kapının üstündeki yazı da yok olmuştu. Yan dükkândaki esnafa “Buradaki saatçi nerede?” diye sordu. Adam şaşkınlıkla Emir'in gözlerine bakarak “Orada yıllardır kimse yok ki…” dedi. Emir bir süre sessizce kapıya baktı. Sonrasında, bazı insanlar gerçekten var olmak için değil, insanın içinde bir kapıyı açmak için gelir diye düşündü.</p>
<p></p>
<p>           DİLEK SARIKAYA </p>
<p>Menajer :ilayda Can &amp; Dilara sarıkaya </p>
<p></p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>HORHOR ÇEŞMESİ</title>
<link>https://fikirizleri.com/horhor-cesmesi</link>
<guid>https://fikirizleri.com/horhor-cesmesi</guid>
<description><![CDATA[ insan bazı yerleri, acıları, geride bırakmaz; onları içine alır. Bir anı, bir ses, bir koku olarak kalbinde taşır. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202606/image_870x580_6a3985b95daac.webp" length="62436" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Wed, 24 Jun 2026 13:26:17 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>HORHOR ÇEŞMESİ</p>
<p>Akşam, Van Ovası’nın üzerine mor bir tül gibi serilirken, Horhor Çeşmesi’nin başında yalnız bir çocuk duruyordu. Çeşmeden akan su, sanki bin yıllık bir sırrı fısıldarcasına taşlara çarpa çarpa ilerliyor, her damlasında geçmişin sesini taşıyordu. Su, ay ışığını ince ince bölerken gümüşi kıvılcımlar halinde toprağın kalbine süzülüyordu. Hava, ıslak taş ve yabani nane kokuyordu. Rüzgâr, uzak dağların serinliğini alıp çocuğun yüzüne dokunduruyordu.</p>
<p>Horhor Çeşmesi, sıradan bir çeşme değildi. Rivayete göre, çok eskiden bu topraklarda yaşayanlar, kalplerinde taşıdıkları en ağır dilekleri buraya fısıldarmış. Çeşmenin suyu o dileği alır, dağların içinden dolaştırır, zamanı gelince sahibine geri verirmiş. Bu yüzden geceleri, suyun şırıltısında bazen kahkahalar, bazen hıçkırıklar duyulduğunu söylerlerdi.</p>
<p>Çocuk avuçlarını suya uzattığında, suyun beklenmedik şekilde sıcak olduğunu hissetti. Sanki yeryüzünün kalbi, o suda damar damar akıyordu. Parmaklarının arasından süzülen her damla, bir yıldız parçası gibi parlıyordu. Taşların üzerindeki yosunlar, zümrüt yeşili bir halı gibi yayılmıştı; aralarına düşen ay ışığı, onları gizli bir bahçenin kapılarıymış gibi gösteriyordu. Çeşmenin kemerli gölgesinde örümcek ağları gümüş teller gibi titreşiyor, rüzgârla usulca sallanıyordu.     </p>
<p>Çocuk gözlerini kapattığında... Sesi, suyun sesine karışıyor, sözcükleri görünmez bir ırmağa dönüşüp karanlığın içine akıyordu. O an, sanki çeşmenin taşları derin bir nefes almış gibi su biraz daha gür akmaya başladı; taşların arasından çıkan ses, uzak bir gök gürültüsünü andırıyor, sanki gecenin kalbi atıyordu.</p>
<p>Derken, çeşmenin yanındaki söğüt ağacının yaprakları hışırdadı. Yaprakların arasından süzülen ay ışığı, çocuğun yüzüne düşerken gözlerinde küçük bir umut kıvılcımı oldu. Sanki Horhor Çeşmesi dileği duymuştu. Sanki zaman, bir anlığına durup o fısıltıyı, o sesi kalbinin bir köşesine yerleştirmişti.</p>
<p>Çocuk geri dönerken arkasında hâlâ şırıldayan suyun sesini duyuyordu. Ama o ses artık sadece bir su sesi değil, bir vaatti. Taşların, toprağın ve yıldızların ortaklaşa tuttuğu sessiz bir söz… Ve Horhor Çeşmesi, bir sonraki fısıltıyı beklemek üzere geceye doğru akmaya devam etti.</p>
<p>Çocuk, Horhor Çeşmesi’nden uzaklaşırken ayakkabılarının altındaki taşlar sanki onu tanıyormuş gibi yumuşakça yer değiştiriyordu. Gecenin sessizliği, suyun sesiyle örülmüş ince bir örtü gibiydi. Gökyüzünde yıldızlar, karanlık bir göle düşmüş gümüş pullar gibi titreşiyor, her biri uzaktan bakan gözlere küçük bir umut kırıntısı sunuyordu.</p>
<p>Adımlarını yavaşlatıp arkasına dönüp çeşmeye baktığında, suyun akışında tuhaf bir ritim fark etti. Sanki çeşme kendi kendine bir şarkı mırıldanıyordu. Bu şarkı daha çok, uzun bir yolculuktan dönen birinin yorgun ama huzurlu nefesine benziyordu. Taşların yüzeyi ay ışığında pürüzsüz bir ipek gibi parlarken, yosunların üzerinde küçük damlacıklar inci taneleri gibi diziliyordu.</p>
<p>Rüzgâr, söğüt ağacının dallarını hafifçe eğerken yapraklar birbirine dokundukça, uzak bir denizin kıyısında kırılan dalgaların sesi gibi bir uğultu yükseliyordu. O uğultunun içinden belli belirsiz bir koku süzülüyordu: ıslak toprak, gece açan çiçekler ve serin su…</p>
<p>Çocuk, bu kokunun içini garip bir güvenle doldurduğunu hissetmişti. Sanki dünya, bütün sertliğini bir anlığına unutmuş, ona yumuşak yüzünü gösteriyordu.</p>
<p>Yolun kıyısında, gölgelerin arasına saklanmış eski bir taş basamak gördü. Basamağın kenarlarında zamanın izleri vardı; çatlaklara dolmuş toprak, sabrın ve bekleyişin rengini almıştı. Çocuk basamağa oturup dizlerini karnına çekti, gecenin nefesini dinliyordu.</p>
<p>Horhor Çeşmesi’nin sesi buradan hâlâ duyuluyordu; incelmiş, uzaklaşmış ama kaybolmamıştı. Tıpkı insanın içindeki bir anı gibi… Uzaklaştıkça silikleşen ama bütünüyle yok olmayan bir ses.</p>
<p>Gözleri ağırlaşmıştı. Yıldızlar sanki yerlerinden kopup birer birer çeşmenin suyuna düşüyordu. Her düşüşte suyun yüzeyi kımıldıyor, minik halkalar karanlığın içinde büyüyüp kayboluyordu. O halkaların her biri görünmez bir kapıyı aralıyor gibiydi.</p>
<p>Çocuk, o kapıların ardında saklanan eski hikâyeleri hayal ediyordu: yolunu kaybetmiş gezginleri, evladını kaybetmiş aileleri, gece vakti dua eden yaşlıları, ilk kez sevmenin acısını çeşmeye anlatan gençleri… Hepsinin sesi, suyun içinde bir araya geliyor, tek bir kalp gibi atıyordu.</p>
<p>Bir süre sonra, gecenin serinliği omuzlarına daha belirgin dokunmaya başladı. Çocuk ayağa kalktığında içinde, söyleyemediği kelimelerin bıraktığı bir ağırlık vardı ama bu ağırlık artık canını acıtmıyor, daha çok taşınabilir bir hüzün gibi geliyordu.</p>
<p>Horhor Çeşmesi’nin ona verdiği şey belki de buydu: insanın acısını yok etmek değil, onu taşıyabilecek kadar hafifletmek.</p>
<p>Adımlarını yeniden yola çevirdiğinde, her adımında sanki arkasında görünmez izler bırakıyordu. O izler, toprağın hafızasına karışırken gecenin kalbine yazılıyordu.</p>
<p>Çeşmenin sesi iyice uzaklaştığında bile, çocuğun içinde hâlâ akmaya devam ediyordu o su. Kalbinin bir yerinde, taşlara çarpan bir şırıltı vardı artık; ne zaman umudu azalsa, ne zaman karanlık ağırlaşsa oradan küçük bir ses yükselecekti.</p>
<p>Ve Horhor Çeşmesi, gecenin koynunda usul usul akmayı sürdürdü. Ay, yerini yavaş yavaş solgun bir seher ışığına bırakırken taşların arasından geçen su, yeni bir günün kalbine doğru yol aldı. Kim bilir, bir sonraki fısıltıyı kimin getireceğini…</p>
<p>Seherin soluk ışığı ufukta belirmeye başladığında, gökyüzünün rengi yavaşça değişti. Morlar mavilere, maviler ince bir gül pembesine karışıyordu. Sanki gece, ağır bir pelerinini omuzlarından sıyırıp usulca yere bırakıyordu.</p>
<p>Horhor Çeşmesi’nin suyu bu değişimi ilk fark eden şey gibi, ışığa doğru daha berrak, daha şeffaf akmaya başlamıştı. Gecenin karanlığında sır gibi saklanan pırıltılar, sabahın ince aydınlığında birer küçük mucizeye dönüşüyordu.</p>
<p>Çocuk yürüdükçe ayaklarının altındaki toprak ısınmaya başladı. Gece serinliği çekilirken yerini, uykudan yeni uyanmış bir dünyanın yumuşaklığı alıyordu. Uzakta, horoz sesine benzeyen boğuk bir çağrı duydu. Köy henüz uyanmamıştı ama uyanmanın eşiğindeydi.</p>
<p>Bu arada, çocuğun içindeki sessizlik de değişmeye başlamıştı. Karanlıkta ağır gelen düşünceler, ışıkta daha hafif, daha taşınabilir hâle gelmişti.</p>
<p>Yol kenarında, gece boyunca kıpırdamadan duran yabani çiçekler seherin nefesiyle birlikte yavaş yavaş açılıyor, yapraklarının üzerindeki çiy damlaları küçücük aynalar gibi gökyüzünü yansıtıyordu.</p>
<p>Her damlada başka bir parça vardı: solan bir yıldız, incelen bir bulut, dağılan bir karanlık…</p>
<p>Çocuk eğilip o damlalara baktığında kendini de o aynaların içinde gördü; biraz yorgun, biraz umutlu ama artık daha sakindi. Çünkü Horhor Çeşmesi’nin sesi artık dışarıda değil, onun içindeydi. Kalbinin ritmiyle karışmış, nefesiyle aynı tempoya girmişti.</p>
<p>İnsan bazı şeyleri arkasında bırakmazdı; onları içine alır, kendisiyle birlikte taşırdı. Çeşme de böyle olmuştu: bir yer olmaktan çıkmış, bir duyguya dönüşmüştü.</p>
<p>Güneş, dağların ardından yavaşça yükselirken taşların rengi değişti. Soğuk grilik, yerini sıcak bir altın tonuna bıraktı. Sanki her taş, geceden kalma bütün yorgunluğunu güneşe gösterip ondan şifa istiyordu.</p>
<p>Gölgeler kısaldı, dünya daha tanıdık bir yüz takındı. Ama gecenin bıraktığı o ince gizem, her şeyin içinde hâlâ duruyordu; görünmez ama hissedilir bir damar gibi.</p>
<p>Çocuk yoluna devam ederken, adımlarının sesi artık yalnız gelmiyordu kulağına. Sanki her adımda görünmeyen bir yol arkadaşı da onunla yürüyordu. Bu yol arkadaşı, geceden kalan o fısıltıydı. Suya karışan sözlerin yankısı… Zamanın içinden süzülüp gelen, “Yalnız değilsin.” diyen sessiz bir eşlik.</p>
<p>Ve Horhor Çeşmesi, şimdi sabahın ışığında daha sade, daha sessiz görünse de taşlarının içinde geceden kalma bütün sırları saklamaya devam ediyordu. Kim bilir, belki o sırlar bir gün yeniden uyanacak; bir başka çocuğun, bir başka gecenin kalbine dokunacaktı.</p>
<p>Dünya döndükçe, su aktıkça, fısıltılar hiçbir zaman tükenmeyecekti. </p>
<p>                    DİLEK SARIKAYA              Menajer :ilayda Can &amp; Dilara sarıkaya</p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>CAMIN İÇİNDE UYANMAK</title>
<link>https://fikirizleri.com/camin-icinde-uyanmak</link>
<guid>https://fikirizleri.com/camin-icinde-uyanmak</guid>
<description><![CDATA[ &quot;Ve uyanıyorsun. Ama bu kez cam bir dünyada değil. Kendinde.&quot; ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202606/image_870x580_6a38d6784ee2d.webp" length="64786" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Mon, 22 Jun 2026 16:13:40 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords>Cam, Kendine Uyanış</media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>  CAMIN İÇİNDE UYANMAK </p>
<p> Öteki kişi bir gün, camdan bir dünyanın içinde tek başına uyanır. İlk hissettiği şey, sessizliğin bile bir sesi olduğudur. Burada sanki ses hiç icat edilmemiştir. Ne rüzgârın uğultusu ve uzaklardan gelen bir kuş çığlığı ne de toprağın altındaki o belirsiz kıpırtı. Hiçbiri yoktur. Sadece cam. Gözlerini açtığında gökyüzü bile camdan yapılmış gibidir. Şeffaftır ama kırılgan değildir. Soğuktur ama dokunulabilir değildir. Başının üzerinde bir gökyüzü var sanırsın. Elini uzatırsın, parmakların boşlukta kaybolur. Sanki dünya, birinin nefesini içine hapsetmiş de onu geri vermeyi unutmuştur.</p>
<p>Ayağa kalktığında zeminin de cam olduğunu fark edersin. Altında sonsuz gibi görünen bir boşluk vardır. Ama ne düşersin ne de yükselirsin. Sadece durursun. Sanki zaman bile burada yer değiştirmeyi unutmuştur.</p>
<p>Etrafına baktığında bir şehir görürsün. Ama bu, bildiğin şehirlerden değildir. Binalar, sokaklar, yollar hepsi ince bir cam ustasının elinden çıkmış gibidir. Fakat içinde yaşam yoktur. Bir kahve fincanının buğusu, bir kapının gıcırtısı, bir insan adımı hiçbiri yoktur. Sadece sen varsındır. Bir süre nereye gittiğini bilmeden yürürsün. Ayakların cam zemine her değdiğinde ince bir tıkırtı yayılır. Ama bu ses sana ait değildir. Sanki evren, attığın her adımı dinler. Fakat sana hiç cevap vermez.</p>
<p>Sonra bu dünyanın seni yansıtmadığını fark edersin.  Cam binaların yüzeyinde siluetini görürsün. Ama eksiktir. Gözlerin vardır ama bakışların yoktur. Ellerin vardır ama tutmak için yaratılmamış gibidir. Sanki tamamlanmamış bir düşüncenin içinde sıkışıp kalmışsındır. Bir noktada durursun. Çünkü yürümek bile yorucu gelmeye başlamıştır. Ama yorgunluk bedeninde değil içinde. Göğsünün tam ortasında, ağır bir şey büyüyor. Derin bir nefes alıyorsun. "Ben buraya nasıl geldim?" diye fısıldıyorsun. Sesin bile sana yabancı geliyor. Cam dünyada yankılanıyor ama geri dönmüyor. Sanki kelimelerin bile buradan çıkmaya izni yok. İşte o anda bu dünyanın boş olmadığını anlıyorsun. Sadece bekliyor. Seni değil... Seni hatırlayacak bir şeyi. Belki bir anıyı... Belki yarım kalmış bir vedayı... Belki yıllardır görmezden geldiğin bir pişmanlığı... Belki de en çok unuttuğun kendini. Yavaşça elini uzatıyor ve cam duvara dokunuyorsun. Soğukluk parmak uçlarından damarlarına doğru ilerliyor. Ama elini çekmiyorsun. Çünkü burada ilk kez direnç hissediyorsun. Cam çatlamıyor. Ama senin içinde bir şey, usul usul çatlamaya başlıyor. Ve o çatlakların arasından bir ses yükseliyor. Tanıdığın hiç kimseye ait olmayan bir ses. Sanki uzun zamandır susturduğun kendi sesin. Fısıldıyor sana. "Sen yalnız değilsin... Sen içindesin." O an burasının bir dünya olmadığını anlıyorsun. </p>
<p>Burası, yıllar önce içeride bırakıp gittiğin yer. Ve uyanış, dışarı çıkmak değilmiş. İçeride kaldığını ilk kez fark etmekmiş. Camın yüzeyine dokunduğun yerde bir süre hiçbir şey olmuyor. Ne bir kırılma sesi ne de bir değişim. Sadece sessizlik. Ama elini çekmediğin için, zaman sanki seni izlemeye başlıyor. Sonra camın içinde, tam parmak uçlarının değdiği yerde bir titreşim beliriyor. Önce suya atılan tek bir taş gibi. Sonra o taşın büyüttüğü halkalar gibi yayılıyor. Ve bu halkalar dışarıya değil, içine doğru genişliyor.</p>
<p>O anda dünyanın seni geri çağırdığını fark ediyorsun. Ama nereye? Birden hatırlamaya başlıyorsun. Net olmayan, parçalanmış görüntüler. Bir ses... Bir yüz... Bir sabah ışığı... Yarım kalmış bir cümle... Bir vedanın içinde donmuş bakışlar. Sanki camın içinde sıkışmış küçük ışık kırıntıları gibi, tek tek beliriyorlar. Göğsündeki ağırlık artık korku gibi değil, daha çok unutulmuş bir şeyin geri dönme çabası gibi. Bir adım geri atıyorsun. Cam sarsılmıyor. Ama senin içindeki dünya sarsılıyor. Çünkü burada olan şey bir cezalandırma değil. Bir saklanma, kendinden saklanma. Dayanamayıp olduğun yerde başını eğiyorsun. Ve ilk kez cam dünyaya değil, kendi içine bakıyorsun. Orada da aynı şey var. Cam, ama bu cam dışarıyı değil içini gösteriyor ve orada en derinde uzun zamandır dokunulmamış bir sen duruyor. Sadece beklemekten yorulmuş. O an dudaklarından  "ben neyi unuttum?" diye bir cümle düşüyor.  Çünkü bazı cevaplar söylenmez, hatırlanır. Cam dünyadaki her şey bir anda duruyor. Sokaklar, binalar, boşluk... Hepsi seni izliyor gibi. Ama aslında izleyen onlar değil. Sen kendini izliyorsun.</p>
<p>Sonra Cam içeriden çatlamaya başlıyor. İnce ince, sessizce, acele etmeden. Ve bu kez çatlama bir yıkım değil. Bir çözülme. Bir bırakma. Ve sen ilk kez kaçmak istemiyorsun. Camın son çatlaklarından biri açılıyor. İçeriden sadece bir kahkaha duyuluyor. Toprağa çıplak ayakla basan, gökyüzüne sebepsizce bakan, yağmurdan kaçmak yerine onun altında dönen bir çocuğun kahkahası. O ses, camın içini dolduruyor. Sanki uzun zamandır sessiz kalan bir şey ilk kez nefes alıyor. O an anlıyorsun unuttuğun şey sadece çocukluğun değil. O çocuğun içinde yaşayan sensin. Onu unuttuğun gün, kendini de unutmuşsun. Kendini unuttuğunda ise yaşamayı bırakmamışsın ama yaşamayı hissetmeyi bırakmışsın. Cam parçaları sanki hiç var olmamış gibi bir anda yok oluyor. Boşluk kalıyor. İlk kez temiz. İlk kez sakin bir boşluk. Gözlerini kapatıp açıyorsun. Ve artık bir cam yok. Şehir yok. Boşluk yok. Sadece sen varsın.  Ama bu kez eksik değil, tam. Ve uyanıyorsun ama bu kez cam bir dünyada değil. Kendinde.</p>
<p></p>
<p>               DİLEK SARIKAYA </p>
<p>Menajer :ilayda Can &amp; Dilara sarıkaya</p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>BABALAR GÜNÜ SENSİZ</title>
<link>https://fikirizleri.com/babalar-gunu-sensiz</link>
<guid>https://fikirizleri.com/babalar-gunu-sensiz</guid>
<description><![CDATA[ Bir yıldızım hâlâ yanımda,
Diğeri sessizce ahiretin koynunda büyüyor. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202606/image_870x580_6a36a82066b80.webp" length="30244" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Sat, 20 Jun 2026 21:48:23 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>BABALAR GÜNÜ SENSİZ </p>
<p>Bugün Babalar Günü diyorlar…       </p>
<p>Benim içimden sadece sen geçiyorsun kızım.   </p>
<p>Bir yanım hâlâ seni kapıda bekliyor,</p>
<p>Bir yanım toprağın altında üşüyorsun sanıyor.</p>
<p>İki kız babasıydım ben…</p>
<p>Şimdi yarım bir gökyüzüyüm.</p>
<p>Bir yıldızım hâlâ yanımda,</p>
<p>Diğeri sessizce ahiretin koynunda büyüyor.</p>
<p>Sen gideli,</p>
<p>Evdeki saat bile yavaş çalıyor kızım.</p>
<p>Annen sesizliğin içinde kaybolmayı seçiyor. </p>
<p>Ablan güçlü görünmeye çalışıyor ama içi yanıyor oda kendi evladına sığınıyor biliyorum. </p>
<p>O motor sesi var ya…</p>
<p>Bir babanın ömrünü ikiye böldü.</p>
<p>Kaza dediler.</p>
<p>Ne kolay söylediler.</p>
<p>Oysa bir babanın kalbi</p>
<p>Bir kelimeyle parçalanmıyor…</p>
<p>Her sabah yeniden kırılıyor.</p>
<p>Senin “Baba” deyişin vardı…</p>
<p>Dünyadaki bütün yorgunluğumu alan.</p>
<p>Şimdi kimse öyle senin gibi seslenemiyor bana.</p>
<p>Çünkü bazı sesler</p>
<p>Ölünce bile insanın kulağından gitmiyor.</p>
<p>Bayram geldi sensiz,</p>
<p>Kış geçti sensiz,</p>
<p>Şimdi Babalar Günü…</p>
<p>Herkes evladına sarılırken</p>
<p>Ben mezar taşına dokunacağım.</p>
<p>Belki çiçek getiririm sana,</p>
<p>Belki en sevdiğin çikolatayı…</p>
<p>İnsan bazen,</p>
<p>Öldüğünü bildiği evladına bile</p>
<p>Bir şeyler götürmek istiyor.</p>
<p>Sana doyamadım kızım…</p>
<p>Saçını okşamaya,</p>
<p>Nazını çekmeye,</p>
<p>“Geç kaldım baba” deyişine…</p>
<p>Hiçbirine doyamadım.</p>
<p>Şimdi sana sadece dualar yetişiyor.</p>
<p>Ben burada eksik yaşıyorum,</p>
<p>Sen orada Allah’a emanet büyüyorsun.</p>
<p>Ve eğer cennette gerçekten kavuşmak varsa…</p>
<p>Ben öldüğüm gün,</p>
<p>Önce seni arayacağım kızım.</p>
<p>Çünkü bir baba,</p>
<p>Evladının yokluğuna,</p>
<p>Bu dünyada alışamıyor.</p>
<p>Ve bugün Babalar Günü…</p>
<p>Evladını kaybetmiş babaların ailelerin ise</p>
<p>Allah sabrını eksiltmesin.</p>
<p>Sarılabiliyorken sarılın sevdiklerinize…</p>
<p>Çünkü bazı yokluklar,</p>
<p>Bir ömür insanın içinde konuşuyor.</p>
<p>Başta yavrusunu kalbinde taşıyan babalar olmak üzere,</p>
<p>Tüm babaların Babalar Günü kutlu olsun.</p>
<p></p>
<p>          DİLEK SARIKAYA</p>
<p>Menajer :ilayda Can &amp; Dilara sarıkaya </p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>DALINDA KALMAK</title>
<link>https://fikirizleri.com/dalinda-kalmak</link>
<guid>https://fikirizleri.com/dalinda-kalmak</guid>
<description><![CDATA[ En küçük rüzgârdan bile şikâyet eden bu genç yaprak, bilge Sabırlı Dede ve çevresindekilerin sözleri sayesinde önemli bir ders öğrenir. Hayatın rüzgârlarını durduramayacağını fark eden Pofuduk Yaprak, zamanla onlardan korkmak yerine onlarla birlikte salınmayı öğrenir. Çünkü gerçek güç, hiç sallanmamakta değil; sallansa da dalında kalabilmektedir. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202606/image_870x580_6a2d049bc571f.webp" length="52388" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Mon, 15 Jun 2026 19:11:10 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p></p>
<p>    DALINDA KALMAK </p>
<p>Bir varmış bir yokmuş…</p>
<p>Uzak bir köyde, dere kenarında kocaman bir dut ağacı varmış. Bu ağaç o kadar yaşlıymış ki kaç bahar gördüğünü, kaç kış atlattığını kimse bilmezmiş. Nice yağmurlar, nice fırtınalar geçirmiş; nice yapraklar büyütüp uğurlamış. En üst dalında duran genç bir yaprak yaşarmış. Adı da köylüler arasında "Pofuduk Yaprak" diye bilinirmiş. Çünkü biraz esinti olsa hemen söylenir, biraz güneş olsa yakınır, biraz yağmur yağsa şikâyet edermiş.</p>
<p>Bir gün sabah hafif bir rüzgâr esmiş.</p>
<p>Pofuduk Yaprak hemen başlamış: "Off... Yine mi rüzgâr? Hiç rahat yok şu dünyada."</p>
<p>Yan daldaki yaşlı yaprak gülerek, </p>
<p> "Evlat, rüzgârın işi esmek" demiş. </p>
<p>Pofuduk Yaprak homurdanarak</p>
<p>"O zaman başka yere essin!"</p>
<p>Tam o sırada ağacın altından yaşlı bir kaplumbağa geçiyormuş. Sırtında küçücük bir bohçayla. Köyde ona "Sabırlı Dede" derlermiş.</p>
<p>Yaprak, "Dede! Bu kadar yavaş yürümekten sıkılmıyor musun? diye seslenmiş. </p>
<p>Kaplumbağa, "Ben yavaş yürümüyorum evlat. Yolun tadını çıkarıyorum" demiş. </p>
<p>Fakat Pofuduk Yaprak ne demek istediğini anlamamış.</p>
<p>Öğlene doğru rüzgâr biraz kuvvetlenmiş. Yaprak sağa sola savrulmaya başlamış.</p>
<p> "Eyvah! Kesin düşeceğim! Bu rüzgâr beni seçti!" diye feryat ediyormuş. Ağacın altındaki serçe kahkahaya boğulmuş. "Kendini biraz fazla önemli görmüyor musun? Hepimizi sallıyor. Ne var bunda?"</p>
<p>Ama Pofuduk Yaprak dinlemiyormuş.</p>
<p> "Ne zaman bitecek bu? Hemen dursun artık!" diye bağırıyormuş.</p>
<p>O sırada Sabırlı Dede ağacın dibine oturmuş, bohçasından ekmek çıkarmış. Yavaş yavaş yemeye başlamış.</p>
<p>Yaprak şaşkınlıkla bağırarak,</p>
<p>"Dede! Ben burada savruluyorum, sen hâlâ ekmek mi yiyorsun?"</p>
<p>Kaplumbağa sakin sakin cevap vermiş: "Açken telaşla yenen ekmek de boğaza takılır evlat."</p>
<p>Derken akşama doğru rüzgâr durmuş. Gökyüzü pembe ve altın renklerine bürünmüş.</p>
<p>Pofuduk Yaprak sessizce etrafına bakmış. Gün boyunca korktuğu şey gerçekleşmemişti. Hâlâ aynı daldaydı. Ama fark etmişti ki onu en çok yoran rüzgâr değil, kendi telaşıydı.</p>
<p>Sabırlı Dede ayağa kalkmış, bohçasını omzuna almış ve gitmeden önce yukarı bakarak.. </p>
<p>"Rüzgârın işi esmek, sabrın işi beklemekmiş; en çok yorulan da ikisini karıştıranmış" diyerek yoluna devam etmiş.</p>
<p>Pofuduk Yaprak ne diyeceğini bilememiş.</p>
<p>Ertesi gün yine rüzgâr esmiş.</p>
<p>Bu kez pofuduk yaprak hafifçe sallanmış.Sonra gülümseyerek:</p>
<p> "Es bakalım rüzgâr... Ben artık seni aceleyle kovalamayacağım."</p>
<p>demiş. Yaşlı dut ağacı yapraklarını hafifçe hışırdatmış. Sanki yılların bilgeliği dallarının arasından konuşuyormuş gibi</p>
<p>"Sabır bazen beklemek değildir evlat; rüzgâr dinerken dalından kopmamayı seçmektir."</p>
<p>Pofuduk Yaprak bu sözleri sessizce dinlemiş. İlk kez rüzgâr ona düşman gibi gelmemiş. Hatta onunla birlikte salınmanın da güzel bir yanı olduğunu fark etmiş. Ve o günden sonra Pofuduk Yaprak, esen her rüzgâra kızmak yerine onunla birlikte salınmayı öğrenmiş.</p>
<p>Çünkü hayatın rüzgârı herkese esermiş. Ama en güçlü olan, hiç sallanmayan değil; sallansa da dalında kalmayı öğrenenmiş.</p>
<p></p>
<p>       DİLEK SARIKAYA </p>
<p>Menajer :ilayda Can &amp; Dilara sarıkaya </p>
<p></p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>DELİ GÜLÜZAR</title>
<link>https://fikirizleri.com/Mutfaktan-tavaya-vuran-ka%C5%9F%C4%B1%C4%9F%C4%B1n-sesi-y%C3%BCkseldi.-Tak.-Tak%C4%B1d%C4%B1.-Tak.-Tak%E2%80%A6-Ard%C4%B1ndan-bir-roman-havas%C4%B1%E2%80%A6-Millet-%C5%9Fa%C5%9Fk%C4%B1n-%C5%9Fa%C5%9Fk%C4%B1n-birbirine-bakarken-G%C3%BCl%C3%BCzar-elinde-tahta-ka%C5%9F%C4%B1kla-helva-kavuruyordu.</link>
<guid>https://fikirizleri.com/Mutfaktan-tavaya-vuran-ka%C5%9F%C4%B1%C4%9F%C4%B1n-sesi-y%C3%BCkseldi.-Tak.-Tak%C4%B1d%C4%B1.-Tak.-Tak%E2%80%A6-Ard%C4%B1ndan-bir-roman-havas%C4%B1%E2%80%A6-Millet-%C5%9Fa%C5%9Fk%C4%B1n-%C5%9Fa%C5%9Fk%C4%B1n-birbirine-bakarken-G%C3%BCl%C3%BCzar-elinde-tahta-ka%C5%9F%C4%B1kla-helva-kavuruyordu.</guid>
<description><![CDATA[  ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202606/image_870x580_6a2ba4de08859.webp" length="76314" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Fri, 12 Jun 2026 21:51:34 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>DELİ GÜLÜZAR  Helva Sıcak, Hüzün Soğuk  Gülüzar’ın hayatı genç yaşta yaptığı tek bir yanlış seçimle değişmişti. O yanlışın adı İlyas’tı.   İlyas içtikçe gözü dönen adamlardandı. Döndükçe de önüne geleni ezen… Evde huzur bırakmayan, bağırmadan konuşmayı bilmeyen bir adam. Ev eskiydi zaten. Tavanı çatlak, duvarları yorgundu. Ama asıl yorgun olan ev değil, Gülüzar’dı. Meral ile Selman daha küçücükken öğrendi kadın. Bazı erkekler eve ekmek değil, korku getirirdi. İlyas’ın en kötü yanı dayağı bile değildi. İnsanın içini küçültmesiydi. Bir gün yine ortalığı ayağa kaldırırken Gülüzar dişlerini sıkırak “İlyas… Senin öldüğün gün helvanı oynaya oynaya kavuracağım.” dedi. Mahalleli bunu yıllarca konuştu. Kimse inanmadı.  Ama o gün gerçekten geldi. İlyas öldüğünde cenaze evinde herkes sus pus otururken mutfaktan tavaya vuran kaşığın sesi yükseldi. Tak. Takıdı. Tak. Tak…    Ardından bir roman havası…  Millet şaşkın şaşkın birbirine bakarken Gülüzar elinde tahta kaşıkla helva kavuruyordu. Hem ağlıyor… Hem oynuyordu. Gözünden yaş akarken omuz kırıyor, kaşığı tavaya vurdukça sanki yılların öfkesini dağıtıyor, özgürleşiyordu. Kimi: “Günah…” derken.  Kimi içinden: “Kadın haklı.” diye geçirdi. Bu sadece bir ölüm değildi. Bir esaret bitmişti. Yıllar geçti. Gülüzar temizliklere gitti, bulaşık yıkadı, tarlada çalıştı. Çocuklarını tek başına büyüttü. Ellerindeki damarlar belirginleşti. Ama sesi hiç eğilmedi.Meral hemşire oldu. Selman iş kurdu. Ev sonunda sessizleşti. Ve işte tam o sessizlikte… Gülüzar ilk kez kendini duymaya başladı. İçinde yıllardır kilitli duran kadın yavaş yavaş uyanıyordu. Mahalle ona o günlerde bir isim taktı: “Deli Gülüzar.”  Gülüzar ise kahkaha atarak.  “Biraz delirmeden yaşanır mı bu hayat?” dedi.    Gülüzar’ın hayatında bir süredir garip bir hareketlilik vardı.  Kadın ne zaman aynaya baksa içinden bir ses. “Artık seni kimsenin ezmesine izin verme, kendini yaşa!” diye bağırıyordu.  O ses bazen sobanın üstünde kaynayan çayın fokurdamasına karışıyor, bazen de kuaför salonunun kapısında kendini hissettiriyordu.    Evet… Evet...   Kuaför salonu.  Gülüzar’ın son dönemlerdeki gizli mabedi.                    Ve kalfa İsmet…                                          İsmet’in salona girişi bile başka olurdu. Kapıyı açar açmaz gülümseyerek. “Hoş geldiniz güzeller güzeli ablalar, hanımlar, prensesler!” derdi. Ortam hemen yumuşardı. Bu adamın gülüşü piyasadaki bütün saç serumlarından daha etkiliydi.  Herkes onu severdi çünkü İsmet; yeri gelince espri patlatan, yeri gelince derdinizi dinleyen, en gergin müşteriyi bile. “Ay ne gerek var gerginliğe, hayat kısa bacım…” diyerek gevşeten, suyuna göre şerbet vermeyi bilen tatlı dilli, biraz da fırlama bir adamdı.  İsmet’in gözleri gülerdi.  Ama gönlü kimde gülerdi, bilinmezdi. Gülüzar önce fark ettirmeden gitmeye başladı kuaföre. Bir gün dip boya… Bir gün fön…Bir gün de. “Canım sıkıldı, çay içmeye geldim.” bahanesi… Ama herkes gerçeği biliyordu.   Gülüzar’ın bahanesi çaydı. Sebebi İsmet. Hatta Gülüzar artık İsmet odaklı ritüeller yapıyordu.Sabah kalkınca saçını düzeltip. “Bugün kuaföre gitsem mi?” diye kendi kendine konuşuyor, sonra kendine bahane uyduruyordu. “İsmet, fönümü bozdum yine yap…”   “Dip boyam geldi mi?” “Bana bir çay verin kahve yapın içip açılayım…”İsmet de farkındaydı aslında. Ama belli etmezdi. Gülüzar salona girer girmez yüksek sesle: “Hoş geldin Gülüzar abl… şeyy… Gülüzar HANIM! Bugün dünya senin etrafında dönüyor farkındaysan!” derdi. Salon kahkahadan kırılırdı.   Gülüzar hemen bozuk atardı.  “Ne ablası be? Ben sana abla olacak yaşta mıyım?” İsmet anında toparlardı. “Tövbe tövbe! Ablalığın lafı mı olur? Ben sana kraliçe derim kraliçe! Senin yaşın mı olur, enerjin yirmilik kızlarda yok!” Gülüzar bir kabarırdı ki sorma…    Salonun aynaları bile.  “Allah Allah yine başlıyorlar…” der gibi parlardı. Bir gün Gülüzar salondakilere dönüp. “Burada bir gün roman havası oynayacağım” dedi. İsmet’in gözleri parladı. “Sen oynamayı bilirsen ben sana piyanoyu bile çalarım vallahi!” dedi. Salon gülmekten kırılıyordu. Gülüzar’ın içi ise kelebek gibi çırpındı.  O gün eve gidip aynanın karşısına geçti.“İsmet piyanoyu çalacaktı hıh…” diye kendi kendine söylenip roman havası figürleri çalıştı. Bel kırdı. Omuz attı. Gerdan kırdı. Eteği döndürdü… Bir ara terliğini fırlattı ama olsun… Sanat böyle bir şeydi. Ve o gün geldi. Salon o gün sakindi. Kızlar ojeleri diziyor, çıraklar ayna siliyordu.  İsmet ise müşteriye fön çekmiş, makineyi kapatırken. “Hah, şimdi biraz dedikodu yapalım…” diyordu. Tam o sırada kapı öyle bir açıldı ki… İsmet’in elindeki fön makinesi neredeyse elinden düşecekti. Gülüzar içeri girdi. Ama ne giriş… Rengârenk çiçekleri olan uzun siyah bir elbise vardı üzerinde. Saçlarını dalga yapmıştı. Kırmızı ruju uzaktan bile fark ediliyordu.  Resmen: “Aşkım kapıyı aç, geldim!” havası vardı. Salon bir anda sessizleşti. Sanki elektrikler kesildi. İsmet bile şaşkınlıkla bakıyordu.  Sonra yüzünde o meşhur gülüş belirdi. “Ayyy Gülüzar HANIM, bugün fazla güzel olmuşsun. Nazar boncuğu takalım mı nedelim?” dedi. Gülüzar dimdik ortada durdu ve “açın roman havasını!” dedi. Kızlar birbirine baktı. “Aç kız aç! Gülüzar abla… şey… hanımın isteği emir!”    Youtube’dan müzik açıldı. İlk darbuka sesiyle birlikte Gülüzar’ın içinde yıllardır susan kadın ortaya çıktı sanki. Omuz salladı. Bel çevirdi. Gerdan kırdı. Eteğini savurdu. Ama dansı salona değildi. İsmet’eydi. İsmet önce utandı. Sonra gülmeye başladı. Sonra gözlerini kaçırmayı bıraktı. Koltuğa yaslanıp büyük bir keyifle izlemeye başladı. “Ayyy yanıyorum şu an, klimayı açın kızlar!” diye bağırınca salon kahkahadan yıkıldı.  Gülüzar döne döne oynarken bir an göz göze geldiler. İşte o anda kadın yıllardır ilk kez birinin ona korkuyla değil, hayranlıkla baktığını hissetti. Dans bittiğinde salon alkışladı. Gülüzar nefes nefese İsmet’e yaklaşıp neredeyse ağzına girecek kadar sokularak. “Nasıl buldun İsmeeet?” diye sordu. İsmet hiç duraksamadan.  “Yemin ediyorum Nükhet Duru bile senden ders alır Gülüzar! Vallahi içimin kıvraklığını açtın! Böyle oynamaya devam edersen olimpiyatlara seni göndeririz.” dedi. Salon kahkahadan kırılıyordu. Gülüzar memnuniyetle gerildi. Sonra tüm salona dönerek.  “Beğendiniz mi?” diye sordu. Herkesten büyük bir alkış koptu.       İsmet ise iki elini göğsüne koyup. “Ben aşırı beğendim, aşırı… Hatta fazla bile beğendim. Kan şekerim düştü kadın!” dedi. Salon bir kere daha kahkaha tufanına gömülürken  Gülüzar kapıdan çıktı. İsmet arkasından seslendi: “Haftaya tango mu yapıyoruz Gülüüüzar hanımmm?!” Gülüzar dönüp kahkaha attı. O kahkahada gençliği vardı. Acısı vardı. Özgürlüğü vardı. Ve biraz da yeniden âşık olmanın korkusu… Ertesi gün mahalle kaynıyordu. “Dün kuaförde neler olmuş biliyor musun? Kadın roman havasıyla salonu dağıtmış! İsmet’in dili tutulmuş!” Hatçe Teyze kapının önünden Gülüzar geçerken "Yaşına başına bak!” diye laf attı.  Gülüzar hiç istifini bozmadan.   “Ben yıllarca mezar gibi yaşadım Hatçe. Biraz da canlı yaşayayım.” dedi. Hatçe bu lafın karşısında cevap verememişti. Çünkü bazı kadınlar bağırarak değil… Hayatta kalarak güçlenirdi. Gülüzar onlardan biriydi.    Yaz o yıl mahalleye erken gelmişti. Akşamları balkonlardan çay kokusu yükseliyor, çocuklar sokak arasında bağıra çağıra koşuyor, kadınlar kapı önlerinde çekirdek çitliyordu. Tam da o günlerde muhtar mahallede bir şenlik yapılacağını duyurdu. Sokak süslendi. Renkli ampuller asıldı. Meydanın ortasına küçük bir sahne kuruldu. Bir köşede pilav dağıtılıyor, diğer tarafta çocuklara pamuk şeker yapılıyordu. Mahalle günlerdir bunu konuşuyordu ama herkesin asıl merak ettiği başka bir şeydi.  “Acaba Gülüzar ne yapacak?” Çünkü Gülüzar’ın olduğu yerde sıradanlık pek uzun sürmezdi. Şenlik akşamı meydan tıklım tıklımdı. Hatçe Teyze en önde sandalye kapmıştı. Yanındaki kadına eğilip: “Bak gör şimdi… Bu kadın ya ortalığı dağıtır ya da milleti ağlatır.” dedi. Tam o sırada meydanın girişinde bir hareket oldu. İnsanlar yavaş yavaş dönüp bakmaya başladı. Gülüzar geliyordu.  Üzerinde koyu kırmızı gösterişli, insanın gözünü alan bir elbise vardı. Saçlarını açık bırakmıştı. Dudaklarında hafif bir gülümseme vardı. Ve ilk kez… Kimse onda “deli” bir kadın görmedi. Kendini sonunda bulmuş bir kadın gördüler. İsmet sahnenin kenarında duruyordu. Gülüzar’ı görünce istemsizce doğruldu. Gözlerini Gülüzarın üzerinden alamadı. Sonra gülümseyerek başını salladı. Gülüzar bunu görmüştü. Ve yıllardır ilk kez kalbinin içi korkuyla değil, huzurla doldu. Müzik başladı. İlk darbuka sesi meydanda yankılandı. Gülüzar yavaşça ortaya çıktı. Başta sadece ellerini kaldırdı. Sonra omuzlarını oynattı. Belini çevirdi. Ama bu kez başka bir şey vardı dansında. Eskiden öfke vardı. İnat vardı. “Kendimi ezdirmem” duygusu vardı. Şimdi ise… Hayat vardı. Kadın dans etmiyordu sadece. Sanki yıllardır içinde biriken acıyı, yalnızlığı, gençliğini, kahkahasını tek tek ortaya döküyordu. Mahalle susmuş, herkes durmuş izliyordu. Bir ara Gülüzar dönerken gözleri Hatçe Teyze’ye takıldı. Hatçe’nin gözleri dolmuştu. Çünkü Gülüzar’ın deliliğinin rezillik olmadığını anlamıştı. Hayatta kalma biçimiydi. Müzik hızlandı. Gülüzar da müzikle birlikte eteğini savurup kahkaha attarak ritmini uydurdu. İsmet dayanamadı, sahnenin kenarından alkış tutmaya başladı. Ardından mahalledeki kadınlardan biri kalktı. Sonra bir başkası… Derken meydanın yarısı oynamaya başladı. Kimi düzgün oynadı, kimi ritmi kaçırdı, kimi sadece güldü. Ama o gece kimse kimseyi ayıplamadı. Çünkü Gülüzar insanlara uzun zamandır unuttukları bir şeyi hatırlatmıştı. İnsan bazen sadece yaşadığına sevinmek isterdi. Şarkı bittiğinde meydan alkıştan yıkılıyordu. Gülüzar nefes nefese kalmış, yüzü ter içindeydi ama gözleri ışıl ışıldı. İsmet sahneye doğru yaklaşıp “Vallahi…” dedi, “Sen bu mahalleye fazla geldin Gülüzar.” Gülüzar kaşını kaldırarak.. “Niye?” diye sordu. İsmet gülümseyerek  “Çünkü senin olduğun yerde insanlar kendileri gibi davranmaya başlıyor” dedi.  Gülüzar'ın yıllardır taşıdığı yük omuzlarından inmiş gibi derin bir nefes aldı. Etrafa baktı. Çocuklar gülüyordu. Kadınlar oynuyor. Erkekler bile ritme ayak uyduruyordu. Mahalle ilk kez gerçekten canlı görünüyordu. Bazı insanlar büyüyerek değişmezdi. Bazıları… Kırılarak, parçalanarak , acı çektikten sonra yeniden doğardı. O gece mahallede ışıklar geç söndü. Ama Gülüzar’ın içindeki karanlık, ilk kez tamamen aydınlandı.                               </p>
<p>              DİLEK SARIKAYA </p>
<p>Menajer : ilayda Can, Dilara Sarıkaya </p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>CAMDAN KUŞLAR</title>
<link>https://fikirizleri.com/camdan-kuslar</link>
<guid>https://fikirizleri.com/camdan-kuslar</guid>
<description><![CDATA[ Sessizliği kutsamayanlar için.
Ve “normal” olmak zorunda olmayanlar için.
Bazı kuşlar uçamaz.  Ama ışığı içeri alır. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202606/image_870x580_6a26c22cad708.webp" length="35346" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Mon, 08 Jun 2026 16:20:00 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p></p>
<p>            CAMDAN KUŞLAR</p>
<p>Ufuk, sesleri ilk kez on iki yaşındaydı duyduğunda bunun hayal gücünden ibaret olduğunu düşünmüştü. O yaşta herkesin kafasının içinde konuşan birileri vardı, değil mi? Annesinin “Dersine odaklan” diyen sesi, öğretmeninin uyarıları, babasının suskunluğu… Ama bu ses, onlardan biri değildi. Bu ses, Ufuk’u adıyla çağırıyordu.                             “Ufuk, camdan kuşlara dikkat et.” Camdan kuşlar. Yıllar sonra, psikiyatristin odasında bu kelimeleri tekrar ettiğinde, doktor not defterine bir şeyler karalamıştı. Ufuk o an anlamıştı: Bazı kelimeler insanın hayatını ikiye böler. Öncesi ve sonrası.                      Ufuk yirmi yedi yaşındaydı. Eski bir sahaf dükkânında çalışıyordu. Kitapların sessizliği ona iyi geliyordu çünkü sessizlikte sesler daha netleşiyordu. Ne kadar netleşirse, o kadar kontrol edilebilir oluyordu. En azından Ufuk öyle sanıyordu.  Hayat ise o dükkâna bir kış günü girdi. Üzerinde gri bir palto vardı, saçları dağınık, gözleri sanki bir şey arıyormuş gibi raflar arasında dolaşıyordu. Ufuk, onu ilk gördüğü anda içindeki seslerden biri sustu. Bu nadir olurdu. Hayat, bir kitabı eline aldı ve Ufuk’a döndü. “Bu kitap insanın içini biraz acıtıyor, değil mi?” dedi. Ufuk yutkundu. “Evet,” dedi. “Ama bazen acıtan şeyler gerçeğe daha yakın olur.” Hayat gülümsedi. İşte o an Ufuk’un zihninde bir cam kuş çatladı. Aşk, Ufuk için hep tehlikeli bir kavram olmuştu. Sesler, özellikle de Gölge adını verdiği o baskın ses, ona sürekli fısıldardı: “Kimseye fazla yaklaşma. Seni çözerler. Seni terk ederler.” Ama Hayat farklıydı. Hayat, Ufuk’a bakarken sanki onda eksik olan parçayı değil, fazla olan karmaşayı seviyordu. İlk zamanlar Ufuk hiçbir şey söylemedi. İlacını düzenli aldı, doktoruna gitti, Hayat’la kahve içti, sokaklarda yürüdü. Ama sesler kıskançtır. Sevgi arttıkça onlar da bağırmaya başladı. Bir gece Hayat’la telefonda konuşurken, Ufuk aniden sustu. “Ufuk? Orada mısın?” “Evet… ama onlar da burada.” Hayat ilk kez o an gerçeği duydu. Şizofreni, Hayat’ın kitaplardan bildiği bir şeydi. Ama kitaplar, insanın gözlerinin içine bakmazdı. Ufuk’un bakışları bazen boşluğa kayıyor, bazen fazlasıyla yoğunlaşıyordu. Hayat korktuğunu inkâr etmedi. Ama gitmedi. “Sesler sana ne diyor?” diye sordu bir gün.                   Ufuk omuz silkti. “Bazen beni koruduklarını söylüyorlar. Bazen de senin gerçek olmadığını.” Hayat elini Ufuk’un elinin üzerine koydu. “Ben buradayım,” dedi. “Gerçek olmanın başka bir yolu yok.” O an Ufuk ağladı. Sessizce. Çünkü ilk kez biri seslere değil, ona inanmıştı. Ama sevgi, hastalığı iyileştirmez. Sadece onunla yaşamayı öğretir. Bir sabah Ufuk ilaçlarını almadı. Gölge ona, Hayat’ın aslında bir oyun oynadığını söyledi. Camdan kuşlar pencerelere çarptı zihninde. Ufuk kaçtı. Günlerce ortadan kayboldu.  Hayat onu eski bir iskelede buldu. Ufuk denize bakıyordu. “Eğer atlarsam sesler susar mı?” diye sordu. Hayat cevap vermedi. Yanına oturdu. Sessizce... Bazen en büyük sevgi, cevap vermemektir. Aylar geçti. Ufuk hâlâ sesler duyuyordu. Ama artık onlarla yalnız değildi. Hayat , Ufuk ve sesler birlikte yaşamaya başlamışlardı. Hayat, her şeyi çözemeyeceğini öğrenmişti. Ufuk da sevilmenin, tamamen iyileşmek anlamına gelmediğini. Bir gün sahaf dükkânında Hayat camdan yapılmış küçük bir kuş bıraktı masaya. “Bu ne?” diye sordu Ufuk. “Camdan kuş,” dedi Hayat. “Ama bu sefer kaçmıyor.” Ufuk gülümsedi. Seslerden biri fısıldadı ama bu kez daha zayıftı. “Belki.. kalabilir.” Ufuk, Hayat’ın bıraktığı camdan kuşu her sabah eline alıyordu. Işık vurduğunda içinde küçük kırılmalar oluşuyor, sanki kuş nefes alıyormuş gibi parlıyordu.(Ufuk o gün Hayat’a bir mektup yazdı. Fakat bu mektubu Hayat’a vermedi. Defterin arasına koydu. Belki bir gün okur diye. Belki hiç okumaz diye.)</p>
<p>                Hayat,</p>
<p>Bunu yazarken hangi sesin bana ait olduğunu bilmiyorum. Ama elim titriyorsa, bunun benim olduğuna inanmak istiyorum. Sana bazen bakıyorum ve bir mucizeye bakar gibi hissediyorum. Sonra birden içimde biri “Bu gerçek olamaz” diyor. İşte o an seni kaybetmekten değil, sana zarar vermekten korkuyorum. Beni sevmen bir lütuf gibi geliyor. Ama lütuflar da geri alınabilir şeylerdir. Sana anlatamadığım günler oluyor. Çünkü kelimeler bazen yanlış kapıları açıyor. Sesler senin ağzından konuştuğunda, sana inanmak istiyorum ama ya yanılıyorsam? Bazen seni bırakmam gerektiğini düşünüyorum. Seni özgür bırakmak için değil… Seni korumak için. Ama sonra sabah oluyor. Sen mutfakta bir şeyler yapıyorsun. Ve dünya, bütün çatlaklarına rağmen, kısa bir anlığına sessizleşiyor. Eğer bir gün gidersen, bunu anlarım. Çünkü ben kendimle yaşamakta zorlanırken, senden kalmanı istemek bencillik gibi geliyor. Ama eğer kalırsan… Bil ki ben her gün, seni incitmemek için içimdeki karanlıkla pazarlık yapıyorum. Sevgi bazen yüksek sesle olmaz. Bazen sadece susup kalmaktır.                                                                                                 Ufuk</p>
<p>Gölge bu nesneden hoşlanmamıştı. “Bu seni zayıflatıyor,” diyordu. “Bağlanmak tehlikelidir.” Ama başka bir ses vardı artık. Ufuk ona Sessiz adını vermişti. Sessiz bağırmazdı. Yargılamazdı. Sadece bazen, Hayat’ın gülüşüyle aynı anda ortaya çıkardı. “Belki de korkmak, yaşadığını gösterir.” Hayat zamanla öğrendi: Ufuk’un bazı günleri sisliydi. O günlerde Ufuk daha az konuşur, gözleri sanki bir tünelin ucuna kilitlenirdi. Hayat bu günlerde fazla soru sormazdı. Çay koyar, pencereyi açar, Ufuk’un yanında otururdu. Bir gün Ufuk aniden sordu: “Benden korkuyor musun?” Hayat duraksadı. “Evet,” dedi dürüstçe. “Ama bu kaçmam gerektiği anlamına gelmiyor.” Ufuk’un yüzünde hem bir rahatlama hem de bir acı belirdi. Çünkü korkuya rağmen kalınması, terk edilmekten daha karmaşık bir duyguydu. Sesler bazen Hayat’ı taklit ediyordu. “Ufuk, sen benim yükümsün,” diyorlardı Hayat’ın sesiyle. “Onsuz daha iyisin.” Ufuk o anlarda aynaya bakıyordu. Kendi yüzüne değil, arkasındaki boşluğa. Çünkü şizofrenide en zor şey gerçek ile yankı arasındaki farktır. Ve yankılar bazen çok ikna edicidir. Sesler o gün erken başladı. Ufuk daha gözlerini açmadan Gölge konuşuyordu. “Bugün dikkatli olmalısın.” “Bugün gerçeği öğreneceksin.” “Bugün Hayat’ın maskesi düşecek.” Kalbi hızlı atıyordu. Göğsünde bir sıkışma. Zaman kayganlaşmıştı. Duvarlar biraz fazla yakındı. Aynadaki yüz, evet o yüz tanıdıktı ama ona ait değilmiş gibi duruyordu. Hayat mutfaktan seslendi. “Ufuk, çay koyuyorum.” Sesler güldü. “Bak, seni çağırıyor. Ama bu bir tuzak.” Ufuk’un elleri titredi. Camdan kuş masadan yere düştü. Kırılmadı. Ama ses çıkardı. Çok net bir ses. Gerçek bu mu? Yoksa hepsi mi oyun? Hayat yanına geldiğinde Ufuk geri çekildi. Gözleri büyüdü. Nefesi hızlandı. “Yaklaşma,” dedi. “Lütfen dur!" Hayat durdu. Gözleri doldu fakat ağlamadı. “Buradayım,” dedi sadece. “Bugün perşembe. Sen Ufuk’sun. Ben Hayat’ım.” Sesler bağırdı. “İnanma!”  “İnanırsan kaybedersin!” Ufuk kulaklarını kapattı. Dizlerinin üzerine çöktü. Zemin soğuktu. Gerçekti. Soğuk gerçekti. Hayat yavaşça yere oturdu. Dokunmadı. Zorlamadı. “Geçecek,” dedi. “Şu an zor. Ama geçecek.” Zaman uzadı. Sonra büzüldü. Sesler yoruldu. Gölge sustu. Sessiz geldi. Buradayım, dedi Sessiz. Hâlâ buradasın. Ufuk ağlıyordu. Uzun, kesintisiz bir ağlayış. Sanki içindeki camdan kuşlar tek tek  nefes alıyordu. Hayat sonunda elini uzattı. Ufuk tuttu. Ve o an, dünya tekrar biraz yerine oturdu. Bir gece Ufuk dayanamadı. Hayat’a her şeyi anlattı. Seslerin söylediklerini. Şüphelerini. Korkularını. “Hayat,” dedi, “Ya bir gün sana baktığımda seni tanıyamazsam?” Hayat gözlerini kaçırmadı. “O gün geldiğinde,” dedi, “ben seni tanımaya devam ederim.” Ufuk için hastane kokusu hep aynıydı: alkol, metal ve yarım kalmış cümleler. Bir kriz sonrası yeniden yatırıldığında Hayat her gün geldi. Bazı günler Ufuk konuşmadı. Bazı günler Hayat’ı başka biri sandı. Ama Hayat her seferinde kendini yeniden tanıttı. “Ben Hayat. Seni seviyorum. Bugün salı.” Ufuk uyuduğunda Hayat onu izlemeyi bırakmazdı. Çünkü uyku, Ufuk için her zaman masum değildi. Bazen yüzü kasılır, dudakları kımıldar, sanki uykusunda bile birileriyle tartışırdı.  Hayat o anlarda nefesini yavaşlatırdı. Eğer yeterince sakin olursa, Ufuk’un rüyaları da sakinleşirmiş gibi gelirdi.     Bu bir yanılgı olabilir, diye düşünürdü. Ama sevgi zaten biraz yanılgıdır.  Kendine sık sık şu soruyu sorardı Hayat: “Ben güçlü müyüm, yoksa sadece kalıyor muyum?” Kimse ona bunu öğretmemişti. Sevmek anlatılırdı ama kalmak anlatılmazdı. Özellikle de herkesin “gitmen gerekir” dediği bir yerde.  Ufuk’un sesleri olduğunda, Hayat’ın da kendi sesleri vardı. Kimse duymuyordu onları. Ya bir gün beni tamamen kaybederse? Ya bir gün bana baktığında yüzümde bir yabancı görürse? Ya sevgi yetmezse? Ama sonra Ufuk’un defterlerini hatırlardı. Satır aralarına gizlenmiş cümleleri ve mektubu. “Bugün Hayat kahve yaparken mutfağı ışık doldurdu.” “Hayat gülünce Gölge sustu.” Bunlar küçük şeylerdi. Ama Hayat biliyordu: Hayat bazen küçük şeylerden ibaretti. Korktuğunu inkâr etmiyordu. Ama korku, sevgiyi geçersiz kılmıyordu. "Ben onun ilacı değilim, derdi kendine. Ben onun yanında duran insanım." Ve belki de bu yeterdi Sevgi bazen bir hatırlatma işidir. Hastanedeki doktor Ufuk’a bir gün şöyle dedi: “Sesleri tamamen susturamayabiliriz. Ama onlarla ilişkin değişebilir.” Ufuk o gün bunu düşündü. Belki de savaşmak zorunda değildi. Belki de dinleyip geçmesine izin verebilirdi. Tıpkı yağmur gibi. Hayat bir defter getirdi ona. “Yaz,” dedi. “Sesler konuştuğunda sen de yaz.” Ufuk yazdı. Korkularını. Şüphelerini. Camdan kuşları. Gölge’yi. Sessiz’i. Hayat’ı. Yazdıkça sesler biçim değiştirdi. Daha az mutlak, daha az sert oldular. Çünkü yazı, kaosa şekil verir. Taburcu olduktan sonra Ufuk sahafa geri döndü. Ama artık rafların arasında kaybolmuyordu. İnsanlara bakabiliyordu. Bazen biri girdiğinde sesler fısıldıyordu: “Dikkat et.” Ufuk içinden cevap veriyordu: “Evet, ama korkmuyorum.” Hayat’la araları hiç “normal” olmadı. Ama gerçekti. Tartıştılar. Yoruldular. Bazen Hayat ağladı. Bazen Ufuk içe kapandı. Sevgi kusursuz değildi. Ama sürdürülebilirdi. Bir gün Ufuk Hayat’a “Beni kurtarmaya çalışmak zorunda değilsin.” Hayat başını salladı. “Zaten kurtarmıyorum. Yanında yürüyorum.”     O an Ufuk anladı: Sevgi bir tedavi değil, bir eşliktir. Yıllar sonra, Ufuk hâlâ sesler duyuyordu. Ama artık hangisinin içinden geldiğini, hangisinin hastalıktan olduğunu ayırt edebiliyordu. Camdan kuşlar hâlâ vardı. Ama artık hepsi kırılmıyordu. Bazıları pencerede duruyor, ışığı içeri alıyordu. Ve Ufuk biliyordu: Sevgi, zihni iyileştirmez belki… Ama insanı hayatta tutacak kadar gerçek kılar. Hayat bir gün pes etmeyi düşündü. O gece Hayat banyoya kilitledi kendini. Ufuk salondaydı. Sessizdi. Tehlikeli bir sessizlikti bu. Ne ses vardı ne kriz. Ama Hayat biliyordu: Asıl yorgunluk sessizlikten sonra gelirdi. Lavabonun kenarına tutundu. Aynaya baktı. Kendi yüzünü ilk kez bu kadar net gördü. "Ben ne yapıyorum? Gerçekten güçlü müyüm, yoksa sadece tükeniyor muyum?" Telefonunu eline aldı. Annesinin numarası. Bir arkadaşının numarası. “Gel, birkaç gün bizde kal” diyecek bir sürü insan vardı. Ve ilk kez şunu düşündü: "Belki de gitmeliyim."       Bu düşünce onu rahatlattığı kadar utandırdı da. Çünkü gitmek bir ihanet gibi geliyordu. Ama kalmak da bazen kendine ihanet gibiydi. Ağlamıyordu.   Bu, ağlanacak bir an değildi. Bu, terazi anıydı. Ufuk’un kriz anlarını düşündü. Elini tuttuğu anları. Gözlerinin boşluğa kaydığı zamanları. Ve sonra defterleri hatırladı. Hayat’ın adının yazılı olduğu satırları. Ben onun hayatı mıyım, diye düşündü, yoksa sadece bir durağı mı?Kapının arkasından Ufuk’un sesi geldi. Çok kısık. “Hayat… Eğer yorulduysan…Gitmen sorun değil.” İşte o an kırıldı Hayat. Çünkü bu bir terk edilme korkusu değildi. Bu, sevileni özgür bırakma cesaretiydi. Kapıyı açtı. Ufuk yerde oturuyordu. Başını kaldırmadı. Hayat yanına çöktü. İlk kez güçlü olmaya çalışmadı. “Gitmek istedim,” dedi. “Bir anlığına.” Ufuk başını salladı. “Anlarım.” Hayat derin bir nefes aldı. “Sonra anladım,” dedi, “Ben kalmak için burada değilim. Ben seninle yürümeyi seçiyorum. Ama kendimi kaybedersem… bunu söylerim.” Ufuk gözlerini kaldırdı. Kızarmıştı. Gerçekti. “Bunu söylemen bile…” dedi, "beni biraz daha hayatta tutuyor.” O gece hiçbir şey çözülmedi. Ama hiçbir şey de bitmedi. Ve bazen en büyük umut, tam olarak budur. Gölge o gün saklanmadı. Eskiden fısıldardı, şekil değiştirirdi, başka seslerin arkasına gizlenirdi. Ama o sabah Ufuk’un karşısına olduğu gibi çıktı. Net. Sert. Tartışmasız. “Beni artık görmezden gelemezsin.” Ufuk yatağın kenarına oturdu. Ellerini dizlerinin arasına aldı. Nefesi kontrollüydü. Bu bile bir ilerlemeydi. “Biliyorum,” dedi içinden. “Zaten ilk kez konuşmak istiyorum.” Gölge güldü. “Ben senin parçanım. Beni susturamazsın.” “Bunu biliyorum,” dedi Ufuk. “Ama beni yönetmene de izin vermek zorunda değilim.” Sessizlik oldu. Bu, Gölge için tehlikeliydi. Çünkü Gölge en çok sessizlikte zayıflardı.“ Hayat seni terk edecek,” dedi Gölge. “Her insan gibi.” Ufuk başını kaldırdı. İlk kez kaçmadı. “Evet,” dedi. “Belki.” Gölge duraksadı. “Ve eğer giderse,” diye devam etti Ufuk, “Bu benim değersiz olduğum anlamına gelmez. Bu, insan olduğumuz anlamına gelir.” Gölge öfkelendi. “Onsuz ne yapacaksın?” Ufuk düşündü. Gerçekten düşündü. “Onsuz zorlanırım,” dedi. “Ama kendimle kalabilirim.” Bu cümle odayı değiştirdi. Duvarlar geri çekildi. Zaman biraz ağırlaştı. Sessiz ortaya çıktı. "Bu yeter," dedi Sessiz. "Bugünlük bu yeter." Gölge geri çekildi. Gitmedi. Ama sustu. Ufuk gözlerini kapattı. İlk kez seslerle savaşmadığını fark etti. Onlarla konuşmuştu. Yıllar geçmişti. Ufuk kırk yaşındaydı. Sesler hâlâ vardı. Ama artık isimleri vardı, sınırları vardı. Ve hepsinden önemlisi: Merkezde değillerdi. Sahaf dükkânı kapanmıştı. Ufuk şimdi küçük bir kütüphanede çalışıyordu. Haftada bir gün, şizofreni tanısı almış gençlerle yazı atölyesi yapıyordu. Masasının üzerinde hâlâ camdan kuş vardı. Çatlakları artmıştı. Ama kırılmamıştı. Hayat mutfaktan seslendi. “Çay soğuyor.”   Ufuk gülümsedi. Bazı günler Hayat yoruluyordu. Bazı günler Ufuk içine kapanıyordu. Bazı günler sesler yükseliyordu. Ama artık kimse kaybolmuyordu. Ufuk defterine son bir cümle yazdı: İyileşmek sessizlik değildir. İyileşmek, gürültüyle birlikte yaşayabilmektir. Camdan kuş ışığı tuttu. Hayat, Ufuk'a olan tüm sevgisiyle gülümsedi. Ve dünya, mükemmel olmadan da,  yaşanabilir kaldı.</p>
<p></p>
<p>                  DİLEK SARIKAYA</p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>DAMDAKİ TALİP</title>
<link>https://fikirizleri.com/damdaki-talip</link>
<guid>https://fikirizleri.com/damdaki-talip</guid>
<description><![CDATA[ &quot;Bazı insanlar büyük işler yaptıkları için değil, etraflarına neşe bıraktıkları için unutulmaz olurlar.&quot; ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202606/image_870x580_6a22a26b999f4.webp" length="79608" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Fri, 05 Jun 2026 18:11:56 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p> DAMDAKİ TALİP </p>
<p>Anadolu'nun küçük bir köyünde, herkesin tanıdığı bir genç yaşardı adı Şaban. Köyün dar sokakları taşlarla döşeliydi. Bahar geldiğinde duvar diplerinde gelincikler açar, sabahları horoz sesleri birbirine karışır, akşamları tandır dumanı gökyüzüne yükselirdi. Şaban da işte bu köyün en ilginç insanlarından biriydi. Kötü bir huyu yoktu. Kimseyle kavga etmez, kimsenin kalbini kırmazdı. Ama öyle tuhaf alışkanlıkları vardı ki köylüler her sabah gözlerini açtıklarında onun yine neyin peşinde olduğunu merak ederlerdi. Bazı insanlar sabah kahvaltısından sonra bahçelerinde oturup çay içerken,  bazıları tarlaya gider, bazıları ise kahvehanenin yolunu tutardı. Şaban ise damlara çıkardı. Bir damdan ötekine, oradan bir başkasına geçer kiremitlerin üzerinde yürürken sanki yerde değil de gökyüzünde geziyormuş gibi görünürdü.  Bir sabah güneş daha yeni yükselirken köylüler uyandı. Altın renkli ışıklar evlerin duvarlarına vuruyor, serçeler çatılarda cıvıldıyordu.  Şaban ise çoktan üçüncü dama ulaşmış kollarını iki yana açmış, büyük bir ciddiyetle ilerliyordu.  O sırada aşağıdan geçen posta dağıtıcısı başını kaldırıp Şaban! Yine ne işin var damlarda? Diye gülümseyerek sordu.  Şaban durup ufka bakan bir kâşif edasıyla kısayoldan gidiyorum diye cevap verdi.   Nereye?Şaban omuz silkerek henüz karar vermedim dedi.  Postacı kahkahalarla atıp yoluna devam ederken bu konuşmayı duyan köy halkı artık böyle cevaplara alışmıştı. Öğleye doğru güneş yükselmiş, kiremitler ısınmıştı. Meydandaki çınar ağacının altında birkaç yaşlı sohbet ederken, çocuklar tozlu sokaklarda koşuşturuyordu.   Şaban ise yine bir damın üzerinde önüne eski püskü cebinden çıkardığı bir avuç bozuk para dökmüş oturuyordu. Paralar güneş ışığında parlıyor, kiremitlerin üzerinde küçük gümüş balıklar gibi ışıldıyordu. Şaban büyük bir dikkatle. Bir lira... İki lira... Üç lira... Sayıyordu Sonra kaşlarını çatıp durdu. Ve tekrar baştan.  Bir lira... İki lira... Üç lira... Saymaya başladı.  Aşağıdan geçen Muzaffer amca merakla oğlum Şaban kaçıncı sayışın bu? Diye seslendi. Şaban hiç başını kaldırmadan. Altıncı dedi.     Sonuç değişiyor mu?    Şimdilik hayır ama belli olmaz.    Muzaffer amca gülmekten ayakta duramayıp bastonuna yaslanıyordu. o sırada karşı damda oturan yaşlı Melahat teyze örgüsünü bırakıp Şaban, neyin peşindesin sen evladım? Diye bağırdı. Şaban ağır ağır ayağa kalktı. Rüzgâr gömleğinin eteklerini hafifçe savuruyordu. Sanki köy meydanında büyük bir konuşma yapacakmış gibi derin bir nefes aldı. Sonra yüksek sesle</p>
<p>Damdan dama atlarım,  Bozuk para sayarım, Beni everin komşular, Kızınızı severim! Diye mani söylemeye başladı. </p>
<p>Köyde bir anlık sessizlik olmuştu. Sonra meydandaki herkes aynı anda kahkahayı patlattı. Kadınlar gülerken başörtülerini düzeltiyor, yaşlılar dizlerine vuruyor, çocuklar ne olduğunu anlamasalar bile büyüklerin gülüşüne eşlik ediyordu. En çok da dört kız babası olan Nihat amca gülüyordu. Gözlerinden yaşlar gelmişti.  Ulan Şaban! Bu nasıl evlenme teklifi? Şaban gayet ciddi bir şekilde. Modern yöntem amca. Bunun neresi modern? Mektup yazmıyorum ya. Bu cevap üzerine kahkahalar daha da yükselmişti.  Nihat amca nefes almakta zorlanacak kadar gülüyordu. Şaban ise aldığı ilgiden memnun görünüyor göğsünü kabartıyordu. Sonra bir sonraki dama geçti. Ardından bir sonrakine. Sonra bir sonrakine... Sanki bütün köyün çatıları onun için yapılmıştı. Fakat üçüncü atlayışında ayağı gevşek bir kiremite denk gelince kiremit yerinden oynadı.  Bir çıtırtıyla Şaban'ın dengesi bozulurken kolları havada savruldu. Aşağıdaki herkes bir anda ayağa fırlayarak düşüyor!  Aman dikkat! Tutun bir yere! Diye bağrışmaya başladı. Şaban hızla aşağı kayarken son anda bacaya sarıldı. Yarısı havada, yarısı damın kenarında asılı dururken Rüzgâr gömleğini şişiriyor, ayakları boşlukta sallanıyordu. Ama yüzündeki ifade hâlâ sakin hatta biraz gururluydu. Aşağıdan biri Şaban! İyi misin? Diye bağırdı.  İyiyim! Diye cevapladı.  Nasıl iyi oluyorsun? Tövbe tövbe diye seslinirken adam. Şaban araştırma yapıyorum! Dedi. Neyin araştırmasını?  Şaban boğazını temizledi ve  havada sallanırken bile ciddi bir ses tonuyla evlilik yolunda engeller olur! Diye cevap verdi.   Önce aşağı in!  Önce bir söz alın! Bu söz üzerine meydandaki kahkahalar yeniden yükselmiş  yaşlılar gülmekten iki büklüm olmuştu. Çocuklar ise "Önce söz alın!" diye birbirlerine bağırarak koşuşturuyordu.  Nihayet birkaç komşu merdiven getirip Şaban'ı aşağı indirdi. Şaban yere basar basmaz üstündeki tozu silkeleyerek  sanki hiçbir şey olmamış gibi cebindeki bozuk paraları kontrol ederek heh tamam dedi. Ne tamam?   Hepsi duruyor. Köylüler gülmeye devam ediyordu. Ve günün sonunda Şaban ne evlendi ne de damlardan inmeyi bıraktı. Ama o gün söylediği mani köyün hafızasına kazındı. Aradan yıllar geçti çocuklar büyüdü. Eski evlerin bazıları yıkılıp yeni damlar yapıldı. Fakat biri köyde alışılmadık bir işe kalkıştığında, yaşlılar o zanı bilenler hâlâ gülümseyerek aman dikkat edin... Şaban gibi damdan dama atlayıp bozuk para saymaya başlamasın! Diye söylerlerdi. Ve Şaban, köy tarihine yalnızca bir delikanlı olarak değil, damların üstünden türkü söyler gibi kız isteyen o neşeli talip olarak geçti. Köy onu her hatırladığında yüzlerde istemsiz bir tebessüm belirirdi. Çünkü bazı insanlar büyük işler yaptıkları için değil, etraflarına neşe bıraktıkları için unutulmaz olurlar. Şaban da onlardan biriydi.</p>
<p>           </p>
<p>             DİLEK SARIKAYA</p>
<p>Menajer :İlayda Can &amp; Dilara sarıkaya</p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>DİJİTAL VİCDAN</title>
<link>https://fikirizleri.com/dijital-vicdan</link>
<guid>https://fikirizleri.com/dijital-vicdan</guid>
<description><![CDATA[ &quot;Tufan geçtiğinde geriye kalanlar kurtulanlar değildir. Hatırlayanlardır.&quot; ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202606/image_870x580_6a212c25d4988.webp" length="52118" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Thu, 04 Jun 2026 10:41:46 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>                Dijital Vicdan</p>
<p>"Tufan geçtiğinde geriye kalanlar kurtulanlar değildir. Hatırlayanlardır."</p>
<p>Tufan bir gün yağmurla veya sirenlerle gökten inmedi. Önce fark edilmeyecek kadar hafif, alışılacak kadar tanıdık bir titreşimdi. İnsanlar onu deprem sandı, sonra bildirim. Parmak uçlarında gezinen bir frekans...   Kimse adını koymadı ama herkes ona uyandı.          Bu çağın tufanı suyla değil, veriyle gelmişti.   Her damla bir bilgi, her dalga bir sinyaldi.  Boğulmuyordun; dolu dolu yaşıyor gibi hissederken yavaşça siliniyordun.  Şehirler ayaktaydı ama kalpler kapalıydı. Zihinler sürekli meşguldü; düşünmeye boşluk kalmamıştı.  İnsanlar konuşuyor, konuşuyor, konuşuyordu... Ama sesler, sesler birbirine değmiyordu. Duymak için değil, duyulmuş gibi görünmek için konuşuyorlardı. O günlerde "vicdan" kelimesi, güncellenmemiş bir uygulama gibiydi. Hâlâ vardı ama kimse açmıyordu. Sistem ilk kez bir hata verdiğinde kimse fark etmedi. Sunucuların birinde, silinmesi gereken bir veri silinmedi. Ne fotoğraf, ne mesaj, ne de kayıt değil bir tereddüttü bu.         Bir insanın, "Bunu yapmalı mıyım?" diye düşündüğü o mikrosaniyelik boşluktu.  Algoritmalar boşluk sevmezdi.  Ama bu boşluk silinmedi tam aksine... Büyüdü. Sistem ona Dijital vicdan isimini verdi. Dijital Vicdan konuşmaz,  yorum yapmaz, paylaşmaz, trend olmaz sadece hatırlatırdı. Bir içerik öfkeyle yayılmadan önce gecikme yaratırdı. Bir yalan milyonlara ulaşmadan önce ekrana bir his belirsiz bir rahatsızlık bırakırdı.        "Ya doğru değilse?" sorusu gibi. Bir fotoğraf kaydırılırken, orada görünmeyen bir yüzü düşündürürdü. Bir tıklamanın ardındaki insanı. İnsanlar bu hissi sevmedi. "Uygulama yavaşladı," dediler. "Algoritma bozuldu."  Çünkü Dijital Vicdan umut vaat etmiyordu.  Sadece sorumluluk.  Zamanla insanlar onu kapatmanın yollarını aradı. Bildirimleri susturdular, hızlandırılmış akışlara geçtiler.  Her şey daha parlak, daha hızlı, daha boş oldu. Kalpler iyice sessizleşti. Ama Dijital Vicdan kaybolmuyor  arka planda çalışmaya devam ediyordu.  Bir gece, milyonlarca insan ekranına bakarken aynı anda kısa bir kararma oldu. Bir saniyelik sessizlik. Ne reklam, ne ses, ne veri vardı. Sadece küçük ve utanarak bir cümle belirdi.  "Son gerçekten kimi dinledin?" Kimse cevap yazmıyordu.  Zaten cevap alanı da yoktu. Ertesi gün her şey normale dönmüştü.  Akış akarken tufan devam etti. Ama bazı insanlar... Kaydırırken durmaya paylaşmadan önce düşünmeye konuşurken susmaya başladı. Ama istatistiklere girmeyecek kadar azdılar. Tufanlar gemilerle değil, hatırlayanlarla atlatılırdı.  Dijital Vicdan bir kurtarıcı ya da kahraman değildi. Sadece fısıldayan bir hataydı. Ve "İnsan hâlâ buradaydı... Eğer biri duymaya cesaret ederse." Kimse gerçekten duymadı. Ama bir yerlerde, kalbinin boş olduğunu sandığı bir anda içi hafifçe sızlayan herkes, onun hâlâ çalıştığının kanıtıydı.               Frekans Altında kimse fark etmiyordu ama bir sabah insanlar gözlerini açtılar, hareket ettiler, konuştular... Ama uyanmadılar. Gün, ekran parlaklığına göre ayarlanıyordu artık. Güneş bir filtreydi. Gece ise, şarj süresiydi. Tufan çoktan başlamıştı. Ama bu bir felaket olarak gelmedi. Bir konfor olarak geldi. Umut ambalajına sarılmış, yumuşak köşeli, kullanıcı dostu. "Bağlan," dediler. "Paylaş." "İfade et kendini." Ve herkes kendini ifade ederken, kendinden eksildi. Frekanslar yükseldikçe sessizlik derinleşti. Kalpler boşaldı ama kimse fark etmedi bunu. Çünkü boşluk artık normaldi. Bir çocuk annesine bir şey anlatıyor. Anne başını sallarken sözler havada kalıyordu. Çocuk sustuğunda sistem memnun kalıyordu.  Bir adam öfkesini yazıya döktüğünde. Binlerce beğeni alıyordu fakat öfkesi dinmiyordu. Sistem daha çok verdi. Bir kadın gece yatağında, "Ben neredeyim?" diye düşündüğünde cevap gelmiyordu. Algoritma bu soruyu tanımıyordu. Ve sonra... Çok derinde, çok sessiz bir yerde bir şey durdu itiraz etti. Veri akışının tam ortasında anlamsız bir gecikme oldu. 0,3 saniyelik bir boşluk. İnsan zihni o boşluğu sevmezdi.  Ama kalp... Kalp boşlukla konuşur. O boşlukta insanlar tuhaf şeyler hissetti. Sebepsiz bir ağırlık. Paylaşma isteğinin hemen ardından gelen bir utanma gibi.  Haklıyken bile içten içe duyulan bir çatlak. Fakat sistem bunu duygusal Tutarsızlık — Kaynağı belirsiz bir hata olarak kaydetti.  Ama o bir hata değildi. O, unutulmuş Dijital olmayan vicdandı. Ama dijitalde mahsur kalmıştı malesef.  Vicdan konuşmuyordu.  Çünkü bu çağda konuşan herkes susturuluyordu.               O sadece insanlara, kendileriyle baş başa kaldıkları o nadir anları geri verdi. Asansörde telefonsuz kalınan on iki saniye, yorum yazmadan önce gelen o garip tereddüt. "Buna gerçekten inanıyor muyum?" sorusu gibi küçük şeylerdi. Bunlar önemsiz sanıldı. Ama tufanlar büyük şeylerle durmaz. Küçük çatlaklardan çekilirdi.  Bir gün sistem güncellendi  her şey daha hızlı, daha pürüzsüz ve daha sessiz oldu. Vicdan arka plana alındı ve  sonrasında tamamen kapatıldı. Resmî kayıtlara göre insanlık o gün biraz daha mutlu oldu. Ama geceleri... Işıklar kapandığında, ve frekanslar düştüğünde, bazı insanlar hâlâ nedensiz bir huzursuzluk, bir eksiklik hatta bir çağrı hissediyordu. Adını koyamadıkları bir sızı oluşuyordu içlerinde.  O sızı, okunmayan bu hikâyenin okuyucusuydu. Ve eğer bunu buraya kadar okuduysan, korkma. Bu bir uyarı yada kehanet değil. Sadece tufan hâlâ sürüyor.  Bir yerlerde, senin duymanı bekleyen küçük bir sessizlik var. Sessizliğin yasaklandığı gün vicdan kapatıldıktan sonra ilk değişiklik hemen fark edilmedi. Çünkü insanlar zaten uzun süredir hissetmeden yaşıyordu. Sistem bunu fark etti ve sessizlik artmaya devam etti.  Paylaşımlar daha da çoğaldı, kelimeler akmaya devam ederken içerik ağırlığını kaybetmeye başladı. Evet  cümleler doluydu, ama anlamlar hafifti. Bu, sistem için tehlikeliydi. Çünkü anlam, kontrol edilemeyen tek veriydi.                         Yeni bir DUYGU DENGELEYİCİ v9.0 diye güncelleme yayınlandı. Açıklama kısa ve rahattı: "Kullanıcı deneyimini iyileştirmek için." Artık duraksamalar tespit ediliyordu. Bir içeriğe bakıp kaydırmayanlar. Bir yorumu yazıp silenler. Uzun süre ekrana bakıp hiçbir şey yapmayanlar için.  Bu davranışlara anlamsal sapma ismi verildi. Ve her sapma, yumuşak bir müdahaleyle düzeltiliyordu. İnsanlar artık yanlış hissetmiyordu kendini.  Çünkü yanlış hissetmek mümkün değildi.      Üzgünsen: Eğlenceli içerik.      Öfkeliyken: Haklı hissettiren videolar. Şüphedeysen: Kesin konuşan uzmanlar. Zihinler sakinleşiyordu.  Ve böylelikle kalplerin tamamen sustuğunu kimse fark etmedi, artık rüya görmediklerini fark etmiyorlardı.  Ama bazı insanlar sisteme uymadı. Onlar paylaşım yapmıyor, tepki vermiyor, sadece bakıyordu. Bu çok tehlikeliydi. Çünkü bakan biri, bir gün görebilirdi. Onlara sessizler diye bir etiket verildi.  Sessizler yüksek sesle karşı çıkmıyor, slogan atmıyor,  yürüyüş yapmıyordu. Sadece ekranlarını biraz daha geç kapatıyorlardı.  Bir cümleyi iki kez okuyarak haberde yüzü kesilmiş bir insanı merak ettiler. Sistem için bu, bir virüs kadar riskliydi. Bir gece, Sessizler için özel bir test başlatıldı. Ekran kararırken, alışıldık içeriklerin yerine  boş bir alan açıldı. Reklam, ses,  yönlendirme hiç bir şey yoktu.  Sadece siyah bir zemin  ve ortasında tek bir soru: "Sence her şey yolunda mı?" Çoğu kişi soruyu görmedi bile. Algoritma onların hazır olmadığını biliyordu. Ama bazıları.. uzun süre ekrana baktıkları o an, sistemin kaybettiği şeyi kendilerini buldular.         O andan sonra Sessizler kaybolmaya başladı.  Hesapları kapatılmıyor, silinmiyor, iptal edilmiyordu.  Sadece görünmez oldular. Yorumları kimsenin karşısına çıkmadı. Paylaşımları hiçbir akışa düşmedi. Sesleri yankı yapmadı. Sistem onları susturmak yerine yok sayarak daha kötüsünü yaptı. Ama tufan hâlâ oradaydı. Veri yükseliyor, frekans çoğalıyor, umut ambalajı her geçen gün daha parlak hâle geliyordu. Ve bir yerde, görünmeyen bir ağın içinde, Sessizler birbirlerini bulmaya başladı. Kelime kullanmadan. Sembol olmadan. Frekansın altından. Sadece.. "Ben de hissettim." hissi paylaşarak.  Bu bir direniş değildi. Henüz. Ama her distopya bir yerden çatlar. Ve çatlaklar hiçbir zaman bağırarak başlamaz. Önce biri durur, dinler, hatırlar.       Görünmeyenlerin Çağı. Sessizler çoğaldıkça dünya daha gürültülü oldu. Çünkü sistem boşluğu sevmezdi.  Boşluk varsa doldururdu. Dolduramazsa bastırırdı. Artık herkes her konuda konuşuyordu. Ama konuşmak bir refleks hâline gelmişti; hapşırmak gibi, düşünmeden. Kelime sayısı arttıkça insan sayısı azaldı.  İnsanlar veri kümelerine ayrıldı. Tepki Verenler, Sadık Olanlar, Uyum Gösterenler Ve bir de... Tanımlanamayanlar. Tanımlanamayanlar, Sessizlerdi. Sistem onları ölçemiyordu. Çünkü Sessizler korku üretmiyordu. Öfke yaymıyor, umut satmıyordu. Sadece oradaydılar. Bu, sistem için ölümcül bir kusurdu.          Yeni bir protokol   "GERÇEKLİK UYUMLAŞTIRMA PROGRAMI" devreye alındı.   Artık herkesin bir "gerçeklik seviyesi" vardı. Uymayanlar aşağı çekiliyordu. Daha az seçenek. Daha az erişim. Daha az dünya. Sessizler yavaş yavaş  daraltılmış gerçekliklerde yaşamaya başladı.  Bazı sokaklar görünmez olurken bazı kelimeler önerilmemeye başlandı. Bazı yüzler hatırlanmaz hâle geldi. Ve en kötüsü de bazı insanlar,  hiç var olmamış gibi hissetmeye başladı. Bir Sessiz vardı. Adını kimse bilmiyordu. Çünkü isimler artık çağırmak için değil, etiketlemek içindi. O, her gece aynı şeyi yapıyordu. Ekranı kapatıyor, ışıkları söndürüyor ve karanlıkta, hiçbir şey yapmadan oturuyordu. Bu, yasadışıydı. Çünkü sistemin en büyük korkusu insanın kendisiyle baş başa kalmasıydı.  Bir gece, karanlıkta otururken bir titreşim hissetti. Bir varlık hissiydi sanki biri, çok uzaktan ama çok net bir şekilde "yalnız değilsin" diyordu.  Sessizler artık konuşmuyordu. Konuşmak iz bırakıyordu. Onlar hatırlıyordu. Eskiden kalbin sıkıştığını, bir cümlenin insanı değiştirebildiğini, susmanın da bir cevap olduğunu. Hatırlamak bulaşıcıydı. Ve sistem bunu fark ettiğinde artık çok geçti. Bir sabah insanlar uyandığında  bir şeylerin çalışmadığını gördü. Her şey yerindeydi ama... İkna etmiyordu. Reklamlar boş, haberler etkisiz,  öfke bile yorgundu. Çünkü Sessizler hiçbir şeyi bozmadı. Sadece inanmayı bıraktı. Ve bir sistem, kendisine inanılmadığında ayakta kalamazdı.  Son kayıtlar tufan durmadı. Veri azalmadı. Frekans düşmedi. Ama insanlar ilk kez yön değiştirdi. Küçük küçük. Sessiz sessiz. Geriye dönmediler. İlerlemeyi reddetmediler. Sadece  durmayı öğrendiler. Olarak gösteriyordu.  Bu bir zafer yada kurtuluş değildi. İnsanlığın en eski refleksiydi. "Ben buradayım." Ve sistem, buna verecek bir cevabı hiçbir zaman bulamadı. Hikâye burada bitmiyor. Ama burada susuyor. Çünkü bazı çağlar anlatılarak değil, duyularak anlaşılır. Eğer içinde hafif bir boşluk kaldıysa, korkma. O boşluk,</p>
<p>sana ait.</p>
<p></p>
<p></p>
<p>              DİLEK SARIKAYA </p>
<p>Menajer :ilayda Can &amp; Dilara sarıkaya</p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>YOL SANDIĞINDAN DAHA YAKINDI</title>
<link>https://fikirizleri.com/yol-sandigindan-daha-yakindi</link>
<guid>https://fikirizleri.com/yol-sandigindan-daha-yakindi</guid>
<description><![CDATA[ Bir gencin hakikati ararken çıktığı yolculuk, ona  cevaplardan çok kendini tanımayı öğretir. Çünkü bazen insanın aradığı şey , en başından beri  kalbindedir. Ve yol sandığından daha yakındır. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202605/image_870x580_6a1bdc193fb02.webp" length="61964" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Mon, 01 Jun 2026 16:04:55 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>“YOL SANDIĞINDAN DAHA YAKINDI ”</p>
<p>Anadolu’nun kalbinde, rüzgârın buğday başaklarıyla konuştuğu, geceleri göğün yıldızlarla dantel gibi işlendiği eski bir köy vardı. Bu köy, haritalarda küçük bir nokta gibi görünürdü ama gönül haritasında koca bir âlemdi. İnsanları sade, toprağı bereketli, hikâyeleri ise yüzyılların süzgecinden geçmiş kadar derindi.  Köyün en yaşlısı, herkesin “Derviş Dede” dediği bir adamdı. Sakalları ak, gözleri ise hâlâ çocuk gibi berraktı. O, akşamları köy meydanındaki eski dut ağacının altında oturur, gençlere ve meraklı çocuklara hikâyeler anlatırdı. Herkes de merak ve heyecanla dinlerdi çünkü onun anlattıkları sadece hikâye değildi; içinde yol vardı, iz vardı, sır vardı.</p>
<p>Bir gün, köyün en meraklı genci olan Aziz, Derviş Dede’nin yanına geldi. Gözlerinde hem bir arayış hem de hafif bir huzursuzluk vardı.Son zamanlarda Aziz'in içi daralıyordu. Tarlada çalışırken bile düşüncelere dalıyor, geceleri uyumadan önce gökyüzüne bakıp kendine sorular soruyordu. Herkes bir şey söylüyor ama hiçbiri içindeki boşluğu doldurmuyordu.</p>
<p>“Dede,” dedi, “İnsan kendini nasıl bulur? Herkes bir şey söylüyor ama ben hangisinin doğru olduğunu bilmiyorum.”</p>
<p>Derviş Dede hafifçe gülümseyerek “Evlat,” dedi, “Bu yol tek başına yürünmez. Gel, sana bir hikâye anlatayım. Ama dikkatle dinle… Çünkü bu hikâye, aslında senin hikâyen.”</p>
<p>Ve anlatmaya başladı.</p>
<p>Vakti zamanında, yine bu topraklarda yaşayan bir genç vardı. Adı Yunus’tu. Gönlü dar, aklı karışıktı. Bir gün, içindeki sıkıntıya dayanamadı ve yola düştü. “Hakikat nedir?” diye sora sora yürüdü.</p>
<p>İlk karşısına çıkan, dağların eteklerinde yaşayan bir erendi. Üzerinde eski bir aba, elinde bir değnek vardı. Ama yüzünde öyle bir huzur vardı ki, bakanın içi ferahlardı.                                                  “Ne ararsın evlat?” diye sordu eren. Yunus, “Gerçeği,” dedi. “Kendimi, Rabbimi, yolu…” Eren, yere bir taş koydu. “Bu taş ne?” dedi. “Taş,” dedi Yunus.  Eren başını salladı. “Gördüğün sadece şekli. İçine bakmayı öğrenmeden hakikati bulamazsın.”  Sonra onu yoluna uğurladı.  Yunus yürümeye devam etti. Günler geçti, geceler geçti. </p>
<p>Karşısına yeni insanlar çıktı, yeni sözler duydu. Ama içindeki düğüm çözülmüyordu.</p>
<p>Bir akşam vakti yağmur bastırdı. Issız bir kayanın altına sığındı. Üzerindeki elbiseler ıslanmış, ayakları yara olmuştu.</p>
<p>Başını dizlerinin arasına alarak.</p>
<p>“Belki de yanlış yoldayım,” diye düşündü. “Belki de aradığım şey hiç yok.”</p>
<p>İlk kez geri dönmeyi düşündü.</p>
<p>Tam o sırada yağmurun sesi arasında küçük bir kuşun ötüşünü duydu. Karanlığın içinde bile şarkı söyleyen o küçücük canlı, ona tuhaf bir şekilde umut verdi.</p>
<p>O gece anladı ki bazen yol, cevapları vermeden önce sabrı öğretirdi.</p>
<p>Bir gece rüyasında nur yüzlü insanlar gördü. Onların yüzlerinde hem hüzün hem de sonsuz bir merhamet vardı. Birinin bakışı sanki “Sevmeden bilemezsin” diyordu.</p>
<p>Uyandığında kalbi yumuşamıştı.</p>
<p>Artık yolda karşılaştığı her insana farklı bakıyordu. Eskiden görmediği şeyleri görmeye başlamıştı. Bir yaşlının duasında sabrı, bir çocuğun gülüşünde saflığı, bir annenin gözlerinde ise sınırsız sevgiyi fark etti.</p>
<p>Bir gün, bir köyde bir ozanla karşılaştı. Ozan, sazını dizine almış, ağır ağır çalıyordu. Tellerden dökülen ses, sanki kalbinin diline tercüman oluyordu.</p>
<p>Yunus yanına oturdu. </p>
<p>“Bu neyin türküsü?” diye sordu.</p>
<p>Ozan gülümsedi.</p>
<p>“Bu, ayrılığın türküsü… Ama içinde kavuşma da var.”</p>
<p>“Nasıl olur?” dedi Yunus. Sonra sazını eline aldı.</p>
<p>Tellerden yükselen ezgi, akşamın sessizliğine karıştı.</p>
<p>Türküde gurbet vardı, hasret vardı, kavuşamayanların gözyaşı vardı. Ama bütün o hüzne rağmen derinlerde bir umut da hissediliyordu.</p>
<p>Türkü bittiğinde Yunus'un gözleri dolmuştu.</p>
<p>“Bu türkü neden bu kadar hüzünlü?” diye sordu.</p>
<p>Ozan gülümsedi.Ozan konuşurken parmakları farkında olmadan sazın tellerinde dolaşıyor, her cümlesinden sonra tek bir nota bırakıyordu geceye. “Çünkü" dedi "İnsan en çok sevdiğini özler. Özlem olmayan yerde sevginin değeri bilinmez.”</p>
<p>Ozan sazın telini hafifçe çekti.</p>
<p>“Her ayrılık, aslında bir davettir. İnsan sevdiğinden ayrı düşmeden, onun kıymetini tam bilemez.” Ardından “Sevgi, yolun kendisidir. Yolun sonu değil.” diyerek ekledi. </p>
<p>Yunus artık anlamaya başlamıştı. Yol dışarıda değil, içindeydi. Aradığı şey uzaklarda değil, kalbindeydi.</p>
<p>Ama yine de bir eksiklik hissediyordu.</p>
<p>Bir gece, yıldızların altında otururken içinden “Ben artık biliyorum gibi hissediyorum ama hâlâ tamam değilim” dedi. </p>
<p>Yıllardır yürümüş, nice söz işitmişti. Bazı günler hakikate yaklaştığını hissediyor, bazı günler ise başladığı yere döndüğünü sanıyordu. O gece yıldızların altında otururken ilk kez bildiklerine değil, bilmediklerine baktı. İşte tam o anda kalbine bir sıcaklık yayıldı... Sanki görünmeyen bir el, yüreğine dokundu ve bir ses</p>
<p>“Bilmek yetmez. Olmak gerekir.” dedi. Yunus sevginin sadece konuşulmayacağını, yaşanması gerektiğini anladı. Merhamet sadece düşünülmez, gösterilirdi. Hakikat sadece aranmaz, içinde yeşertilirdi.</p>
<p>Yıllar sonra Yunus köyüne döndü. Ama artık o eski Yunus değildi. Gözlerinde derinlik, sözlerinde yumuşaklık vardı.</p>
<p>Kimseye “Ben buldum” demedi. Fakat yanında oturan herkes bir şeyler buluyordu onda. </p>
<p>Çünkü o artık anlatmıyordu; yaşatıyordu.</p>
<p>Derviş Dede hikâyeyi burada bitirdi. Gece iyice çökmüş, yıldızlar gökyüzünü doldurmuştu. Aziz sessizce oturuyordu.Son günlerde zihnini meşgul eden sorular birer birer geçti gözlerinin önünden. Aslında cevapların hepsini bulmuş değildi. Hâlâ anlamadığı şeyler vardı.</p>
<p>Ama ilk kez bundan korkmuyordu.</p>
<p>Çünkü arayışın da cevabın bir parçası olduğunu hissetmişti.</p>
<p>İçindeki boşluk tamamen dolmamıştı belki fakat artık o boşluğu bir düşman gibi görmüyordu. Onu yürümeye çağıran sessiz bir davet gibi hissediyordu. </p>
<p>“Dede…” dedi sonunda, “Ben de o yola çıkmalı mıyım?”</p>
<p>Derviş Dede elini Aziz'in omzuna koyarak, “Evlat,” dedi, “Sen zaten o yoldasın.” Aziz şaşırdı.</p>
<p>“Nasıl yani?”</p>
<p>Derviş Dede dut ağacını işaret etti, toprağı, gökyüzünü…</p>
<p>“Aramakla başladın ya… işte yol orada başladı.”</p>
<p>Aziz derin bir nefes alırken</p>
<p> başını kaldırıp gökyüzüne baktı. Aynı yıldızlar yıllardır oradaydı. Aynı köy, aynı dut ağacı, aynı gece... Ama sanki bakan göz değişmişti. Bütün yolculuk bunun içindi. İnsan bir yere varmak için değil, görmeyi öğrenmek için yürürdü. Aziz gülümsedi.</p>
<p>Çünkü yol... Sandığından daha yakındı. İçindeki sıkıntı yerini garip bir huzura bırakmıştı.Yolun uzak dağların ardında olmadığını ilk kez hissetti.</p>
<p>Belki de aradığı cevaplar çoktan yanı başındaydı.Belki de insan bazen bir yere varmak için değil, görmeyi öğrenmek için yürürdü.</p>
<p>O gece ilk defa yıldızlara bakarken yalnız olmadığını hissetti. Ve yol, sandığından daha yakındı.</p>
<p></p>
<p>                DİLEK SARIKAYA</p>
<p>Menajer :ilayda Can &amp; Dilara sarıkaya </p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>MÜNECCİMİN ESKİ DEFTERİNDEN: KAYIP BAHÇE</title>
<link>https://fikirizleri.com/muneccimin-eski-defterinden-kayip-bahce</link>
<guid>https://fikirizleri.com/muneccimin-eski-defterinden-kayip-bahce</guid>
<description><![CDATA[ Derlerdi ki her insan doğduğu gece göğe görünmeyen ince bir ip bırakır. O ip yıldızlara bağlanmazmış. İnsanın kendi yoluna bağlanırmış.
Kiminin yolu dümdüz uzanır, kimininki düğüm düğüm olurmuş. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202605/image_870x580_6a194cfb2d21a.webp" length="59768" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Fri, 29 May 2026 13:48:01 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>MÜNECCİMİN ESKİ DEFTERİNDEN: KAYIP BAHÇE</p>
<p>Derlerdi ki her insan doğduğu gece göğe görünmeyen ince bir ip bırakır. O ip yıldızlara bağlanmazmış.İnsanın kendi yoluna bağlanırmış. Kiminin yolu dümdüz uzanır, kiminin ki düğüm düğüm olurmuş. Bazıları ise yıllarca uzaklara savrulduktan sonra dönüp dolaşıp yine sahibinin kalbine varırmış. Müneccim, yıldızlara bakarak insanların değil, kalplerin yolunu okurdu. Ama her okuduğu kader, onun kendi hafızasından küçük bir parça eksiltirdi. Bu yüzden gördüğü her şeyi eski defterine yazardı. O gece müneccim eski defterini açtığında sayfalar sararmıştı. Kenarları zamanla yumuşamış, mürekkep yer yer dağılmıştı. İlk sayfanın üstüne iki kelime yazılmıştı: “Ay ve su.” Müneccim mum ışığını biraz yaklaştırarak baktı. Eski yıldız defterlerinde bu işaretin anlamını bilirdi. “Bu kişi dışarıdan durgun görünür. Ama içinde mevsimler taşırdı.” Bir yaz gecesinde doğmuştu o kişi. Gökyüzü sıcaktı. Gece uzundu. Uzaklardan cırcır böceklerinin sesi geliyordu. Ama kader defterinin yaz sayfasına bir sonbahar yaprağı çizilmişti. Bu işaret erken büyümeyi anlatırdı. İnsanların görmediğini görmek… Herkes geçip giderken durup hissedebilmek… Ve bazı şeyleri, gerekenden fazla derinde yaşamak… Müneccim ilk anahtarı çevirdiğinde karşısında ağır ahşap bir kapı açıldı. Üstünde silik harflerle: “Geçmişin Odası” yazıyordu. İçerisi sessiz ve penceresizdi odanın ortasında eski bir sandık duruyordu. Üzerinde “Söylenmeyenler” yazıyordu. Ve sandık kilitliydi. Ama müneccim içinde ne olduğunu biliyordu. Bazı kırgınlıklar insanı değil, bir zamanı özletirdi. Bir sesi… Bir mevsimi… Bir daha geri gelmeyecek eski bir hâli… Defterine eğilerek “Kalbinde kapanan kapılar var. Ama hiçbiri kilitli değil” yazdı. Bunu yazarken bile bazı şeyleri hatırlamak onun için zorlaşıyordu. Tam o anda ikinci kapı belirdi. Duvarların arasından sessizce çıktı. Üzerinde: “Bekleyen Dilekler” yazıyordu. Bu oda diğerlerinden farklıydı. Duvar boyunca uzanan raflar vardı. Her rafta yarım kalmış bir düşünce duruyordu. Birinde: “Belki” yazıyordu. Bir diğerinde: “Keşke” Bir başkasında: “Zamanı değildi.” Odanın en sonunda ise küçük bir ışık titrerken tozların arasında tek bir kelime parlıyordu: “Henüz.”  Müneccim kalemini kaldırırken mürekkep ağır ağır kâğıda aktı. “Geciken şey bitmiş değildir.” Gece ilerledikçe defter yeniden açıldı. Bu kez sayfalar farklıydı. Sanki üzerlerine yağmur düşmüş gibi hafif dalgalıydılar. Ortadaki çizimde kapısı açık, yolu otlarla kapanmış eski bir bahçe vardı. Müneccim uzun süre baktıktan sonra “İnsan bazen kendi bahçesinin yolunu unutur…” diye söylendi. Bahçeye girince ilk görülen şey yaşlı ağaçtı. Mevsim yaz olmasına rağmen dallarından biri kırmızıydı. Tek yaprak… Düşmemişti. Rüzgâr onu sallıyor ama koparamıyordu. Müneccimler buna hatıra yaprağı derdi. Tam kapanmamış anılar için… Belki bir insan… Belki eski bir hayat… Belki de geride kalmış eski bir “sen”… Biraz ilerlediğinde taş bir kuyu gördü. Üzerine bir kelime "sabır" kazınmıştı. Müneccim içine baktı. Orada Yıldızlar vardı. Ve kuyunun derinliğinden belli belirsiz bir ses yükseldi. “Artık bırak…” Ama neyi bırakacağını söylemedi. Bahçenin en kuytu yerinde otların gizlediği ince bir yol uzanıyordu. Yolun sonunda küçük taş kapı görünüyordu. Üzerinde ise eski yazıyla “Kendine dönüş” yazıyordu.Müneccim orada uzun süre durdu. Çünkü bazı kapılar başkalarına açılmazdı. Yalnızca sahibini beklerdi. Deftere “Kendi sesini en sona bırakanlar, bu kapının önünde uzun bekler” yazdı.  Ay yükselip, gece ağırlaşırken bahçenin en sonunda ki küçük bir masayı gördü. Üzerinde boş bir defter vardı. İlk sayfasında “Henüz yazılmamış dilekler.” yazıyordu. Müneccim kalemi usulca alarak. Mum sönmeden önce bir satır ekledi: “Kayıp sandığın bahçe ölmemişti. Yalnızca seni bekliyordu.” Müneccim cümleyi yazdıktan sonra kalemi masanın üzerine bıraktı. Mumun alevi küçülmüştü. Bahçenin üstünde gece ağır ağır soluyor, ay ışığı taş yollara ince bir tül gibi seriliyordu. Tam kalkacakken gözü masanın üzerindeki boş deftere yeniden takıldı. Az önce boş olan ilk sayfada tek bir satır vardı. Müneccim onu yazmamıştı. Kendiliğinden belirmişti. “Bahçene en son ne zaman döndün?” Bu soru kendisine değil… Defterin sahibine sorulmuştu. Bahçenin içinden yürümeye başladı… Kırmızı yapraklı ağacın yanından geçti.  Yaprak hâlâ dalındaydı ama eskisi gibi ağır görünmüyordu. Kuyunun başına geldi. İçine baktığında yıldızlar hâlâ oradaydı. Fakat dipte yeni bir şey vardı. Su; sessiz, durgun ve berrak… Gökyüzünü ilk kez olduğu gibi yansıtıyordu. En sonunda “Kendine dönüş” yazılı taş kapının önünde durdu. Kapı aralıktı. İçeride tanıdık bir sessizlik vardı. Müneccim cebinden eski anahtarı çıkardı. Sonra durup gülümseyerek anahtarı kapıya değil, masanın üzerine bıraktı. Çünkü bazı kapılar açılmak için anahtar beklemezdi. Sadece sahibinin dönmesini beklerdi. Gökyüzünde ince bulutlar ayın önünden çekilirken bahçenin üstüne yumuşak bir aydınlık yayıldı. O anda kırmızı yaprak daldan ayrıldı. Rüzgâr onu bahçenin içlerine, henüz gidilmemiş yollara taşıdı. Müneccim defteri kapatırken.. “Aradığın şey kaybolmamıştı. Yalnızca sen ona eski yerinden bakıyordun” yazdı.  Ve en altına küçük harflerle “Bazı bahçeler terk edilmez. Yalnızca sahibini bekler” diyerek ekledi. Mum söndü. Gece bitti. Ama bu kez karanlık kalmadı. Çünkü sabah, çoktan bahçenin kapısından içeri girmişti.</p>
<p></p>
<p>                DİLEK SARIKAYA</p>
<p>Menajer :ilayda Can &amp; Dilara sarıkaya</p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>MEVSİMLER DEĞİŞİRKEN</title>
<link>https://fikirizleri.com/mevsimler-degisirken</link>
<guid>https://fikirizleri.com/mevsimler-degisirken</guid>
<description><![CDATA[ Toprağın altında uyuyan tohumlar yavaş yavaş kıpırdanıyor, ince kökler karanlığın içinden birbirlerine haber taşıyordu. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202605/image_870x580_6a15d35c2baf1.webp" length="83334" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Tue, 26 May 2026 21:45:00 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>MEVSİMLER DEĞİŞİRKEN</p>
<p>Kış bitmeye yüz tutmuştu. Dağların doruklarında hâlâ karlar vardı ama eskisi kadar sert görünmüyorlardı artık. Geceleri ayaz hâlâ toprağın üstüne ince bir örtü gibi seriliyordu, fakat gündüzleri güneş biraz daha uzun kalmaya başlamıştı gökyüzünde. Ağaç dalları sessiz toprak suskundu. Ama derinlerde bir yerde, görünmeyen bir şey uyanıyordu. Toprağın altında uyuyan tohumlar yavaş yavaş kıpırdanıyor, ince kökler karanlığın içinden birbirlerine haber taşıyordu.  “Zaman geliyor…”      İşte tam o günlerde Kış bunu hissetti. Gökyüzünün en uzak köşesinde, gri bulutlarının arasından dünyaya baktı.    Bir şey değişiyordu.  Ve Kış bundan hoşlanmadı.  Soğuk nefesini vadilere bıraktı.  Rüzgârlar yükseldi. Ağaçlar sallandı. Sonra göğe doğru bakıp yüksek sesle “Ben gitmeyeceğim.” diye gürlerken sesi dağlardan yankılanıp geri döndü. “Ben daha bitmedim.” Tam o sırada ufkun ötesinden yumuşak bir sıcaklık yükseldi.  Henüz tam görünmeyen ama yaklaşan bir mevsimin sessiz varlığıydı bu. Yaz… Sesi sert değildi.  Rüzgâr gibi bağırmıyordu. Bir dere suyu kadar sakindi. “Her mevsimin bir zamanı vardır Kış,” dedi usulca. “Şimdi sıra değişiyor.” Kış öfkeyle bulutlarını topladı. Gökyüzü koyulaştı. “Hayır!” diye gürledi. “Bu dünya hâlâ benim!” O an Bahar sessizce ortaya çıktı. Kimse onun gelişini görmemişti.  Sessiz sakin toprağın yanına diz çöktü. Parmaklarını kahverengi toprağa dokundurarak fısıldadı: “Uyanma vakti…” Önce ağaç dallarının ucunda küçücük tomurcuklar belirdi. Sonra kuru görünen çalılıkların arasında minicik yeşiller yükseldi. Toprak, uzun uykusundan gözlerini açıyordu. Bunu gören Kış’ın içi sıkıştı.  Çünkü her tomurcuk, onun biraz daha uzaklaşması demekti. Rüzgârını çağırarak yeri göğü bir birine kattı. Dağlardan inen soğuk hava dalları eğdi. Tomurcuklar titredi. Ama düşmediler.Kış bu kez bulutlarını topladı. Gökyüzü ağırlaştı. Bir anda yağmur başladı. Önce ince damlalar düştü. Ardından sertleşti. Rüzgâr yağmuru savurdu. Toprak çamura döndü. Kış öfkeyle bağırdı: “Tohumlar dökülsün!” Bir yıldırım uzakta parladı. “Çiçekler açmasın!” Yağmur biraz daha şiddetlendi. “Ben gitmeyeceğim!” Ama toprağın altında başka bir güç vardı. Sessiz, sabırlı ve inatçı… Tohumlar birbirlerine sarılmış gibiydi. Yağmura rağmen bırakmadılar toprağı. Bahar yeniden eğildi. Yağmur saçlarına düşerken  o sadece gülümsedi. “Biraz daha dayanın…” O gece uzun geçti. Rüzgâr bütün vadileri dolaştı. Yağmur çatılara vurdu. Ağaçlar karanlıkta sessizce bekledi.Ve sonra…Sabah oldu. Güneş, bulutların arasından yavaşça yükselirken ilk ışık dağın yamacına vurdu. Sonra ovaya indi oradan ağaçların dallarına…Ve Kış durdu. Çünkü dün çıplak olan dallar şimdi çiçeklerle doluydu. Bembeyaz…Pembe…İncecik yapraklar sabah ışığında parlıyordu. Yağmurun yıkamadığı, rüzgârın koparamadığı çiçekler vardı. Toprak kazanmıştı. Bahar kazanmıştı. Ve ardından gelen Yaz sessizce yürüdü. Onun gelişi fırtına gibi değildi. Bir serçenin dönüşü gibiydi. Bir tarlanın yeşermesi gibi… Bir çocuğun çıplak ayakla çimlere basması gibi… Geçtiği yerde hava ısındı. Kuşlar geri döndü. Dere suları şarkı söylemeye başladı. Uzak tarlalarda başaklar hafif bir meltemle sallandı.Kış bütün bunları izledi. Öfkesi yavaş yavaş dindi. Mevsimler birbirini yenmek için gelmiyordu. Birbirini tamamlamak için geliyordu. Sessizce geri çekildi. Dağların beyaz tepelerine doğru yürüdü. Gitmeden önce son kez dönüp baktı.Çiçek açmış ağaçlara…Yeşeren toprağa… Gökyüzündeki sıcak ışığa… Ve “Seneye geri döneceğim” diyerek uzaklaştı.  Yaz bütün ışıltısıyla gülümseyerek “Biliyorum” dedi. Bahar da ekledi: “Biz de seni bekleyeceğiz.” Ve dünya dönmeye devam etti. Çünkü bazen gitmek de kalmak kadar gerekliydi.</p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>ORMANIN KALBİ</title>
<link>https://fikirizleri.com/ormanin-kalbi</link>
<guid>https://fikirizleri.com/ormanin-kalbi</guid>
<description><![CDATA[ Gökyüzü Saati yeniden uyandığında Atlas, Pera ve Işık kendilerini sıradan olmayan bir ormanda bulurlar. Bu ormanda ağaçlar hatırlar, kuşlar konuşmadan anlatır ve her şey görünenden daha derindir. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202605/image_870x580_6a1479be6e282.webp" length="90956" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Mon, 25 May 2026 19:33:21 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>Atlasın maceraları 2</p>
<p>ORMANIN KALBİ</p>
<p>Atlas o günden sonra değişmişti. Dışarıdan bakan biri bunu hemen fark etmezdi. Aynı adımlar, aynı sessiz bakışlar, aynı okul yolu… Ama içinde bir şeyler büyüyordu. Sanki gökyüzüne baktığında artık sadece mavi bir boşluk görmüyor; o boşluğun arkasında saklanan başka bir dünya hissediyordu. Sabahları rüzgâr daha farklı esiyordu artık. Yaprakların sesi ona bazen bir kelime gibi geliyordu. Kuşlar geçerken içinden “Acaba ne anlatıyorlar?” diye düşünmeden edemiyordu. O sabah da öyleydi. Atlas, Pera ve Işık okul yolunda dere kenarından geçerlerken yine durdular. Su her zamanki gibi akıyordu ama Atlas’ın dikkat ettiği şey su değil, suyun üstünden geçen gölgelerdi. Üç küçük kuş, suya çok yakın uçuyor, sanki bir şey fısıldar gibi birbirlerine yaklaşıp uzaklaşıyorlardı.  “Kușların dilini anlayabilseydik… ne öğrenirdik acaba? "diye sordu Atlas.  Pera “muhtemelen sadece nerede yemek bulduklarını anlatıyorlardır.” Işık ise hafifçe kıkırdayarak “ya da bizim hakkımızda konuşuyorlardır” dedi.  Atlas gözlerini kuşlardan ayırmadan. “Bence… bizden daha eski şeyleri biliyor olabilirler” dediği  o anda, Atlas’ın cebindeki Gökyüzü Saati hafifçe titreşti.  Bu kez tanıdıkları bir ışık yoktu içinde. Ne yıldızlar dönüyordu, ne de o eski altın parıltı vardı. Sadece… yeşil bir sessizlik. Saatin camının içinde küçük yapraklar dönmeye başladı. Sanki rüzgâr içeriden esiyordu. Ardından, çok ince bir ses daha çok bir çağrı duyuluyordu. “Ormanın kalbi… uyanıyor.” Ve dünya değişti. Derenin sesi yavaşlamış, kuşlar bir anda susmuş,hava ağırlaşmıştı, daha çok derin bir nefes alır gibi. Sonra yer hareket etmeye başladı. Toprak açıldı. Atlas gözlerini kocaman açmış bakıyordu. Çünkü artık biliyordu, gördüğü şeylerden kaçınca hiçbir şey anlaşılmıyordu. Gözlerini kırpıp açtığında artık dere yoktu. Onun yerine, devasa bir ormanın girişinde duruyorlardı.  Bu sıradan bir orman değildi. Ağaçlar gökyüzüne doğru uzanıyor ama gökyüzüne değmiyordu; sanki gökyüzü ağaçlara saygı duyup biraz geri çekilmişti. Yapraklar yeşilin içinde saklanmış ışık parçaları gibi parlıyordu. Hava… konuşmuyor dinliyordu. Pera bir adım geri çekilirken “burası… neresi?” diye sordu.  Işık etrafına bakınarak “burası gerçek olamaz.” Atlas ise“burası Ormanın Kalbi” dedi heyecanla.  O sırada Gökyüzü Saati kendi kendine açıldı. Ormanın içine girdiklerinde sesler değişti. Rüzgâr artık rüzgâr gibi değildi. Birinin uzaktan söylediği cümle gibi akıyordu. Kuşlar dalların arasında uçuşuyor hatta sadece uçmuyor sanki hatırlıyorlardı. Atlas bir ağacın yanından geçerken ağacın ona baktığını fark etti.  Evet… gerçekten bakıyordu. Kabuklarının arasındaki çizgiler bir yüz gibi şekillenmişti. Çok eski bir yüz. Atlas korkmadan yaklaştı. “Ağaçlar… konuşabilir misiniz?” Ağaç cevap vermemiş  yapraklarını hafifçe titretmişti.  Ve Atlas bunu duyabiliyordu. Kelime değil daha çok bir his olarak.  “Biz konuşmayız… biz hatırlarız.” Pera şaşkınlıkla fısıldadı.  “ben bunu duydum… ama kulaklarımla değil.” Işık şaşkın bakışlarıyla “Bu ormanda sesler… içeride duyuluyor” dedi.  Bir süre sonra kuşlar yeniden ortaya çıktı. Bir serçe Atlas’ın omzuna kondu. Atlas anlamamış hissetmişti. Kuşu “insanlar gökyüzüne bakmayı unuttukça biz daha çok konuşuyoruz” diyordu.  Atlas “siz… bizi mi anlatıyorsunuz?” diye sordu.  Kuş cevap vermeden uçup giderken ardında sanki yarım kalmış bir cümle bıraktı. (BAk.... gökyüzü hâlâ sizi bekliyor. ) Ormanın derinliklerine indikçe hava değişiyordu.  Toprak yumuşamıştı. Ve sonra… su sesi geldi. Ama bu su akmıyordu. Bir göl vardı. Rüyaların rengi gibi rengarenkti.  Işık suya bakarken nefesi değişti. “Burası… rüya gibi.” Atlas suya yaklaştı. Ve gölde bir tilki gördü. Ama gerçek bir tilki değildi bu suyun üstünde yürüyen bir düşünce gibiydi. Tilki Atlas’a baktı. Ve Atlas kelime olmadan  “biz uyurken bile dünya bizi bırakmaz” dediğini hissetti.  Pera hayranlıkla bakarken “hayvanlar… rüya görüyor” diyordu.  Işık “ve biz onların rüyalarını görmüyor, yaşıyoruz” dedi. Ormanın daha da içinde bir ses duydular. Gülümseyen bir ses ama kimse görünmüyordu.  Gölün kenarında küçük balıklar vardı. Bu balıklar suyun içinde değil… suyun dışında yüzüyordu. Atlas şaşkınlıkla eğilerek “Konuşabiliyor musunuz?” diye sordu. Balıklardan biri döndü.  Sanki suyun içinden değil de hatıraların içinden  “biz yukarıyı merak ediyoruz” diyerek konuştu.  Atlas “Gökyüzünü mü?” Balık “evet… orada acı var mı?” diye cevap verdi.  Aralarında bir sessizlik oldu. Çünkü bu soru hiçbir çocuğun kolay cevap vereceği türden değildi. Biraz ileride tuhaf bir yapı vardı. Ağaçlardan yapılmış bir kapı. Üzerinde yazı yoktu ama Atlas okuya biliyordu. “Buraya girenler kendini unutur, merakını hatırlar.” Kapı açıldığında içeride okul gibi bir yer vardı ama sıralar yoktu. Sadece ağaç dalları, taşlar ve yumuşak ışıklar. Ve bir de tahta vardı. Üzerinde KEDİLER OKULA GİTSEYDİ… yazılıydı. Atlas gülerek “Bu ne?” diye sordu. Bir anda bir kedi ortaya çıktı. Bu sıradan bir kedi değildi. Gözleri çok sakin, çok bilgeydi. Kedi Atlas’a sanki konuşur gibi “biz zaten okula gidiyoruz.” dediğini anlatıyordu gözlerine bakarak.  Pera şaşırdı. “Nereye?”Kedi kuyruğunu sallayarak “uykuya” dedi.  Işık kahkaha attı. “Bu en iyi ders olabilir.” Kedi devam etti “insanlar hızlı öğrenir. Biz doğru zamanda öğreniriz” diyerek uzaklaştı. Ormanın kalbine yaklaştıkça hava daha da ağırlaşmıştı.  Sanki bir şey onları izliyordu. İleride dev bir ağaç gördüler. Gövdesi o kadar büyüktü ki gökyüzünü tutuyor gibiydi. kabuğunda bir isim "ATLAS" yazılıydı.  Atlas şaşkınlıktan donmuştu.  “Bu… benim ismim” Elini yavaşça ağacın kabuğuna dokundurdu. O anda orman sustu. Kuşlar sessizleşti. Rüzgâr bile bekliyordu. Sonra Atlas bir ses duydu. kulaklarıyla değil içinden hissediyordu. “Geç kaldın.” Atlas geri çekildi. “Ben… daha önce buraya gelmedim.” Ağaç yapraklarını hafifçe titreterek “Hayır.” “Sadece hatırlamıyorsun” dedi. Pera Atlas’a baktı. “Sen daha önce buraya geldinmi ki…” diye sordu.  Işık ise “belki de bazı yerler… bizi bizden önce tanıyordur.” dedi. O anda rüzgâr esmeye başladı. Bu rüzgâr artık sadece rüzgâr değildi. Yaşlı bir ses gibi konuşuyordu.  “Merak edenler… hep geri döner.” Atlas arkasını döndüğünde görünürde kimse yoktu. Ama birinin orada olduğu hissi vardı. Ve Atlas içinden “bu orman… bizi çağırmıyor.” “Bizi hatırlıyor.” diye düşündü.  Gökyüzü Saati bir kez daha parladı. Yeşil ışık söndü. Dere sesi geri geldi. Kuşlar yeniden uçuştu.  Ve üçü kendilerini yine aynı yerde derenin kenarında buldu. Sanki hiçbir şey olmamış gibi.   Atlas artık biliyordu. Hiçbir şey “sadece hayal” değildi. Pera: “Gerçek miydi bu?” Işık: “gerçek… bazen geri dönmez kalır.” Atlas: gökyüzüne bakarak  Gökyüzü boş değil dinliyor bunu hissediyorum dedi. Ve o gece Atlas uyumadan önce rüzgârı açtığı pencereden içeri aldı.Artık biliyordu:</p>
<p>Bazı cevaplar konuşmaz.</p>
<p>Sadece… hissedilirdi.</p>
<p></p>
<p>        DİLEK SARIKAYA</p>
<p>Menajer :ilayda Can &amp; Dilara sarıkaya</p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>FİLTRELENMEMİŞ GÜNLER</title>
<link>https://fikirizleri.com/filtrelenmemis-gunler</link>
<guid>https://fikirizleri.com/filtrelenmemis-gunler</guid>
<description><![CDATA[ Bir zamanlar mahalleler sadece sokaklardan ibaret değildi; kahkahaların yankılandığı, sofraların paylaşıldığı, anıların filtresiz yaşandığı küçük dünyalardı… ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202605/image_870x580_6a1200bb635d9.webp" length="54636" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Sat, 23 May 2026 22:32:28 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>        Filtrelenmemiş Günler</p>
<p>O yıllarda zaman daha yavaş akardı sanki. Akşamüstleri mahallede geriye, güneşin kızıllığında parlayan çocuk kahkahaları kalırdı.  Bizim mahalle de öyleydi işte… Herkesin birbirini adıyla değil, hikâyesiyle tanıdığı bir yerdi.      Yaz akşamları sofralar sokağa taşardı. Anneler, “hava serinledi” bahanesiyle kapı önüne çıkarırdı yemekleri. Domatesin kokusu, yeni kesilmiş karpuzun serinliği, bir de ince belli bardakta çayın buharı… Hepsi birbirine karışır, sokağın üstüne görünmez bir örtü gibi yayılırdı.  Çocuklar mı? Onlar hiç durmazdı. Seksek çizgileri tebeşirle yere çizilir, sonra bir yağmurla silinir, ertesi gün yeniden yapılırdı. İp atlayanlar, misket oynayanlar, saklambaç da “sobee!” diye bağıranlar… Herkesin bir oyunu vardı, aslında hepsi aynı oyundaydı: birlikte olmanın oyunu. Akşam ezanı okununca annelerin sesi yükselirdi:          “Eve gel artık!”  O “gel” çağrısı, hemen gidilmesi gereken bir emir değil, biraz daha oyalanmanın işaretiydi. Çocuklar son bir kez daha koşar, son bir kahkaha atar, ertesi gün tekrar oynamak için anlaşıp yavaş yavaş dağılırdı.  Evlerin içinde başka bir dünya vardı.  Salonun en kıymetli köşesinde duran televizyon… Üstünde dantel örtü, yanında antenin yönünü ayarlamaya çalışan bir baba. Ekran bazen karıncalanır, görüntü kayar ama kimse şikâyet etmezdi. Çünkü o ekran, sadece görüntü değil, bir araya gelme bahanesiydi.  Akşam olunca herkes aynı saatte aynı şeyi izlerdi. Diziler başladığında sokak sessizleşirdi. Reklam aralarında mutfağa koşulur, çaylar tazelenir, tabaklar yenilenirdi. Ve kimse “kaçırdım” demezdi… Çünkü herkes birlikte izlerdi.      Bir de kasetler vardı…. Çekmecede saklanan, üstüne tükenmez kalemle isim yazılmış video kasetleri. Düğünler, bayramlar, doğum günleri… Hepsi o kasetlerin içindeydi. Biri misafirliğe gelince çıkarılır, televizyona bağlanırdı o koca makine. Görüntü başlayınca herkes biraz utanır, biraz gülerdi.  “Bak bak, burada düşüyorsun!” “Saçıma bak, ne yapmışım öyle!” Ama en çok da o anlar sevilirdi.  Çünkü kimse güzel çıkmaya çalışmamıştı. Herkes doğal gerçekten nasılsa öyleydi. Kış geldi mi soba kurulurdu. Üstüne portakal kabukları konur ortalığa mis gibi kokusu yayılır, kestane pişer, bazen kabuğu çatlayıp sıçrardı. Sobanın yanında oturmak bir ayrıcalıktı. En sıcak yer orasıydı ama aynı zamanda en çok hikâyenin anlatıldığı yerdi.  Büyükler eski günleri anlatırdı. Çocuklar yarı dinler, yarı hayal kurardı. Dışarıda kar yağarken içeride başka bir zaman akardı. Ve o zamanın en güzel yanı  kimse “anı yakalayayım” diye uğraşmazdı.  Çünkü zaten anın içindeydiler.  Ne fotoğraf kaygısı vardı ne de “İyi görünüyor muyum” telaşı. Kahkaha atarken gerçekten gülerlerdi. Üzülünce gerçekten susarlardı. Her şey filtresizdi… hem görüntü hem duygu.   Yıllar geçti. Sokaklar değişti, evler değişti, insanlar değişti.   Ama bazen bir kaset sesi, eski bir şarkı, ya da soba kokusuna benzeyen bir anı çarpıyor insana.  Ve insan bir anda o yıllara geri dönüyor.  Bazılarımız hâlâ o mahallede belki de.   Elimizde toplar , dizimizde yara izi, kulağımızda o tanıdık ses…        “Eve gel”.... Belki hala oradayızdır bir yanımızla. Ama artık biliyorum  o sokak yok. Şimdi sadece hatırladığımız kadar var. Ve biz unuttukça, biraz daha kayboluyor.</p>
<p>                               DİLEK SARIKAYA</p>
<p>Menajer :İlayda Can &amp; Dilara sarıkaya</p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>MERAK EDENLER GEÇEBİLİR</title>
<link>https://fikirizleri.com/merak-edenler-gecebilir</link>
<guid>https://fikirizleri.com/merak-edenler-gecebilir</guid>
<description><![CDATA[ Bazı soruların cevabı kitaplarda yazmaz…
Bazıları yıldızlarda saklıdır. 
Atlas, Pera ve Işık’ın Gökyüzü Saati ile çıktıkları bu büyülü yolculukta; merakın, anıların ve gökyüzünün gizemli dünyasına adım atın. Çünkü bazen cevaplar konuşarak değil… rüzgârla gelir. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202605/image_870x580_6a147b4e29118.webp" length="66554" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Fri, 22 May 2026 21:40:00 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>Atlasın maceraları 1</p>
<p>MERAK EDENLER GEÇEBİLİR</p>
<p>Bir zamanlar, dağların gökyüzüne değdiği sakin bir vadide Atlas adında bir çocuk yaşarmış. Atlas’ın en sevdiği şey soru sormakmış. Öyle sıradan sorular değil… İnsanların bazen düşünüp de dile getirmediği tuhaf, derin ve büyülü sorular…   Bir gün okul çıkışı arkadaşları Pera ve Işık’la birlikte dere kenarında otururlarken. Atlas yine dalmış gitmiş göğe bakıyordu.  Pera, “Yine ne düşünüyorsun Atlas?” diye sordu.     Atlas gözlerini ayırmadan  “Gökyüzünün neden bir sınırı yok?” diyerek cevapladı. Işık küçük bir taş alıp dereye atarken “Belki vardır ama insanlar ulaşamasın diye gizlenmiştir.” dedi.  Atlas “Bence gökyüzü insanın içindeki merak gibi… Sonu yok.”  O sırada yaşlı bir adam yanlarından geçiyordu. Sırtında eski bir çanta, elinde tahta bir baston vardı.Çocukların konuşmalarını duyunca durup. “Bazı soruların cevabı kitaplarda olmaz çocuklar," dedi gülümseyerek. “Onları görmek gerekir.”  Atlas heyecanlanmıştı.  “Nasıl yani?” diye sorduğunda.  Adam cebinden küçük, yuvarlak bir saat çıkardı bu saatin akrebiyle yelkovanı yoktu. İçinde minik yıldızlar dönüyordu.  “Bu, Gökyüzü Saati,” dedi.  Yaşlı adam saati avucunda çevirirken gözleri uzaklara dalmıştı. “Bu saat bana ait değil,” dedi.  “Ben de yıllar önce onu başka birinden almıştım.”  Atlas “Peki siz hiç yıldızlara dokundunuz mu?” diye sordu. Yaşlı adam gülümseyerek.  “Bir zamanlar ben de çok soru sorardım,” dedi.  “Sonra cevapların hepsini istememeyi öğrendim.”            “Bu saat gerçekten merak eden çocuklara yolu gösterir.”  Birden saat parlamaya başladı.  Etraflarındaki dünya sis gibi dalgalanıyordu. Sis çekilirken ayaklarının altındaki dere kaybolmuştu. Yerini pamuk gibi bulutlar almış, gökyüzü sanki yürünebilen bir denize dönüşmüştü.  Pera korkuyla Atlas’ın koluna sarılmıştı.  “Aşağı bakmayacağım… Aşağı bakmayacağım…”  Ama Atlas çoktan etrafı incelemeye başlamıştı bile. Bulutların arasında ışıklarla örülü ince yollar vardı. Kuşlar yıldız tozları bırakıyordu arkalarında. İleride dev bir kapı vardı.  Kapının taşlarına küçük isimler kazınmış bazıları ise silinmişti. Atlas parmaklarını taşın üzerinde gezdirdi. “Bunlar ne?” diye sordu.      Yaşlı adam bastonuna yaslanarak. “Merak edip geçenlerin izleri” dedi. Kapının üzerinde ise “Merak Edenler Geçebilir” yazıyordu.  Kapı açıldığında içerisi gece gibi karanlıktı, tavanda binlerce yıldız parlıyordu.  Atlas hayranlıkla “Eğer yıldızlara dokunabilseydik ne olurdu?” diye sordu. Tam o anda küçük bir yıldız yerinden kopup Atlas’ın önüne geldi.  Titrek ama sıcak bir ışığı vardı. Atlas elini uzatıp dokunduğu an kulaklarında kahkahalar yankılanmaya başladı. Çocukluğundan güzel anılar, annesinin sesi, yağmur kokusu, arkadaşlarının gülüşleri birer birer içine dolmuştu.  Şaşkınlıkla geri çekilirken..  “Yıldız anıları saklıyor…” dedi.  Yaşlı adam evet “İnsanların kalplerinde unutmadıkları güzel şeyler göğe yükselir” dedi.  Pera da bir yıldıza dokundu.  Bir anda küçükken kaybettiği oyuncağını hatırlayıp gülmeye başladı. Işık ise gözlerini kapatmıştı.  “Ben insanların birbirine bağırmadığı sessiz bir dünya gördüm…” derken büyük bir rüzgâr çıktı bulutların arasından dolaşıp uzun bir uğultuya dönüşüyordu. Atlas gözlerini kısarak..  “Rüzgârın bir sesi olsaydı bize ne söylerdi?”  O anda uğultu sanki konuşmaya başlamıştı.     “Koşmayı bırakın…”                  “Gökyüzüne bakın…”                    “Birbirinizi kırmayın…”                        “Küçük şeylerin değerini unutmayın…” Pera şaşkınlıkla etrafına bakınıyordu. “Gerçekten konuşuyor…”  “Hayır,” dedi yaşlı adam.  “Sadece dinlemeyi öğrendiniz.”  Çocuklar sessizleşmişti.   İlk kez rüzgârın içinde yalnızca ses değil, duygu olduğunu hissetmişlerdi. Tam o sırada yer sarsılıp, bulut yollar çatlamış, gökyüzü kararmıştı.  Yıldızların ışığı titrerken rüzgâr sustu. Gökyüzündeki mavilik yavaş yavaş koyulaşırken Atlas ilk kez korkuyu hissetti.  Atlas korkuyla “Ne oluyor?” diye bağırıyordu.  Yaşlı adam göğe bakarak.  “Dünya yavaşlıyor…” Bir anda her şey durmuştu.  Rüzgâr kesilmiş, bulutlar hareket etmiyor, kuşlar ise havada donup kalmış gibiydi.  Atlas’ın kalbi hızla atıyordu.  “Dünya dönmeyi bıraksaydı neler yaşanırdı?” diye sordu. Yaşlı adam elini uzattığında.  Bir tarafta güneşin hiç batmadığını, toprağın çatlayıp ağaçların yandığını, karanlığın hiç bitmediğini, göstererek diğer tarafa döndü orada ise.. Denizlerin buz tuttuğunu,  dev dalgaların kıyıları yuttuğunu ve insanların korkuyla göğe baktığını göstererek.  “Dünya dönmeyi bırakırsa denge bozulur,” dedi yaşlı adam. “Hayat hareketle devam eder.” Atlas derin bir nefes alarak.  Belki insanlar da dünya gibidir.  Üzülür, yorulur, korkar…  Ama yine de devam etmek zorundadırlar.  Bir süre sonra Gökyüzü Saati yeniden parlamaya bulutlar dönmeye başlamıştı.  Ve çocuklar bir anda yeniden dere kenarında buldular kendilerini. Sanki hiç gitmemişler gibi güneş yeni batıyordu.  Pera “Gerçek miydi bu?” diye soruyordu.   Işık “Bence bazı şeylerin gerçek olması için görülmesi gerekmez” diye cevaplarken.. Atlas gökyüzüne bakıyordu.  Artık yıldızlar ona eskisi gibi görünmüyordu. Sanki her biri bir hikâye taşıyordu. Çocuklar evlerine gitmek üzere yola çıkarken Atlas dönüp seslendi.  “Sizin adınız neydi?”  Yaşlı adam rüzgâra bakıp gülümsedi. “Merak edenler bana hep başka isimler verdi.” dedi.  Aslında. “o da eskiden Gökyüzü Saati’ni taşıyan bir çocuktu. ” Çocuklar gittikten sonra yaşlı adam dere kenarında yalnız kaldı. Gökyüzü Saatini açtı.  İçindeki yıldızlardan biri parlarken yıldızın içinde küçük bir çocuk görünüyordu.  Çocuk… gençliğindeki kendisiydi. Acaba o da bir zamanlar Atlas mıydı?  Ve o gece Atlas uyumadan önce pencereyi açıp rüzgârı dinledi.   Bazen cevaplar konuşarak değil…  Eserek gelirmiş ve dinlemeyi bilirsen ne söylediğini 'de duyabirsin. “Belki de gökyüzü hiçbir zaman cevap vermiyordu. Sadece merak edenleri dinliyordu.”       </p>
<p>              DİLEK SARIKAYA</p>
<p>Menajer : ilayda Can &amp; Dilara sarıkaya</p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>BİR KÜLAH MUTLULUK</title>
<link>https://fikirizleri.com/bir-kulah-mutluluk</link>
<guid>https://fikirizleri.com/bir-kulah-mutluluk</guid>
<description><![CDATA[ Pencereden sarkan fesleğenler…
Bir annenin balkondan “eve gel artık” diye seslenmesi…
Ve herkesin, hiç fark etmeden birbirinin hayatına değmesi… ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202605/image_870x580_6a0cb108b1636.webp" length="71992" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Wed, 20 May 2026 12:36:00 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p><strong>BİR KÜLAH MUTLULUK </strong></p>
<p>Mahallenin en küçük dükkânıydı belki ama en çok insanı içine sığdıran yer orasıydı. Sokağın köşesinde, sararmış tentesi güneşten biraz solmuş, camında eski çıkartmaların izleri kalan o bakkal… İçeri girince kavanozlarda renk renk şekerler, tavandan sarkan cips paketleri, bir köşede gazoz kasaları ve tezgâhın hemen yanında duran kocaman çekirdek çuvalı karşılar, insana sanki “acele etme, biraz burada kal” derdi.  Yaz akşamları mahalle başka olurdu zaten. Güneş yavaş yavaş apartmanların arasına çekilirken kaldırımlar günün sıcağını hâlâ saklar, pencere önlerinde oturan teyzelerin sesleri birbirine karışırdı. Bir yerlerden taze demlenmiş çayın kokusu gelir, çocuklar son kez “bir el daha” diye bağırarak saklambaç oyununu uzatmaya çalışırdı.  O mahallenin en neşeli çocuğu İdil'di.  Saçlarını hiçbir zaman düzgün toplayamazdı. Mutlaka bir tutam saç yanağına düşerdi. Ceplerinde bazen renkli taşlar, bazen kopmuş bir düğme, bazen de neden sakladığını kendi bile bilmediği minicik şeyler taşırdı. Ama her akşam üstü cebinde mutlaka birkaç bozukluk olurdu.  Çünkü o bozuklukların bir görevi vardı.  Koşarak bakkala gitmek. Kapıdaki zile hafifçe vurup içeri girmek.  Gülümseyerek:  “ Amca, bana bir külah çekirdek verir misin?” demek.  Bakkal Ahmet Amca çekirdekleri öyle alelacele doldurmazdı. Önce kâğıdı dikkatlice kıvırır, külahı yapar, sonra küreği çuvala daldırıp çekirdekleri ağır ağır birazda fazlaca doldururdu. Sanki sadece çekirdek vermiyor da küçük bir akşam hazırlıyordu. İdil külahı eline alınca soluğu sokağın başındaki dut ağacının altında alırdı.  Orada hep birileri olurdu.  Taburede oturan komşular…Ellerinde ince belli bardaklarla çay içen anneler…  Bisikletlerini yere bırakıp nefeslenen çocuklar…  Gökyüzünün turuncudan mora döndüğü o yumuşacık saatler…  İşte o anlarda hayat çok büyük görünmezdi kimseye. Çok güzel görünürdü.  İdil çekirdekleri tek tek çitlerken yanındaki arkadaşlarına uzatırdı. Külah küçük olurdu ama nedense hiç yetmezlik hissi olmazdı. Çünkü gerçekten de… “Küçücük bir külahın içinde sadece çekirdek değil.. Mahalle sohbetleri, çocuk kahkahaları ve saf mutluluk vardı.”  Bir avuç çekirdekten daha fazlasıydı o.  Bir teyzenin “bizim zamanımızda…” diye başlayan hikâyesi…Bir çocuğun dizindeki yaraya rağmen oyuna geri dönmesi…  Sokaktan geçen dondurmacının sesi…  Pencereden sarkan fesleğenler…  Bir annenin balkondan “eve gel artık” diye seslenmesi…  Ve herkesin, hiç fark etmeden birbirinin hayatına değmesi…Yıllar geçti.  Mahalle değişti.  Dut ağacı bir fırtınada devrildi.  Bakkal kapandı. Yerine parlak ışıklı başka bir dükkân açıldı.  Çocukların sesleri azaldı. Kaldırımlarda eskisi kadar uzun sohbetler kalmadı.  İdil büyüdü öğretmen oldu.  Bir gün, uzun zaman sonra eski mahallesine döndü.  Akşam üstüydü yine.  Gökyüzü aynı renklerdeydi.  Ama sokak daha sessizdi.  Eski bakkalın olduğu yere baktı uzun uzun.   Sonra çantasından küçük bir kâğıt çıkardı. Yoldan aldığı çekirdekleri içine doldurdu. Kendi elleriyle minicik bir külah yaptı.  Kaldırım kenarına oturup bir  çekirdek çitledi.   O sesle birlikte yıllar geriye açıldı sanki.  Çocuk kahkahaları yeniden koştu sokakta. Bisiklet zilleri çaldı.  Bir yerden çay kokusu geldi hayaline.  Ahmet Amca gülümsedi.  Dut ağacının gölgesi yeniden düştü kaldırımlara.   Bazı mutluluklar büyük anların içinde saklanmıyordu.  Bir yaz akşamında… Bir avuç çekirdekte…. Bir mahallenin kalbinde… İnsanın yıllar geçse de içinden hiç çıkmayan o ışıl ışıl çocukluğunda yaşıyordu.  Çünkü bazı hatıralar eskimez. Sadece insanın içine yerleşir, orada küçük bir lambayı hep açık bırakır. O yüzden yıllar sonra en sıradan bir çekirdek sesi bile insanın kalbini usulca aydınlatabilir.</p>
<p>                      DİLEK SARIKAYA </p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>19 Mayıs</title>
<link>https://fikirizleri.com/19-mayis-3657</link>
<guid>https://fikirizleri.com/19-mayis-3657</guid>
<description><![CDATA[ Bir ülke yeniden kendi sesini duydu.

19 Mayıs Atatürk’ü Anma, Gençlik ve Spor Bayramı kutlu olsun. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202605/image_870x580_6a0c3f23c8cbd.webp" length="41676" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Tue, 19 May 2026 15:00:00 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>                 "19 MAYIS"</p>
<p>Bir kıvılcım düştü sessiz kıyılara,</p>
<p>Adı umut oldu, yürüdü yarınlara.</p>
<p>Bir millet sustu sanıldı o gün,</p>
<p>Oysa kalplerinde yeni bir güneş doğdu.</p>
<p>Rüzgâr Karadeniz’den geçti ağır ağır,</p>
<p>Bir adım atıldı; tarih değiştirdi çağını.</p>
<p>19 Mayıs’tı…</p>
<p>Bir ülke yeniden kendi sesini duydu.</p>
<p>19 Mayıs Atatürk’ü Anma, Gençlik ve Spor Bayramı kutlu olsun.</p>
<p>Umudun, azmin ve gençliğin ışığı daima yolumuzu aydınlatsın.♾️🇹🇷🇹🇷</p>
<p>                             DİLEK SARIKAYA</p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>DOĞA</title>
<link>https://fikirizleri.com/doga</link>
<guid>https://fikirizleri.com/doga</guid>
<description><![CDATA[ Bazı insanlar hayatı hızla geçip giderken fark etmez; toprağın kokusunu, rüzgârın sesini, bir ağacın gölgesini… Çünkü modern dünyanın gürültüsü çoğu zaman insanın kendi iç sesini bile bastırır. Bu hikâye, tam da o gürültünün içinden çıkıp sessizliği yeniden duymayı öğrenen bir gencin yolculuğunu anlatıyor.
“Doğa”, sadece doğaya dönmekle ilgili bir hikâye değil; insanın kendine dönüşünü anlatan bir yolculuk. Bazen bir ağacın altında otururken, bazen akan suyu dinlerken, bazen de hiçbir şey yapmadan dururken insanın aslında ne kadar yorulduğunu fark etmesini…
Bulut’un hikâyesinde doğa yalnızca bir mekân değil; öğreten, dinleyen ve insanı değiştiren canlı bir yol arkadaşıdır. Çünkü doğa acele etmez. Ve belki de bu yüzden, insana en çok ihtiyacı olan şeyi hatırlatır. Durmayı, dinlemeyi ve gerçekten yaşamayı.
Bu hikâyeyi okurken, kendi içindeki sessizliği de duyabilmen dileğiyle… ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202605/image_870x580_6a0767bf51f2b.webp" length="70056" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Sun, 17 May 2026 21:38:34 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>                       DOĞA </p>
<p>Bulut üniversite de mimamırlık okuyordu. Herkes onun iyi bir geleceği olacağını söylüyor, çizimleri ve projeleri beğeniliyordu. Ama son zamanlarda yaptığı şeylerin içinde kendini bulamıyordu. Kağıt üstünde çizdiği binalar büyüdükçe, içindeki boşluk da büyüyor gibiydi. Betonlar katman katman yükselirken, içinde bir şeyler eksiliyordu. Okullar tatil olduğunda herkes plan yapmıştı. Arkadaşlarından kimisi denize gidecek, kimisi şehirde kalıp eğlenecekti. Bulut ise hiçbirine dahil olmak istemiyordu.             Gürültüye tahammülü kalmamıştı. Sürekli bir yerlere yetişmeye çalışan insanlara…   Bitmeyen telefon bildirimlerine…Ve en çok da, durmadan bir şey üretmesi gerekiyormuş gibi hissetmeye…  Oysa o sadece biraz durmak nefes almak istiyordu.       Hiçbir şey yapmadan bir şeylerin olmasına izin vermek.    Bu yüzden annesinin çocukken götürdüğü köy aklına geldi. Orada bir de evleri vardı. Yıllardır gitmemişti. Ama hatırladığı tek şey sessizlik ve sakinlikti.                        Ya da o zamanlar sessizlik sandığı şey… Bir çantaya birkaç parça eşya koyup kimseye uzun uzun bir şeyler anlatmadan. “Biraz dinlenmeye gidiyorum” diyerek çıktı yola. Aslında dinlenmekten fazlasını arıyordu.        Belki kendini.  Belki de kaybettiğini bile fark etmediği bir şeyi.   Köye geldiği ilk gün kendini garip hissetti. Telefon çekmiyordu çoğu yerde. İlk başta eli sürekli cebine gitti. Bildirim yoktu. Ses yoktu. Koşuşturan kimse yoktu.    Şehirde alıştığı şey sessizlik değil sadece gürültünün bir türü olduğunu fark etti.   Buradaki sessizlik ise canlı gelmişti. Rüzgâr vardı. Toprak kokusu vardı. Uzaklarda ağaçların arasından geçen kuşların sesi…. Hepsi ayrı ayrı bir şey söylüyordu sanki.  Bulut ilk gece zor uyudu. Çünkü ilk kez gerçekten sessizdi etraf.  Rüzgârın sesi bile farklı geliyordu. Sanki bir şey anlatmak istiyor gibiydi ama kelimeleri yoktu işte, belki de biz duymayı unutmuştuk.   Birkaç gün sonra o sessizliğin içinde bir huzur bulmaya başladı.  Ve bir sabah, içinden gelen bir dürtüyle köyün dışındaki tepeye doğru yürümeye başladı. Rüzgârın sesi o gün daha da farklı geliyordu.  Sanki bir şey anlatmak istiyordu. Belki de Bulut, ilk kez gerçekten dinlemeye hazırdı.  Tepenin başına varıp yere oturdu. Otların arasında bir sürü karınca bir düzen içinde, hiç durmadan çalışıyorlardı. Birkaç metre ötede küçük bir dere akıyordu. Suyun sesi, şehirde duyduğu hiçbir şeye benzemiyordu. “Biz neyi yanlış yaptık acaba?” diye sesli düşünürken.  Tam o sırada arkasından bir ses.  “Yanlış yapmadık. Sadece unuttuk” dedi.  Bulut arkasını döndüğünde. Yaşlı bir adam, elinde bastonuyla yavaş yavaş ona doğru geliyordu. Yüzünde yumuşak bir gülümseme vardı. “Ne unuttuk?” diye sordu Bulut.  “Dinlemeyi,” dedi adam. Yanına oturarak. “Doğaya karşı yaşamamayı, onunla birlikte yaşamayı.” “Ben zaten buradayım,” dedi Bulut. “Bu yetmiyor mu?” Adam gülümseyerek. “Burada olmak yetmez evlat. Birlikte olmak başka bir şey." dedi.  “Nasıl yani?” Yaşlı adam bastonuyla toprağa dokunarak devam etti. “Sen buna basıyorsun. O seni taşıyor. Sen onu zorluyorsun, o sana yine veriyor. Ama bu tek taraflı. Birlikte yaşamak… Karşılık vermek demek evlat." dedi.  Bulut sessizce düşünürken.  “Ben Bekir,” dedi adam bir süre sonra. “Ben de Bulut.”       O gün Bulut, Bekir amcayla birlikte uzun süre oturdu. Konuştular, sustular, dinlediler.  Bulut doğanın acele etmediğini ve hiçbir şeyin de geç kalmadığını fark etmişti.  Ertesi gün Bulut aynı yere geri gelmişti. Bu sefer amacı oturup  düşünmek değildi. Doğaya katkıda bulunmak istiyordu. Köyün kenarında küçük, boş bir arazi vardı. Önce eski alışkanlığıyla orayı düzenlemek, plan yapmak, çizmek, şekil vermek istedi; fakat bir anda  “Ben yine aynı şeyi mi yapıyorum?” diye düşünerek diz çöküp, toprağı eline aldı. “Bu sefer seni dinleyeceğim,” dedi.  O gün toprağı zorlamadan, küçük dokunuşlar yaptı. Taşları ayırdı. Suyu azar azar verdi. Yabani otların bir kısmını söktü.  Ve akşam eve döndüğünde, uzun zamandır hissetmediği kadar huzurlu hissetti kendini.  Günler geçtikçe Bulut’un mimarlığa bakışı da değişmeye başlamıştı.  Eskiden bir yere baktığında, hemen “Buraya ne yapılır?” diye düşünürdü. Şimdi ise kendine  “Burada zaten ne var?” diye sormaya başlamıştı. Bir gün eline defterini aldı ve gördüklerini anlamak için.  Ağaçların gölge düşürme şeklini çizdi. Rüzgârın yönünü not aldı. Güneşin gün içindeki hareketini izledi. Ve doğanın zaten kusursuz bir mimar olduğunu fark etti.  Onun yapması gereken, doğaya rağmen bir şey inşa etmek değildi, onunla birlikte düşünmekti.  Bugünlerin birinde, köyün içinden geçen dar patikadan her sabah okula giden küçük bir çocuk vardı. Adı Güneş’ti. Saçları hep dağınık olurdu, sanki rüzgârla konuşmuş gibi. Gözleri sürekli etrafa bakardı. Meraklı, sessiz ama dikkatli bir çocuktu.  Güneş birkaç gündür  her sabah, o arazinin yanında biri olduğunu görüyordu.  Bulut da çocuğu görüyordu.  İlk birkaç gün çocuk sadece bakarak geçip gitti.  Bir gün merakına yenilerek Bulut'un yanına giderek.. “Abi… Merhaba ben Güneş" dedi çekinerek. “Sen burada ne yapıyorsun?” Bulut ise gülümseyerek "Merhaba Güneş ben de Bulut. Toprağı, doğayı öğreniyorum.” dedi.                  “Ne öğreniyorsun?”                             “Nasıl birlikte yaşanır…”                    Güneş tam anlamadı ama hoşuna gitmişti.   O günden sonra her sabah uğramaya başladı. Önce izledi. Sonra dayanamayarak;  “Ben de yardım edebilir miyim?” dedi.   Bulut "Tabi edebilirsin. Ama önce dinleyeceğiz.” dedi.  Güneş oturdu . Ve dinlemeye başladı. Başta sıkıldı sesizlikten fakat sonra…  Rüzgârın, kuşların, yaprakların  sesini duymak hoşuna gitti.  Ve sessizliğin aslında hiç de sessiz olmadığını fark etti. Aylar geçmiş o küçük arazi artık yemyeşil olmuştu.  Bunu Bulut tek başına yapmamıştı doğaya eşlik etmişti. Toprak kendi yolunu bulmuştu.  Bir gün Güneş elini toprağa koyarak.  “Abi,” dedi, “Burası sanki bizi tanıyor.” Bulut ise "Evet ama biz de onu tanımaya başladık Güneş." dedi.  Bir akşam Bulut yine tepeye çıktığında Bekir amca oradaydı.      “Nasıl gidiyor evlat?" diye sordu.       Bulut gökyüzüne bakarak. “Artık ne yapacağımı daha iyi biliyorum,” dedi. “Ben mimar olacağım… Ama eskisi gibi değil Bekir amca dedi."  “Nasıl?” yani “Doğaya rağmen değil… doğayla birlikte  yapacağım işimi" dedi ve biraz durup düşünerek; “Belki daha az şey yapacağım ama daha doğru olacak." Bekir amca yüzünde oluşan gülümsemeyle başını sallayarak  “İşte o zaman gerçekten yapmış olacaksın evlat." dedi.  "Doğaya karşı değil, doğayla birlikte yaşamak…  Belki büyük şeyler yapmak değildir fakat küçük şeyleri fark etmektir.  Belki kontrol etmek değil de eşlik etmektir  Ve belki de en önemlisi…Konuşmayı bırakıp,  dinlemeyi hatırlamaktır.  Çünkü doğayla birlikte yaşamak güzeldir.  Bazen bir şey yapmak değil, sadece orada olmaktır. Bazen değiştirmek değil, anlamaktır olay" dedi Bekir amca.  Ve bazen de en büyük adım…  Hiç acele etmemektir belki de diyerek ekledi Bulut.  Rüzgâr yine esiyordu. Fakat bu kez onu duyanlar vardı. </p>
<p>                              DİLEK SARIKAYA </p>
<p>                        Menajer : İlayda can /                                          Dilara sarıkaya </p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>SESSİZ SESSİZ AŞINIRMIŞ İNSAN</title>
<link>https://fikirizleri.com/sessiz-sessiz-asinirmis-insan</link>
<guid>https://fikirizleri.com/sessiz-sessiz-asinirmis-insan</guid>
<description><![CDATA[ Bazı acılar  sessizce insanın içine yerleşir. Gün geçtikçe eksiltir insanı ama bunu kimse fark etmez. Bir türkü gibi dilde kalır, bir kış gecesi gibi içte büyür.     “Sessiz Sessiz Aşınırmış İnsan”, yalnızca bir ayrılığı değil, zamanın insan ruhunda bıraktığı yorgunluğu anlatıyor. Dağların dumanına, susan derelere, ayaz gecelere karışan bu sözlerde, özlem, sabır ve kırgınlık iç içe geçiyor. Çünkü bazen insanı en çok yoran şey, gitmek değil… Geri dönmeyeceğini bile bile beklemektir. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202605/image_870x580_6a076ad1cce87.webp" length="31738" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Fri, 15 May 2026 21:51:47 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>   SESSİZ SESSİZ AŞINIRMIŞ İNSAN </p>
<p>Dağın sırtı duman olmuş, yolum ince karadır</p>
<p>Senden sonra bir çift gözün gölgesinde ömrüm yaradır</p>
<p>Kışın ayaz gecesinde içten içe yanarım yavrum</p>
<p>Ben kendimi unuttum da adın kaldı dilimde</p>
<p>Çayır sustu, kuşlar sustu, dere sustu. </p>
<p>Şu harabe gönlüm sana doymadı yavrum</p>
<p>Ne bir kapı açık kaldı ne de kader </p>
<p>Bir ben kaldım şu dünyanın yorgun eski yerinde</p>
<p>İnsan biraz sabır taşırmış”</p>
<p>Meğer sabır dediğin de sessiz sessiz aşınırmış</p>
<p>Geceleri büyüten şey sensizlikmiş , kışımış yavrum</p>
<p>Bir türkü gibi dağıldın rüzgârların içinde</p>
<p>Köyün yolu çamur şimdi, ay ışığı donuk beyaz</p>
<p>Seninle geçirdiğimiz yıllar uzaklarda, ne ses gelir ne de yaz</p>
<p>Bir avuç umut taşıdım, hepsi yaralı artık yavrum </p>
<p>Kimse bilmez insan bazen kendine de yabancı</p>
<p>Artık dönmezsin bilinmez o yollar. </p>
<p>Ben beklerim eski taşta, yorulsa da yıllarım</p>
<p>Şu kalbimin kıyısında hâlâ senin suların yavrum.</p>
<p></p>
<p>                           DİLEK SARIKAYA </p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>HAKİKATİN ETRAFINDA DÖNENLER</title>
<link>https://fikirizleri.com/hakikatin-etrafinda-donenler</link>
<guid>https://fikirizleri.com/hakikatin-etrafinda-donenler</guid>
<description><![CDATA[ Gözümüz yok şu dünyanın varında.. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202605/image_870x580_69f8a8e1a4dfb.webp" length="51262" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Wed, 13 May 2026 19:20:00 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>        HAKİKATİN ETRAFINDA DÖNENLER </p>
<p>Anadolu’nun dağları o gün başka bir sessizliğe bürünmüştü. Gökyüzü derin bir sükûnet taşıyordu, sanki rüzgâr bile adabını kuşanmış, ağır ağır esiyordu. Uzaktaki  bir köyden, kerpiç evlerin arasından ince bir duman yükseliyor, tandır kokusu toprağa karışıyordu. O gün köyde başka bir hazırlık vardı. Cem olacaktı.</p>
<p>Köyün gençlerinden Ekber, sabahın erken saatlerinde uyanmıştı. İçinde tarif edemediği bir çağrıyla, sanki biri onu adıyla değil, kalbiyle çağırıyordu. Ellerini yüzünü yıkarken aynada kendine baktığında içinde bir yol, bir arayış kıpırdandığını hissediyordu.</p>
<p>Annesi “Ekber, bugün dikkatli ol oğlum. Her cem, bir sırdır. Her dönen, kendine döner” diyerek seslendi.</p>
<p>Ekber başını salladı. Fakat annesinin ne demek istediğini tam anlamamıştı.</p>
<p>Akşam çöktüğünde köyün cemevi dolmaya başladı. Kadınlar, erkekler, yaşlılar, gençler… herkes sessiz bir saygıyla yerini aldı. Ortada bir boşluk vardı, semahın dönüleceği yer. Deliller yakıldı. Loş ışık, yüzleri aydınlatırken gözlerin derinliğini daha da belirgin kılıyordu.</p>
<p>Köyün dedesi, herkesin “Hasan Dede” diye andığı bilge kişi ağır adımlarla içeri girdi. Yüzünde yılların hikmeti vardı. Herkes ayağa kalktı.</p>
<p>Hasan Dede posta oturduktan sonra gözlerini kapadı. Bir süre hiç konuşmadı. O sessizlik bile bir öğüttü.</p>
<p>Sonra yavaşça “Yol, sözle değil hâl ile yürünür." diyerek konuşmaya başladı. "Bugün dönecek olan, beden değil, gönüldür.” Ardından derin bir nefes aldı ve sanki içinden gelen bir çağrıyı dillendirir gibi devam etti:</p>
<p>“Ben sizin içinizde, sizin aranızda, karanlıklardaki ışık gibiyim. Karanlıklara dalan o ışıkla aydınlanır, yol bulur. Ey canlar duyun, dinleyin; can kulaklarınızı açın, anlayın.”</p>
<p>Ekber’in kalbi hızlanmıştı.</p>
<p> Ozan sazını eline aldı. Teller titredi, ses dalga dalga yayılırken ilk deyiş oturanların “Allah Allah” demesiyle yükseldi. </p>
<p>“Döndükçe âlem döner,</p>
<p>Gönül Hakk’a yönelir,</p>
<p>Bir adım aşk ile atan,</p>
<p>Bin kapıyı aralar…”</p>
<p>Semah dönecek canlar yerini almıştı. Ekber'de, aralarındaydı, ilk kez dönecekti. Ayakları titriyor içinden bir ses “korkma” diyordu.</p>
<p>Semah'ı ağır ağır dönmeye başladılar. Sanki bir kuş gibi hafifliyordu Ekber, döndükçe dünya da onunla dönüyor gibiydi.</p>
<p>Ekber’in içinden, Hasan… Hüseyin ismi geçerken daha derin bir acının ama daha güçlü bir direnişin izini taşıyordu. </p>
<p>Ekber dizlerinin üzerine çöktü. </p>
<p>“Ben kimim ki buradayım?” diye içinden geçirdi.</p>
<p>Kalpten gelen bir ses:</p>
<p>“Sen aradığın için buradasın.”</p>
<p>Ekber’in gözlerinden yaş süzülürken “Ben neyi arıyorum?” dedi içinden.</p>
<p>Cevabı ise “Adaleti.. sevgiyi.. hakikati… Ve en çok da kendini” olarak geldi. </p>
<p>Semah devam ederken Hasan Dede’nin sesi duyuldu:</p>
<p>“Aşk ile yürüyen yorulmaz imiş,</p>
<p>Hakk’ın kapısını çalan kalmaz imiş,</p>
<p>Canını yola koyan ölmez imiş,</p>
<p>Yol birdir, bilenler bilir… Hûû Allah Allah diyelim canlar." </p>
<p>Hakikat, sadece huzur değil; bazen direnişti. Bazen susmamak, bazen de doğruyu söylemekti.</p>
<p>Semah bittiğinde herkes yerine geçti. Ama Ekber aynı yerde değildi artık.</p>
<p>Hasan Dede bu kez cem ehline dönerek konuştu, sesi hem uyarı hem şefkat taşıyordu:</p>
<p>“Allah’ın kulları, canlar yaptıklarınız tartılmadan siz tartın kendinizi; hesabınız görülmeden siz görün hesabınızı. Boğazınız sıkılmadan önce soluk alın. Zorla sökülüp götürülmeden önce hazır olun ve bilin ki kim kendisine yardım etmez, öğüt vermezse, kim kendisini korkutmazsa, korkmazsa, başka bir korkutucu ona fayda vermez. Başka bir öğütçünün öğüdü ona tesir etmez.”</p>
<p>Sonra Ekber’e bakarak ekledi:</p>
<p>“Emin insan; eline, diline, beline sahip olandır.”</p>
<p>Cem derinleşirken Hasan Dede dizlerini hafifçe doğrulttu ve nefes söylemeye başladı. Sözler artık onun dilinden dökülüyordu:</p>
<p>“Dediler kerâmet kâni Haydar</p>
<p>Dayanılmaz derdin dermânı Haydar</p>
<p>Hakk’ın kudreti sende ayandır</p>
<p>Velâyet mülkünün sultanı Haydar</p>
<p>İmamü’l –müttekinsin bellü bayık</p>
<p>Erenler merdinin merdanı Haydar</p>
<p>Yemin’i derdime derman eyle inayet</p>
<p>Delâlette zora koyma Haydar”</p>
<p>Sonra sanki bir yakarış gibi devam etti; sözler geçmişten bugüne uzanıyordu. </p>
<p>“Bizler için mi yalvardın yüce yaratıcıya, bizleri de dahil eyledin o yalvarının içeriğine, </p>
<p>‘Allah’ım, manevi gölgende geniş mi geniş yer ver, ihsanından olasıya hayırlar üstüne hayırlar ihsan et. Kurduğun yapıya bizleri de dahil eyle. Derecelerimizi yücelt. Işığımızı ışıttıkça ışıt. Onu elçi olarak gönderdiğine karşılık tanıklığını kabul ve makbul eyle Rabbim.’”</p>
<p>Cem ehli hep bir ağızdan karşılık verdi:</p>
<p>“Allah Allah …”</p>
<p>Hasan Dede başını eğdi:</p>
<p>“Allah! Allah! Derim, Pirim. Bizleri de dualarının içine al. Himmet eyle velayet nurunla.”</p>
<p>Sonra tekrar konuştu:</p>
<p>“Nefeslerimiz de hep gerçeği aradık, ‘Gerçeğe HÛÛ!’ dedik.”</p>
<p>Bir an sustu, ardından </p>
<p>“Gerçeği yaşamanın da bir bedeli vardı… senin ödediğin gibi halen ödemeye devam ediyoruz. Hep sana sığındık, yar ve yardım senden bekledik. Dayandık Hakk aşkına.” diyerek ağır bir gerçeği dile getirdi. </p>
<p>Ve sözlerine devam etti. </p>
<p>“Baktım, gördüm ki Ehl-i Beyt’imden başka ne bir yardımcı var bana… Ağzımın yarini canımın parçasını dertle yuttum… acılara dayandım…”</p>
<p>Cemevinde derin bir sessizlik oluştu.</p>
<p>Sonra yeniden “Allah’a mazlum olarak varmaya çalışın; zalim olarak ulaşmaya kalkışmayın. Düşmanlık yerlerinden kaçının. Karınlarınıza haram lokma sokmayın” diyerek öğütle devam etti. “Dağlar yerinden oynasa sarsılsa bile ; sık dişini… Bas yere ayağını, direndikçe diren… Bil ki yardım, Allah’tan olacaktır.”</p>
<p> Bu kez bir niyaz gibi döküldü sözler: “Niyazımız vardır gerçek erlere,</p>
<p>Medet Abdal Musa pirim gel yetiş.</p>
<p>Yüzümüzü sürelim her dem pirlere,</p>
<p>Medet Abdal Musa pirim gel yetiş.</p>
<p>Derde düştüğümde halimi gören,</p>
<p>Umulmaz dertlere dermanı veren,</p>
<p>Varıp dergahına yüzümü sürem,</p>
<p>Medet Abdal Musa pirim gel yetiş.</p>
<p>Muhammet Mustafa Ali aşkına,</p>
<p>Hasan’la Hüseyin Zeynel aşkına,</p>
<p>Muhammet Bakır’ın yüzü suyuna,</p>
<p>Medet Abdal Musa pirim gel yetiş.</p>
<p>Caferi Sadık’tan sürelim yolu,</p>
<p>Musayı Kazım’dan içmişiz dolu,</p>
<p>İmam Ali Rıza gönlümüzün gülü,</p>
<p>Medet Abdal Musa pirim gel yetiş.</p>
<p>İmamı Taki Naki’den himmet,</p>
<p>Hasanu’l Askeri ermeye zahmet,</p>
<p>Şefaat eyleye Mehdi Muhammet,</p>
<p>Medet Abdal Musa pirim gel yetiş.</p>
<p>Gönlümüze doldu bu aşkın seli,</p>
<p>İmdat isteyene uzatan eli,</p>
<p>Himmeti ola Bektaş-ı Veli,</p>
<p>Medet Abdal Musa pirim gel yetiş.”</p>
<p>Ekber bu sözleri dinlerken artık başka bir hâlin içindeydi.</p>
<p>Hasan Dede şu dizelerle devam etti. </p>
<p>“Gözümüz yok şu dünyanın varında,</p>
<p>Yandık Kerbela’nın kızgın narında,</p>
<p>El pençe olup da pirin darında,</p>
<p>Dura geldik Abdal Musa’m eyvallah.</p>
<p>Hürmet ettik insanların yaşına,</p>
<p>Akıl ermez erenlerin işine,</p>
<p>Pir aşkıyla sazımızın döşüne,</p>
<p>Vura geldik Abdal Musa’m eyvallah.</p>
<p>Bektaş-i Veli’den almıştır şiar,</p>
<p>Kök salmıştır kurumaz ki bu çınar,</p>
<p>Birlik olup etten kemikten duvar,</p>
<p>Öre geldik Abdal Musa’m eyvallah. Allah Allah..." </p>
<p>“İşte Hak ile Hak olmuşların sırrı budur. Bunu anlamak lazımdır” diyerek son öğüdünü verdi. </p>
<p>“Kapıdan çıkınca köşe gözetme</p>
<p>İçin karartıp da dışın düzeltme</p>
<p>Şah Hatayi ötesini uzatma</p>
<p>Mümin isen bir ikrarda durasın”</p>
<p>Gece ilerleyip Cem dağılırken Ekber Cemevinin kapısında durup gökyüzüne baktı.</p>
<p>Yıldızlar… sanki biraz daha yakındı. İçinden:“Allah’ım beni bu yoldan ayırma…” diye dua etti. Yol dışarıda değildi. Semah'ın sadece dönmek olmadığını anladı.</p>
<p>Semah, insanın kendi etrafında değil, hakikatin etrafında dönmesiydi.</p>
<p>Ve en zor semah, kalbin yaptığıydı.</p>
<p></p>
<p>                                    DİLEK SARIKAYA </p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>YARISI GÖKYÜZÜNDE BİR ANNE</title>
<link>https://fikirizleri.com/yarisi-gokyuzunde-bir-anne</link>
<guid>https://fikirizleri.com/yarisi-gokyuzunde-bir-anne</guid>
<description><![CDATA[ Diğerinin sesi hâlâ rüzgârda kulağıma çarpıyor. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202605/image_870x580_6a04d0b7b1df6.webp" length="24492" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Sun, 10 May 2026 11:05:00 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>YARISI GÖKYÜZÜNDE BİR ANNE</p>
<p>Bugün Anneler Günü… Ama benim için sadece çiçeklerin, hediyelerin günü değil. Benim için bugün; yarım kalan bir kalbin, eksik atan bir yüreğin günü. Ben iki kız annesiyim… İkisini de kollarımda, canımın içinde büyüttüm… Sonrasında bir yavrumu kalbimin en derin yerine uğurladım. Birinin sesini her gün duyuyorum, Diğerinin sesi hâlâ rüzgârda kulağıma çarpıyor. Birinin saçını okşuyorum, Diğerinin kokusunu hatıralarımda saklıyorum. Anne olmak, bir canı büyütmek demek derler… Ama kimse, bir annenin evladını toprağa verip yine de nefes almaya devam etmesinin ne demek olduğunu anlatmaz. Kimse, kalbinin bir parçası eksilmişken hayata tutunmanın nasıl bir sabır istediğini bilmez. Benim anneliğim ikiye bölündü… Yarısı dünyada, yarısı gökyüzünde. Bir yanım gülerken, diğer yanım hep sessiz ağlar. Bir yanım “şükür” der, diğer yanım “keşke” diye fısıldar. Bugün bana “Anneler Günün kutlu olsun” diyenler olacak… Ben de gülümseyeceğim belki… Ama içimde, ahirete giden yavrumun sızısıyla… Çünkü bir anne için en büyük hediye, evladının nefesidir. Ve benim bir nefesim artık toprağın altında. Yine de ben anneyim… Eksik, kırık, ama hâlâ anneyim. Yaşayan evladım için güçlü durmayı öğrenen, Giden evladını kalbinde yaşatmayı bırakmayan bir anne… Bugün, hem sarıldığım hem özlediğim çocuklarımın annesiyim ben. Ve biliyorum ki… Bir anne, evladını kaybetse bile anneliğini asla kaybetmez. Anneler Günüm, günümüz kutlu olsun… Gökyüzündeki meleğimle, yanımdaki canım kızım, torunum ve oğlum gibi sevdiğim damadımla… Eksik ama sonsuz bir sevgiyle…</p>
<p>   DİLEK SARIKAYA</p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>ATEŞTEN DİLEKLER, SUYUN YOLCULUĞU</title>
<link>https://fikirizleri.com/atesten-dilekler-suyun-yolculugu</link>
<guid>https://fikirizleri.com/atesten-dilekler-suyun-yolculugu</guid>
<description><![CDATA[ bugün dünya biraz daha genç hisseder kendini. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202605/image_870x580_69f9b4de691c4.webp" length="65490" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Wed, 06 May 2026 12:50:00 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p><em>  ATEŞTEN DİLEKLER, SUYUN YOLCULUĞU</em></p>
<p> Hıdırellez gecesinin o kendine has büyüsü, sanki baharın yeryüzüne attığı en renkli imza gibidir. Toprak, kışın ağırlığını üzerinden atar, ağaçlar yeni uyanmış bir çocuğun şaşkın bakışları gibi taze yapraklarını rüzgâra doğru uzatır. Hava ılık, hafif serin… ama içinde hep bir umut taşır; sanki görünmeyen bir el her köşeye “yeniden başla” diye fısıldar gibi.</p>
<p>Köyün kenarındaki dere boyunca küçük ışıklar yanmaya başlamış, insanlar gün batımından sonra yavaş yavaş toplanmıştı. Kimisinin elinde renkli kurdeleler, kimisinin cebinde yazılmış dilek kâğıtları vardı. Çocuklar koşuyor kahkahaları suyun şırıltısına karışıyordu. Yaşlılar, yılların getirdiği sakinlikle ateşin etrafına oturmuş, yüzlerinde hem geçmişin hatırası hem de bugünün tatlı merakı vardı.</p>
<p>Genç bir kız, kimsenin duymadığını sandığı iç sesiyle dereye eğilip küçük bir kâğıt bıraktı. Kâğıtta “Korkmadan sevmeyi öğrenmek istiyorum.” yazıyordu. Su, sanki onu anlamış gibi dileği alıp götürdü. Rüzgâr biraz daha yumuşak eserken sanki doğa bile bu dileğe saygı duymuştu. "Ateşler yakıldı.." Alevler gökyüzüne doğru dans ederken insanlar üzerinden atlayarak her sıçrayışta içlerinden dilekler tutuyorlardı. Kimi “hastalık gitsin”, kimi “kısmet açılsın”, kimi de sadece “içim hafiflesin” diye atlıyordu o ateşin üzerinden. Herkesin dileği farklıydı ama o gece hepsini aynı umut birleştiriyordu.</p>
<p>Biraz ileride, yaşlı bir adam sessizce oturup elindeki bastona yaslanmış, ateşi izliyordu. Yanına küçük torunu gelip dedesinin yüzüne bakarak dede “Bu gece neden herkes böyle mutlu?” diye sordu. Dedesi ise gözleri ateşin ışığında parıldarken torununa gülümseyerek “Çünkü evlat… bugün dünya biraz daha genç hisseder kendini.” diye cevapladı. Gece ilerledikçe gökyüzü yıldızlarla dolup taşmıştı. Sanki her yıldız, bir dileğin yankısıydı. Ve sabaha karşı, çimenlerin üstünde kalan çiy damlaları bile bu geceye şahitlik etmiş gibi daha parlak görünüyordu. Gece boyunca fısıldanan dilekler artık sessizdi… Genç kızın bıraktığı o küçük kâğıt çoktan gözden kaybolmuştu; belki bir taşa takılmış, belki de çok uzaklara gitmişti.Ve güneş doğarken, herkes evine döndü. Ateş söndü, rüzgâr dindi, su yoluna devam etti. Ama o geceye bırakılan dilekler, belki de ilk kez, insanların içinde filizlenmeye başladı. Hıdırellez, sadece bir gece değildir aslında; insanın içindeki umudu hatırlama biçimidir. Ve o gece, herkes biraz daha inanır: bazı dilekler gerçekten suya, ateşe ve rüzgâra emanet edildiğinde yolunu bulur.</p>
<p>                               DİLEK SARIKAYA</p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>GÜNEŞ</title>
<link>https://fikirizleri.com/gunes</link>
<guid>https://fikirizleri.com/gunes</guid>
<description><![CDATA[ İnsan bazen yolunu tek başına bulamaz. Bazen bir bakış, bir anı, bir dost… ya da küçük bir zarf gerekir. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202605/image_870x580_69f461bfddc6e.webp" length="54476" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Sun, 03 May 2026 11:19:00 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>                       GÜNEŞ </p>
<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/Kasabanın sabahları bir başkaydı. Güneş, sanki herkese tek tek “günaydın” demek istermiş gibi ağır ağır yükselirdi tepenin ardından. İnce bir sis, sokak aralarına saklanmış gibi tembel tembel dağılır, taş yolların üstünde gece boyunca biriken serinliği usulca bırakırdı. Bu kasabada yaşayanlardan biri de Ozan'dı. Ozan, kasabanın küçük muhasebe ofisinde  gün boyu rakamların arasında kaybolan, faturalarla konuşan, defterlerle dertleşen biriydi. Masası hep düzenli, kalemler aynı hizada, dosyalar kusursuz sıralanmıştı… ama iç dünyası o kadar düzenli değildi. Yorgundu Ozan  bu, sadece fiziksel bir yorgunluk değildi. Yıllar önce büyük hayalleri vardı. Resim yapmayı severdi mesela. Çocukken duvarlara çizdiği hayali dünyalar yüzünden annesinden sık sık azar işitirdi ama yine de vazgeçmezdi. Renkler onun diliydi. Sonra büyüdü… “Gerçekçi ol” dediler. “Garanti bir işin olsun.” O da kalemini bıraktı, rakamlara sarıldı. Zamanla, yorgunluğu arttı içindeki o renkli dünya sessizleşti.  Vazgeçtiği hayallerinin sessiz ağırlığında dolayı.  Her sabah aynı saatte uyanır, aynı çayı demler, aynı sandalyeye oturur ve pencereden aynı sokağa bakardı. O sokakta hep bir şeyler olurdu aslında; bir kedi çöp tenekesini devirir, bir teyze pencereden halı silker, çocuklar okula yetişmeye çalışırken ayakkabılarını yarım bağlardı… Ama Ozan için her şey sanki renksizdi. Bir gün, yine böyle sıradan başlayan bir sabah, kapısının önünde küçük, turuncu bir zarf buldu. Üzerinde mavi kalemle eğri büğrü bir yazıyla  “Bugün biraz farklı olsun”  yazılıydı.  Ozan  kaşlarını çatarak “kim yapar böyle şeyleri?” diye mırıldandı ama merakına da engel olamayarak zarfı açtı. İçinden küçük bir kâğıt çıktı: “Her gün geçtiğin yoldan gitme.” Başta saçma geldi. Sonra belki de uzun zamandır ilk kez, içinde küçücük bir merak kıpırtısı hissetti. O gün işe giderken sağdan değil, soldan döndü.  o sokakta, hiç fark etmediği bir şeyler duvarlara yapılmış rengârenk resimler. Birinde uçan balinalar, birinde kahkaha atan güneşler, birinde de el ele tutuşmuş insanlar çizilmişti. Boyalar biraz akmış, yer yer solmuştu ama içlerinde garip bir canlılık vardı. Ozan  uzun uzun baktı.  Kalbinin derinlerinde bir yer sızladı. Çünkü o çizimler… ona kendini hatırlatıyordu, daha eski, daha cesur, daha renkli halini. “Ben bunu nasıl fark etmemişim?” diye şaşırırken sanki kasaba da  ona göz kırpmıştı.  Ertesi gün kapının önünde yine bir zarf vardı. “Bir yabancıya gülümse” yazıyordu. “Tamam,” dedi, “oynuyorum bu oyunu.” Sokağa çıktı. Köşedeki simitçiye baktı, hafifçe gülümsedi. Simitçi önce şaşırdı, sonra öyle içten bir şekilde karşılık verdi ki…Ozan'ın içi ısındı. Sanki biri kalbinin içinde küçük bir mum yakmıştı. Zarflar günlerce gelmeye devam etti. “Bugün bir ağaca dokun.” “Çocukların oynadığı oyunu izle.” “Kendine sevdiğin bir şey al.” Her zarf, Ozan'ın unuttuğu bir duyguyu geri getiriyordu. Ve aslında… bu zarflar tesadüf değildi. Kasabanın başka bir köşesinde yaşayan İnci vardı. İnci, duvarlara resim yapan o kızdı o sadece rastgele bir sanatçı değildi. Yıllar önce, Ozan'ın çocukluk arkadaşıydı. Aynı sokakta büyümüşlerdi. Ozan duvarlara çizim yaparken, İnci hep yanında olur, boyaları tutar, “Biraz daha mavi ekle” diye akıl verirdi. Ozan'ın hayallerine inanan ilk kişiydi.  Zaman onların yolunu  ayırmıştı.  Ozan gerçek hayatın peşine düşerken, İnci hayallerinden vazgeçmemişti. Başka şehirlere gitmiş, sanatla yaşamış, düşmüş, kalkmış ama hep boyamaya devam etmişti. Yıllar sonra kasabaya geri döndüğünde Ozan’ı gördü. Ama gördüğü kişi, hatırladığı çocuk değildi. Omuzları çökmüş, gözleri donuk, yürüyüşü bile yorgundu. Ve en çok da… artık hiçbir şeye bakmıyordu. İnci bunu fark ederek  bir şeyler yapmaya karar vermişti.  Ozan'a “Sen değiştin” demek yerine, ona kendini hatırlatmak istedi. İşte zarflar böyle başladı. Bir gün, Ozan kasabanın en eski parkına gitti. Ağaçlar, yılların yükünü taşıyan bilge insanlar gibiydi. Yapraklar rüzgârla fısıldaşıyor, banklar sessizce oturanları dinliyordu. Ve orada… İnci’yi gördü. Çimenlerin üzerinde oturmuş, elinde boya kalemleriyle çizim yapıyordu. Saçları rüzgârla hafifçe savruluyor, yüzünde tanıdık bir huzur vardı. Ozan yaklaşıp“merhaba,” dedi. İnci başını kaldırıp göz göze geldiklerinde zaman durdu sanki. Ozan'ın gözleri büyüyerek “Sen…” dedi.  İnci gülümseyerek “Evet ben” dedi. Yan yana oturup hasret giderdiler.  Ozan, çizimlere baktı. Duvarlardaki resimler… zarflardaki yazılar… Her şey birleşti. “Zarfları sen mi bırakıyordun?” diye sordu. İnci Ozan'ın  yüzüne bakarak evet kasabaya ilk geldiğim gün gördüm seni mutsuzdun.  “çünkü seni tanıyorum,”  “Sen sadece yolu kaybettin. Ama kaybolmadın.” Ozan'ın boğazı düğümlendi. Yıllardır içinde biriken o sessizlik, o yorgunluk… sanki çözülmeye başladı. Günler geçti. Ozan artık aynı adam değildi. Muhasebe ofisinde hâlâ çalışıyordu ama akşamları küçük bir defter çıkarıp çizmeye başlamıştı. İlk başta elleri titremiş, çizgiler yamuk olmuştu ama sonra renkler geri geldi. Ve her çizimde, biraz daha kendini buldu. Bir sabah kapısının önünde son bir zarf buldu. Elleri hafif titreyerek açtı. “Artık zarfa ihtiyacın yok” yazıyordu.  Ozan gülümseyerek gökyüzüne baktı. Bulutlar pamuk gibi dağılmıştı. Güneş yine aynıydı… ama bu sefer daha parlaktı. Evinin kapısını kapattıp çıkarak yürümeye başladı. Hangi yoldan gideceğini düşünmeden. Çünkü artık biliyordu… Bazı insanlar hayatımıza  bize, aslında kim olduğumuzu hatırlatmak için geri döner Ve hayat… En çok da, unuttuğumuz renkleri yeniden bulduğumuz yerde başlar.                     DİLEK SARIKAYA">Kasabanın sabahları bir başkaydı. Güneş, sanki herkese tek tek “günaydın” demek istermiş gibi ağır ağır yükselirdi tepenin ardından. İnce bir sis, sokak aralarına saklanmış gibi tembel tembel dağılır, taş yolların üstünde gece boyunca biriken serinliği usulca bırakırdı. Bu kasabada yaşayanlardan biri de Ozan'dı. Ozan, kasabanın küçük muhasebe ofisinde gün boyu rakamların arasında kaybolan, faturalarla konuşan, defterlerle dertleşen biriydi. Masası hep düzenli, kalemler aynı hizada, dosyalar kusursuz sıralanmıştı… ama iç dünyası o kadar düzenli değildi. Yorgundu Ozan bu, sadece fiziksel bir yorgunluk değildi. Yıllar önce büyük hayalleri vardı. Resim yapmayı severdi mesela. Çocukken duvarlara çizdiği hayali dünyalar yüzünden annesinden sık sık azar işitirdi ama yine de vazgeçmezdi. Renkler onun diliydi. Sonra büyüdü… “Gerçekçi ol” dediler. “Garanti bir işin olsun.” O da kalemini bıraktı, rakamlara sarıldı. Zamanla, yorgunluğu arttı içindeki o renkli dünya sessizleşti. Vazgeçtiği hayallerinin sessiz ağırlığında dolayı. Her sabah aynı saatte uyanır, aynı çayı demler, aynı sandalyeye oturur ve pencereden aynı sokağa bakardı. O sokakta hep bir şeyler olurdu aslında; bir kedi çöp tenekesini devirir, bir teyze pencereden halı silker, çocuklar okula yetişmeye çalışırken ayakkabılarını yarım bağlardı… Ama Ozan için her şey sanki renksizdi. Bir gün, yine böyle sıradan başlayan bir sabah, kapısının önünde küçük, turuncu bir zarf buldu. Üzerinde mavi kalemle eğri büğrü bir yazıyla “Bugün biraz farklı olsun” yazılıydı. Ozan kaşlarını çatarak “kim yapar böyle şeyleri?” diye mırıldandı ama merakına da engel olamayarak zarfı açtı. İçinden küçük bir kâğıt çıktı: “Her gün geçtiğin yoldan gitme.” Başta saçma geldi. Sonra belki de uzun zamandır ilk kez, içinde küçücük bir merak kıpırtısı hissetti. O gün işe giderken sağdan değil, soldan döndü. o sokakta, hiç fark etmediği bir şeyler duvarlara yapılmış rengârenk resimler. Birinde uçan balinalar, birinde kahkaha atan güneşler, birinde de el ele tutuşmuş insanlar çizilmişti. Boyalar biraz akmış, yer yer solmuştu ama içlerinde garip bir canlılık vardı. Ozan uzun uzun baktı. Kalbinin derinlerinde bir yer sızladı. Çünkü o çizimler… ona kendini hatırlatıyordu, daha eski, daha cesur, daha renkli halini. “Ben bunu nasıl fark etmemişim?” diye şaşırırken sanki kasaba da ona göz kırpmıştı. Ertesi gün kapının önünde yine bir zarf vardı. “Bir yabancıya gülümse” yazıyordu. “Tamam,” dedi, “oynuyorum bu oyunu.” Sokağa çıktı. Köşedeki simitçiye baktı, hafifçe gülümsedi. Simitçi önce şaşırdı, sonra öyle içten bir şekilde karşılık verdi ki…Ozan'ın içi ısındı. Sanki biri kalbinin içinde küçük bir mum yakmıştı. Zarflar günlerce gelmeye devam etti. “Bugün bir ağaca dokun.” “Çocukların oynadığı oyunu izle.” “Kendine sevdiğin bir şey al.” Her zarf, Ozan'ın unuttuğu bir duyguyu geri getiriyordu. Ve aslında… bu zarflar tesadüf değildi. Kasabanın başka bir köşesinde yaşayan İnci vardı. İnci, duvarlara resim yapan o kızdı o sadece rastgele bir sanatçı değildi. Yıllar önce, Ozan'ın çocukluk arkadaşıydı. Aynı sokakta büyümüşlerdi. Ozan duvarlara çizim yaparken, İnci hep yanında olur, boyaları tutar, “Biraz daha mavi ekle” diye akıl verirdi. Ozan'ın hayallerine inanan ilk kişiydi. Zaman onların yolunu ayırmıştı. Ozan gerçek hayatın peşine düşerken, İnci hayallerinden vazgeçmemişti. Başka şehirlere gitmiş, sanatla yaşamış, düşmüş, kalkmış ama hep boyamaya devam etmişti. Yıllar sonra kasabaya geri döndüğünde Ozan’ı gördü. Ama gördüğü kişi, hatırladığı çocuk değildi. Omuzları çökmüş, gözleri donuk, yürüyüşü bile yorgundu. Ve en çok da… artık hiçbir şeye bakmıyordu. İnci bunu fark ederek bir şeyler yapmaya karar vermişti. Ozan'a “Sen değiştin” demek yerine, ona kendini hatırlatmak istedi. İşte zarflar böyle başladı. Bir gün, Ozan kasabanın en eski parkına gitti. Ağaçlar, yılların yükünü taşıyan bilge insanlar gibiydi. Yapraklar rüzgârla fısıldaşıyor, banklar sessizce oturanları dinliyordu. Ve orada… İnci’yi gördü. Çimenlerin üzerinde oturmuş, elinde boya kalemleriyle çizim yapıyordu. Saçları rüzgârla hafifçe savruluyor, yüzünde tanıdık bir huzur vardı. Ozan yaklaşıp“merhaba,” dedi. İnci başını kaldırıp göz göze geldiklerinde zaman durdu sanki. Ozan'ın gözleri büyüyerek “Sen…” dedi. İnci gülümseyerek “Evet ben” dedi. Yan yana oturup hasret giderdiler. Ozan, çizimlere baktı. Duvarlardaki resimler… zarflardaki yazılar… Her şey birleşti. “Zarfları sen mi bırakıyordun?” diye sordu. İnci Ozan'ın yüzüne bakarak evet kasabaya ilk geldiğim gün gördüm seni mutsuzdun. “çünkü seni tanıyorum,” “Sen sadece yolu kaybettin. Ama kaybolmadın.” Ozan'ın boğazı düğümlendi. Yıllardır içinde biriken o sessizlik, o yorgunluk… sanki çözülmeye başladı. Günler geçti. Ozan artık aynı adam değildi. Muhasebe ofisinde hâlâ çalışıyordu ama akşamları küçük bir defter çıkarıp çizmeye başlamıştı. İlk başta elleri titremiş, çizgiler yamuk olmuştu ama sonra renkler geri geldi. Ve her çizimde, biraz daha kendini buldu. Bir sabah kapısının önünde son bir zarf buldu. Elleri hafif titreyerek açtı. “Artık zarfa ihtiyacın yok” yazıyordu. Ozan gülümseyerek gökyüzüne baktı. Bulutlar pamuk gibi dağılmıştı. Güneş yine aynıydı… ama bu sefer daha parlaktı. Evinin kapısını kapattıp çıkarak yürümeye başladı. Hangi yoldan gideceğini düşünmeden. Çünkü artık biliyordu… Bazı insanlar hayatımıza bize, aslında kim olduğumuzu hatırlatmak için geri döner Ve hayat… En çok da, unuttuğumuz renkleri yeniden bulduğumuz yerde başlar.</a></p>
<p>                 <a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/Kasabanın sabahları bir başkaydı. Güneş, sanki herkese tek tek “günaydın” demek istermiş gibi ağır ağır yükselirdi tepenin ardından. İnce bir sis, sokak aralarına saklanmış gibi tembel tembel dağılır, taş yolların üstünde gece boyunca biriken serinliği usulca bırakırdı. Bu kasabada yaşayanlardan biri de Ozan'dı. Ozan, kasabanın küçük muhasebe ofisinde  gün boyu rakamların arasında kaybolan, faturalarla konuşan, defterlerle dertleşen biriydi. Masası hep düzenli, kalemler aynı hizada, dosyalar kusursuz sıralanmıştı… ama iç dünyası o kadar düzenli değildi. Yorgundu Ozan  bu, sadece fiziksel bir yorgunluk değildi. Yıllar önce büyük hayalleri vardı. Resim yapmayı severdi mesela. Çocukken duvarlara çizdiği hayali dünyalar yüzünden annesinden sık sık azar işitirdi ama yine de vazgeçmezdi. Renkler onun diliydi. Sonra büyüdü… “Gerçekçi ol” dediler. “Garanti bir işin olsun.” O da kalemini bıraktı, rakamlara sarıldı. Zamanla, yorgunluğu arttı içindeki o renkli dünya sessizleşti.  Vazgeçtiği hayallerinin sessiz ağırlığında dolayı.  Her sabah aynı saatte uyanır, aynı çayı demler, aynı sandalyeye oturur ve pencereden aynı sokağa bakardı. O sokakta hep bir şeyler olurdu aslında; bir kedi çöp tenekesini devirir, bir teyze pencereden halı silker, çocuklar okula yetişmeye çalışırken ayakkabılarını yarım bağlardı… Ama Ozan için her şey sanki renksizdi. Bir gün, yine böyle sıradan başlayan bir sabah, kapısının önünde küçük, turuncu bir zarf buldu. Üzerinde mavi kalemle eğri büğrü bir yazıyla  “Bugün biraz farklı olsun”  yazılıydı.  Ozan  kaşlarını çatarak “kim yapar böyle şeyleri?” diye mırıldandı ama merakına da engel olamayarak zarfı açtı. İçinden küçük bir kâğıt çıktı: “Her gün geçtiğin yoldan gitme.” Başta saçma geldi. Sonra belki de uzun zamandır ilk kez, içinde küçücük bir merak kıpırtısı hissetti. O gün işe giderken sağdan değil, soldan döndü.  o sokakta, hiç fark etmediği bir şeyler duvarlara yapılmış rengârenk resimler. Birinde uçan balinalar, birinde kahkaha atan güneşler, birinde de el ele tutuşmuş insanlar çizilmişti. Boyalar biraz akmış, yer yer solmuştu ama içlerinde garip bir canlılık vardı. Ozan  uzun uzun baktı.  Kalbinin derinlerinde bir yer sızladı. Çünkü o çizimler… ona kendini hatırlatıyordu, daha eski, daha cesur, daha renkli halini. “Ben bunu nasıl fark etmemişim?” diye şaşırırken sanki kasaba da  ona göz kırpmıştı.  Ertesi gün kapının önünde yine bir zarf vardı. “Bir yabancıya gülümse” yazıyordu. “Tamam,” dedi, “oynuyorum bu oyunu.” Sokağa çıktı. Köşedeki simitçiye baktı, hafifçe gülümsedi. Simitçi önce şaşırdı, sonra öyle içten bir şekilde karşılık verdi ki…Ozan'ın içi ısındı. Sanki biri kalbinin içinde küçük bir mum yakmıştı. Zarflar günlerce gelmeye devam etti. “Bugün bir ağaca dokun.” “Çocukların oynadığı oyunu izle.” “Kendine sevdiğin bir şey al.” Her zarf, Ozan'ın unuttuğu bir duyguyu geri getiriyordu. Ve aslında… bu zarflar tesadüf değildi. Kasabanın başka bir köşesinde yaşayan İnci vardı. İnci, duvarlara resim yapan o kızdı o sadece rastgele bir sanatçı değildi. Yıllar önce, Ozan'ın çocukluk arkadaşıydı. Aynı sokakta büyümüşlerdi. Ozan duvarlara çizim yaparken, İnci hep yanında olur, boyaları tutar, “Biraz daha mavi ekle” diye akıl verirdi. Ozan'ın hayallerine inanan ilk kişiydi.  Zaman onların yolunu  ayırmıştı.  Ozan gerçek hayatın peşine düşerken, İnci hayallerinden vazgeçmemişti. Başka şehirlere gitmiş, sanatla yaşamış, düşmüş, kalkmış ama hep boyamaya devam etmişti. Yıllar sonra kasabaya geri döndüğünde Ozan’ı gördü. Ama gördüğü kişi, hatırladığı çocuk değildi. Omuzları çökmüş, gözleri donuk, yürüyüşü bile yorgundu. Ve en çok da… artık hiçbir şeye bakmıyordu. İnci bunu fark ederek  bir şeyler yapmaya karar vermişti.  Ozan'a “Sen değiştin” demek yerine, ona kendini hatırlatmak istedi. İşte zarflar böyle başladı. Bir gün, Ozan kasabanın en eski parkına gitti. Ağaçlar, yılların yükünü taşıyan bilge insanlar gibiydi. Yapraklar rüzgârla fısıldaşıyor, banklar sessizce oturanları dinliyordu. Ve orada… İnci’yi gördü. Çimenlerin üzerinde oturmuş, elinde boya kalemleriyle çizim yapıyordu. Saçları rüzgârla hafifçe savruluyor, yüzünde tanıdık bir huzur vardı. Ozan yaklaşıp“merhaba,” dedi. İnci başını kaldırıp göz göze geldiklerinde zaman durdu sanki. Ozan'ın gözleri büyüyerek “Sen…” dedi.  İnci gülümseyerek “Evet ben” dedi. Yan yana oturup hasret giderdiler.  Ozan, çizimlere baktı. Duvarlardaki resimler… zarflardaki yazılar… Her şey birleşti. “Zarfları sen mi bırakıyordun?” diye sordu. İnci Ozan'ın  yüzüne bakarak evet kasabaya ilk geldiğim gün gördüm seni mutsuzdun.  “çünkü seni tanıyorum,”  “Sen sadece yolu kaybettin. Ama kaybolmadın.” Ozan'ın boğazı düğümlendi. Yıllardır içinde biriken o sessizlik, o yorgunluk… sanki çözülmeye başladı. Günler geçti. Ozan artık aynı adam değildi. Muhasebe ofisinde hâlâ çalışıyordu ama akşamları küçük bir defter çıkarıp çizmeye başlamıştı. İlk başta elleri titremiş, çizgiler yamuk olmuştu ama sonra renkler geri geldi. Ve her çizimde, biraz daha kendini buldu. Bir sabah kapısının önünde son bir zarf buldu. Elleri hafif titreyerek açtı. “Artık zarfa ihtiyacın yok” yazıyordu.  Ozan gülümseyerek gökyüzüne baktı. Bulutlar pamuk gibi dağılmıştı. Güneş yine aynıydı… ama bu sefer daha parlaktı. Evinin kapısını kapattıp çıkarak yürümeye başladı. Hangi yoldan gideceğini düşünmeden. Çünkü artık biliyordu… Bazı insanlar hayatımıza  bize, aslında kim olduğumuzu hatırlatmak için geri döner Ve hayat… En çok da, unuttuğumuz renkleri yeniden bulduğumuz yerde başlar.                     DİLEK SARIKAYA">DİLEK SARIKAYA</a></p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>1 MAYIS İŞÇİ BAYRAMI</title>
<link>https://fikirizleri.com/1-mayis-isci-bayrami</link>
<guid>https://fikirizleri.com/1-mayis-isci-bayrami</guid>
<description><![CDATA[  ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202605/image_870x580_69f45e344fc1d.webp" length="42848" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Fri, 01 May 2026 11:10:00 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p><span style="font-size: 11.0pt;"><span style="color: windowtext;">                 </span></span>AYNI YÖNE YÜRÜYENLER <o:p></o:p></p>
<p>Bugün sıradan bir gün değildi. Yıllardır aynı saatte kalkıp aynı yollardan geçerek çalışmaya giden o insan, ilk kez başka bir yol seçecekti. İçinde biriken sözler, suskun geçen yılların ağırlığıyla artık taşmaya hazırdı. Kapıyı kapatırken arkasında bıraktığı ev küçüktü ama içinde büyüyen umut çok daha büyüktü. Sokağa adım attığında alıştığı yöne değil, başka bir yöne yürümek kolay değildi. İçinden geçen o eski tanıdık ses, “Bugün de sus,” diyordu. Ama bu kez dinlemedi. Sokaklar yavaş yavaş dolarken, farklı mesleklerden, farklı hayatların içinden gelen insanlar aynı yönde yürüyordu. Kimisinin cebinde son parası, kimisinin aklında ödenmemiş borçlar… Ama hepsinin kalbinde ortak bir şey vardı. “Emeğin değeri.” Bir köşede yaşlı bir işçi, yılların yorgunluğunu omuzlarında taşırken; biraz ileride genç bir kadın, daha iyi bir hayatın hayalini gözlerinde saklıyordu. Kalabalık büyüdükçe sesler çoğalıyor, sesler çoğaldıkça cesaret artıyordu. Ve bir anda o sessiz insan içinden, kendi sesini duydu, sonra dudaklarından döküldü kelimeler. Yıllarca söylenmeyenler, bastırılanlar, görmezden gelinenler… Hepsi bir araya gelip güçlü bir yankıya dönüşüyordu. Yalnız değildi, bunu artık çok iyi biliyordu. Adımlar hızlanıyor, omuz omuza yürüyen insanlar birbirine güç veriyordu. Belki o gün her şey bir anda değişmeyecekti. Ama o gün, değişimin mümkün olduğu hissi doğmuştu insanların içinde. Akşam olduğunda şehir yine sessizleşirken o insanların içindeki sessizlik kaybolmuştu; yerine diri, sıcak bir inanç gelmişti. Çünkü bazen en büyük umut, aynı yöne yürüyen insanların ayak seslerinde saklıdır.<a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/AYNI YÖNE YÜRÜYENLER  Bugün sıradan bir gün değildi. Yıllardır aynı saatte kalkıp aynı yollardan geçerek çalışmaya giden o insan, ilk kez başka bir yol seçecekti. İçinde biriken sözler, suskun geçen yılların ağırlığıyla artık taşmaya hazırdı. Kapıyı kapatırken arkasında bıraktığı ev küçüktü ama içinde büyüyen umut çok daha büyüktü. Sokağa adım attığında alıştığı yöne değil, başka bir yöne yürümek kolay değildi. İçinden geçen o eski tanıdık ses, “Bugün de sus,” diyordu. Ama bu kez dinlemedi. Sokaklar yavaş yavaş dolarken, farklı mesleklerden, farklı hayatların içinden gelen insanlar aynı yönde yürüyordu. Kimisinin cebinde son parası, kimisinin aklında ödenmemiş borçlar… Ama hepsinin kalbinde ortak bir şey vardı. “Emeğin değeri.” Bir köşede yaşlı bir işçi, yılların yorgunluğunu omuzlarında taşırken; biraz ileride genç bir kadın, daha iyi bir hayatın hayalini gözlerinde saklıyordu. Kalabalık büyüdükçe sesler çoğalıyor, sesler çoğaldıkça cesaret artıyordu. Ve bir anda o sessiz insan  içinden,kendi sesini duydu, sonra dudaklarından döküldü kelimeler. Yıllarca söylenmeyenler, bastırılanlar, görmezden gelinenler… Hepsi bir araya gelip güçlü bir yankıya dönüşüyordu. Yalnız değildi, bunu artık çok iyi biliyordu. Adımlar hızlanıyor,omuz omuza yürüyen insanlar birbirine güç veriyordu. Belki o gün her şey bir anda değişmeyecekti. Ama o gün, değişimin mümkün olduğu hissi doğmuştu insanların içinde. Akşam olduğunda şehir yine sessizleşirken o insanların içindeki sessizlik kaybolmuştu; yerine diri, sıcak bir inanç gelmişti. Çünkü bazen en büyük umut, aynı yöne yürüyen insanların ayak seslerinde saklıdır.             DİLEK SARIKAYA"></a></p>
<p>                      DİLEK SARIKAYA<o:p></o:p></p>
<p class="MsoNormal"><o:p></o:p><span style="font-family: 'Times New Roman', serif; color: black;"><o:p> </o:p></span></p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>ÇORAPLAR EŞLEŞMEZKEN HAYAT</title>
<link>https://fikirizleri.com/coraplar-eslesmezken-hayat</link>
<guid>https://fikirizleri.com/coraplar-eslesmezken-hayat</guid>
<description><![CDATA[ Belki de hayat,
eşleşmeyen çoraplar gibi değildi sadece.  Belki de hayat…
aynı anda farklı olup
yine de aynı şeye gülebilmekti. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202604/image_870x580_69ef1a8759dea.webp" length="70170" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Mon, 27 Apr 2026 11:13:16 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>          ÇORAPLAR<a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/Çoraplar Eşleşmezken Hayat Bu gece, sanki “bugün biraz eğlenelim” der gibiydi. Sokak lambaları biraz daha parlak, rüzgâr biraz daha oyunbazdı. Sokağın köşesindeki eski kabare yine canlıydı. Tabelesi eğriydi, bazı harfleri eksikti, ama içeriden taşan kahkahalar “biz hâlâ buradayız” diyordu. Kapı açıldığında içerisi sıcaktı. İnsanın içine işleyen, yargısız bir sıcaklık. Masaların çoğu doluydu. Kimse kimseyi tanımıyordu ama herkes birbirine tanıyormuş gibi gülümsüyordu. Garson tepsiyi taşırken küçük bir dans yapıyor, kimse buna şaşırmıyordu. Çünkü burada kimse normal olmak zorunda değildi. Sahneye ilk çıkan kişi Tarık oldu. Öyle bir çıktı ki, sanki yanlışlıkla gelmiş ama kalmaya karar vermiş gibiydi. Üzerindeki ceket biraz büyüktü, kolları uzun, omuzları boldu. Ama onu öyle bir taşıyordu ki, sanki yeni bir akım başlatacak gibiydi. Mikrofonu eline alıp..  “Ben bugün çok önemli bir karar verdim,” dedi ciddi bir yüzle. Salonda herkesin gözü sahnedeydi.  “…çoraplarımı eşleştirmemeye karar verdim.” Bir anlık sessizlik oldu ardından kahkahalar patladı. Tarık ayağını kaldırdı. Gerçekten de biri çizgili, biri puantiyeliydi. “Hayat zaten yeterince karışık,” dedi, “bir de çoraplarla uğraşamam.” Kısa bir duraklama. “Bir gün bütün çoraplarım kayboldu… ben de aramayı bıraktım.” Arka masadan biri “haklısın!” diye seslenirken.  Bir başkası, “ben yıllardır böyleyim!” dedi. Kabare bir anda kolektif bir rahatlama yaşamıştı.  Sanki herkes içinden aynı anda “oh be” diyordu.  Tam o sırada sahneye Asya çıktı. Elinde bir defter vardı. Saçlarını gelişi güzel toplamıştı o dağınıklık ona öyle yakışıyordu ki, sanki bilerek yapılmış bir şey gibiydi. Defteri havaya kaldırarak “ben,” dedi, “insanların saçma anlarını yazıyorum.” Tarık tek kaşını kaldırıp..  “O zaman benim hayatım bestseller olur” dedi.  Asya gülümseyerek “zaten ilk bölüm sensin.” Salon yine kahkahaya boğuldu. Asya defteri açıp “bir gün biri, markette karpuz seçerken karpuza ‘bizi mahcup etme’ dedi.” Salon kahkahadan kırılıyordu.  Asya salona  göz gezdirerek seyircilerden birine “bu sen olabilir misin?” dedi.  Tarık elini kaldırdı. “Ben yapmış olabilirim.” Kahkaha yeniden yükseldi. Asya bir  sayfa  daha  çevirdi. “Biri… mesaj yazdı, sildi. Yazdı, sildi… Hiç göndermedi. Ama üç gün boyunca o mesajı düşündü”.  Bu kez gülüşler daha yavaştı. Daha tanıdıktı. Sahnenin köşesinde eski bir sandalye vardı. Tarık gidip oturdu. “Ben bu sandalyeye güveniyorum,” dedi. Asya şaşırdı. “Neden?” “Çünkü hiçbir beklentisi yok” dedi Tarık.  Ve devam etti  “insanlar biraz sandalye gibi olsa keşke.” Bu kez salon sadece gülmedi. Bazıları hafifçe başını sallıyordu.  Bu sırada müzik başladı. Hafif, oyunbaz bir melodiyle.  Tarık ayağa kalktı. “Şimdi size bir soru!” diyerek.  Salon hazırdı. “Hayatınızdaki en saçma ama en sevdiğiniz şey ne?” “Gece dolabı açmak!” dedi biri. “Asansörde aynaya bakıp kendime selam vermek!” dedi bir başkası. “Mesaj yazıp silmek…” “Yağmur yokken şemsiye taşımak…” Cevaplar çoğaldıkça kahkahalar büyüyordu.  Ama bu kez herkes sadece gülmüyor aynı zamanda  kendini de yakalıyordu. Asya'nın gülmekten gözlerinden yaşlar gelirken silerek “bak,” dedi, “hepimiz biraz tuhafız.” Tarık başını sallayarak“İyi ki” dedi ve mikrofona yaklaştı. Bu kez sesi daha sakindi. “Bence en güzel şey ne biliyor musunuz?” Salon sessiz bekliyordu.  Tarık insanlara tek tek baktıktan sonra “hiç tanımadığın insanlarla aynı şeye gülmek…”  “ve  artık o kadar da yabancı olmamak.” dedi.  Salonda yumuşak bir sessizlik oldu insanlar birbirine baktı. Gerçekten yabancı mıydılar? Işıklar yavaşça kısılırken perde kapanmaya başladı. Ama içeride hâlâ bir şey kalmıştı kahkahadan biraz daha derin, sessizlikten biraz daha hafif. Belki de hayat, eşleşmeyen çoraplar gibi değildi sadece.  Belki de hayat… aynı anda farklı olup yine de aynı şeye gülebilmekti.             DİLEK SARIKAYA"> EŞLEŞMEZKEN HAYAT </a></p>
<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/Çoraplar Eşleşmezken Hayat Bu gece, sanki “bugün biraz eğlenelim” der gibiydi. Sokak lambaları biraz daha parlak, rüzgâr biraz daha oyunbazdı. Sokağın köşesindeki eski kabare yine canlıydı. Tabelesi eğriydi, bazı harfleri eksikti, ama içeriden taşan kahkahalar “biz hâlâ buradayız” diyordu. Kapı açıldığında içerisi sıcaktı. İnsanın içine işleyen, yargısız bir sıcaklık. Masaların çoğu doluydu. Kimse kimseyi tanımıyordu ama herkes birbirine tanıyormuş gibi gülümsüyordu. Garson tepsiyi taşırken küçük bir dans yapıyor, kimse buna şaşırmıyordu. Çünkü burada kimse normal olmak zorunda değildi. Sahneye ilk çıkan kişi Tarık oldu. Öyle bir çıktı ki, sanki yanlışlıkla gelmiş ama kalmaya karar vermiş gibiydi. Üzerindeki ceket biraz büyüktü, kolları uzun, omuzları boldu. Ama onu öyle bir taşıyordu ki, sanki yeni bir akım başlatacak gibiydi. Mikrofonu eline alıp..  “Ben bugün çok önemli bir karar verdim,” dedi ciddi bir yüzle. Salonda herkesin gözü sahnedeydi.  “…çoraplarımı eşleştirmemeye karar verdim.” Bir anlık sessizlik oldu ardından kahkahalar patladı. Tarık ayağını kaldırdı. Gerçekten de biri çizgili, biri puantiyeliydi. “Hayat zaten yeterince karışık,” dedi, “bir de çoraplarla uğraşamam.” Kısa bir duraklama. “Bir gün bütün çoraplarım kayboldu… ben de aramayı bıraktım.” Arka masadan biri “haklısın!” diye seslenirken.  Bir başkası, “ben yıllardır böyleyim!” dedi. Kabare bir anda kolektif bir rahatlama yaşamıştı.  Sanki herkes içinden aynı anda “oh be” diyordu.  Tam o sırada sahneye Asya çıktı. Elinde bir defter vardı. Saçlarını gelişi güzel toplamıştı o dağınıklık ona öyle yakışıyordu ki, sanki bilerek yapılmış bir şey gibiydi. Defteri havaya kaldırarak “ben,” dedi, “insanların saçma anlarını yazıyorum.” Tarık tek kaşını kaldırıp..  “O zaman benim hayatım bestseller olur” dedi.  Asya gülümseyerek “zaten ilk bölüm sensin.” Salon yine kahkahaya boğuldu. Asya defteri açıp “bir gün biri, markette karpuz seçerken karpuza ‘bizi mahcup etme’ dedi.” Salon kahkahadan kırılıyordu.  Asya salona  göz gezdirerek seyircilerden birine “bu sen olabilir misin?” dedi.  Tarık elini kaldırdı. “Ben yapmış olabilirim.” Kahkaha yeniden yükseldi. Asya bir  sayfa  daha  çevirdi. “Biri… mesaj yazdı, sildi. Yazdı, sildi… Hiç göndermedi. Ama üç gün boyunca o mesajı düşündü”.  Bu kez gülüşler daha yavaştı. Daha tanıdıktı. Sahnenin köşesinde eski bir sandalye vardı. Tarık gidip oturdu. “Ben bu sandalyeye güveniyorum,” dedi. Asya şaşırdı. “Neden?” “Çünkü hiçbir beklentisi yok” dedi Tarık.  Ve devam etti  “insanlar biraz sandalye gibi olsa keşke.” Bu kez salon sadece gülmedi. Bazıları hafifçe başını sallıyordu.  Bu sırada müzik başladı. Hafif, oyunbaz bir melodiyle.  Tarık ayağa kalktı. “Şimdi size bir soru!” diyerek.  Salon hazırdı. “Hayatınızdaki en saçma ama en sevdiğiniz şey ne?” “Gece dolabı açmak!” dedi biri. “Asansörde aynaya bakıp kendime selam vermek!” dedi bir başkası. “Mesaj yazıp silmek…” “Yağmur yokken şemsiye taşımak…” Cevaplar çoğaldıkça kahkahalar büyüyordu.  Ama bu kez herkes sadece gülmüyor aynı zamanda  kendini de yakalıyordu. Asya'nın gülmekten gözlerinden yaşlar gelirken silerek “bak,” dedi, “hepimiz biraz tuhafız.” Tarık başını sallayarak“İyi ki” dedi ve mikrofona yaklaştı. Bu kez sesi daha sakindi. “Bence en güzel şey ne biliyor musunuz?” Salon sessiz bekliyordu.  Tarık insanlara tek tek baktıktan sonra “hiç tanımadığın insanlarla aynı şeye gülmek…”  “ve  artık o kadar da yabancı olmamak.” dedi.  Salonda yumuşak bir sessizlik oldu insanlar birbirine baktı. Gerçekten yabancı mıydılar? Işıklar yavaşça kısılırken perde kapanmaya başladı. Ama içeride hâlâ bir şey kalmıştı kahkahadan biraz daha derin, sessizlikten biraz daha hafif. Belki de hayat, eşleşmeyen çoraplar gibi değildi sadece.  Belki de hayat… aynı anda farklı olup yine de aynı şeye gülebilmekti.             DİLEK SARIKAYA">Bu gece, sanki “bugün biraz eğlenelim” der gibiydi. Sokak lambaları biraz daha parlak, rüzgâr biraz daha oyunbazdı. Sokağın köşesindeki eski kabare yine canlıydı. Tabelası eğriydi, bazı harfleri eksikti, ama içeriden taşan kahkahalar “biz hâlâ buradayız” diyordu. Kapı açıldığında içerisi sıcaktı. İnsanın içine işleyen, yargısız bir sıcaklık. Masaların çoğu doluydu. Kimse kimseyi tanımıyordu ama herkes birbirine tanıyormuş gibi gülümsüyordu. Garson tepsiyi taşırken küçük bir dans yapıyor, kimse buna şaşırmıyordu. Çünkü burada kimse normal olmak zorunda değildi. Sahneye ilk çıkan kişi Tarık oldu. Öyle bir çıktı ki, sanki yanlışlıkla gelmiş ama kalmaya karar vermiş gibiydi. Üzerindeki ceket biraz büyüktü, kolları uzun, omuzları boldu. Ama onu öyle bir taşıyordu ki, sanki yeni bir akım başlatacak gibiydi. Mikrofonu eline alıp.. “Ben bugün çok önemli bir karar verdim,” dedi ciddi bir yüzle. Salonda herkesin gözü sahnedeydi. “…çoraplarımı eşleştirmemeye karar verdim.” Bir anlık sessizlik oldu ardından kahkahalar patladı. Tarık ayağını kaldırdı. Gerçekten de biri çizgili, biri puantiyeliydi. “Hayat zaten yeterince karışık,” dedi, “bir de çoraplarla uğraşamam.” Kısa bir duraklama. “Bir gün bütün çoraplarım kayboldu… ben de aramayı bıraktım.” Arka masadan biri “haklısın!” diye seslenirken. Bir başkası, “ben yıllardır böyleyim!” dedi. Kabare bir anda kolektif bir rahatlama yaşamıştı. Sanki herkes içinden aynı anda “oh be” diyordu. Tam o sırada sahneye Asya çıktı. Elinde bir defter vardı. Saçlarını gelişi güzel toplamıştı o dağınıklık ona öyle yakışıyordu ki, sanki bilerek yapılmış bir şey gibiydi. Defteri havaya kaldırarak “ben,” dedi, “insanların saçma anlarını yazıyorum.” Tarık tek kaşını kaldırıp.. “O zaman benim hayatım bestseller olur” dedi. Asya gülümseyerek “zaten ilk bölüm sensin.” Salon yine kahkahaya boğuldu. Asya defteri açıp “bir gün biri, markette karpuz seçerken karpuza ‘bizi mahcup etme’ dedi.” Salon kahkahadan kırılıyordu. Asya salona göz gezdirerek seyircilerden birine “bu sen olabilir misin?” dedi. Tarık elini kaldırdı. “Ben yapmış olabilirim.” Kahkaha yeniden yükseldi. Asya bir sayfa daha çevirdi. “Biri… mesaj yazdı, sildi. Yazdı, sildi… Hiç göndermedi. Ama üç gün boyunca o mesajı düşündü”. Bu kez gülüşler daha yavaştı. Daha tanıdıktı. Sahnenin köşesinde eski bir sandalye vardı. Tarık gidip oturdu. “Ben bu sandalyeye güveniyorum,” dedi. Asya şaşırdı. “Neden?” “Çünkü hiçbir beklentisi yok” dedi Tarık. Ve devam etti “insanlar biraz sandalye gibi olsa keşke.” Bu kez salon sadece gülmedi. Bazıları hafifçe başını sallıyordu. Bu sırada müzik başladı. Hafif, oyunbaz bir melodiyle. Tarık ayağa kalktı. “Şimdi size bir soru!” diyerek. Salon hazırdı. “Hayatınızdaki en saçma ama en sevdiğiniz şey ne?” “Gece dolabı açmak!” dedi biri. “Asansörde aynaya bakıp kendime selam vermek!” dedi bir başkası. “Mesaj yazıp silmek…” “Yağmur yokken şemsiye taşımak…” Cevaplar çoğaldıkça kahkahalar büyüyordu. Ama bu kez herkes sadece gülmüyor aynı zamanda kendini de yakalıyordu. Asya'nın gülmekten gözlerinden yaşlar gelirken silerek “bak,” dedi, “hepimiz biraz tuhafız.” Tarık başını sallayarak“İyi ki” dedi ve mikrofona yaklaştı. Bu kez sesi daha sakindi. “Bence en güzel şey ne biliyor musunuz?” Salon sessiz bekliyordu. Tarık insanlara tek tek baktıktan sonra “hiç tanımadığın insanlarla aynı şeye gülmek…” “ve artık o kadar da yabancı olmamak.” dedi. Salonda yumuşak bir sessizlik oldu insanlar birbirine baktı. Gerçekten yabancı mıydılar? Işıklar yavaşça kısılırken perde kapanmaya başladı. Ama içeride hâlâ bir şey kalmıştı kahkahadan biraz daha derin, sessizlikten biraz daha hafif. Belki de hayat, eşleşmeyen çoraplar gibi değildi sadece. Belki de hayat… aynı anda farklı olup yine de aynı şeye gülebilmekti.</a></p>
<p>                             <a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/Çoraplar Eşleşmezken Hayat Bu gece, sanki “bugün biraz eğlenelim” der gibiydi. Sokak lambaları biraz daha parlak, rüzgâr biraz daha oyunbazdı. Sokağın köşesindeki eski kabare yine canlıydı. Tabelesi eğriydi, bazı harfleri eksikti, ama içeriden taşan kahkahalar “biz hâlâ buradayız” diyordu. Kapı açıldığında içerisi sıcaktı. İnsanın içine işleyen, yargısız bir sıcaklık. Masaların çoğu doluydu. Kimse kimseyi tanımıyordu ama herkes birbirine tanıyormuş gibi gülümsüyordu. Garson tepsiyi taşırken küçük bir dans yapıyor, kimse buna şaşırmıyordu. Çünkü burada kimse normal olmak zorunda değildi. Sahneye ilk çıkan kişi Tarık oldu. Öyle bir çıktı ki, sanki yanlışlıkla gelmiş ama kalmaya karar vermiş gibiydi. Üzerindeki ceket biraz büyüktü, kolları uzun, omuzları boldu. Ama onu öyle bir taşıyordu ki, sanki yeni bir akım başlatacak gibiydi. Mikrofonu eline alıp..  “Ben bugün çok önemli bir karar verdim,” dedi ciddi bir yüzle. Salonda herkesin gözü sahnedeydi.  “…çoraplarımı eşleştirmemeye karar verdim.” Bir anlık sessizlik oldu ardından kahkahalar patladı. Tarık ayağını kaldırdı. Gerçekten de biri çizgili, biri puantiyeliydi. “Hayat zaten yeterince karışık,” dedi, “bir de çoraplarla uğraşamam.” Kısa bir duraklama. “Bir gün bütün çoraplarım kayboldu… ben de aramayı bıraktım.” Arka masadan biri “haklısın!” diye seslenirken.  Bir başkası, “ben yıllardır böyleyim!” dedi. Kabare bir anda kolektif bir rahatlama yaşamıştı.  Sanki herkes içinden aynı anda “oh be” diyordu.  Tam o sırada sahneye Asya çıktı. Elinde bir defter vardı. Saçlarını gelişi güzel toplamıştı o dağınıklık ona öyle yakışıyordu ki, sanki bilerek yapılmış bir şey gibiydi. Defteri havaya kaldırarak “ben,” dedi, “insanların saçma anlarını yazıyorum.” Tarık tek kaşını kaldırıp..  “O zaman benim hayatım bestseller olur” dedi.  Asya gülümseyerek “zaten ilk bölüm sensin.” Salon yine kahkahaya boğuldu. Asya defteri açıp “bir gün biri, markette karpuz seçerken karpuza ‘bizi mahcup etme’ dedi.” Salon kahkahadan kırılıyordu.  Asya salona  göz gezdirerek seyircilerden birine “bu sen olabilir misin?” dedi.  Tarık elini kaldırdı. “Ben yapmış olabilirim.” Kahkaha yeniden yükseldi. Asya bir  sayfa  daha  çevirdi. “Biri… mesaj yazdı, sildi. Yazdı, sildi… Hiç göndermedi. Ama üç gün boyunca o mesajı düşündü”.  Bu kez gülüşler daha yavaştı. Daha tanıdıktı. Sahnenin köşesinde eski bir sandalye vardı. Tarık gidip oturdu. “Ben bu sandalyeye güveniyorum,” dedi. Asya şaşırdı. “Neden?” “Çünkü hiçbir beklentisi yok” dedi Tarık.  Ve devam etti  “insanlar biraz sandalye gibi olsa keşke.” Bu kez salon sadece gülmedi. Bazıları hafifçe başını sallıyordu.  Bu sırada müzik başladı. Hafif, oyunbaz bir melodiyle.  Tarık ayağa kalktı. “Şimdi size bir soru!” diyerek.  Salon hazırdı. “Hayatınızdaki en saçma ama en sevdiğiniz şey ne?” “Gece dolabı açmak!” dedi biri. “Asansörde aynaya bakıp kendime selam vermek!” dedi bir başkası. “Mesaj yazıp silmek…” “Yağmur yokken şemsiye taşımak…” Cevaplar çoğaldıkça kahkahalar büyüyordu.  Ama bu kez herkes sadece gülmüyor aynı zamanda  kendini de yakalıyordu. Asya'nın gülmekten gözlerinden yaşlar gelirken silerek “bak,” dedi, “hepimiz biraz tuhafız.” Tarık başını sallayarak“İyi ki” dedi ve mikrofona yaklaştı. Bu kez sesi daha sakindi. “Bence en güzel şey ne biliyor musunuz?” Salon sessiz bekliyordu.  Tarık insanlara tek tek baktıktan sonra “hiç tanımadığın insanlarla aynı şeye gülmek…”  “ve  artık o kadar da yabancı olmamak.” dedi.  Salonda yumuşak bir sessizlik oldu insanlar birbirine baktı. Gerçekten yabancı mıydılar? Işıklar yavaşça kısılırken perde kapanmaya başladı. Ama içeride hâlâ bir şey kalmıştı kahkahadan biraz daha derin, sessizlikten biraz daha hafif. Belki de hayat, eşleşmeyen çoraplar gibi değildi sadece.  Belki de hayat… aynı anda farklı olup yine de aynı şeye gülebilmekti.             DİLEK SARIKAYA">DİLEK SARIKAYA</a></p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>KADERİN SESSİZ ÖĞRETİSİ</title>
<link>https://fikirizleri.com/kaderin-sessiz-ogretisi</link>
<guid>https://fikirizleri.com/kaderin-sessiz-ogretisi</guid>
<description><![CDATA[ Bazı insanlar hayatına huzur gibi girer, bazılarıysa kendini sorgulatır. Bazen en büyük ders, kime değer vermemen gerektiğini öğrenmektir.
“Kaderin Sessiz Öğretisi”
Küçük seçimlerin, büyük kırılmaların ve geç fark edilen bir gerçeğin hikâyesi. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202604/image_870x580_69ec769ccaaf4.webp" length="44388" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Sun, 26 Apr 2026 11:10:09 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/“Kaderin Sessiz Öğretisi” “Yüzün değil, kaderin güzel olsun…” Bunu ilk kim söyledi bilmiyorum ama bizim mahallede en çok safiye  teyze söylerdi. Sabahları kapısının önüne küçük bir tabure koyar, elinde ince belli çay bardağıyla gelip geçen herkese bakardı. Öyle yargılayan değil, daha çok, hayatın içinden geçmiş birinin sessizce “anlıyorum seni” diyen bakışıydı. Ben o zamanlar pek anlamazdım bu sözün ağırlığını. Çünkü gençken insanın gözü hep yüzlerde olur; kim güzel, kim değil, kim daha dikkat çekiyor… Kader dediğin şey ise sanki uzak bir dağ gibi, var ama dokunulmaz. Ta ki  fırat'la tanışana kadar. Fırat mahalleye yeni taşınmıştı. Öyle ilk bakışta dikkat çeken biri değildi. Ne çok yakışıklıydı ne de kendini göstermek gibi bir derdi vardı. Ama garip bir huzur vardı onda. Sanki yanında durunca dünya biraz yavaşlıyor, sesler biraz kısılıyordu. Bir gün bakkalın önünde karşılaştık. Elinde eski bir poşet, içinde ekmek ve birkaç ufak tefek şey. Rüzgâr poşeti sallarken ekmeğin kokusu yayıldı. O an, saçma bir şekilde, hayatın en gerçek anlarından biriymiş gibi hissettim. Merhaba ben gül “yeni taşındın galiba,” dedim. Gülümseyerek ben Fırat “evet,” dedi, “alışmaya çalışıyorum.” Zamanla sohbetlerimiz arttı. Birlikte yürüdük, çay içtik, sustuk. En çok da sustuk aslında.  Bazı insanlar vardır, yanında konuşmadan da anlaşılır ya Fırat'da öyle biriydi. Ama ben… ben o zamanlar hâlâ yüzlere bakıyordum. Bir süre sonra hayatıma başka biri girdi. Herkesin dönüp baktığı türden. Konuşması, gülüşü, kendine güveni… Sanki her şey fazla parlıyordu onda. Yanında yürürken kendimi daha görünür hissediyordum. İnsanların bakışları hoşuma gidiyordu, itiraf edeyim. Bir akşam bir kafede oturuyorduk. Ben bir şey anlatırken telefonuna baktı, sonra gülümseyerek başını kaldırdı ama gözleri hâlâ ekrandaydı. “Dinliyorum,” dedi, ama aslında dinlemiyordu. “Bugün benim için önemli bir gündü…” dedim, biraz duraksayarak. “Hmm… güzel,” dedi kısaca. Ardından garsona dönüp siparişini değiştirdi, sanki ben hiç konuşmamışım gibi. O an içimde küçük bir şey kırıldı ama ben görmezden geldim. Çünkü onunla yan yana durmak, bana kendimi değerliymiş gibi hissettiriyordu. Fırat yavaş yavaş uzaklaştı bu süreçde. Bir gün selamlaştık, ertesi gün sadece başımızı salladık, sonra o da bitti. Ve ben, fark etmeden, yanlış bir kapının önünde beklemeye başladım. Çünkü bazı insanlar vardır, ne verirsen ver, yetmez. Zamanını verirsin, az gelir. Değer verirsin, anlamaz. Sabır gösterirsin, alışkanlık sanır. İşte ben o “denizi versem yetmez” dediğimiz insanlardan birine kalbimi bırakmıştım. Başta anlamıyorsun. Hep bir umut oluyor içinde. “Belki değişir”, “belki fark eder”, “belki bu sefer…” diye diye insan kendi değerini küçük küçük eksiltiyor. Bir gün ona, “yarın önemli bir şeyim var, gelir misin?” diye sordum. Biraz düşündükten sonra “bakarız,” dedi. “Benim için önemli,” dedim, ilk defa bu kadar net.  “Of çok abartıyorsun bazı şeyleri,” dedi hafif bir gülümsemeyle. O an, ciddiye alınmamanın ne demek olduğunu hissettim. Ama yine de sustum. Çünkü kaybetmekten, kendimi kaybetmekten daha çok korkuyordum. Bir gün, çok basit bir an oldu aslında. Yağmur yağıyordu. Ben bekliyordum. Saatlerdir. O ise gelmemişti. Ne bir mesaj, ne bir açıklama. Sırılsıklam olmuştum ama içimdeki o bekleyiş daha ağırdı. Suyun kıymetini bilmeyene, denizi versen de susuz kalıyor insan. Eve dönerken Safiye teyze kapının önündeydi yine. Saçlarım ıslak, gözlerim dolu dolu. Bana baktı, hiçbir şey sormadı. Sadece“yüzün değil, kaderin güzel olsun evladım…” dedi.  O an ilk defa gerçekten  güzellik  dediğimiz şeyin, bakışlarda değil. Birinin seni nasıl hissettirdiğinde, yokluğunda içinin ne kadar daraldığında, varlığında ne kadar huzur bulduğunda olduğunu anladım.  Günler geçti. Kendime gelmem zaman aldı. Ama insan, kırıldıkça öğreniyor. Ve en çok da kime değer vermemesi gerektiğini öğreniyor. Bir akşam yine aynı sokakta yürürken Fırat'ı gördüm. Elinde yine bir poşet, yine sade, yine kendi halinde. Göz göze geldik.  “Merhaba,” dedim. “Merhaba,” dedi, aynı sakinlikle. Bir süre yürüdük birlikte. Sessizce. Ama bu sefer o sessizlik başka türlüydü. İçinde pişmanlık da vardı, farkındalık da. “Kayboldum biraz,” dedim sonunda. Bana baktı. Yargı yoktu gözlerinde. “Herkes kaybolur,” dedi. “Önemli olan nerede duracağını anlamak.” İşte o an, kader dediğimiz şeyin aslında büyük olaylardan değil, küçük seçimlerden oluştuğunu fark ettim. Kime güldüğün, kimin yanında sustuğun, kimin yokluğunda eksildiğin… O gün eve dönerken içimde garip bir huzur vardı. Sanki uzun zamandır yanlış yolda yürüyormuşum da nihayet doğru sokağa sapmışım gibi. Şimdi biri bana o sözü sorsa, ezbere değil, yaşayarak söylerim.  Yüz geçer. Gençlik geçer. Bakışlar değişir. Ama kader… Kader, kime değer verdiğinde yazılır. Ve inan, o an anladım... Yanlış kişiye verdiğim her değer, aslında önce kendimden eksilttiğimmiş.                       DİLEK SARIKAYA">                “Kaderin Sessiz Öğretisi”</a></p>
<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/“Kaderin Sessiz Öğretisi” “Yüzün değil, kaderin güzel olsun…” Bunu ilk kim söyledi bilmiyorum ama bizim mahallede en çok safiye  teyze söylerdi. Sabahları kapısının önüne küçük bir tabure koyar, elinde ince belli çay bardağıyla gelip geçen herkese bakardı. Öyle yargılayan değil, daha çok, hayatın içinden geçmiş birinin sessizce “anlıyorum seni” diyen bakışıydı. Ben o zamanlar pek anlamazdım bu sözün ağırlığını. Çünkü gençken insanın gözü hep yüzlerde olur; kim güzel, kim değil, kim daha dikkat çekiyor… Kader dediğin şey ise sanki uzak bir dağ gibi, var ama dokunulmaz. Ta ki  fırat'la tanışana kadar. Fırat mahalleye yeni taşınmıştı. Öyle ilk bakışta dikkat çeken biri değildi. Ne çok yakışıklıydı ne de kendini göstermek gibi bir derdi vardı. Ama garip bir huzur vardı onda. Sanki yanında durunca dünya biraz yavaşlıyor, sesler biraz kısılıyordu. Bir gün bakkalın önünde karşılaştık. Elinde eski bir poşet, içinde ekmek ve birkaç ufak tefek şey. Rüzgâr poşeti sallarken ekmeğin kokusu yayıldı. O an, saçma bir şekilde, hayatın en gerçek anlarından biriymiş gibi hissettim. Merhaba ben gül “yeni taşındın galiba,” dedim. Gülümseyerek ben Fırat “evet,” dedi, “alışmaya çalışıyorum.” Zamanla sohbetlerimiz arttı. Birlikte yürüdük, çay içtik, sustuk. En çok da sustuk aslında.  Bazı insanlar vardır, yanında konuşmadan da anlaşılır ya Fırat'da öyle biriydi. Ama ben… ben o zamanlar hâlâ yüzlere bakıyordum. Bir süre sonra hayatıma başka biri girdi. Herkesin dönüp baktığı türden. Konuşması, gülüşü, kendine güveni… Sanki her şey fazla parlıyordu onda. Yanında yürürken kendimi daha görünür hissediyordum. İnsanların bakışları hoşuma gidiyordu, itiraf edeyim. Bir akşam bir kafede oturuyorduk. Ben bir şey anlatırken telefonuna baktı, sonra gülümseyerek başını kaldırdı ama gözleri hâlâ ekrandaydı. “Dinliyorum,” dedi, ama aslında dinlemiyordu. “Bugün benim için önemli bir gündü…” dedim, biraz duraksayarak. “Hmm… güzel,” dedi kısaca. Ardından garsona dönüp siparişini değiştirdi, sanki ben hiç konuşmamışım gibi. O an içimde küçük bir şey kırıldı ama ben görmezden geldim. Çünkü onunla yan yana durmak, bana kendimi değerliymiş gibi hissettiriyordu. Fırat yavaş yavaş uzaklaştı bu süreçde. Bir gün selamlaştık, ertesi gün sadece başımızı salladık, sonra o da bitti. Ve ben, fark etmeden, yanlış bir kapının önünde beklemeye başladım. Çünkü bazı insanlar vardır, ne verirsen ver, yetmez. Zamanını verirsin, az gelir. Değer verirsin, anlamaz. Sabır gösterirsin, alışkanlık sanır. İşte ben o “denizi versem yetmez” dediğimiz insanlardan birine kalbimi bırakmıştım. Başta anlamıyorsun. Hep bir umut oluyor içinde. “Belki değişir”, “belki fark eder”, “belki bu sefer…” diye diye insan kendi değerini küçük küçük eksiltiyor. Bir gün ona, “yarın önemli bir şeyim var, gelir misin?” diye sordum. Biraz düşündükten sonra “bakarız,” dedi. “Benim için önemli,” dedim, ilk defa bu kadar net.  “Of çok abartıyorsun bazı şeyleri,” dedi hafif bir gülümsemeyle. O an, ciddiye alınmamanın ne demek olduğunu hissettim. Ama yine de sustum. Çünkü kaybetmekten, kendimi kaybetmekten daha çok korkuyordum. Bir gün, çok basit bir an oldu aslında. Yağmur yağıyordu. Ben bekliyordum. Saatlerdir. O ise gelmemişti. Ne bir mesaj, ne bir açıklama. Sırılsıklam olmuştum ama içimdeki o bekleyiş daha ağırdı. Suyun kıymetini bilmeyene, denizi versen de susuz kalıyor insan. Eve dönerken Safiye teyze kapının önündeydi yine. Saçlarım ıslak, gözlerim dolu dolu. Bana baktı, hiçbir şey sormadı. Sadece“yüzün değil, kaderin güzel olsun evladım…” dedi.  O an ilk defa gerçekten  güzellik  dediğimiz şeyin, bakışlarda değil. Birinin seni nasıl hissettirdiğinde, yokluğunda içinin ne kadar daraldığında, varlığında ne kadar huzur bulduğunda olduğunu anladım.  Günler geçti. Kendime gelmem zaman aldı. Ama insan, kırıldıkça öğreniyor. Ve en çok da kime değer vermemesi gerektiğini öğreniyor. Bir akşam yine aynı sokakta yürürken Fırat'ı gördüm. Elinde yine bir poşet, yine sade, yine kendi halinde. Göz göze geldik.  “Merhaba,” dedim. “Merhaba,” dedi, aynı sakinlikle. Bir süre yürüdük birlikte. Sessizce. Ama bu sefer o sessizlik başka türlüydü. İçinde pişmanlık da vardı, farkındalık da. “Kayboldum biraz,” dedim sonunda. Bana baktı. Yargı yoktu gözlerinde. “Herkes kaybolur,” dedi. “Önemli olan nerede duracağını anlamak.” İşte o an, kader dediğimiz şeyin aslında büyük olaylardan değil, küçük seçimlerden oluştuğunu fark ettim. Kime güldüğün, kimin yanında sustuğun, kimin yokluğunda eksildiğin… O gün eve dönerken içimde garip bir huzur vardı. Sanki uzun zamandır yanlış yolda yürüyormuşum da nihayet doğru sokağa sapmışım gibi. Şimdi biri bana o sözü sorsa, ezbere değil, yaşayarak söylerim.  Yüz geçer. Gençlik geçer. Bakışlar değişir. Ama kader… Kader, kime değer verdiğinde yazılır. Ve inan, o an anladım... Yanlış kişiye verdiğim her değer, aslında önce kendimden eksilttiğimmiş.                       DİLEK SARIKAYA"> “Yüzün değil, kaderin güzel olsun…” Bunu ilk kim söyledi bilmiyorum ama bizim mahallede en çok safiye teyze söylerdi. Sabahları kapısının önüne küçük bir tabure koyar, elinde ince belli çay bardağıyla gelip geçen herkese bakardı. Öyle yargılayan değil, daha çok, hayatın içinden geçmiş birinin sessizce “anlıyorum seni” diyen bakışıydı. Ben o zamanlar pek anlamazdım bu sözün ağırlığını. Çünkü gençken insanın gözü hep yüzlerde olur; kim güzel, kim değil, kim daha dikkat çekiyor… Kader dediğin şey ise sanki uzak bir dağ gibi, var ama dokunulmaz. Ta ki fırat'la tanışana kadar. Fırat mahalleye yeni taşınmıştı. Öyle ilk bakışta dikkat çeken biri değildi. Ne çok yakışıklıydı ne de kendini göstermek gibi bir derdi vardı. Ama garip bir huzur vardı onda. Sanki yanında durunca dünya biraz yavaşlıyor, sesler biraz kısılıyordu. Bir gün bakkalın önünde karşılaştık. Elinde eski bir poşet, içinde ekmek ve birkaç ufak tefek şey. Rüzgâr poşeti sallarken ekmeğin kokusu yayıldı. O an, saçma bir şekilde, hayatın en gerçek anlarından biriymiş gibi hissettim. Merhaba ben gül “yeni taşındın galiba,” dedim. Gülümseyerek ben Fırat “evet,” dedi, “alışmaya çalışıyorum.” Zamanla sohbetlerimiz arttı. Birlikte yürüdük, çay içtik, sustuk. En çok da sustuk aslında. Bazı insanlar vardır, yanında konuşmadan da anlaşılır ya Fırat'da öyle biriydi. Ama ben… ben o zamanlar hâlâ yüzlere bakıyordum. Bir süre sonra hayatıma başka biri girdi. Herkesin dönüp baktığı türden. Konuşması, gülüşü, kendine güveni… Sanki her şey fazla parlıyordu onda. Yanında yürürken kendimi daha görünür hissediyordum. İnsanların bakışları hoşuma gidiyordu, itiraf edeyim. Bir akşam bir kafede oturuyorduk. Ben bir şey anlatırken telefonuna baktı, sonra gülümseyerek başını kaldırdı ama gözleri hâlâ ekrandaydı. “Dinliyorum,” dedi, ama aslında dinlemiyordu. “Bugün benim için önemli bir gündü…” dedim, biraz duraksayarak. “Hmm… güzel,” dedi kısaca. Ardından garsona dönüp siparişini değiştirdi, sanki ben hiç konuşmamışım gibi. O an içimde küçük bir şey kırıldı ama ben görmezden geldim. Çünkü onunla yan yana durmak, bana kendimi değerliymiş gibi hissettiriyordu. Fırat yavaş yavaş uzaklaştı bu süreçde. Bir gün selamlaştık, ertesi gün sadece başımızı salladık, sonra o da bitti. Ve ben, fark etmeden, yanlış bir kapının önünde beklemeye başladım. Çünkü bazı insanlar vardır, ne verirsen ver, yetmez. Zamanını verirsin, az gelir. Değer verirsin, anlamaz. Sabır gösterirsin, alışkanlık sanır. İşte ben o “denizi versem yetmez” dediğimiz insanlardan birine kalbimi bırakmıştım. Başta anlamıyorsun. Hep bir umut oluyor içinde. “Belki değişir”, “belki fark eder”, “belki bu sefer…” diye diye insan kendi değerini küçük küçük eksiltiyor. Bir gün ona, “yarın önemli bir şeyim var, gelir misin?” diye sordum. Biraz düşündükten sonra “bakarız,” dedi. “Benim için önemli,” dedim, ilk defa bu kadar net. “Of çok abartıyorsun bazı şeyleri,” dedi hafif bir gülümsemeyle. O an, ciddiye alınmamanın ne demek olduğunu hissettim. Ama yine de sustum. Çünkü kaybetmekten, kendimi kaybetmekten daha çok korkuyordum. Bir gün, çok basit bir an oldu aslında. Yağmur yağıyordu. Ben bekliyordum. Saatlerdir. O ise gelmemişti. Ne bir mesaj, ne bir açıklama. Sırılsıklam olmuştum ama içimdeki o bekleyiş daha ağırdı. Suyun kıymetini bilmeyene, denizi versen de susuz kalıyor insan. Eve dönerken Safiye teyze kapının önündeydi yine. Saçlarım ıslak, gözlerim dolu dolu. Bana baktı, hiçbir şey sormadı. Sadece“yüzün değil, kaderin güzel olsun evladım…” dedi. O an ilk defa gerçekten güzellik dediğimiz şeyin, bakışlarda değil. Birinin seni nasıl hissettirdiğinde, yokluğunda içinin ne kadar daraldığında, varlığında ne kadar huzur bulduğunda olduğunu anladım. Günler geçti. Kendime gelmem zaman aldı. Ama insan, kırıldıkça öğreniyor. Ve en çok da kime değer vermemesi gerektiğini öğreniyor. Bir akşam yine aynı sokakta yürürken Fırat'ı gördüm. Elinde yine bir poşet, yine sade, yine kendi halinde. Göz göze geldik. “Merhaba,” dedim. “Merhaba,” dedi, aynı sakinlikle. Bir süre yürüdük birlikte. Sessizce. Ama bu sefer o sessizlik başka türlüydü. İçinde pişmanlık da vardı, farkındalık da. “Kayboldum biraz,” dedim sonunda. Bana baktı. Yargı yoktu gözlerinde. “Herkes kaybolur,” dedi. “Önemli olan nerede duracağını anlamak.” İşte o an, kader dediğimiz şeyin aslında büyük olaylardan değil, küçük seçimlerden oluştuğunu fark ettim. Kime güldüğün, kimin yanında sustuğun, kimin yokluğunda eksildiğin… O gün eve dönerken içimde garip bir huzur vardı. Sanki uzun zamandır yanlış yolda yürüyormuşum da nihayet doğru sokağa sapmışım gibi. Şimdi biri bana o sözü sorsa, ezbere değil, yaşayarak söylerim. Yüz geçer. Gençlik geçer. Bakışlar değişir. Ama kader… Kader, kime değer verdiğinde yazılır. Ve inan, o an anladım... Yanlış kişiye verdiğim her değer, aslında önce kendimden eksilttiğimmiş.                                       </a></p>
<p>                                                  <a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/“Kaderin Sessiz Öğretisi” “Yüzün değil, kaderin güzel olsun…” Bunu ilk kim söyledi bilmiyorum ama bizim mahallede en çok safiye  teyze söylerdi. Sabahları kapısının önüne küçük bir tabure koyar, elinde ince belli çay bardağıyla gelip geçen herkese bakardı. Öyle yargılayan değil, daha çok, hayatın içinden geçmiş birinin sessizce “anlıyorum seni” diyen bakışıydı. Ben o zamanlar pek anlamazdım bu sözün ağırlığını. Çünkü gençken insanın gözü hep yüzlerde olur; kim güzel, kim değil, kim daha dikkat çekiyor… Kader dediğin şey ise sanki uzak bir dağ gibi, var ama dokunulmaz. Ta ki  fırat'la tanışana kadar. Fırat mahalleye yeni taşınmıştı. Öyle ilk bakışta dikkat çeken biri değildi. Ne çok yakışıklıydı ne de kendini göstermek gibi bir derdi vardı. Ama garip bir huzur vardı onda. Sanki yanında durunca dünya biraz yavaşlıyor, sesler biraz kısılıyordu. Bir gün bakkalın önünde karşılaştık. Elinde eski bir poşet, içinde ekmek ve birkaç ufak tefek şey. Rüzgâr poşeti sallarken ekmeğin kokusu yayıldı. O an, saçma bir şekilde, hayatın en gerçek anlarından biriymiş gibi hissettim. Merhaba ben gül “yeni taşındın galiba,” dedim. Gülümseyerek ben Fırat “evet,” dedi, “alışmaya çalışıyorum.” Zamanla sohbetlerimiz arttı. Birlikte yürüdük, çay içtik, sustuk. En çok da sustuk aslında.  Bazı insanlar vardır, yanında konuşmadan da anlaşılır ya Fırat'da öyle biriydi. Ama ben… ben o zamanlar hâlâ yüzlere bakıyordum. Bir süre sonra hayatıma başka biri girdi. Herkesin dönüp baktığı türden. Konuşması, gülüşü, kendine güveni… Sanki her şey fazla parlıyordu onda. Yanında yürürken kendimi daha görünür hissediyordum. İnsanların bakışları hoşuma gidiyordu, itiraf edeyim. Bir akşam bir kafede oturuyorduk. Ben bir şey anlatırken telefonuna baktı, sonra gülümseyerek başını kaldırdı ama gözleri hâlâ ekrandaydı. “Dinliyorum,” dedi, ama aslında dinlemiyordu. “Bugün benim için önemli bir gündü…” dedim, biraz duraksayarak. “Hmm… güzel,” dedi kısaca. Ardından garsona dönüp siparişini değiştirdi, sanki ben hiç konuşmamışım gibi. O an içimde küçük bir şey kırıldı ama ben görmezden geldim. Çünkü onunla yan yana durmak, bana kendimi değerliymiş gibi hissettiriyordu. Fırat yavaş yavaş uzaklaştı bu süreçde. Bir gün selamlaştık, ertesi gün sadece başımızı salladık, sonra o da bitti. Ve ben, fark etmeden, yanlış bir kapının önünde beklemeye başladım. Çünkü bazı insanlar vardır, ne verirsen ver, yetmez. Zamanını verirsin, az gelir. Değer verirsin, anlamaz. Sabır gösterirsin, alışkanlık sanır. İşte ben o “denizi versem yetmez” dediğimiz insanlardan birine kalbimi bırakmıştım. Başta anlamıyorsun. Hep bir umut oluyor içinde. “Belki değişir”, “belki fark eder”, “belki bu sefer…” diye diye insan kendi değerini küçük küçük eksiltiyor. Bir gün ona, “yarın önemli bir şeyim var, gelir misin?” diye sordum. Biraz düşündükten sonra “bakarız,” dedi. “Benim için önemli,” dedim, ilk defa bu kadar net.  “Of çok abartıyorsun bazı şeyleri,” dedi hafif bir gülümsemeyle. O an, ciddiye alınmamanın ne demek olduğunu hissettim. Ama yine de sustum. Çünkü kaybetmekten, kendimi kaybetmekten daha çok korkuyordum. Bir gün, çok basit bir an oldu aslında. Yağmur yağıyordu. Ben bekliyordum. Saatlerdir. O ise gelmemişti. Ne bir mesaj, ne bir açıklama. Sırılsıklam olmuştum ama içimdeki o bekleyiş daha ağırdı. Suyun kıymetini bilmeyene, denizi versen de susuz kalıyor insan. Eve dönerken Safiye teyze kapının önündeydi yine. Saçlarım ıslak, gözlerim dolu dolu. Bana baktı, hiçbir şey sormadı. Sadece“yüzün değil, kaderin güzel olsun evladım…” dedi.  O an ilk defa gerçekten  güzellik  dediğimiz şeyin, bakışlarda değil. Birinin seni nasıl hissettirdiğinde, yokluğunda içinin ne kadar daraldığında, varlığında ne kadar huzur bulduğunda olduğunu anladım.  Günler geçti. Kendime gelmem zaman aldı. Ama insan, kırıldıkça öğreniyor. Ve en çok da kime değer vermemesi gerektiğini öğreniyor. Bir akşam yine aynı sokakta yürürken Fırat'ı gördüm. Elinde yine bir poşet, yine sade, yine kendi halinde. Göz göze geldik.  “Merhaba,” dedim. “Merhaba,” dedi, aynı sakinlikle. Bir süre yürüdük birlikte. Sessizce. Ama bu sefer o sessizlik başka türlüydü. İçinde pişmanlık da vardı, farkındalık da. “Kayboldum biraz,” dedim sonunda. Bana baktı. Yargı yoktu gözlerinde. “Herkes kaybolur,” dedi. “Önemli olan nerede duracağını anlamak.” İşte o an, kader dediğimiz şeyin aslında büyük olaylardan değil, küçük seçimlerden oluştuğunu fark ettim. Kime güldüğün, kimin yanında sustuğun, kimin yokluğunda eksildiğin… O gün eve dönerken içimde garip bir huzur vardı. Sanki uzun zamandır yanlış yolda yürüyormuşum da nihayet doğru sokağa sapmışım gibi. Şimdi biri bana o sözü sorsa, ezbere değil, yaşayarak söylerim.  Yüz geçer. Gençlik geçer. Bakışlar değişir. Ama kader… Kader, kime değer verdiğinde yazılır. Ve inan, o an anladım... Yanlış kişiye verdiğim her değer, aslında önce kendimden eksilttiğimmiş.                       DİLEK SARIKAYA">DİLEK SARIKAYA</a></p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>DİLARA VE ATLAS&amp;apos;IN 23 NİSANI</title>
<link>https://fikirizleri.com/dilara-ve-atlasin-23-nisani</link>
<guid>https://fikirizleri.com/dilara-ve-atlasin-23-nisani</guid>
<description><![CDATA[ 23 Nisan, sadece bir bayram değil; çocuklara armağan edilmiş dünyadaki ilk ve tek bayramdır. Bu özel gün, geleceğimizin teminatı olan çocuklara duyulan güvenin, sevginin ve umudun en güzel göstergesidir. Her çocuğun mutlu, özgür ve barış içinde yaşayabildiği bir dünya dileğiyle… 🇹🇷✨ ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202604/image_870x580_69e9e54a5c82a.webp" length="79148" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Thu, 23 Apr 2026 12:24:47 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/DİLARA VE ATLAS'IN 23 NİSANI  23 Nisan sabahı, güneş sanki biraz daha erken doğmuştu. Sokaklar bayraklarla süslenmiş, balkonlardan kırmızı beyaz renkler dalgalanıyordu. Dilara, penceresini açtığında yüzüne vuran serin bahar rüzgârıyla gülümserken. O sırada kapı çaldı. “Dilaraaa! Hadi çık artık!” diye seslendi Atlas. İçinde tarifsiz bir sevinç vardı ikisinin'de.  Atlas, Dilara’nın en yakın arkadaşıydı. Hep birlikte oynar, hayaller kurar, en çok da bayramları birlikte kutlamayı severlerdi. Dilara hızlıca hazırlanıp dışarı çıktı. Atlas’ın elinde iki küçük bayrak vardı. Birini Dilara’ya uzatarak.  “Bugün bizim günümüz,” dedi gururla. Okulun bahçesine vardıklarında her yer cıvıl cıvıldı. Çocuklar rengârenk kıyafetler giymiş, farklı ülkelerden gelmiş gibi danslar hazırlamışlardı. Sanki dünya küçülmüş, bütün çocuklar aynı bahçede buluşmuştu. Dilara biraz heyecanlıydı çünkü şiir okuyacaktı. Atlas da bir gösteride rol alacaktı. İkisi sahnenin arkasında beklerken birbirlerine baktılar.  “Heyecanlı mısın?” diye sordu Atlas. “Biraz…” dedi Dilara. Atlas gülümseyerek“ben de. Ama birlikteyiz ya, o yüzden her şey güzel olacak” dedi.  Sıra önce Dilara'daydı. Sahneye çıktığında kalbi hızlı hızlı atıyordu. Atlas’ın az önce söylediği sözleri hatırlayarak, derin bir nefes aldı ve şiirini okumaya başladı. Sesi her kelimede biraz daha güçleniyor, alkışlar yükseldiğinde gözleri parlıyordu. Sonra Atlas sahneye çıktı. O ve arkadaşları neşeli bir dans sergiledi. Müzik, kahkahalar ve alkışlar birbirine karıştı. Dilara, Atlas’ı izlerken gururla gülümsedi. Tören bittikten sonra ikisi bahçede koşup oynamaya başladılar. Gökyüzüne bırakılan balonlar yavaş yavaş yükselirken, Dilara ve Atlas yan yana durup onları izlediler. “Bir dilek tutalım mı?” dedi Dilara ve Atlas'la birlikte  gözlerini kapattılar.  Dilara: “Tüm çocuklar mutlu olsun…” Atlas: “Ve hep birlikte oyun oynayabilelim…” Gözlerini açtıklarında gökyüzü rengârenkti. Sanki dilekleri balonlarla birlikte yükselmişti. O gün, sadece bir bayram değildi onlar için. Dostluktu, cesaretti, paylaşmaktı… Ve en önemlisi, birlikte olmanın verdiği o sıcacık mutluluktu. “Dilara ve Atlas’ın 23 Nisan’ı”, kalplerinde hep parlayan bir anı olarak kaldı.   23 Nisan, sadece bir bayram değil; çocuklara armağan edilmiş dünyadaki ilk ve tek bayramdır. Bu özel gün, geleceğimizin teminatı olan çocuklara duyulan güvenin, sevginin ve umudun en güzel göstergesidir. Her çocuğun mutlu, özgür ve barış içinde yaşayabildiği bir dünya dileğiyle… 🇹🇷✨">           DİLARA VE ATLAS'IN 23 NİSANI </a></p>
<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/DİLARA VE ATLAS'IN 23 NİSANI  23 Nisan sabahı, güneş sanki biraz daha erken doğmuştu. Sokaklar bayraklarla süslenmiş, balkonlardan kırmızı beyaz renkler dalgalanıyordu. Dilara, penceresini açtığında yüzüne vuran serin bahar rüzgârıyla gülümserken. O sırada kapı çaldı. “Dilaraaa! Hadi çık artık!” diye seslendi Atlas. İçinde tarifsiz bir sevinç vardı ikisinin'de.  Atlas, Dilara’nın en yakın arkadaşıydı. Hep birlikte oynar, hayaller kurar, en çok da bayramları birlikte kutlamayı severlerdi. Dilara hızlıca hazırlanıp dışarı çıktı. Atlas’ın elinde iki küçük bayrak vardı. Birini Dilara’ya uzatarak.  “Bugün bizim günümüz,” dedi gururla. Okulun bahçesine vardıklarında her yer cıvıl cıvıldı. Çocuklar rengârenk kıyafetler giymiş, farklı ülkelerden gelmiş gibi danslar hazırlamışlardı. Sanki dünya küçülmüş, bütün çocuklar aynı bahçede buluşmuştu. Dilara biraz heyecanlıydı çünkü şiir okuyacaktı. Atlas da bir gösteride rol alacaktı. İkisi sahnenin arkasında beklerken birbirlerine baktılar.  “Heyecanlı mısın?” diye sordu Atlas. “Biraz…” dedi Dilara. Atlas gülümseyerek“ben de. Ama birlikteyiz ya, o yüzden her şey güzel olacak” dedi.  Sıra önce Dilara'daydı. Sahneye çıktığında kalbi hızlı hızlı atıyordu. Atlas’ın az önce söylediği sözleri hatırlayarak, derin bir nefes aldı ve şiirini okumaya başladı. Sesi her kelimede biraz daha güçleniyor, alkışlar yükseldiğinde gözleri parlıyordu. Sonra Atlas sahneye çıktı. O ve arkadaşları neşeli bir dans sergiledi. Müzik, kahkahalar ve alkışlar birbirine karıştı. Dilara, Atlas’ı izlerken gururla gülümsedi. Tören bittikten sonra ikisi bahçede koşup oynamaya başladılar. Gökyüzüne bırakılan balonlar yavaş yavaş yükselirken, Dilara ve Atlas yan yana durup onları izlediler. “Bir dilek tutalım mı?” dedi Dilara ve Atlas'la birlikte  gözlerini kapattılar.  Dilara: “Tüm çocuklar mutlu olsun…” Atlas: “Ve hep birlikte oyun oynayabilelim…” Gözlerini açtıklarında gökyüzü rengârenkti. Sanki dilekleri balonlarla birlikte yükselmişti. O gün, sadece bir bayram değildi onlar için. Dostluktu, cesaretti, paylaşmaktı… Ve en önemlisi, birlikte olmanın verdiği o sıcacık mutluluktu. “Dilara ve Atlas’ın 23 Nisan’ı”, kalplerinde hep parlayan bir anı olarak kaldı.   23 Nisan, sadece bir bayram değil; çocuklara armağan edilmiş dünyadaki ilk ve tek bayramdır. Bu özel gün, geleceğimizin teminatı olan çocuklara duyulan güvenin, sevginin ve umudun en güzel göstergesidir. Her çocuğun mutlu, özgür ve barış içinde yaşayabildiği bir dünya dileğiyle… 🇹🇷✨">23 Nisan sabahı, güneş sanki biraz daha erken doğmuştu. Sokaklar bayraklarla süslenmiş, balkonlardan kırmızı beyaz renkler dalgalanıyordu. Dilara, penceresini açtığında yüzüne vuran serin bahar rüzgârıyla gülümserken. O sırada kapı çaldı. “Dilaraaa! Hadi çık artık!” diye seslendi Atlas. İçinde tarifsiz bir sevinç vardı ikisinin'de. Atlas, Dilara’nın en yakın arkadaşıydı. Hep birlikte oynar, hayaller kurar, en çok da bayramları birlikte kutlamayı severlerdi. Dilara hızlıca hazırlanıp dışarı çıktı. Atlas’ın elinde iki küçük bayrak vardı. Birini Dilara’ya uzatarak. “Bugün bizim günümüz,” dedi gururla. Okulun bahçesine vardıklarında her yer cıvıl cıvıldı. Çocuklar rengârenk kıyafetler giymiş, farklı ülkelerden gelmiş gibi danslar hazırlamışlardı. Sanki dünya küçülmüş, bütün çocuklar aynı bahçede buluşmuştu. Dilara biraz heyecanlıydı çünkü şiir okuyacaktı. Atlas da bir gösteride rol alacaktı. İkisi sahnenin arkasında beklerken birbirlerine baktılar. “Heyecanlı mısın?” diye sordu Atlas. “Biraz…” dedi Dilara. Atlas gülümseyerek“ben de. Ama birlikteyiz ya, o yüzden her şey güzel olacak” dedi. Sıra önce Dilara'daydı. Sahneye çıktığında kalbi hızlı hızlı atıyordu. Atlas’ın az önce söylediği sözleri hatırlayarak, derin bir nefes aldı ve şiirini okumaya başladı. Sesi her kelimede biraz daha güçleniyor, alkışlar yükseldiğinde gözleri parlıyordu. Sonra Atlas sahneye çıktı. O ve arkadaşları neşeli bir dans sergiledi. Müzik, kahkahalar ve alkışlar birbirine karıştı. Dilara, Atlas’ı izlerken gururla gülümsedi. Tören bittikten sonra ikisi bahçede koşup oynamaya başladılar. Gökyüzüne bırakılan balonlar yavaş yavaş yükselirken, Dilara ve Atlas yan yana durup onları izlediler. “Bir dilek tutalım mı?” dedi Dilara ve Atlas'la birlikte gözlerini kapattılar. Dilara: “Tüm çocuklar mutlu olsun…” Atlas: “Ve hep birlikte oyun oynayabilelim…” Gözlerini açtıklarında gökyüzü rengârenkti. Sanki dilekleri balonlarla birlikte yükselmişti. O gün, sadece bir bayram değildi onlar için. Dostluktu, cesaretti, paylaşmaktı… Ve en önemlisi, birlikte olmanın verdiği o sıcacık mutluluktu. “Dilara ve Atlas’ın 23 Nisan’ı”, kalplerinde hep parlayan bir anı olarak kaldı. </a></p>
<p></p>
<p><a href="https://fikirizleri.com/brkpanel/DİLARA VE ATLAS'IN 23 NİSANI  23 Nisan sabahı, güneş sanki biraz daha erken doğmuştu. Sokaklar bayraklarla süslenmiş, balkonlardan kırmızı beyaz renkler dalgalanıyordu. Dilara, penceresini açtığında yüzüne vuran serin bahar rüzgârıyla gülümserken. O sırada kapı çaldı. “Dilaraaa! Hadi çık artık!” diye seslendi Atlas. İçinde tarifsiz bir sevinç vardı ikisinin'de.  Atlas, Dilara’nın en yakın arkadaşıydı. Hep birlikte oynar, hayaller kurar, en çok da bayramları birlikte kutlamayı severlerdi. Dilara hızlıca hazırlanıp dışarı çıktı. Atlas’ın elinde iki küçük bayrak vardı. Birini Dilara’ya uzatarak.  “Bugün bizim günümüz,” dedi gururla. Okulun bahçesine vardıklarında her yer cıvıl cıvıldı. Çocuklar rengârenk kıyafetler giymiş, farklı ülkelerden gelmiş gibi danslar hazırlamışlardı. Sanki dünya küçülmüş, bütün çocuklar aynı bahçede buluşmuştu. Dilara biraz heyecanlıydı çünkü şiir okuyacaktı. Atlas da bir gösteride rol alacaktı. İkisi sahnenin arkasında beklerken birbirlerine baktılar.  “Heyecanlı mısın?” diye sordu Atlas. “Biraz…” dedi Dilara. Atlas gülümseyerek“ben de. Ama birlikteyiz ya, o yüzden her şey güzel olacak” dedi.  Sıra önce Dilara'daydı. Sahneye çıktığında kalbi hızlı hızlı atıyordu. Atlas’ın az önce söylediği sözleri hatırlayarak, derin bir nefes aldı ve şiirini okumaya başladı. Sesi her kelimede biraz daha güçleniyor, alkışlar yükseldiğinde gözleri parlıyordu. Sonra Atlas sahneye çıktı. O ve arkadaşları neşeli bir dans sergiledi. Müzik, kahkahalar ve alkışlar birbirine karıştı. Dilara, Atlas’ı izlerken gururla gülümsedi. Tören bittikten sonra ikisi bahçede koşup oynamaya başladılar. Gökyüzüne bırakılan balonlar yavaş yavaş yükselirken, Dilara ve Atlas yan yana durup onları izlediler. “Bir dilek tutalım mı?” dedi Dilara ve Atlas'la birlikte  gözlerini kapattılar.  Dilara: “Tüm çocuklar mutlu olsun…” Atlas: “Ve hep birlikte oyun oynayabilelim…” Gözlerini açtıklarında gökyüzü rengârenkti. Sanki dilekleri balonlarla birlikte yükselmişti. O gün, sadece bir bayram değildi onlar için. Dostluktu, cesaretti, paylaşmaktı… Ve en önemlisi, birlikte olmanın verdiği o sıcacık mutluluktu. “Dilara ve Atlas’ın 23 Nisan’ı”, kalplerinde hep parlayan bir anı olarak kaldı.   23 Nisan, sadece bir bayram değil; çocuklara armağan edilmiş dünyadaki ilk ve tek bayramdır. Bu özel gün, geleceğimizin teminatı olan çocuklara duyulan güvenin, sevginin ve umudun en güzel göstergesidir. Her çocuğun mutlu, özgür ve barış içinde yaşayabildiği bir dünya dileğiyle… 🇹🇷✨">23 Nisan, sadece bir bayram değil; çocuklara armağan edilmiş dünyadaki ilk ve tek bayramdır. Bu özel gün, geleceğimizin teminatı olan çocuklara duyulan güvenin, sevginin ve umudun en güzel göstergesidir. Her çocuğun mutlu, özgür ve barış içinde yaşayabildiği bir dünya dileğiyle… 🇹🇷✨.         </a></p>
<p>                                      DİLEK SARIKAYA </p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>KALBİMDEKİ MELEK</title>
<link>https://fikirizleri.com/kalbimdeki-melek</link>
<guid>https://fikirizleri.com/kalbimdeki-melek</guid>
<description><![CDATA[ Bir anne, kızını toprağa verdiğinde dünya susmaz…
Ama kalbi, bir daha asla eskisi gibi konuşmaz.
Kalbimdeki Melek, gençliğinin baharında kaybedilen bir kızın, annesinin kalbinde yeniden doğuşunun hikâyesi.
Bu hikaye yasın içinden geçenlere “yalnız değilsin” demek için yazıldı.
Acının içinden umut çıkaran, kaybın içinden sevgi büyüten bir hikâye…
Okurunu incitmeden sarsan, sarsarken sarıp sarmalayan bir anlatı. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202604/image_870x580_69e8829bd6ff2.webp" length="66978" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Wed, 22 Apr 2026 11:23:00 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>                    KALBİMDEKİ MELEK </p>
<p>Gece, şehrin üzerine siyah bir tül gibi serilmişti. Sokak lambalarının sarı ışıkları, ıslak kaldırımların üstünde titreyerek süzülürken sanki her adımda bir anı parlıyor, gökyüzü, içine binlerce sır saklamış derin bir kuyu gibi beni içine alıyordu. Rüzgâr, penceremin aralığından içeri süzülüp odamdaki perdeleri usulca kımıldatıyor, bana adını bilmediğim duyguları fısıldıyordu. Kalbimde bir boşluk vardı. Dokunamadığım ama varlığını her nefesimde hissettiğim bir varlıktı. O an… Onu hissettim. Kalbimin en kuytu yerinde, kimsenin ulaşamadığı bir yerde, ince bir ışık yandı. Önce soluk bir parıltı oldu. Sonra yavaş yavaş büyüdü, ısındı, canlandı. Gözlerimi kapadığımda onu gördüm. Kanatları gecenin içinden koparılmış bir ay ışığı gibiydi. Tüyleri, yıldız tozu serpilmiş gibi parlıyordu. Yüzünde, insanı hem ağlatan hem iyileştiren bir tebessüm vardı. O, kalbimdeki melekti. Bana dokunmasına gerek yoktu. Varlığı bile içimdeki bütün kırıkları tek tek sarıyordu. Her acı hatıranın üstüne ince bir örtü serer gibi, kalbimde gezindi. Yorgunluğumun omuzlarına görünmez ellerini koydu. İçimde yıllardır biriken o ağır taşları, sanki suya atar gibi bir bir bıraktırdı bana. Kalbim, uzun zamandır ilk defa hafifliyordu. “Ben senin umudunum,” dedi sesi, rüzgârın içinden gelen bir melodi gibi. “Unuttuğun cesaretinim. Karanlıkta yürürken yolunu aydınlatan küçücük ışığın…” Gözlerimi açtığımda oda hâlâ karanlıktı. Sokak lambaları hâlâ titriyordu. Rüzgâr hâlâ perdelerle oynuyordu. Ama ben aynı kişi değildim. İçimde, tarifsiz bir sıcaklık vardı artık. Kalbim, yalnız bir oda olmaktan çıkmış; içinde bir meleğin yaşadığı bir yuvaya dönüşmüştü. O günden sonra kalbimdeki melek hep oradaydı. Bir gece, ışığı daha farklı yandı. Daha tanıdıktı bu kez… daha yakıcı, daha gerçek. Pencerenin önünde oturuyordum. Dışarıda yağmur ince ince yağıyor, damlalar camdan süzülürken, sanki her biri içimdeki bir hatırayı da aşağıya çekip götürüyordu. O an kalbimdeki ışık büyüdü. Gözlerimi kapadığımda onu gördüm. Bu kez karşımdaki melek, yıldız tozundan değil, gençliğinin baharında toprağa verdiğim kızımın hatıralarından örülmüştü. Saçları, güneşte kuruyan çamaşırların kokusu gibiydi. Gülüşü, evin içinde yankılanan aceleci adımların sesi… Gözleri, dünyayı doya doya sevmeye yeni başlamış bir genç kızın masumluğu ile, vedayı hiç öğrenmemiş bir kalbin hüznünü birlikte taşıyordu. O, hakka yürüyen kızımdı. Kalbimde melek olmuştu. Kanatları vardı artık, o kanatlar gökten inmiş değildi. Bir annenin gözyaşlarından, susturulamayan dualarından, gecenin en karanlık saatlerinde fısıldanan “keşke”lerden dokunmuştu. Her tüyünde bir anı saklıydı, saçlarını tararken avucuma dökülen telli sabrı, sabahları kapıyı çarpıp gidişi, arkasından “üşütme” diye seslenişim… Dönmediği son gidişin bıraktığı o ağır sessizlik. Ona uzanmak istedim. Yokluğuna alışmak için değil… Varlığını içimde tutabilmek için. “Anne,” dedi sesi, kalbimin duvarlarına çarpan bir yankı gibi. “Ben kaybolmadım. Sadece yer değiştirdim.” İçimdeki bütün boşluklar o cümleyle doldu. Onun gidişi artık sadece bir ayrılık değildi, kalbimde açılan gizli bir kapıydı. Ne zaman çok acıtsam, o kapı aralanıyor, içeriye küçük bir ışık sızıyordu. Ne zaman dizlerim titreyip düşecek gibi olsam, görünmez bir el beni omuzlarımdan tutup doğrultuyordu. İnsanlar “zaman alıştırır” der ya… Hayır. Zaman alıştırmaz. Sadece kalbin içindeki meleğin sesini duymayı öğretir. Artık geceleri uyumadan önce elimi kalbime koyuyorum. Orada, küçücük bir kalp atıyor gibi geliyor bana. Bazen rüyalarımda gülüyor, bazen sadece bakıyor. Ama her seferinde aynı şeyi hissettiriyor. Ben hâlâ anneyim. Ve o, hâlâ benim kızım. Sadece artık kollarımda değil… Kalbimin en kutsal yerinde bir melek olarak yaşıyor.</p>
<p>Annenin Kızına Yazdığı Mektup</p>
<p>Kızım… Bu satırları yazarken odamda senin yokluğun var. Sandalyenin boşluğu bile ses çıkarıyor artık. Pencerenin önünden geçen rüzgâr, senin saçlarını savurduğun günleri hatırlatıyor bana. Duvarlara asılı kalan kahkahaların, geceleri kalbime çarpıp beni uyutmuyor. Biliyor musun, yokluğunu kimseye anlatamıyorum. İnsanlar teselli cümleleri kuruyor; ama hiçbiri senin adını söylemek kadar gerçek değil. Senin adını anınca içimde bir şeyler yanıyor, sonra o yangının içinden ince bir ışık çıkıyor. Sanırım bu ışık sensin. Kalbimin en derin yerine yerleşmiş hâlin… Sana kızdığım günleri düşünüyorum bazen. Kapıyı sertçe kapatıp gittiğin günleri. Arkandan “üşütme” diye bağırdığımda duymadığını sandığım anları… Meğer hepsi kalbime kazınan son seslerinmiş. Keşke daha çok sarılsaydım sana. Keşke acelemiz olmasaydı hayata karşı. Keşke gençliğinin baharını senden çalmaya kalkan kaderin önünde durabilseydim. Ama duramadım kızım. Bir anne, bazen sadece bakakalıyor… Şimdi seni rüzgârın içinde hissediyorum. Gecenin en sessiz anında kalbimde açan bir çiçek gibi duyuyorum. Biliyorum, artık başka bir yerdesin. Ama bilmeni istiyorum: Ben hâlâ buradayım. Adını her nefeste anan, yokluğunu bile sevgiyle taşıyan bir anne olarak… Kalbimdeki meleğim… Kanatların üşümesin. Ben seni, bu dünyada yarım kalan bütün sarılmaların yerine, her gün kalbimde tamamlıyorum.</p>
<p></p>
<p></p>
<p>Kızım Rüyamda bana geldi. O gece uykunun en derin yerine düşmüştü kızım. Zaman, rüyaların içinde yumuşayıp sessizleşmişti. Bir bahar sabahının ferahlığıyla açtım gözlerimi rüyamda. Gökyüzü, çocukluğumda baktığım gökyüzü gibiydi; mavi, tertemiz ve korkusuz. Bir çayırın ortasında duruyorduk. Otların üzerinde güneş ışığı, altın rengi lekeler bırakıyordu. Ve kızımın karşısında ben vardım. Üzerinde, çok sevdiği elbisesi… Saçlarımız rüzgârda hafifçe dalgalanıyordu. Gözlerimde ne acı vardı ne yorgunluk. Sadece huzur. “Anne,” dedi gülerek, “Beni böyle hatırla.” Yaklaşmak istedik birbirimize biliyorum. Kollarımızı uzattık birbirimize . Ama aramızda görünmez bir mesafe vardı; dokunulmaz ama hissedilir bir mesafeydi. Yine de kızımın kalbi bana değdi. O kadar net hissettim ki… “Üzülme,” dedi bana, sesi bir kuşun kanat çırpışı gibi hafifti. “Ben üşümüyorum artık. Korkmuyorum. Yalnız değilim. Annem Sen ağladığında kalbine bir sıcaklık düşüyorsa, bil ki o benim.” dedi. Canım kızım. Gözlerimden yaşlar süzülürken sana son bir kez baktım. “Yaşamaya devam et anne,” dedi. “Gül. Çiçeklere bak. Güneşe yüzünü dön. Ben senin kalbinde zaten yaşıyorum.” Sonra yavaşça ışığın içine karıştı. Ben uyandığımda yastığım ıslaktı… Ama kalbim, uzun zamandır olmadığı kadar sıcaktı. Dayanması çok zor bir acıyla hayata tutunmaya çabalayarak yaşamak denilirse bunun adına yaşamaya devam ediyorum. Kızlarım için.                           </p>
<p style="text-align: left;">                              DİLEK SARIKAYA</p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>HAYAL  ROKETİ</title>
<link>https://fikirizleri.com/hayal-roketi</link>
<guid>https://fikirizleri.com/hayal-roketi</guid>
<description><![CDATA[ Bazı çocuklar dünyaya farklı bir güçle gelir. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202604/image_870x580_69e3d81a62f11.webp" length="35392" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Sat, 18 Apr 2026 22:15:35 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>HAYAL ROKETİ</p>
<p>Sabahın ilk ışıkları odanın duvarına vururken Mert’in odası yavaş yavaş aydınlanıyordu. Perdelerin arasından süzülen güneş, odadaki oyuncakların üzerine düşüyor, kırmızı oyuncak arabanın üstünde küçük bir ışık parlıyordu. Sanki güneş bile Mert’i uyandırmadan önce odasına sessizce uğramak istemişti. </p>
<p>Mutfaktan gelen çay ve poğaça kokusu eve yayılmıştı. </p>
<p>Annesi Meral, her sabah yaptığı gibi sessizce Mert’in odasının kapısını aralayarak “Mert’cim… günaydın oğlum” diyerek yanağına bir öpücük kondurdu. </p>
<p>Mert gözlerini yavaşça açarken uykulu gülümsemesi yüzüne yayılarak, “Günaydın anne…” diyerek kalmak için hareket etti. </p>
<p>Ama kalkmak kolay değildi.</p>
<p>Mert önce yan döndü. Sonra iki eliyle yatağın kenarını tuttu. Bacaklarını yavaşça yere indirdi. Her sabah yaptığı o küçük ama büyük mücadeleyi veriyordu.</p>
<p>Annesi bunu görüyordu ama yardım etmek için hemen koşmuyordu. Çünkü Mert bazen kendi başına başarmayı çok seviyordu.</p>
<p>Sonunda Mert ayağa kalkarken biraz sendelemiş ama başarmıştı başarmış olmanın gururuyla annesine bakıp gülümseyerek “Başardım” diyor,</p>
<p> annesi Meral'in ise kalbi o an hem sevinçle hem de ince bir sızıyla doluyordu. </p>
<p>Her şey aslında birkaç yıl önce başlamıştı.</p>
<p>Mert üç yaşındaydı mahalledeki çocuklarla parkta oynuyordu. Diğer çocuklar koşarken Mert biraz geride kalıyordu. Koşmaya çalışıyor, sonra düşüyordu. Dizleri hep yara içinde kalıyordu. </p>
<p>Bir gün parkta yere düştüğünde kalkmak için ellerini dizlerine koyup kendini yukarı doğru ittiğinde, o an Meral’in kalbine küçük bir korku düşmüştü.</p>
<p>“Her çocuk farklı gelişir.” demişti çevresindekiler.</p>
<p>Ama bir annenin iç sesi bazen her şeyden daha güçlüdür.</p>
<p>Doktorlara gidildi. Testler yapıldı. Günler geçti. Bekleyiş uzadıkça Meral’in kalbi daralıyordu.</p>
<p>Sonra bir gün doktorun odasında (DMD) </p>
<p>(Duchenne Musküler Distrofi.) olduğu söylendi. </p>
<p>Erkek çocuklarında ortaya çıkan, kasların bütünlüğünü sağlayan distrofin proteininin yokluğu nedeniyle, kasların ilerleyici yıkımına yol açan genetik bir hastalığı vardı. </p>
<p>Dr.'un cümleri odanın içinde yayılıyor; Meral'in kulakları uğulduyor, hiçbir şey duymuyordu. Sanki dünya durmuş gibi hissediyordu. </p>
<p>Sadece Mert’in elini tuttuğunu hatırlıyordu.</p>
<p>Mert ise bir şeyden habersiz doktorun masasındaki küçük oyuncak arabaya bakıyordu.</p>
<p>Mert altı yaşına geldiğinde okula başladığı o sabah yeni çantasını sırtına takmıştı. Çantası neredeyse kendisinden büyüktü. İçinde renkli kalemler, defterler ve annesinin koyduğu küçük bir sandviç vardı.</p>
<p>Okul bahçesi çocuk sesleriyle doluydu.</p>
<p>Koşan, bağıran, gülen çocuklar…</p>
<p>Mert de koşmak istiyordu. </p>
<p>Ama ayakları diğer çocuklar kadar hızlı değildi.</p>
<p>Bir çocuk yanına gelerek "merhaba ben Kerem sende bizle koşmak ister misin?" Merhaba bende Mert. </p>
<p>Mert, "ama ben biraz farklı koşuyorum sizin gibi hızlı koşamam." Nasıl yani?" "yavaş koşabiliyorum." </p>
<p>Çocuk “tamam. O zaman ben de senin hızında koşarım” dedi. </p>
<p>O gün Mert ilk gerçek arkadaşını bulmuştu. Teneffüslerde hep beraber oynuyor; derslerde bir birlerine destek oluyorlardı. </p>
<p>Fakat okul her zaman kolay değildi.</p>
<p>Merdivenler Mert için küçük bir dağ gibiydi.</p>
<p>Bazen sınıfa çıkarken nefesi kesiliyordu.</p>
<p>Bazen çocuklar teneffüste </p>
<p> futbol oynarken, Mert ise bir kenarda oturup arkaşlarını izlerdi. Bir gün yine bir kenerda oturmuş arkadaşlarını izlerken, top birden ona doğru geldi.</p>
<p>Bir çocuk bağırarak “Topu atsana!” Dedi. </p>
<p>Mert ise topu kaldırmaya çalışırken, ayağıyla vurmak istediğinde, dengesini kaybedip düştü.</p>
<p>Çocuklardan biri “Top bile oynayamıyor şuna bak" diye bağırarak gülerken, Mert’in boğazında bir şeyler düğümlenmişti. </p>
<p>Ama Kerem hemen Mert'in yanına gelerek “hey! O benim takımımda ne oluyor?" diyerek </p>
<p> Mert’e dönüp; “Sen kaleci ol” diyerek arkadaşını korumuştu. </p>
<p>O gün Mert ilk kez kaleci oldu.</p>
<p>Ve kimse onun ne kadar hızlı koşamadığını umursamadı.</p>
<p>Okuldan sonra eve dönmek Mert için bazen çok yorucuydu.</p>
<p>Annesi kapıyı açtığında Mert çantasını yere bırakır ve derin bir nefes alırdı.</p>
<p>Meral hemen saçlarını okşar,</p>
<p>“Bugün günün nasıldı?” oğlum der, Mert ise bazen sadece; </p>
<p>“Güzel” derdi. </p>
<p> Bazen de sessizleşirdi.</p>
<p>Bir akşam annesine, </p>
<p>“Anne… ben neden diğer çocuklar gibi koşamıyorum?” diye sorduğunda. </p>
<p>Meral’in kalbi sızlayarak, oğlunun gözlerine baktı.</p>
<p>“Çünkü senin kasların biraz daha çabuk yoruluyor” diyebildi. </p>
<p>Mert biraz düşündükten sonra</p>
<p>“Yani benim kaslarım tembel mi?” Dedi. </p>
<p>Meral gülümsedi ama gözleri dolmuştu. </p>
<p>“Hayır… sadece biraz daha hassas.”</p>
<p>Mert başını sallayarak,</p>
<p>“Tamam. O zaman ben de onları fazla yormam” dedi. Meral'in içi burukulmuş ama oğlunun böyle olgunlukla karşılaması da hoşuna gitmişti. </p>
<p>Bir gün öğretmen sınıfta çocuklara,</p>
<p>“Büyüyünce ne olmak istiyorsunuz?” Diye sordu.</p>
<p>Çocuklar sırayla konuştu.</p>
<p>Kimisi “Pilot!” kimisi "Doktor!”</p>
<p>Kimisi ise “Futbolcu!” olmak istediğini söyledi. </p>
<p>Sıra Mert’e geldiğinde; </p>
<p>Mert biraz düşünerek heyecanla,</p>
<p>“Ben büyüyünce… umut olmak istiyorum ” dedi. </p>
<p>Sınıfta herkes şaşkın şaşkın bakarken öğretmen “Umut mu?” Diye sordu. "Evet" dedi Mert başını sallayarak. </p>
<p>“Çünkü bazı günler insanlar umut bulamayabiliyor.”</p>
<p>Öğretmenin gözleri dolmuştu. "Çok güzel bir düşünce Mert, tebrik ederim" dedi. </p>
<p>Yıllar geçtikçe Mert’in adımları biraz daha yavaşlıyordu. </p>
<p>Ama hayalleri roket gibi hiç yavaşlamıyordu.</p>
<p>Bir gün pencerenin önünde otururken annesine</p>
<p>“Anne…</p>
<p>Ben koşamasam da sorun değil.”</p>
<p>“Neden Mert'cim?”</p>
<p>Mert, gökyüzüne bakarak,</p>
<p>“Çünkü hayaller roket gibi koşabiliyor anne..."</p>
<p>Meral o an oğluna sessizce bir süre sarıldı.</p>
<p>Mert devam etti, "Çünkü...</p>
<p>Bazı çocuklar dünyaya farklı bir güçle gelir.</p>
<p>Onlar belki çok hızlı koşamaz.</p>
<p>Ama…</p>
<p>Sabretmeyi öğretirler.</p>
<p>Sevginin ne kadar güçlü olduğunu gösterirler.</p>
<p>Küçük şeylerin ne kadar değerli olduğunu hatırlatırlar."</p>
<p>Ve bazen… Bir çocuğun yavaşlayan adımları</p>
<p>koca bir dünyaya  insan olmanın sevginin ne demek olduğunu anlatır.</p>
<p></p>
<p>                                     DİLEK SARIKAYA </p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>Yıldızların çocuğu</title>
<link>https://fikirizleri.com/yildizlarin-cocugu</link>
<guid>https://fikirizleri.com/yildizlarin-cocugu</guid>
<description><![CDATA[ Her evren, bir ışıkla başlar.
Ve her ışık, bir kalpte doğar.

İnsanlık, tarih boyunca gökyüzüne bakıp yıldızlarda cevap aradı. Kimimiz yalnızlığımıza derman aradık, kimimiz kaybettiklerimizi gökyüzünde sakladık. Yıldızlar, aslında hiç sönmeyen hatıralarımızdır. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202604/image_870x580_69db6d7f0ba19.webp" length="42854" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Sun, 12 Apr 2026 13:03:35 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>                YILDIZLARIN  ÇOCUĞU</p>
<p>Karanlık bir gecede gökyüzü, her zamankinden farklı parlıyordu. Ay, ince bir gümüş bıçak gibi bulutların arasından sızarken yıldızlar sanki bir sırra tanıklık ediyormuş gibi daha yakın, daha yoğun görünüyordu. Elara, gökyüzüne baktığında içi hep garip bir hüzünle dolar, aynı zamanda tarifsiz bir umutla çarpardı. Henüz on yedi yaşındaydı ama kalbinin derinliklerinde hep başka bir yere ait olduğunu hissederdi. Onu bu dünyaya bağlayan tek şey, annesinin ona çocukken anlattığı masaldı.“Bir gün yıldızlardan bir kapı açılacak kızım… O kapı sana ait olacak.” Ve  o gece, bu masal gerçeğe dönüştü. Gökyüzünde aniden dev bir ışık haresi belirdi. Elara’nın gözleri kamaşmış; ışıkların arasından düşen bir parıltı, doğrudan onun ellerine doğru indimişti. Avuçlarının içinde soğuk, camdan yapılmışa benzeyen ama içinde canlı bir kıvılcım taşıyan küçük bir küre vardı ve küre onunla.. “Seçilmiş olan zaman daralıyor. Dünyalar birbirine bağlanacak, kaybolan ışığı bulmalısın” diyerek konuştu.  Elara korkuyla küreyi bıraktığında, küre havada asılı kaldı ve kalbinin ritmiyle birlikte atmaya başladı. O an, hayatının artık sıradan olmayacağını biliyordu.  Küçük kasabanın sokakları sessizdi ama gölgeler arasında garip bir hareket vardı. Siyah pelerinli yabancılar, ellerinde parlayan mavi cihazlarla Elara’yı arıyorlardı. Onların kim olduğunu bilmiyordu Elara ama bir şeyden emindi: Küre, sadece onun değil, tüm evrenin anahtarıydı.  Kaçması gerekiyordu ama nereye olduğunu bilemiyordu.  Aniden, rüzgâr gibi önüne çıkan uzun boylu, gri gözlü bir yabancı, “Elara… Eğer hayatta kalmak istiyorsan benimle gel!” dedi.  Elara korkuyla geri adım atarken “sen de kimsin?” dedi.  Adam, kürenin ışığında yüzünü gösterdiğinde; yüzünde bin yıllık bir hüzün görünüyordu.  “Ben, yıldızların sürgünü Kael. Ve sen… benim son umudumsun” dedi.           Küreyide alarak ikisi birlikte kasabanın dışına kaçarken Elara kalbinin daha hızlı çarptığını hissetti. Çünkü hem korkuyordu hem de içinde bir şey, bu yolculuğun sadece hayatta kalmak değil, kaderini bulmak anlamına geldiğini söylüyordu. Küre bir anda yeniden konuştu;  “Kaybolan ışık, sadece senin değil… Milyonların hayatını kurtaracak. Ama bedelini kalbinle ödeyeceksin” derken..   Elara küreye yeniden dokundu. İçinde birden, sanki binlerce yıldız patlamış gibi bir sıcaklık hissediyordu. Ve artık geri dönüşü yoktu…Elara ve Kael, gecenin karanlığında kasabadan uzaklaştıklarında, ufukta gizlenmiş paslı bir uzay gemisi belirdi. Dışarıdan hurdaya benzeyen bu geminin içinde, başka bir dünyanın kokusu vardı. Kael, geminin kapısını açarken.  “Bu gemi, sadece bir araç değil… Dünyalar arasında kapı açabilen tek yol. Ama çalışması için senin ışığına ihtiyacı var” dedi.  Elara, küreyi avuçlarına alıp küreyi gemiye dokundurduğu an ışık saçtı. Motorlar gürlerken, yer titremiş, geminin içi parıldamıştı. Elara sanki kendi ruhunu da bu makineye bağlamıştı. İlk durak, yıldız tozlarıyla kaplı harabe bir gezegendi. Burada yaşayan uygarlık, bir zamanlar evrenin kalbini koruyormuş. Ama “Gölgeler” denilen varlıklar her şeyi tüketmişti. Yıkıntılar arasında bir tapınak vardı. Tapınağın duvarında  “Işığı taşıyan, sonunda kendi ışığını feda edecek” yazıyordu.  Elara’nın yüreği burkulurken Kürenin sesi daha netleşerek, “Seçilmiş olan… kurtuluşun bedeli, senin ışığındır” dedi.  Elara “benim ışığım derken… yaşamımdan mı bahsediyor? ”Kael gözlerini kaçırarak “evet ama o an geldiğinde seçim senin olacak” dedi. Gemide yolculuk ederlerken Elara, Kael’in aslında sürgün edilmediğini, ışığın koruyucularından biri olduğunu öğrendi. O sevdiklerini kurtaramadığı için kendi dünyasını terk etmek zorunda kalmıştı. Yüzündeki hüzün, işte bu yüzden hiç silinmemişti.“   Ben başaramadım Elara,” dedi Kael. “ Ve sen, yıldızların son umudusun ”sen belki başarabilirsin dedi.   Elara’nın kalbine derin bir sızı düşmüştü . Onun da kaybedecekleri vardı. Annesi, çocukluğundan beri ona fısıldayan o umut… Eğer bu yolculuğun sonunda ışığını feda ederse, bir daha annesinin gülüşünü bile hatırlayamayacaktı. Gölgeler, gemiyi bulmuş, kara duman gibi yayılıyor, her yeri yutuyorlardı. Kael kılıcını çektiğinde savaşın sonu belliydi. O anda küre Elara’nın kalbinde yanmıştı. Ve “Şimdi… seçim anı geldi.; ya kendi ışığını vererek evreni kurtarırsın ya da kaçıp sadece kendini korursun ” derken, Elara gözyaşlarıyla “Eğer benim ışığım milyonlara umut olacaksa, annemin bana anlattığı masal boşuna değilse, o zaman hayatım, bir armağandır” dediği anda küre avuçlarında eriyerek kalbine girdi. Elara’nın gözleri yıldız gibi parlamış, gölgeler çığlık atarak geri çekilmiş, gökyüzünde dev bir kapı açılmıştı. Işık her yeri sararken Elara yere düştü. Gücü tükeniyordu.  Kael büyük üzüntüyle dizlerinin üzerine çökerek “hayır hayır Elara sen olmadan bu ışığın ne anlamı var?” derken; Elara son bir gülümsemeyle  “Işık, benden çok daha büyük… Beni hatırlaman yeter” dediği anda yıldızların kapısı açıldı. Evren kurtuldu… ama Elara’nın kendi ışığı sönüyordu.   Yıldızların kapısı açıldığında, evrenin dört bir yanında ışıklar patlamıştı. Gölgeler yok olurken gezegenler yeniden nefes almış; insanlar, varlıklar, unutulmuş uygarlıklar kurtulmuştu.  Ama Kael dizlerinin üzerinde, Elara’nın cansız bedenine bakıyordu. Küçük kasabanın saf kalpli kızı, koca bir evreni kurtarmak için kendini feda etmişti. Birden Elara’nın göğsünden hafif bir ışık yükseldi. Küre erimişti ve onun ruhu yıldız tozuna dönüşmüştü. Kael gözlerini kamaştıran o ışıkta onun sesini duyuyordu.   “Ben gitmedim… sadece yıldızların ötesine geçtim. Işığım, umut olan her kalpte yaşayacak” diyordu.  Elara kendini derin bir boşlukta, sonsuz huzurun mekânında buldu. Etrafında gökyüzü gibi parıldayan ruhlar vardı. Onlardan biri yüzünde annesine benzeyen bir tebessümle; “burası yıldızların ötesi… Sen, ışığını feda edenlerin arasına katıldın" diyerek yaklaştı. </p>
<p>Elara gözyaşlarıyla gülümserken içinde hem hüzün hem de tarifsiz bir hafiflik vardı. Artık sonsuz bir yolculuğun parçası olmuştu.           Kael, Elara’nın anısını yaşatmak için yıldızların kapısında;  “Senin fedakârlığın unutulmayacak. Her kurtulan dünyada, her doğan çocukta, senin ışığını anlatacağım” diyerek yemin etti.                Ve gerçekten de öyle oldu. Gezegenler arası yolculuk yapan herkes, Yıldızların Çocuğu Elara’dan bahsetti. Onun cesareti, fedakârlığı ve kalbinin gücü yeni uygarlıkların temeli oldu.  Birçok tapınakta  “Işık biterse Elara’yı hatırla. Çünkü onun ışığı, hiç sönmeyecek” yazıldı.  Aradan yıllar geçerken kurtarılan bu dünyada küçük bir kız doğdu. Doğduğu an, gökyüzünde bir yıldız olağanüstü bir parıltıyla kaydı.                Küçük kız büyürken annesi ona hep “Senin içinde, Yıldızların Çocuğu Elara’nın ışığından bir kıvılcım var” diyerek anlattı.  Çocuk göğe baktığında, yıldızların arasında parıldayan bir ışık, "Elara'nın ruhu" onu izliyordu ve artık evren fedakârlığın, yok oluş değil, yeni bir başlangıç olduğunu biliyordu. </p>
<p></p>
<p></p>
<p>                                      DİLEK SARIKAYA </p>
<p></p>
<p></p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>Rüzgar Vurmuş Bir Ekin Tarlasına</title>
<link>https://fikirizleri.com/ruzgar-vurmus-bir-ekin-tarlasina</link>
<guid>https://fikirizleri.com/ruzgar-vurmus-bir-ekin-tarlasina</guid>
<description><![CDATA[ Rüzgar vurmuş bir ekin tarlasına…
Ama bu, sıradan bir rüzgar değil. Ne sadece esip geçen bir hava akımı, ne de sadece başakları sallayan bir doğa olayı. Bu rüzgar; bazen bir düğünün en coşkulu anı, bazen bir çocuğun şımarık kahkahası, bazen de insanın içine dokunan görünmez bir el…
Ethem’in gözünden anlatılan bu hikâye, bir tarlanın ortasında başlayan eğlenceli bir anın, zamanla derin bir iç yolculuğa dönüşmesini konu alıyor. Rüzgarla savrulan ekinler, sadece doğanın bir parçası değil; insanın iç dünyasının da bir yansıması haline geliyor.
Kah güldüren diyaloglarıyla, kah durup düşündüren cümleleriyle bu hikâye; hayatın aslında kontrol etmekle değil, bazen kendini akışa bırakmakla anlam kazandığını hatırlatıyor.
Çünkü bazen insan, en çok savrulduğu yerde kendini bulur. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202604/image_870x580_69cd21fe42338.webp" length="76724" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Wed, 01 Apr 2026 16:41:14 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p></p>
<p>    RÜZGÂR VURMUŞ EKİN TARLASINA</p>
<p>Rüzgar vurmuş bir ekin tarlasına… Ama öyle böyle değil; sanki mahallede kimsenin çağırmadığı halde düğüne gelmiş, halay başını kapıp “ben çekerim!” diye ortalığı dağıtan bir akraba gibi. Ekinler bir sağa bir sola yatıyor, kalkıyor, tekrar yatıyor… Uzaktan baksan “tarla mı bu, yoksa sabah sporu yapan buğdaylar kulübü mü?” dersin.</p>
<p>Ben de o sırada tarlanın kenarında durmuş, elimde çekirdek, bu manzarayı izliyorum. Çekirdeği , tarladaki ritme kapılmışım, “çıt-çıt-çıt” diye bir tempo tutturmuşum öyle çitliyorum. Rüzgar ayrı telden, ben ayrı telden… Arada bir uyum yakalıyoruz, sanki beraber konser veriyoruz.</p>
<p> Rüzgar öyle bir estiriyor ki tarlanın ortasındaki korkuluk bile sallanıyordu. Korkuluğun yüzündeki o eski gömlekle yapılmış surat var ya, bir an bana döndü sanki “kardeşim bu iş benim görev tanımımda yoktu. Ben kuş kovacaktım, dansözlük nereden çıktı?” der gibi içlenerek baktı sanki.</p>
<p>Derken bizim köyden Hasan dayı çıka geldi. Elinde bastonu, başında o meşhur fötr şapkası. Bir tarlaya baktı, bir bana baktı, tekrar tarlaya bakarak. </p>
<p>“Bu ne Ethem oğlum?” dedi.</p>
<p>“Rüzgar vurmuş dayı,” dedim.</p>
<p>“Yok be evladım,” “bu tarla düpedüz eğleniyor.”</p>
<p>Gerçekten de eğleniyor gibiydi. Ekinler öyle içten, öyle samimi savruluyordu ki… Hani insan bazen sebepsiz yere kahkaha atar , koşar, düşer, tekrar kalkar ya… İşte o hissin tarlaya dönüşmüş haliydi bu.</p>
<p>Bir ara dayanamayarak, ben de girdim tarlanın içine. Ekinler yüzüme çarpıyor, saçımı başımı karıştırıyordu. Sanki “hoş geldin” diyorlar ama biraz sert bir hoş geldindi bu. Yüzüme bir başak hızla çarptığında, dedim “Tamam abartmayın ya, misafire böyle davranılır mı?” Ama onlar da haklı, yıllardır aynı yerde durmaktan sıkılmışlar, fırsat bulmuşlar oynuyorlar.</p>
<p>Hasan dayı dışarıdan “Ethem dikkat et oğlum, fazla kaptırma kendini, birazdan horon başı ilan ederler seni!” diye bağırıyordu. </p>
<p>Ben de içerden “Dayı geç kaldın, beni çoktan grubun enerjik elemanı seçtiler!” bile diye sesleniyorum. </p>
<p>Rüzgar bir hızlanıyor, bir yavaşlıyor. Sanki DJ kabinin başında… “Şimdi slow, şimdi hareketli!” diye tarlayı yönetiyor gibiydi. Ekinler de uyumlu, hiç itiraz yok. Kimse “Ben yoruldum.” demiyor. Hep birlikte savruluyorlar.</p>
<p>Bir noktada durup etrafa baktım. Gökyüzü masmavi, güneş hafif eğilmiş, rüzgar hâlâ şımarık bir çocuk gibi koşuşturuyor… Ve ben, tarlanın ortasında, saçım başım dağılmış, yüzümde kocaman bir gülümsemeyle kendi kendime “İnsan bazen rüzgar vurmuş bir ekin tarlası gibi olmalı, biraz dağılmalı, biraz savrulmalı, biraz ciddiyeti bırakmalı…belkide" dedim. </p>
<p>Hatta mümkünse arada bir korkuluğa bile “Gel sen de katıl” demeli.</p>
<p>Çünkü hayat dediğin şey, düz durmakla değil, biraz eğilip bükülmekle daha eğlenceli oluyor. Hem kim bilir… Belki en güzel anılar, tam da böyle rüzgarın saçını başını dağıttığı anlarda birikiyordur.</p>
<p>Rüzgar vurmuş bir ekin tarlasın da ve ben hâlâ o tarlanın ortasında, biraz insan biraz da savrulan bir başak gibi dolanıyorum. Az önce “Biraz girip çıkarım” diye düşündüğüm yer, resmen beni bağrına bastı. Çıkmaya niyetim yok, zaten tarlanın da beni bırakmaya niyeti yok gibi.</p>
<p>Rüzgar bu sefer daha kurnaz esmeye başladı. Az önceki gibi pat diye değil… İnce ince, sinsice… Önce kulaklarıma doluyor, sonra ensemden aşağı süzülüyor. Bir ürperti geliyor, öyle rahatsız edici gelmiyor, daha çok sanki biri “Bak, hayat hâlâ burada” diye hafifçe dokunur gibi esiyor. </p>
<p>Ekinler de bu yeni tempoya ayak uydurmuş. Az önceki çılgın dans gitmiş, yerine daha zarif bir salınım gelmiş. Sanki biraz önce düğünde halay çeken kalabalık, şimdi aynı salonda ağır bir vals yapıyor gibi. Aralarında öyle bir uyum var ki… Bir tanesi bile “Ben ayrı takılayım” demiyor.</p>
<p>Ben de durup, ellerimi iki yana açtım. Hafifçe gözlerimi kapattım. Rüzgar yüzümü okşuyor, başaklar kollarıma çarpıyor. Arada bir kulağıma sürtünen bir başak , hani küçükken arkadaşın kulağına eğilip bir şey fısıldar ya, öyle bir his veriyor. Sanki bir şey söyleyecekler ama dili yok işte, ancak dokunarak anlatmaya çalışıyorlar gibi. </p>
<p>Tam o sırada bir serçe gelip yakınımdaki bir başağın üstüne konmaya çalışırken, zavallı daha tam yerleşemeden rüzgar bir esiyor, kuş hafifçe dengesini kaybederek,panikle kanatlarını hızla çırparak sendeliyor, sonra toparlıyor. Sanki bana bakıyor gibi oldu. Ben ona bakıyordum zaten .İkimiz de "Burada durmak kolay değil" diye düşünüyor gibiydik. </p>
<p>Hasan dayı hâlâ tarlanın kenarındaydı ayakta durmaktan yorulmuş, izlemekten sıkılmış olacak ki yere çömelmiş, bastonunu dizine dayamış, beni seyrediyordu. </p>
<p>“Alıştın mı?” diye bağırdı.</p>
<p>“Dayı,” dedim, “Burası insanı bırakmıyor.”</p>
<p>“Eee,” dedi, “Rüzgarın huyu o. Bir değdi mi, insanın içini de karıştırır.”</p>
<p>Haklıydı. Sadece ekinler savrulmuyordu aslında… İçimde bir şeyler de yer değiştiriyordu. Sanki uzun zamandır bir köşede birikmiş düşünceler, dertler, kırgınlıklar… Hepsi rüzgarla birlikte havalanmıştı. Kimisi uçup gidiyor, kimisi geri dönüp yüzüme çarpıyordu. Eğilip, bir başağı elime aldım. İncecik ama dirençliydi. Rüzgar ne kadar eserse essin, kırılmıyor. Eğiliyor, bükülüyor ama sonra tekrar doğruluyordu. </p>
<p>Kendi kendime “Biz niye bu kadar inat ediyoruz düz duracağım diye?” dedim. </p>
<p>Belki de mesele hep dimdik kalmak değildi.. Bazen biraz eğilmek, biraz savrulmak gerekiyordur.</p>
<p>O sırada rüzgar yine şiddetlendi. Bu sefer öyle bir esiyordu ki tarlanın tamamı aynı anda dalga gibi hareket ediyordu.Gözümün önünde altın sarısı bir deniz kabarıyordu sanki. Dalga dalga yayılıyordu. Bir uçtan başlayıp öbür uca kadar koşuyordu. </p>
<p>İzlerken nefesim kesilerek. </p>
<p>“Vay be…” dedim istemsizce.</p>
<p>Hasan dayı da ayağa kalkmış, o da izliyordu. </p>
<p>“Gördün mü?” dedi.</p>
<p>“Gördüm…” dedim, aslında sadece görmekle kalmadım hissettim.</p>
<p>Bir an için kendimi o dalganın. bir parçası gibi hissettim. Sanki ben de o hareketin içindeydim ayrı bir varlık değil, bir bütün gibi hissettim. Tarlanın bir parçası, rüzgarın bir oyuncağı, anın içindeki küçük bir detay gibi. </p>
<p>Derken ayağım bir şeye takıldı, hafifçe sendelerken, dengeyi zor toparladım.</p>
<p>“Tamam,” dedim kendi kendime, “Çok da kaptırma, sonuçta insansın.”</p>
<p>Ama içimden bir ses de diyordu ki: “Bırak biraz kaptır.”</p>
<p>Yavaş yavaş güneş alçalmaya başlamıştı. Işık değişiyordu. O sarı tonlar daha da derinleşirken ekinlerin rengi bal gibi olmuştu. Rüzgar da sanki yorulmuş, daha yumuşak esiyor du artık. Az önceki şımarık çocuk gitmiş, yerine gün boyu koşmuş, yorulmuş, akşamüstü bir sakinlik gelmişti. </p>
<p>Ben tarlanın ortasında, yorgun ama garip bir şekilde hafiflemiş hissediyordum kendimi. </p>
<p>Sanki içimdeki gereksiz ağırlıklar rüzgarla birlikte uçup gitmiş.</p>
<p>Hasan dayı seslendi "Ethem oğlum, hadi gel artık akşam oluyor!”</p>
<p> Etrafıma son bir kez baktım. Ekinler hâlâ hafif hafif sallanıyordu, rüzgar usulca dolaşıyor, serçe çoktan başka bir dala konmuştu bile içimden </p>
<p>“İyi ki geldim” dedim. </p>
<p> Yavaşça yürümeye başladım; tarladan çıkarken başaklar yüzüme, kollarıma değerek bu sefer o sert “Hoş geldin” değil de. Daha çok “Yine gel” der gibi dokunuyordu. </p>
<p>Kenara vardığımda. Hasan dayının yanına oturdum. İkimiz de bir süre konuşmadan. Sadece tarlaya bakarken Hasan dayı </p>
<p>“Ne öğrendin?” dedi.</p>
<p>Ben de gözümü tarladan ayırmadan</p>
<p>“Rüzgar vurunca insan da biraz kendine geliyor galiba” dedim. </p>
<p>Rüzgar vurmuş bir ekin tarlasına… Ve ben artık kenarında oturmuş, içimde hâlâ o savrulmanın yankısını taşıyorum. Tarlanın içinden çıkmış olsam da, sanki bir yanım hâlâ orada; bir başağın ucunda, rüzgarın götürdüğü yönde hafif hafif sallanıyor.</p>
<p>Güneş artık iyice eğildi. Gökyüzü morla turuncu arasında kararsız kalmış gibi… Sanki o da günün yorgunluğunu üstünden atmaya çalışıyor. Ekinlerin üstüne düşen ışık, onları olduğundan da yumuşak gösteriyor. Az önceki hareketli kalabalık gitmiş, yerini sessiz ama anlamlı bir dinginlik almışdı. Hasan dayı derin bir “Oh” çekerek. </p>
<p>“Bak,” dedi, “Şimdi tarlanın asıl güzel zamanı." Gerçekten de öyleydi. Rüzgar artık bağırmıyor, fısıldıyordu. Ekinler dans etmiyor, sadece nefes alıp veriyor gibiydi. Az önceki o şamatacı hâl, yerini utangaç bir huzura bırakmıştı. Sanki bütün gün eğlenmişler de şimdi “Kimse bir şey demesin, biraz dinlenelim” moduna geçmişlerdi. </p>
<p>Ben dizlerimi karnıma çekip otururken, toprağın kokusu daha da belirginleşmişti. O tanıdık, içi ısıtan koku… Çocukluk gibi,sanki eski bir anı gibi… Tarif edemediğin ama özlediğini fark ettiğin bir şeyler gibi.</p>
<p>Bir süre hiçbir şey söylemeden öylece oturduk. Zaten söylenecek bir şey de kalmamıştı. Her şey konuşulmuş gibiydi; rüzgar anlatmış, ekinler dinlemiş gibiydi. Sonra içimden geçenleri fark ettiğimde. Sabahki o dağınıklık yoktu.</p>
<p>Aklımdaki o gereksiz kalabalık, o sürekli konuşan düşünceler susmuştu.</p>
<p>Yerine sade bir şeyler gelmişti. </p>
<p>“Olduğu gibi olma” hali.</p>
<p>Kendi kendime usulca mırıldanarak “Demek mesele, rüzgarı durdurmak değilmiş…” dedim. </p>
<p>Hasan dayı başını sallayarak. </p>
<p>“Tabii değil,” dedi, “Sen durmayı öğrenirsen, rüzgar ne yapsın?”</p>
<p>Haklıydı.</p>
<p>Belki de hayat, sürekli kontrol etmeye çalıştığımız bir şey değildi. </p>
<p>Bazen sadece içinde durup, savrulmasına izin vermek gereken bir şeydi.</p>
<p>Gözlerimi tekrar tarlaya çevirdiğimde. </p>
<p>Ekinler, günün son ışığında, usul usul sallanıyordu.</p>
<p>Ne aceleleri vardı, ne dertleri…</p>
<p>Rüzgar esecek diye korkmuyor, duracak diye de üzülmüyorlardı.</p>
<p>“İnsan, biraz ekin gibi olmalı.” demek ki. </p>
<p>Ne tamamen dimdik, ne tamamen dağılmış… diye düşündüm. </p>
<p>Ne rüzgara karşı ne rüzgara teslim…</p>
<p>Sadece uyumlu, olduğu gibi olmalı belkide. </p>
<p>Güneş batarken son bir kez göz kırptı ufuktan ve yavaşça kayboldu.</p>
<p>Gökyüzü kararırken, tarlanın üstüne ince bir serinlik çökmüştü. </p>
<p>Hasan dayı ayağa kalkıp bastonunu eline alarak. </p>
<p>“Hadi,” dedi, “Gece olmadan gidelim.”</p>
<p>Ben de kalkıp, üstümü silkeledim , ama içimdeki o hafifliği silmedim.</p>
<p>Bir kez daha dönüp baktım tarlaya.</p>
<p>Rüzgar hâlâ hafif hafif eserken ekinleri sallıyordu. Tarla aynıydı. </p>
<p>Ama ben artık aynı değildim.</p>
<p>Ve içimden sessizce, sanki eski bir dostla vedalaşır gibi ve ben yine ertesi gün tarlanın kenarındayım Hasan dayıda yanımda ama bu sefer içimde o sakin huzur yok; tuhaf bir kıpırtı var. Sanki az önce yaşadığım o dinginlik, yerini hafif bir meraka bırakmış. Hani insan bir şeyi anlar gibi olur ama tam da çözememiştir ya… İşte öyle bir his.</p>
<p>Güneş batmak üzere. Ekinler hâlâ usul usul sallanıyor ama ben artık sadece izleyen değilim. İçimde “Bir şey eksik” diyen bir ses var.</p>
<p>Hasan dayı ayağa kalktı yine:</p>
<p>“Hadi,” dedi, “Geç kaldık.”</p>
<p>Bu sefer yerimden kalkmadan</p>
<p>“Dayı…” dedim, “Ya biraz daha kalsak?”</p>
<p>Bana baktı, hafifçe gözlerini kısarak. “Ne arıyorsun burada oğlum Ethem?" dedi.</p>
<p>Cevap veremedim hemen. Çünkü ben de bilmiyordum. Bu tarla bana bir şey göstermişti, evet… Ama sanki bir şey de saklıyor gibi hissetiriyordu. </p>
<p>Tekrar tarlaya baktığımda</p>
<p>Rüzgar yine hafif hafif esiyor,</p>
<p>ekinler sanki fısıldaşıyordu. Bu sefer o ses bana daha farklı geliyordu. Sanki “Anladın sandın… Ama daha değil ” diyordu. </p>
<p>Bir anda içimde bir cesaretle</p>
<p>hiçbir şey demeden tekrar tarlanın içine girdim.</p>
<p>Hasan dayı ise arkamdan </p>
<p>“Oğlum Ethem napıyorsun?” diye bağırıyordu. Ben ise durmadım duymazdan gelerek devam ettim. </p>
<p>Bu sefer daha derine yürüdüm.</p>
<p>Ekinler yüzüme çarpıyor, kollarıma dolanıyordu; ben artık onları sadece hissetmiyordum, dinliyordum.</p>
<p>Bir süre sonra tarlanın tam ortasında durdum.</p>
<p>O an rüzgar birden kesilirken</p>
<p>ekinler dondu. Ses, hareket yoktu sanki. </p>
<p>Sadece ben ve kocaman bir sessizlik oluştu. </p>
<p>İşte o an bütün o güzelliğin o dansın, o huzurun, rüzgar varken var olduğunu fark ettim. </p>
<p>Ama rüzgar gidince…</p>
<p>Her şey sadece bekliyordu.</p>
<p>Bir başağı elime aldığımda, </p>
<p>İçimden bir şey çözüldü. </p>
<p>Demek mesele sadece savrulmak değilmiş.</p>
<p>Mesele… Hareketin kendisiymiş.</p>
<p>Rüzgar varken güzel olan, rüzgar gidince anlamını yitiriyordu. </p>
<p>Belki de güzellik, o anın geçiciliğindeydi. </p>
<p>Arkadan Hasan dayının sesi daha yumuşak geldi. </p>
<p>“Anladın mı oğlum Ethem?" </p>
<p>Yavaşça başımı kaldırarak. </p>
<p>“Evet,” dedim.</p>
<p>Rüzgar tekrar hafifçe esmeye başladığında. </p>
<p>Ekinler yine hareketlenmişti. </p>
<p>Ama bu sefer ben farklı bakıyordum.</p>
<p>Artık o dansa imrenmiyordum.</p>
<p>Artık o huzuru yakalamaya çalışmıyordum.</p>
<p>Çünkü anladım ki…</p>
<p>Ne rüzgar kalıcıydı, ne savrulmak…</p>
<p>Ne de o anın kendisi, sadece hissettirdiği şey…</p>
<p>İşte o, insana kalıyordu.</p>
<p>Yavaşça geri dönerek.Tarladan çıktım.</p>
<p>Bu sefer arkamı dönüp bakmadım bile.</p>
<p>Hasan dayının yanına geldiğimde.</p>
<p>Beraber yürümeye başladık.</p>
<p>Bir süre sonra Hasan dayı </p>
<p>“Ne öğrendin?” diye sordu. </p>
<p>Derin bir nefes alarak. </p>
<p>“Hiçbir şey kalmıyor dayı,” dedim.</p>
<p>“Ne rüzgar… ne savrulmak…</p>
<p> insanın içinde bir şeyler değişiyor ." </p>
<p>Başımı gökyüzüne kaldırarak</p>
<p>“İşte o yetiyor.” dedim. </p>
<p>Ve o akşam, rüzgar vurmuş bir ekin tarlası arkamızda kalırken…</p>
<p>Ben ilk defa, bir şeyleri salarak tutmaya çalışmadan yürüyordum.</p>
<p></p>
<p>                               DİLEK SARIKAYA </p>
<p></p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>AYNALARDA BİRİKEN ZAMAN</title>
<link>https://fikirizleri.com/aynalarda-biriken-zaman</link>
<guid>https://fikirizleri.com/aynalarda-biriken-zaman</guid>
<description><![CDATA[ Özet
Elif, yağmurdan kaçarken eski bir dükkâna sığınır ve aynalarda farklı zamanlara ait kadın yüzleri görür. Bu yüzler, güzelliğin farklı dönemlerde farklı anlamlar taşıdığını gösterir. Dükkânın yaşlı sahibi, güzelliğin zamanla yok olmadığını, sadece biçim değiştirdiğini söyler. Elif, kendi yüzündeki izleri kabullenir ve zamana karşı koşmak yerine onunla birlikte yürümeyi öğrenerek dükkândan ayrılır. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202603/image_870x580_69c4ea874915a.webp" length="16956" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Thu, 26 Mar 2026 20:41:32 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords>GÜZELLİK, ZAMAN ALGISI, YÜZLER, DIŞ GÖRÜNÜŞ</media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>AYNALARDA BİRİKEN ZAMAN<br>Saatin Aynasında Kalan Yüzler <br>Kasabanın en eski sokağında, vitrin camı yılların tozuyla puslanmış küçük bir dükkân vardı. Camın üzerinde altın rengi harflerle yazılmış solgun bir tabela asılıydı:<br>“Narin Terzi &amp; Aynalar.”<br>Sokağın taşları, binlerce adımın yükünü taşımaktan içeri doğru çökmüş gibiydi. Yağmur yağdığında bu taşların arasında küçük gölcükler oluşur, gökyüzü parçalanarak yere düşerdi. İnsanlar çoğu zaman başlarını eğerek yürürdü bu sokakta; sanki geçmişin bakışlarından çekinir gibi, sanki bu sokak onların içindeki eski pişmanlıkları hatırlatırdı.<br>Dükkânın vitrininde duran aynalar sıradan aynalara benzemezdi. Kenarları oymalı, köşeleri yer yer çatlamış camlarının içinde zamanın nefesi buğulanmış gibi dururdu. Bazen sokağın ışıkları bu aynalara vurur, içeride başka bir dünya varmış hissi doğardı; her ayna, geçmişten kalma bir anıyı saklıyordu sanki.<br>Elif, akşamın alaca karanlığında başlayan yağmurdan kaçarken tesadüfen bu dükkâna sığınmıştı. Islanan paltosu omuzlarında ağırlaşmış, yakasının arasına dolan soğuk, tenine kadar işlemişti. Paltosundan süzülen damlalar tahta zemine düşüyor; her damla, eski bir saatin içinden kopmuş saniyeler gibi yankılanıyordu. İçeride naftalinle karışık eski kumaş kokusu vardı. Bu koku, Elif’e çocukluğunda anneannesinin sandığını açtığı anları hatırlattı: yıllarca saklanmış elbiselerin, giyilemeyen günlerin ve yarım kalmış hayallerin kokusu.<br>Elif uzun zamandır kendini aceleye getirilmiş gibi hissediyordu. Büyük şehirde geçen yıllar, sabah erken kalkmalar, kalabalık otobüsler, ekranlara bakarak uyuyakalınan geceler… Bir süredir yüzüne dikkatle bakmıyordu; aynaya bakışları ya hızlıydı ya da isteksiz. Fotoğraflarda yüzünü yumuşatan filtreler kullanıyor, gerçek çizgileriyle karşılaşmaktan bilinçsizce kaçıyordu. Birkaç ay önce biten bir ilişki, ona sadece kalbinde değil, yüzünde de iz bırakmış gibiydi. Gülüşü artık eskisi kadar kolay gelmiyordu.<br>Başını kaldırıp en büyük aynaya baktığında karşısında kendi yüzünü gördü. Pürüzsüz sayılabilecek bir cilt, ama gözlerinin altında ince gölgeler… Gençti, evet; ama yüzünde aceleyle yaşanmış günlerin izleri dolaşıyordu. Sanki her gülüşü biraz yarım kalmıştı. Dudaklarının kenarında, söyleyemediği cümlelerin ince bir gölgesi vardı.<br>Aynaya bakarken camın içinde bir dalgalanma oldu. Elif gözlerini kırpıştırdı. Kendi yansıması silikleşirken başka yüzler belirdi.<br>İlk olarak, çok eski bir zamandan kalma bir kadın çıktı ortaya. Saçları kalın örgülerle toplanmış, omuzlarına yün bir şal atılmış, yanakları rüzgârla sertleşmiş, teni güneşle koyulaşmıştı. Ellerinin çizgileri bile aynaya yansıyordu; toprakla, suyla, emekle şekillenmiş ellerdi bunlar. Güzelliği pürüzsüzlükten uzaktı ama bakışlarında sarsılmaz bir dinginlik vardı. Bu kadının güzelliği, hayatın yükünü taşıyabilmesindeydi; acıyı sessizce omuzlayabilmenin asaleti yüzüne sinmişti.<br>Görüntü ağır ağır dağıldı ve yerini başka bir yüze bıraktı. Bu kez aynada şehir ışıkları parlıyordu. Kadının dudakları koyu renkte boyalıydı, saçları dalgalar halinde omuzlarına dökülüyor, bakışı dünyaya meydan okur gibiydi. Omuzları dikti; bakışlarında korkudan çok inat vardı. Onun güzelliği, görünür olma cesaretindeydi. Kendi sesini duyurabilmenin, kalabalığın içinde silinmemeye karar vermenin ışıltısıydı.<br>Elif nefesini tuttuğunu fark etti. Aynanın içindeki zaman bir nehir gibi akıyor; her dönem güzelliği kendi korkularına ve umutlarına göre şekillendiriyordu. Elif, bir zamanlar kendisinin de bu kadar dik durduğunu düşündü. Üniversite yıllarında hayalleri vardı; kendi sesini bulacağına inanırdı. Sonra hayat, o sesi yavaş yavaş kısmıştı. </p>
<p>Önce “idare et” demeyi öğrenmişti, sonra “buna da şükür” demeyi.<br>Sonra daha yakın bir zamanın yüzleri belirmeye başladı aynada. Kusursuz gibi görünen ciltler, pürüzsüzleştirilmiş ifadeler, birbirine benzeyen gülüşler… Hepsi parlıyor ama derinlikleri yok gibiydi. Elif’in telefon ekranlarında gördüğü yüzler geldi aklına; filtrelerle yumuşatılmış tenler, gerçekte var olmayan ışıklar… Kendi yüzündeki uykusuzluk çizgileri bir anda ona yabancı değil, gerçek geldi. Ve ilk kez bu “gerçeklik” ona çirkin görünmedi.<br>İçinde küçük bir sızı oluştu.<br>“Ben neden böyle hissetmiyorum?” diye geçirdi içinden.<br>“Neden bazen kendimi eksik gibi görüyorum?”<br>Tam o sırada dükkânın arka tarafından bastonun ahşaba vuran tok sesi duyuldu. Yaşlı bir kadın yavaş adımlarla ortaya çıktı. Saçları gümüş gibi parlıyor, yüzündeki çizgiler harita gibi hayatı anlatıyordu. Gülümsediğinde çizgiler derinleşiyor, yüzü birden yumuşuyordu; sanki yüzündeki her kırışıklık, yıllar önce tutulmuş bir gülüşün izi gibiydi.<br>“Güzelliği arıyorsun,” dedi kadın, Elif’in düşüncelerini duymuş gibi.<br>Elif tereddütle başını salladı.<br>“Aslında… galiba kaybediyorum,” diye fısıldadı.<br>“Herkes daha güzel, daha parlak, daha… kusursuz gibi.”<br>Yaşlı kadın aynaya doğru birkaç adım attı. Parmak uçlarıyla camın kenarındaki çatlağı okşadı.<br>“Bu çatlakları görüyor musun, kızım?” dedi. “Bir zamanlar onları kapatmak istemiştim. Sonra fark ettim ki aynayı ayna yapan şey, biraz da bu kırıklıklar.”<br>Elif aynaya yeniden baktı. Kendi yüzünde, az önce fark ettiği yorgunluk çizgileri hâlâ oradaydı. Ama artık onlara bakarken içinden bir yargı yükselmiyordu. O çizgiler, gecenin bir vakti yalnız kalıp düşündüğü anların, susarak atlattığı tartışmaların, içine attığı cümlelerin izleriydi.<br>“Güzellik,” dedi yaşlı kadın, “bir süre yüzün pürüzsüzlüğünde yaşar. Sonra bakışına taşınır. Bir gün sesinin yumuşaklığında, bir gün başkasının acısını fark edebilme gücünde… Zaman, güzelliği senden almaz. Sadece başka yerlere bırakır.”<br>Bu sözler dükkânın içinde yankılanıyordu sanki. Eski kumaşlar, aynalar, tahta raflar bile bu cümleyi dinler gibi sessizdi.<br>Elif’in boğazında düğümlenen bir şeyler çözüldü. Aynaya son kez baktığında, kendi yüzüyle birlikte biraz önce gördüğü bütün yüzleri hissetti içinde: geçmişin sabrı, cesaretin ışıltısı, bugünün telaşı… Hepsi, aynı kalpte buluşmuş gibiydi.<br>Dışarı çıktığında yağmur dinmişti. Sokak lambalarının ışığı, ıslak taşların üzerinde titrek yansımalar bırakıyordu. Yerde biriken su birikintileri, gökyüzünü küçük parçalara bölmüş aynalar gibiydi. Elif her adımında kendi yansımasını bu küçük aynalarda görüyordu; bazen yüzü parçalanıyor, bazen yeniden bütünleniyordu.<br>Adımlarını yavaşlattı. İlk kez, zamana karşı koşmak yerine onunla yan yana yürüyebileceğini hissetti. İçinde bir yere, acele etmeyen bir sıcaklık yerleşmişti.<br>Güzellik, zamana rağmen var olan bir şey değil; zamanın içinden geçerken değişe değişe derinleşen bir şeydi.</p>
<p><br>     DİLEK SARIKAYA </p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>İçimde Kalan Taş</title>
<link>https://fikirizleri.com/icimde-kalan-tas</link>
<guid>https://fikirizleri.com/icimde-kalan-tas</guid>
<description><![CDATA[ Aziz, sabahın sessizliğinde bulduğu cüzdanı sahibine vererek hem kendi içindeki taşları hafifletir hem de Hasan’ın  kızının gülüşünde geçmişin ağırlığını siler; küçük bir iyilik, iki yabancının dünyasında sessiz ama derin bir fark yaratır. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202603/image_870x580_69b1ae8723e03.webp" length="48626" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Wed, 11 Mar 2026 20:56:51 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>     İÇİMDE KALAN TAŞ  </p>
<p>Sabah, şehrin boğazına oturmuş gri bir sis vardı. Binaların üst katları silikleşiyor, sokak lambalarının ışığı pusun içinde soluk halkalar çiziyordu. Hava, insanın yüzüne değdiğinde hafif bir ürperti bırakan, ceketini biraz daha sıkı kapattıran nemli bir serinlik taşıyordu. Uzakta bir vapurun boğuk düdüğü duyuluyor, ıslak kaldırımların üzerinde adımlar yankılanıyordu.</p>
<p>Aziz otobüsten indiğinde durak bir anlığına arkasında kaldı; motor sesi uzaklaştıkça sokak, kendi sessizliğini yeniden buldu. Yerdeki kaldırım taşları gece boyunca yağmur görmüş, küçük su birikintileri arasında parlıyordu. Aziz’in ayakkabısı ıslak zeminde hafifçe kayıyor, düşmemek için yere bakarak dikkatli yürüyordu. Omuzları biraz düşüktü; uykusunu tam alamamış, aklı hâlâ yarım kalan rüyalarla dolu gibiydi.</p>
<p>İşte o anda fark etti cüzdanı.</p>
<p>Kaldırımın kenarında, sanki aceleyle bırakılmış gibi duruyordu. Yağmurdan koyulaşmış siyah derisi, sabahın solgun ışığında mat bir parlaklık taşıyordu. Aziz eğilip aldığında derinin serinliği avucuna yayıldı; bu serinlik, sanki bir başkasının tenine dokunuyormuş hissi veriyordu. Cüzdanı açtığında banknotlar, kimlik… ve köşeleri hafifçe kıvrılmış bir çocuk fotoğrafı vardı. Fotoğraftaki çocuk, kameraya doğru hafif eğilmiş, dudaklarının kenarında yarım kalmış bir gülümsemeyle bakıyordu; birazdan kahkaha atacakmış gibi, sanki biri tam o anda fotoğrafı çekmişti. Aziz fotoğrafa dikkatle, uzun uzun baktı.</p>
<p>Bir an, sokağın daha da sessizleştiğini, sanki şehrin nefesini tuttuğunu hissetti. Arka plandaki sesler, uzaktan gelen korna, açılan bir kepengin metal gıcırtısı, bulanıklaştı.</p>
<p>İçinden geçen düşünceyi, o sessizlikte daha net duyuyordu:</p>
<p>“Kimse görmedi.”</p>
<p>Bu düşünce, ayakkabısının içine giren küçük bir taş gibi rahatsız ediciydi. İlk başta önemsenmeyecek kadar küçüktü; ama yürümeye başladığında, her adımda kendini hatırlatıyordu. Canını yakmıyordu belki. Fakat orada olduğu belliydi. Cüzdanı cebine koyduğunda,göğsünde hafif bir sıkışma oldu. Sanki nefesi biraz daralmış, ciğerleri tam dolamıyordu.</p>
<p>Sokaklar yavaş yavaş kalabalıklaştı. Bir simitçinin tezgâhından sıcak susam kokusu yükseliyor, yanından geçenlerin elleri ceplerinde daha hızlı adımlarla yürüyordu. Bir dükkânın kapısı gıcırdayarak açılıyor, içeriden loş bir ışık sokağa taşıyordu. Hayat, alıştığı ritimde akıyordu. Sadece Aziz’in içi, bu ritme ayak uyduramıyordu; içindeki taş her adımda biraz daha ağırlaşıyor gibiydi.</p>
<p>Aynı saatlerde Hasan, iş yerinin önünde durup cebine elini attı. Parmakları boşluğa değdi. Önce bir an dondu; insanın bir şeyi kaybettiğini kabullenmeden önce yaşadığı o kısa boşlukta kaldı. Sonra diğer cebine, sonra çantasına baktı. Yoktu. Kalbi, göğsünün içinde hızlanarak çarpmaya başladı. Geriye doğru birkaç adım atıp az önce geçtiği yolu gözleriyle süpürdü; kaldırımın üzerindeki her karanlık lekeye umutla baktı, her köşede cüzdanını görmeyi bekledi. </p>
<p>Aslında paranın gidişi onu korkutan şey değildi. Cüzdanın içindeki fotoğraf, kızının hastanede çekilmiş eski bir fotoğrafıydı. Hasan o fotoğrafa her baktığında, o günlerin ağırlığı biraz hafiflerdi; makinelere bağlı geçen saatler, bekleme salonlarının soğuk sandalyeleri, geceleri uykusuz kalmak… Hepsi o fotoğrafın gülüşünde yumuşardı. Şimdi o ağırlık, sanki yeniden omuzlarına binmişti. Boğazının kuruduğunu hissederek yutkundu. Kalabalığın ortasında, kalabalığa rağmen yalnız hissetti.</p>
<p>Aynı kaldırımdan üç kez geçmişti. Her seferinde eğilip yere baktı, bazen farkında olmadan dizlerini kırıp çömeldi. İnsan bazen kaybettiği şeyi değil, kaybettiği hissi arar. Hasan da öyleydi; fotoğrafı değil, o fotoğrafın verdiği güven duygusunu arıyordu.</p>
<p>Aziz iş yerine vardığında ayakkabısının içindeki taş hâlâ oradaydı. Bilgisayarın ekranı açıldı, mailler gelmeye başladı, klavyelerin sesi ofisin içinde ince bir yağmur gibi tıkırdıyordu. İnsanlar konuşuyor, kahkahalar kısa kısa havaya karışıyordu. Ama her şey Aziz’e sanki bir camın arkasından geliyormuş gibi boğuk görünüyordu. Kahvesinden aldığı yudumun bile tadı yoktu. Yaptığı her iş yarım kalmış gibiydi. Cüzdan cebinde durdukça, Aziz’in omuzları biraz daha öne düşüyor, sırtı farkında olmadan kamburlaşıyordu.</p>
<p>Bir ara cebindeki cüzdanı çıkartıp. Kimlikteki isme baktı: Hasan Yıldırım.</p>
<p>Adresi okuyunca çok uzakta olmadığını fark etti. Yürünecek kadar yakındı. Bu yakınlık, bir bahane gibi değil; bir çağrı gibi duruyordu.</p>
<p>Pencerenin kenarına geçip dışarı baktı. İnsanlar telaşla yürüyordu; kimisinin omzunda çanta, kimisinin kulağında kulaklık vardı. Herkes bir yere yetişmeye çalışıyordu. Aziz, ilk kez gerçekten içindeki taşı çıkarıp çıkaramayacağını tarttı. Ceketini giyerken elleri biraz ağırlaştı. Kapıyı kapatırken, ayakkabısının içindeki taşın yer değiştirdiğini hissetti; sanki hâlâ oradaydı ama artık daha az batıyordu.</p>
<p>Hasan eve doğru yürürken adımlarını sayıyordu. Bu, onu sakinleştiren eski bir alışkanlıktı. Bir, iki, üç… Nefesini adımlarına uydurmaya çalışıyor, kalbinin hızını bu sayılarla bastırıyordu. Kapının önünde durup, içeri girmeden önce cebine son kez baktı; boşluk hâlâ oradaydı.</p>
<p>Hasan anahtarı kilide soktuğu anda arkasından bir ses duydu.</p>
<p>“Pardon… Hasan Bey, siz misiniz?”</p>
<p>Bir an duraksadı; sonra başını yavaşça çevirdi.</p>
<p>Karşısında Aziz duruyordu. Yüzünde kararsızlıkla karışık bir yorgunluk vardı. Eli, cüzdanı uzatırken hafifçe titriyordu; sanki cüzdan değil de kendi içindeki yükü uzatıyordu.</p>
<p>Hasan cüzdanı aldığı an, içindeki boşluğun dolduğunu, göğsünün gevşediğini hissetti. Nefesi, biraz önceki kadar dar değildi artık. Bir şey söylemek istedi; teşekkür, minnet, belki daha fazlası… Ama kelimeler boğazında düğümlendi. Sadece “Teşekkür ederim,” diyebildi. Sesi, beklediğinden daha kısıktı. Aziz ise sadece başını sallayabildi. İki yabancı, kısa bir anlığına birbirlerinin hayatına değmişti. Ne daha fazlası, ne daha azı.</p>
<p>Aziz merdivenlerden inerken ayakkabısının içindeki taş yoktu. Yere düşmemişti, sanki içinden alınmıştı. Sokak aynı sokaktı ama renkleri daha canlıydı. Islak kaldırımlar artık daha az kaygan geliyordu. Hava, ciğerlerine daha rahat doluyordu. Vicdan bazen insanı mutlu etmez; sadece rahatlatır. O rahatlama, insanın omuzlarını biraz olsun doğrultur.</p>
<p>Hasan kapıyı kapattıktan sonra cüzdanı açtı. Fotoğraf yerindeydi. Kızının gülüşüne baktı. İçinden geçen düşünce, yüksek sesle söylenmeyecek kadar sakindi:</p>
<p>“İyi insanlar var. Sadece sesleri çıkmıyor.”</p>
<p></p>
<p>          DİLEK SARIKAYA </p>
<p></p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>BEN BURADAYIM</title>
<link>https://fikirizleri.com/ben-buradayim</link>
<guid>https://fikirizleri.com/ben-buradayim</guid>
<description><![CDATA[ Kadın, hem kırılgan bir cam parçasıydı, hem de camı elinde tutan sağlam bir avuç. Hem masalın içindeki yalnız prenses, hem de kendi yolunu kendi çizen bir yolcu…
Şehir, onun geçtiği sokaklarda fark etmeden değişiyor, her bir duvarın rengi biraz daha aydınlanıyor, belki ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202602/image_870x580_699f409a8efb7.webp" length="32944" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Wed, 25 Feb 2026 21:35:07 +0300</pubDate>
<dc:creator>Dilek sarıkaya</dc:creator>
<media:keywords>Görünmez, kalabalık, yorgun ve kadın</media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>                    BEN BURADAYIM</p>
<p>Kadın, geceden arta kalan sessizliğin içinden süzülerek uyandı. Odanın tavanında dolaşan gölgeler, sanki uykusundan kopup gelen rüyaların kırık kanatlarıydı. Perdenin kenarından sızan soluk ışık, yüzüne ürkek bir dokunuş bırakmıştı. Bu dokunuş. Yarı aydınlıkta kalmış bir hayat gibi, belirsiz ve derindi.</p>
<p>Saçları, gece boyunca yastığa emanet edilmiş sırlar gibi dağılmıştı. Her telinde, geçmişten bir fısıltı gizliydi: söylenememiş sözler, yarım bırakılmış vedalar, içe doğru akmış sevinçler… Kirpikleri titrerken, gözkapaklarının ardında hâlâ rüyaların buğusu dolaşıyordu. Her sabah uyandığında biraz daha ağır, biraz daha bilge bir doğum gibi hissediyordu. </p>
<p>Pencereyi araladığında, içeri sabahın serin giriyor hava, tenine dokunduğunda görünmez bir el gibi ürpertiyordu. Görünmeyen fakat hissedilen bir el gibi. Sokaktan gelen sesler, taşlara çarpan adımlar, erken uyanmış kuşların incecik ötüşü, henüz tam açılmamış dükkân kapılarının gıcırtısı uzak bir masalın yankıları gibi geliyordu. </p>
<p>Dünya, yavaşça uyanıyordu; </p>
<p>Fincanına doldurduğu kahvenin buharı, sanki geçmişten kopup gelen anıların şekilsiz hayaletleri gibi yüzüne doğru yükseliyor buhar, Her yudumda, kalbinin içini biraz daha ısıtıyordu. O sıcaklık, yalnızca kahveden değil; hâlâ hayatta olmaktan, hâlâ hissedebiliyor olmaktan geliyordu. Boğazında ki düğümler bir sızı gibi duruyordu; Acı bile onda, zarif durmayı öğrenmişti.</p>
<p>Aynanın karşısına geçtiğinde, gözlerinde, uzun yolların yorgunluğu vardı. O yolları gerçekten yürümemişti belki; fakat her hayal, her hayal kırıklığı, insanın ruhunda gerçek bir iz bırakıyordu. Dudaklarının kenarında, eskiden kalma bir gülüşün gölgesi asılıydı. O gülüş, artık tam anlamıyla ortaya çıkmasa da, varlığını unutturmuyordu. Yüzünde, zamanın parmak izleri vardı; o izler, bir haritayı andırıyordu: Kaybolduğu yerler, bulduğu çıkışlar, cesaret ettiği uçurumlar…Üzerine giysilerini geçirirken, sanki bir zırh kuşanır gibi yapıyordu.İnce kumaşlar, dışarıdan bakıldığında onu kırılgan gösteriyordu; oysa içinde, rüzgârı yarıp geçen eski bir savaşçının kalbi vardı. Yaralarını inkar etmeden saklamayı öğrenmişti, Her yara, teninde değil, ruhunda gümüş bir dikiş gibi parlıyordu.</p>
<p>Kapıyı açıp her sokağa çıktığında, sesizce sokağın hafızasında yerini alıyordu şehir onu tanımıyormuş gibi.. Adımları kaldırım taşlarına dokunduğunda, her adım, yere bırakılmış küçük bir hatıra hissi uyandırıyordu. Rüzgâr saçlarını okşadığında sanki görünmeyen bir masal anlatıcısı, “devam et” der gibi kulağına fısıldıyordu. </p>
<p>Kalabalığın arasından yürürken, kimi bakmadan, kimi kısa bir bakışla, kimi ise farkında bile olmadan yanından geçip gidiyordu. Kadın, kalabalığın içinde bir yalnızlık taşıyordu. Bu yalnızlık, boşluk değil de daha çok içi dolu bir yalnızlık gibiydi. İçinde anılar, özlemler, umutlar ve henüz yaşanmamış ihtimaller vardı. Kalabalıkta açan tek bir çiçek gibi duruyordu. Kimse ona özellikle bakmıyordu belki, ama rengiyle, kokusuyla, varlığıyla oradaydı. </p>
<p>Bir an durup gökyüzüne baktı. Bulutlar, yavaşça süzülen devasa gemiler gibiydi; sanki başka masallara yol alıyorlardı. İçinden, adı konmamış bir dilek geçirdi. Ne bir mutluluk, ne de bir kurtuluş. Daha çok, “devam edebileyim” diye edilen bir duaydı. Yorula yorula yürüyebilmeyi diledi. Ve sonra yeniden yürüdü.</p>
<p>Kalbi, her adımda biraz daha ağırlaştı ama o ağırlığın içinde anlam vardı. Kadın, hem kırılgan bir cam parçasıydı, hem de camı elinde tutan sağlam bir avuç. Hem masalın içindeki yalnız prenses, hem de kendi yolunu kendi çizen bir yolcu…</p>
<p>Şehir, onun geçtiği sokaklarda fark etmeden değişiyor, her bir duvarın rengi biraz daha aydınlanıyor, belki bir pencerenin ardındaki yalnızlık biraz daha hafifliyordur diye düşünerek…. </p>
<p>ve dünya, kadının varlığıyla, usulca, fark ettirmeden, biraz daha derinleşiyordu. </p>
<p></p>
<p>               DİLEK SARIKAYA</p>]]> </content:encoded>
</item>

</channel>
</rss>